சர்க்கம்
பரத்வாஜரின் அனுமதியுடன் பரதன் சித்திரகூடத்துக்குப் புறப்படுதல்
முனிவரின் நலம் விசாரிப்பு, பரதன் விடைபெறுதல், சித்திரகூடத்துக்கான வழிகாட்டல், அன்னையரின் அறிமுகம், கைகேயியைப் பழித்தல், முனிவரின் ஆறுதல், படையின் புறப்பாடு
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரத்வாஜர் பரதனின் நால்வகைப் படை முழுவதற்கும் உலகியல் கடந்த விருந்தோம்பல் செய்தார்; அந்த இரவு நந்தனவனத்தில் தேவர்களுக்குக் கழிவது போலக் கழிந்தது. இந்தச் சர்க்கத்தில் விடியலில் அந்தக் கதை முடிகிறது; பயணம் மீண்டும் தொடங்குகிறது. அந்த இரவை அங்கே கழித்து, விருந்தோம்பல் பெற்ற பரதன் தன் பரிவாரத்துடன் தானாகவே பரத்வாஜரை அணுகுகிறான் — எவராலும் அழைக்கப்படாமல், தன் விருப்பத்தால். முனிவர் அக்னிஹோத்திரம் செய்து முடித்து, கைகூப்பி வந்த அந்த மனிதருள் புலியைக் கண்டு அன்போடு கேட்கிறார்: ‘எங்கள் இடத்தில் உன் இரவு இனிதே கழிந்ததா? உன் மக்கள் அனைவரும் விருந்தோம்பலால் மகிழ்ந்தார்களா? குற்றமற்றவனே, உண்மையைச் சொல்.’ இந்தக் கேள்வி வெறும் சம்பிரதாயம் அல்ல, விருந்தளிப்பவரின் இதயத்தின் சோதனை — விருந்தினனை உபசரிப்பவர் அவனுடைய நிறைவையே கேட்கிறார். பரதன் கைகூப்பி வணங்கி, ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே வந்த மேலான ஒளி கொண்ட முனிவருக்குப் பதில் சொன்னான். இங்கே கவிஞர் இருவருடைய பணிவையுமே வருணிக்கிறார் — முனிவர் விருந்தினனின் நலத்தைக் கேட்கிறார், இளவரசன் வணங்கிய பின்னரே பதில் சொல்லத் தொடங்குகிறான். ஆசிரமத்திலிருந்து வெளியே வந்ததும் உபசாரத்தின் அடையாளமே. ‘கச்சித்’ (அல்லவா) என்று இருமுறை சொல்லப்பட்ட சொல்லும் விருந்தளிப்பவரின் அக்கறையையே வெளிப்படுத்துகிறது.
பரதன் சொல்கிறான்: ‘பகவானே, படையும் வாகனங்களும் முழுமையாக உடனிருக்க நான் இனிதே தங்கினேன்; வலிமையுள்ள என்னை நீங்கள் மிகுதியாக நிறைவுபடுத்தினீர்கள்.’ மக்கள் அனைவரும் களைப்பும் வருத்தமும் நீங்கியவர்களாக, நல்ல உணவும் நல்ல தங்குமிடமும் பெற்றவர்களாக இருந்தனர்; ஏவலர்கள் உட்பட அனைவரும் மிக இனிதே தங்கினர். இந்தச் சொற்களால் பரதன் விருந்தோம்பலைப் புகழ்வது மட்டுமல்லாமல், அடியார்கள், பணியாளர்களின் நிறைவையும் தனியாக நினைவுகூர்கிறான் — தன் இன்பத்தைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் பிறருடைய இன்பத்தையே கணக்கில் கொள்வது அவனுடைய பண்பின் தனிச்சிறப்பு. பின்னர் விடைபெற அனுமதி கேட்கிறான்: ‘முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உங்களிடம் விடைபெறுகிறேன்; சகோதரனின் அருகே புறப்பட்ட என்னை நட்புக் கண்ணால் பாருங்கள்.’ ‘மைத்ரேண சக்ஷுஷா’ (நட்புக் கண்ணால்) என்ற சொற்கள் நெஞ்சைத் தொடுபவை — ஆசியே அவனுடைய வழிச்சோறு. பின்னர் முதன்மைக் கேள்வி: ‘தர்மம் அறிந்தவரே, தர்மவானான அந்த மகாத்மாவின் ஆசிரமம் எங்கே இருக்கிறது? அங்கே செல்லும் வழி எது? தூரம் எவ்வளவு? அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’ இங்கே முதன்முறையாகப் பரதனின் பயண இலக்கு தெளிவான சொற்களில் சொல்லப்படுகிறது — ராமனின் ஆசிரமமே சேருமிடம், வேறு எதுவும் அல்ல. உபசாரத்தை ஏற்றுக்கொண்டும் அவன் அங்கே களிப்பதில்லை; ஏனெனில் அவன் மனம் சகோதரனிடமே கட்டுண்டுள்ளது.
இவ்வாறு கேட்ட, சகோதரனைக் காணும் ஆவல் கொண்ட பரதனுக்கு, பேரொளியும் பெருந்தவமும் கொண்ட பரத்வாஜர் பதில் சொன்னார்: ‘பரதா, இங்கிருந்து இரண்டரை யோஜனை தூரத்தில், ஆளரவமற்ற காட்டில், அழகிய அருவிகளும் சோலைகளும் கொண்ட சித்திரகூடம் என்னும் மலை இருக்கிறது. அதன் வடபக்கத்தை ஒட்டி மந்தாகினி நதி பாய்கிறது; பூத்த மரங்களால் மூடப்பட்டது, அழகிய பூஞ்சோலைகள் கொண்டது. அந்த நதிக்கு அப்பால் சித்திரகூட மலை; அவற்றுக்கு இடையே ஒரு இலைக்குடில் — அங்கே அவ்விருவரும் நிச்சயமாக வசிக்கின்றனர்.’ இவ்வாறு வழி மூன்று அடையாளங்களால் குறிக்கப்படுகிறது — ஆளரவமற்ற காடு, பூத்த நதி, நீல மலை; இவையே அடுத்த சர்க்கத்தில் வரிசையாகப் பரதனின் கண்களில் படுகின்றன. பின்னர் படைத்தலைவனை விளித்து முனிவர் சொல்கிறார்: ‘படைத்தலைவனே, தெற்கு வழியாக, பின்னர் இடமும் வலமுமாக வளைந்து, யானைகளும் குதிரைகளும் நிறைந்த படையைச் செலுத்து; அதனால், பெரும்பேறு பெற்றவனே, ராகவனைக் காண்பாய்.’ இவ்வாறு முனிவர் இடத்தை மட்டுமல்லாமல் வழியின் வளைவுகளையும் குறிக்கிறார். இங்கே கீதா பிரஸ் அச்சின் அடிக்குறிப்பு தூரம் பற்றிய கருத்துவேறுபாட்டை நினைவுகூர்கிறது — மூலத்தில் பத்துக் குரோசம் என்று சொல்லப்படுகிறது, ஆனால் மக்கள் வழக்கில் இருபத்தெட்டுக் குரோசம் என்று வழங்குகிறது. முனிவரின் சொற்களில் உள்ள ‘த்ருவம்’ (நிச்சயமாக) என்ற உறுதிச்சொல் பரதனின் ஐயத்தைப் போக்குகிறது.
‘பெரும்பேறு பெற்றவனே, படையைச் செலுத்து; பின்னர் ராகவனைக் காண்பாய்’ என்று சொல்லப்பட்டதும், ‘புறப்பாடு’ என்ற சொல்லைக் கேட்டு, அரசர்க்கரசனான தசரதனின் மனைவியர், வாகனங்களுக்கு உரியவர்களாக இருந்தும், வாகனங்களை விட்டு இறங்கி அந்த அந்தணரைச் சூழ்ந்துகொண்டனர். இங்கே கவிஞர் நெஞ்சைத் தொடும் காட்சியை அமைக்கிறார் — பல்லக்குகளிலிருந்து இறங்குவதுகூட வழக்கமில்லாத அரசமாதேவியர் கால்களால் தரையில் இறங்கி முனிவரைச் சுற்றி நிற்கின்றனர். நடுங்கியவளும், மெலிந்தவளும், வருந்தியவளுமான கௌசல்யை சுமித்திரை தேவியுடன் சேர்ந்து கைகளால் முனிவரின் பாதங்களைப் பற்றினாள். நிறைவேறாத விருப்பத்தால் உலகம் அனைத்தாலும் பழிக்கப்பட்ட கைகேயியும் வெட்கத்துடன் அதே பாதங்களைப் பற்றினாள். அவளுடைய விருப்பம் நிறைவேறவில்லை — அரசு கிடைத்தும் பயனற்றுப் போனது, கணவன் இறந்தான், மகனும் முகம் திருப்பினான்; ஆகவே வெட்கமே இப்போது அவளுடைய ஒரே ஆடை. பின்னர் அவள் பகவானான மாமுனிவரை வலம் வந்து, மனம் வருந்தியவளாகப் பரதனுக்குச் சற்றுத் தொலைவில் நின்றாள் — தனியாக நிற்கவும் முடியவில்லை, அருகே செல்லவும் முடியவில்லை. இதுவே அவளுடைய நிலையின் சிறந்த சித்திரம். அரசியர் கால்நடையாக நடப்பதே அவர்களுடைய புதிய நிலையின் முதல் அடையாளம்.
அவர்களுடைய அந்நிலையைக் கண்டு, உறுதியான விரதம் கொண்ட பரத்வாஜர் பரதனிடம் கேட்டார்: ‘ராகவா, உன் அன்னையர் ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியே அறிய விரும்புகிறேன்.’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட, தர்மவானும் பேச்சில் வல்லவனுமான பரதன் கைகூப்பிச் சொன்னான்: ‘பகவானே, துயரத்தாலும் உண்ணாமையாலும் மெலிந்த, வருந்திய, தேவதையைப் போல நீங்கள் காணும் என் தந்தையின் பட்டத்தரசியான இந்தத் தேவி — அதிதி தாதாவைப் பெற்றது போல, சிங்கத்தைப் போல வீரநடை நடக்கும் அந்த மனிதருள் புலியான ராமனைப் பெற்றவள் இவளே.’ இந்த உவமை ஆழமானது — கௌசல்யை அதிதி, ராமன் ஆதித்தியன்; ஆனால் இன்று ஆதித்தியனின் தாய் உணவின்றிக் காட்டில் மெலிந்து நிற்கிறாள். அறிமுகத்தின் வரிசையும் பொருள் உடையது — முதலில் மூத்த தாய், பின்னர் இடையவள், இறுதியில் தன் தாய்; இந்த வரிசை குலமரபைப் பின்பற்றுகிறது, தன் அன்பை அல்ல. ‘தேவதையைப் போல நீங்கள் காண்கிறீர்கள்’ என்ற சொற்களால் பரதன் முனிவரின் பார்வையையே சான்றாக்குகிறான். பின்னர் அவன் இரண்டாமவளைக் காட்டத் தொடங்குகிறான் — ‘இவளுடைய இடக்கையைப் பற்றியபடி மனம் வருந்தி நிற்பவள்…’ என்ற வாக்கியம் அடுத்து நிறைவுறுகிறது. ‘பிது: மஹிஷீம்’ (தந்தையின் பட்டத்தரசி) என்ற சொல்லால் அவன் தந்தையின் நினைவையும் நினைவூட்டுகிறான்.
‘துயரத்தால் வாடும் இந்தத் தேவி சுமித்திரை, அரசனின் இடைய மனைவி; காட்டின் நடுவே பூக்கள் உதிர்ந்த கர்ணிகார மரக்கிளையைப் போலத் தோன்றுகிறாள்.’ இங்கும் உவமை நுட்பமானது — கர்ணிகார மரம் பூக்களாலேயே அழகுபெறுகிறது; பூக்கள் உதிர்ந்தால் அந்தக் கிளை அணியற்று வாடிப்போகிறது; அதுபோலவே அணிகலன்களற்ற, மகனைப் பிரிந்த சுமித்திரை. ‘இந்தத் தேவியின் மக்கள் தேவர்களின் ஒளி கொண்ட இந்த இரு இளவரசர்கள் — வீரர்களும் சத்திய பராக்கிரமம் கொண்டவர்களுமான லக்ஷ்மணனும் சத்ருக்னனும்.’ ஒரு மகன் ராமனுடன் காட்டுக்குச் சென்றான், மற்றவன் மாமன் வீட்டிலிருந்து திரும்பி வந்தும் நாட்டில் மகிழ்ச்சியற்று இருக்கிறான் — ஆகவே அவளுடைய துயரமும் இருவகையானது. பரதன் சுமித்திரையை வருணிப்பதில் எந்தக் குறையும் சுமத்தவில்லை, அவளுடைய துயரத்துக்குத் தனிக் காரணமும் சொல்லவில்லை; அவளுடைய துயரம் பிறருடைய துயரத்தால் மட்டுமே பிறந்தது என்பது தொனிப்பொருள். ‘ஸத்யபராக்ரமௌ’ (சத்திய பராக்கிரமம் கொண்டவர்கள்) என்ற அடைமொழியால் அவன் சகோதரர்களைப் புகழ்கிறான் — அவர்களுடைய வீரம் சத்தியத்தையே பின்பற்றுகிறது. இவ்வாறு இரு அன்னையரின் அறிமுகமும் அமைதியான சொற்களால் நிறைவுறுகிறது. ‘தேவவர்ணினௌ’ (தேவர்களின் ஒளி கொண்டவர்கள்) என்ற சொல்லால் அவர்களுடைய ஒளியும் தாயிடமிருந்து வந்த மரபுரிமையே என்று குறிக்கப்படுகிறது.
பின்னர் குரல் திடீரென மாறுகிறது. ‘எவள் பொருட்டு மனிதருள் புலிகளான அவ்விருவரும் இங்கிருந்து உயிர் அழியும் நிலைக்குச் சென்றனரோ, எவள் பொருட்டு அரசன் மகனை இழந்தவனாக விண்ணுலகம் சென்றானோ — சினம் மிக்கவளும், பக்குவமற்ற அறிவுடையவளும், செருக்குடையவளும், தன்னை நற்பேறுடையவளாக நினைப்பவளும், செல்வத்தை விரும்புபவளும், உன்னதமற்றவளும், உன்னதமானவளின் தோற்றம் கொண்டவளுமான இந்தக் கைகேயியை என் தாய் என்று அறியுங்கள் — கொடியவள், பாவத்தையே உறுதியாகக் கொண்டவள்; எனக்கு நேர்ந்த பெருந்துயரத்தின் வேர் இவளே என்று காண்கிறேன்.’ பல அடைமொழிகளால் பரதன் தன் தாயைப் பழிக்கிறான் — வெளித்தோற்றத்தில் உன்னதமானவள், உள்ளே உன்னதமற்றவள் என்ற முரணே அவனுடைய சொற்களின் சாரம். ‘என் தாய் என்று அறியுங்கள்’ என்ற சொற்களில் வெட்கமும் சினமும் ஒருசேரப் பொதிந்துள்ளன. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, மனிதருள் புலியான அவன் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலுடன் பெருமூச்செறிந்து, சிவந்த கண்களுடன், சினம் கொண்ட நாகம் போலச் சீறியபடி நின்றான். கண்ணீரும் சினமும் ஒன்றுகலந்தன — மகன் தாயைப் பழிக்கும்போதும் அழுகிறான்; ஏனெனில் அந்தப் பழியும் தன் குலத்தின் மீதே விழுகிறது. இதுவே பரதனின் பண்பின் மையம் — கசப்பான உண்மையையும் சொல்ல வேண்டும், ஆனால் கண்ணீரோடு. சிவந்த கண்கள், பெருமூச்சு, நாகத்தின் உவமை — மூன்றும் சினத்தின் வெளி அடையாளங்கள்.
இவ்வாறு பேசிய பரதனுக்குப் பேரறிவு கொண்ட மாமுனிவர் பரத்வாஜர் பொருள் நிறைந்த சொற்களால் பதில் சொன்னார்: ‘பரதா, கைகேயியைக் குற்றவாளியாக நீ கருதக் கூடாது; ராமன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்ட இந்த நிகழ்வு இன்பமான முடிவைத் தரும்.’ ‘உதர்க்க’ என்ற சொல் விளைவைக் குறிக்கிறது — இன்று துன்பம் போலத் தோன்றுவதன் முடிவு இன்பமாகவே இருக்கும். பின்னர் காரணம் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது: ‘ராமன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டதால் இங்கே தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் தூய மனம் கொண்ட முனிவர்களுக்கும் நன்மையே விளையும்.’ இந்த ஒரே வாக்கியத்தால் முனிவர் ராமாயணம் முழுவதன் நோக்கத்தையும் குறிக்கிறார் — காட்டுக்குச் செல்லுதல் தண்டனை அல்ல, ராவண வதத்துக்கும் உலகைக் காப்பதற்குமான தொடக்கம். துயரத்துக்கான பதில் வெறும் ஆறுதல் அல்ல, தொலைநோக்கு; ஆகவே பரதனின் மனம் சற்று அமைதியடைந்தது. கைகேயியின் குற்றமும் விதியின் கருவியே என்பதுதான் முனிவரின் சொல்லின் உட்பொருள்; இதனால் தாயைப் பழித்த சுமை மகனின் இதயத்திலிருந்து அகற்றப்பட்டது. ‘அர்த்தவத்’ (பொருள் நிறைந்த) என்ற அடைமொழியால் கவிஞரே அவருடைய சொற்களின் ஆழத்தைக் குறிக்கிறார்.
நோக்கம் நிறைவேறி, செய்ய வேண்டியதைச் செய்து முடித்த பரதன், முனிவரை வணங்கி, வலம் வந்து, விடைபெற்று, ‘படை ஆயத்தமாகட்டும்’ என்று சொன்னான். பின்னர் பலவகை மக்களும் பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட தெய்வீகக் குதிரைகளைப் பூட்டி, புறப்படுவதற்காகப் பல தேர்களில் ஏறினர். பொன் கச்சைகளும் கொடிகளும் கொண்ட பெண் யானைகளும் ஆண் யானைகளும், வேனிற்காலத்தின் முடிவில் முழங்கும் மேகங்களைப் போல ஆரவாரத்துடன் புறப்பட்டன — மழைக்கால மேகங்களின் உவமையால் கவிஞர் படையின் ஆழ்ந்த முழக்கத்தை வருணிக்கிறார்; அங்கே மணியோசையே இடிமுழக்கம். பெரியனவும் சிறியனவுமான மிக விலையுயர்ந்த பலவகை வாகனங்கள் சென்றன; காலாட்படையினரோ கால்நடையாகவே சென்றனர். இவ்வாறு நால்வகைப் படை வரிசையாக மீண்டும் ஆயத்தமாயிற்று. இங்கே கவிஞர் வாகனங்களின் பலவகைமையை எண்ணிப் படையின் பரப்பைக் காட்டுகிறார் — தேர்களும், யானைகளும், குதிரைகளும், பல்லக்குகளும், காலாட்களும் ஒரே பெருக்கில் கலந்தன. விருந்தோம்பலின் ஓய்வு முடிந்தது; செயல் மீண்டும் தொடங்கியது. ‘யுஜ்யதாம்’ (ஆயத்தமாகட்டும்) என்ற ஒரே சொல் படை முழுவதையும் இயக்குகிறது.
பின்னர் கௌசல்யை முதலிய பெண்கள் ராமனைக் காணும் ஆவலோடு சிறந்த வாகனங்களில் மகிழ்ந்து புறப்பட்டனர் — துயரத்திலிருந்து எழுந்த நம்பிக்கையே அவர்களுடைய வாகனம்; இரவில் அழுதவர்கள் விடியலில் மகிழ்ந்தனர். சீர்மிகு பரதனும் சந்திரனும் இளஞ்சூரியனும் போல ஒளிரும், ஆயத்தம் செய்யப்பட்ட அழகிய பல்லக்கில் ஏறிப் பரிவாரத்துடன் புறப்பட்டான். யானைகளும் குதிரைகளும் நிறைந்த அந்தப் பெரும் படை, தென்திசையை மூடிக்கொண்டு எழுந்த பெருமேகம் போலச் சென்றது. விலங்குகளும் பறவைகளும் நிறைந்த காடுகளைக் கடந்து, அது கங்கையின் அக்கரையில் மலைகளிலும் நதிகளிலும் சென்றது. இறுதியில் கவிஞர் உபஜாதி யாப்பில் சித்திரத்தை நிறைவு செய்கிறார் — பெருமகிழ்ச்சி கொண்ட யானைக் கூட்டங்களும் குதிரைக் கூட்டங்களும் கொண்ட, விலங்குகளையும் பறவைக் கூட்டங்களையும் அஞ்சச் செய்தபடி அந்தப் பெருங்காட்டுக்குள் ஆழ்ந்து செல்லும் பரதனின் படை அங்கே ஒளிர்ந்தது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் ஆசிரமத்தில் தொடங்கிக் காட்டுக்குள் நுழைவதோடு நிறைவுறுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சித்திரகூடமே தொலைவிலிருந்து தென்படுகிறது; பரதனும் புகையின் நுனியைக் கண்டு சகோதரனின் ஆசிரமத்தை உறுதி செய்கிறான். ‘ரராஜ’ (ஒளிர்ந்தது) என்ற வினைச்சொல்லால் சர்க்கத்தின் இறுதி உணர்வு அழகே, துயரம் அல்ல.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्विनवतितमः सर्गः॥ ९२॥