॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 93

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரதனின் படை சித்திரகூடத்தைக் காணுதல்

காட்டு உயிரினங்களின் அச்சம், படையின் பரப்பு, வசிஷ்டரிடம் பேசுதல், சித்திரகூடத்தையும் மந்தாகினியையும் காணுதல், சத்ருக்னனிடம் வருணித்தல், புகையின் நுனியைக் காணுதல், படையை நிறுத்துதல்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் பரதனின் படை பரத்வாஜரின் அனுமதி பெற்றுப் பெருங்காட்டுக்குள் நுழைந்தது. இந்தச் சர்க்கம் அந்த நுழைவின் விளைவோடு தொடங்குகிறது. செல்கின்ற அந்தப் பெரும் கொடிப்படையால் துன்புறுத்தப்பட்டு, காட்டில் வாழும் மதம் கொண்ட யானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் தம் கூட்டங்களுடன் ஓடினர் — காட்டில் அச்சமின்றித் திரியும் யானைக் கூட்டத் தலைவர்களும் படையின் முழக்கத்தால் அஞ்சி ஓடுகின்றனர். கரடிகளும், சிறந்த புள்ளிமான்களும், ருருமான்களும் எல்லாப் பக்கமும் காட்டு வழிகளிலும் மலைகளிலும் நதிகளிலும் காணப்படுகின்றன. தர்மாத்மாவான தசரதனின் மகன், பெரும் முழக்கம் கொண்ட நால்வகைப் படை சூழ, மகிழ்ந்து புறப்பட்டான். அந்த மகாத்மாவின் படை கடல் வெள்ளம் போன்றது — மழைக்காலத்தில் மேகம் வானை மூடுவது போல அது பூமியை மூடியது. குதிரைக் கூட்டங்களாலும் பெருவலிமை கொண்ட யானைகளாலும் பரவிய அது நெடுநேரம் கண்ணுக்கு அளவிட முடியாததாக இருந்தது — இந்த வெளிப்பாடு நெஞ்சைத் தொடுவது; ஏனெனில் படையின் பரப்பே அது முழுமையாகக் காணப்படாததற்குக் காரணம். கவிஞர் இங்கே மேகம், கடல் என்ற இரண்டு உவமைகளை ஒருசேர இணைக்கிறார் — ஒன்று பரப்பைச் சொல்கிறது, மற்றது ஆழ்ந்த முழக்கத்தை. ‘மத்தா:’ (மதம் கொண்ட) என்ற சொல்லால் யானைக் கூட்டத் தலைவர்களின் வலிமையும் குறிக்கப்படுகிறது — அப்படிப்பட்டவையும் ஓடுகின்றன என்பதே படையின் தாக்கம்.

நீண்ட வழி சென்று, வாகனங்கள் களைத்துப்போன நிலையில், சீர்மிகு பரதன் அமைச்சர்களுள் சிறந்தவரான வசிஷ்டரிடம் சொன்னான்: ‘இங்கே காணப்படும் தோற்றத்தாலும், நான் கேட்டறிந்ததாலும், பரத்வாஜர் சொன்ன இடத்தை நாம் அடைந்துவிட்டோம் என்பது தெளிவு.’ கேட்டதும் கண்டதும் ஒத்துப்போகின்றன என்ற இரு சான்றுகளால் அவன் உறுதி செய்கிறான். பின்னர் அவனே அடையாளங்களை எண்ணுகிறான்: ‘இந்த மலையே சித்திரகூடம்; அவ்வாறே இதுவே மந்தாகினி நதி; தொலைவில் நீலமேகம் போல இந்தக் காடு ஒளிர்கிறது.’ முந்தைய சர்க்கத்தில் முனிவர் சொன்ன மூன்று அடையாளங்கள் — காடு, நதி, மலை — இங்கே வரிசையாகக் கண்ணில் படுகின்றன. ‘நீலமேகம் போல’ என்ற உவமை காட்டின் கருமையையும் மழைக்காலத்தின் நினைவையும் சுமக்கிறது. இவ்வாறு வழியின் முடிவு அருகில் உள்ளது என்ற உணர்வு அனைவருக்கும் ஏற்பட்டது. வசிஷ்டரையே விளிக்கிறான், ஏனெனில் அவர் அமைச்சர்களுள் சிறந்தவர், பயணத்தின் தலைவர். பரதனின் சொற்களில் உற்சாகம் தெளிவாக இருக்கிறது — நீண்ட வழியின் முடிவில் இலக்கு கண்ணுக்குத் தெரிகிறது.

பின்னர் பரதன் மகிழ்ச்சியோடு வருணிக்கத் தொடங்குகிறான். ‘சித்திரகூடத்தின் அழகிய மலைச்சரிவுகள் இப்போது மலைகளைப் போன்ற என் யானைகளால் மிதிக்கப்படுகின்றன’ — தன் படையின் பரப்பை அவனே வியப்போடு பார்க்கிறான். ‘வெயில் நீங்கியதும் நீர் சுமக்கும் கருமேகங்கள் நீரைப் பொழிவது போல, இந்த மரங்கள் மலைச்சரிவுகளில் பூக்களைப் பொழிகின்றன.’ பின்னர் சத்ருக்னனை விளிக்கிறான்: ‘பார், மலையில் கின்னரர்கள் திரியும் இடம், மகரங்களால் கடல் நிறைந்திருப்பது போல, குதிரைகளால் எல்லாப் பக்கமும் நிறைந்திருக்கிறது. தூண்டப்பட்டு விரைந்து ஓடும் இந்த மான் கூட்டங்கள், சரத்காலத்தில் காற்றால் சிதறடிக்கப்பட்ட மேகக் கூட்டங்களைப் போல விளங்குகின்றன. இந்த மரங்கள் தலைகளில் நறுமணமுள்ள மலர்முடிகளைச் சூடியிருக்கின்றன — மேகம் போல ஒளிரும் கேடயங்களால் அடையாளம் காணப்படும் தென்னாட்டு மனிதர்களைப் போல.’ ஒவ்வொரு உவமானமும் இருவகைப் பணி செய்கிறது — காட்டின் அழகைக் காட்டுகிறது, படையின் இயக்கத்தையும் குறிக்கிறது. எங்கும் மேகங்களின் உவமைகளே — மேகம், நீர் சுமப்பது, மேகக் கூட்டம், மேக ஒளி. சத்ருக்னனை விளிப்பதும் பொருள் உடையது — மாமன் வீட்டிலிருந்து உடன் வந்தவனே இங்கே பரதனின் ஒரே துணைவன். வருணனையில் மகிழ்ச்சி இருக்கிறது; ஆனால் அடியில் இருப்பது சகோதரனைக் காணும் ஏக்கமே.

‘ஒலியற்றது போல இருந்து அச்சம் தரும் தோற்றம் கொண்டிருந்த இந்தக் காடு, இப்போது மக்கள் நிறைந்த அயோத்தியைப் போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.’ இந்த ஒப்பீடே சர்க்கத்தின் இதயம் — மக்களின்றி இருந்ததால் அச்சம் தந்த காடு இப்போது நகரம் போல மக்கள் நிறைந்தது. ‘குளம்புகளால் எழுப்பப்பட்ட புழுதி வானை மூடி நிற்கிறது; எனக்கு இனியது செய்வது போல காற்று அதை விரைவாக அடித்துச் செல்கிறது’ — காற்றும் இளவரசனின் பணியாளனைப் போல வருணிக்கப்படுகிறது. ‘சத்ருக்னா, காட்டில் குதிரைகள் பூட்டிய, சிறந்த தேரோட்டிகள் செலுத்தும் இந்தத் தேர்கள் விரைந்து வருவதைப் பார். இவ்வாறு விரைந்து வருவதால் அஞ்சி, தம் உறைவிடமான மலையை நோக்கிச் செல்லும் காண்பதற்கு இனிய இந்த மயில்களைப் பார்.’ மயில்களின் அச்சமும் அழகோடேயே வருணிக்கப்படுகிறது — ‘ப்ரியதர்சனான்’ (காண்பதற்கு இனியவை) என்ற சொல்லால் கவிஞர் அச்சத்தின் அழகையும் காட்டுகிறார். ‘எனக்கு இனியது செய்வது போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் கவிஞர் பரதனின் மனத்தெளிவைக் காட்டுகிறார்; துயரத்தோடு புறப்பட்டவன் இப்போது காற்றின் அருளையும் காண்கிறான்.

‘குற்றமற்றவனே, இந்த இடம் எனக்கு மிக மிக இனிமையாகத் தோன்றுகிறது; இது தவசிகளின் உறைவிடம், விண்ணுலகுக்கான வழி என்பது தெளிவு.’ இங்கே பரதனின் பார்வை மாறுகிறது — இப்போது அவன் படைத்தலைவனாக அல்ல, தீர்த்த யாத்திரிகனைப் போலப் பார்க்கிறான். ‘பெண்மான்களுடன் கூடிய பல ஆண்மான்களும் புள்ளிமான்களும் காட்டில் பூக்களால் வண்ணம் தீட்டப்பட்டவை போல அழகிய தோற்றத்துடன் காணப்படுகின்றன.’ மான்களை இணையாகக் காண்பதும் ஒரு குறிப்பு — தவவனம் எங்கேயோ அங்கே அச்சமின்மை. பின்னர் அவன் ஆணையிடுகிறான்: ‘நல்லது, படைவீரர்கள் புறப்படட்டும்; மனிதருள் புலிகளான ராம லக்ஷ்மணர் தென்படும்படி காட்டைத் தேடட்டும்.’ ‘ஸாது’ (நல்லது) என்ற சொல் மென்மையான கட்டளையைக் குறிக்கிறது; படைத்தலைவனின் குரல் அல்ல, சகோதரனின் வேண்டுகோள். இவ்வாறு சர்க்கம் வருணனையிலிருந்து செயலுக்குத் திரும்புகிறது. ‘ஸ்வர்கபத:’ (விண்ணுலகுக்கான வழி) என்ற சொல்லால் அவன் தந்தை சென்ற வழியையும் நினைக்கிறான் என்ற தொனி இருக்கக்கூடும். ஆணையும் கடுமையானது அல்ல, மதிப்போடு கூடியது — ‘ஸாது’ என்ற தொடக்கமே அதைக் காட்டுகிறது.

பரதனின் சொல்லைக் கேட்டு ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள் அந்தக் காட்டுக்குள் நுழைந்தனர்; பின்னர் அவர்கள் புகையின் நுனியைக் கண்டனர். இங்கே புகையே காவியத்தின் குறியீடு — நெருப்பு உள்ள இடத்தில் மனிதன் இருக்கிறான்; அக்னிஹோத்திரம் உள்ள இடத்தில் தவசி இருக்கிறான். புகையின் நுனியைக் கண்டு அவர்கள் பரதனிடம் வந்து சொன்னார்கள்: ‘மனிதர்கள் இல்லாத இடத்தில் நெருப்பு இருக்காது; இரு ராகவர்களும் இங்கேயே இருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவு.’ ஆனால் அவர்களே ஐயத்தையும் வெளிப்படுத்துகின்றனர்: ‘பகைவரை வாட்டும் மனிதருள் புலிகளான அந்த இரு இளவரசர்களும் இங்கே இல்லையென்றால், ராமனைப் போன்ற வேறு தவசிகள் இங்கே இருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவு.’ இந்த எச்சரிக்கை உணர்வு வீரர்களின் விவேகத்தைக் காட்டுகிறது — அவர்கள் ஊகிக்கிறார்கள், உறுதி செய்யவில்லை. ‘ராமோபமா:’ (ராமனைப் போன்ற) என்ற சொல்லால் ராமனின் தவக்கோலமும் குறிக்கப்படுகிறது — இப்போது அவன் இளவரசனைப் போல அல்ல, தவசியைப் போலவே தோன்றுவான். புகையைக் கண்டதிலிருந்து சர்க்கத்தின் வேகம் கூடுகிறது — வருணனை முடிந்தது, தேடல் தொடங்கியது, பலனும் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.

சான்றோர் ஏற்கும் அவர்களுடைய சொற்களைக் கேட்டு, பகைவர் படையை நசுக்கும் பரதன் படைவீரர்கள் அனைவரிடமும் சொன்னான்: ‘நீங்கள் கவனத்தோடு இங்கேயே நில்லுங்கள்; இங்கிருந்து முன்னே செல்ல வேண்டாம். நானே செல்வேன், சுமந்திரனும் திருதியும் மட்டும் உடன் வரட்டும்.’ இந்த ஆணை பரதனின் பணிவையே வெளிப்படுத்துகிறது — நூறாயிரக்கணக்கானோருடன் வந்தவன், சகோதரனைக் காண இருவருடன் மட்டுமே செல்ல விரும்புகிறான்; சகோதரனின் ஆசிரமத்துக்குப் படையோடு செல்வது தகாது என்பது அவனுடைய எண்ணம். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட படைவீரர்கள் அங்கே எல்லாப் பக்கமும் நின்றனர்; பரதனோ புகையின் நுனி இருந்த இடத்தின் மீது பார்வையைப் பதித்தான். இறுதியில் கவிஞர் வம்சஸ்த யாப்பில் சர்க்கத்தை நிறைவு செய்கிறார் — பரதனால் நிறுத்தப்பட்ட அந்தப் படை முன்னே நிலத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும் மகிழ்ந்திருந்தது; ஏனெனில் அன்புக்குரிய ராமனுடனான சந்திப்பு விரைவில் நிகழும் என்று அது அறிந்திருந்தது. துயரப் பயணத்தின் முடிவில் முதல் மகிழ்ச்சி. ‘நசிரேண’ (விரைவில்) என்ற சொல்லால் கவிஞர் அடுத்த சர்க்கங்களைச் சுட்டுகிறார் — சந்திப்பு அருகில் உள்ளது, ஆனால் இன்னும் நிகழவில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रिनवतितमः सर्गः॥ ९३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க