॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 94

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ஸ்ரீராமன் சீதைக்குச் சித்திரகூடத்தின் அழகைக் காட்டுதல்

தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட சிகரங்கள், மரங்களும் விலங்குகளும் பறவைகளும், கின்னரர்களும் வித்யாதரப் பெண்களும், அருவிகள், இரவில் ஒளிரும் மூலிகைகள், காட்டு வாழ்வின் இரு பயன்கள்

முந்தைய சர்க்கங்களில் பரதன் நால்வகைப் படையுடன் சித்திரகூடத்தை அணுகி, புகையின் நுனியைக் கண்டு ராமனின் ஆசிரமத்தை நோக்கிச் செல்ல ஆயத்தமானான். இந்தச் சர்க்கத்திலோ கவிஞர் பார்வையை மாற்றுகிறார் — படையின் ஆரவாரத்திலிருந்து மீண்டும் மலையின் அமைதியான சரிவுக்கு அழைத்துச் செல்கிறார்; அங்கே ராமன் சீதையுடன் இனிதே வசிக்கிறான். பரதன் அருகே வந்துகொண்டிருப்பதை ராமன் அறியான்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கத்தின் அழகு வருணனை முழுவதும் கேட்பவரின் மனத்தில் நெருங்கிவரும் சந்திப்பின் நிழலால் வண்ணம் பெற்றுள்ளது. மலையையும் காட்டையும் விரும்பும் ராமன் அந்த மலையில் நெடுங்காலம் வசித்தான். வைதேகிக்கு இனியதைச் செய்ய விரும்பியும், தன் மனத்தை மகிழ்வித்துக்கொண்டும், அவன் மனைவிக்கு வியப்பூட்டும் சித்திரகூடத்தைக் காட்டினான் — தேவர்க்கு நிகரான இந்திரன் சசிக்கு மலையின் அழகைக் காட்டுவது போல. அவனுடைய முதல் சொல்லே சர்க்கத்தின் தொனியை நிறுவுகிறது: ‘அன்பே, அரசை இழந்தது என்னை வருத்தவில்லை, நண்பர்களைப் பிரிந்ததும் வருத்தவில்லை; அழகிய இந்த மலையைக் கண்டு என் மனம் அமைதியையே பெறுகிறது.’ ஏறக்குறைய சர்க்கம் முழுவதும் ராமனின் ஒரே நீண்ட உரையே; அதில் காட்டு வாழ்வு துயரத்திலிருந்து அழகனுபவமாக மாறுகிறது.

‘அன்பே, இந்த மலையைப் பார்’ என்று தொடங்கி ராமன் மலையின் வடிவை வருணிக்கிறான். அது பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்தது; வானைத் துளைப்பவை போல உயர்ந்த, தாதுக்கள் நிறைந்த சிகரங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது. இங்கே ‘தாது’ என்பது காவிமண், அஞ்சனம், அரிதாரம் முதலிய கனிமங்களின் பெயர்; அவற்றின் நரம்புகளே பாறைகளில் வண்ணங்களை உண்டாக்குகின்றன. பின்னர் கவிஞர் வண்ணப் பலவகைமையை விரிக்கிறார் — சில பகுதிகள் வெள்ளி போன்றவை, சில குருதி நிறம் கொண்டவை, சில மஞ்சளும் மஞ்சிட்டியின் செந்நிறமும் கொண்டவை, சில சிறந்த மணியின் ஒளி கொண்டவை. வேறு சில புஷ்யம், அர்க்கம், தாழம்பூ ஆகியவற்றின் ஒளி போன்றவை; வேறு சில ஜ்யோதீரஸம் என்னும் மணியின் ஒளி கொண்டவை. இவ்வாறு தாதுக்களால் அணிசெய்யப்பட்ட மலையரசனின் பகுதிகள் விளங்குகின்றன. இங்கே கவிஞர் மலையை வெறும் பாறைக் குவியலாக அல்ல, வண்ணங்களின் திரைச்சீலையாகக் காண்கிறார் — வெள்ளி, குருதி, மஞ்சள், மஞ்சிட்டிச் செந்நிறம், மணியொளி. ஆறேழு வண்ணங்களால் ஒரே சிகரம் வண்ணம் தீட்டப்படுகிறது. இந்த வண்ணப் பட்டியல் கேட்பவரின் மனத்தில் சித்திரகூடம் என்ற பெயரின் பொருளையே நிறுவுகிறது — ‘எதன் சிகரம் பலவண்ணமானதோ அது.’ உவமானங்கள் அனைத்தும் ரத்தினங்களையும் தாதுக்களையும் பற்றியவை, மலர்களைப் பற்றியவை அல்ல; மலர்களின் வருணனை பின்னர் வரும்.

அதன் பின் ராமன் மலையின் உயிருலகைக் காட்டுகிறான். பலவகை விலங்குக் கூட்டங்களும், சிறுத்தைகளும், கழுதைப்புலிகளும், கரடிக் கூட்டங்களும் சூழ்ந்தது இந்த மலை; ஆனால் அவை அனைத்தும் தீங்கற்றவை — வன்முறையைக் கைவிட்டு வசிக்கின்றன; பல பறவைகள் நிறைந்து அது விளங்குகிறது. ‘அதுஷ்டை:’ (தீங்கற்றவை) என்ற ஒரு சொல்லே இங்கே முதன்மையானது — தவவனத்தின் ஆற்றலால் புலி முதலியவையும் அமைதியானவை என்பது கருத்து; இந்தி உரையும் அவ்வாறே விளக்குகிறது. பின்னர் மரங்களின் நீண்ட பட்டியல் வருகிறது — மா, நாவல், வேங்கை, லோத்திரம், சாரப்பருப்பு, பலா, தவம், அழிஞ்சில், பவ்யம், திநிசம், வில்வம், தும்பிலி, மூங்கில், குமிழ், அரிஷ்டம், மாவிலங்கை, இலுப்பை, திலகம், இலந்தை, நெல்லி, கடம்பு, பிரம்பு, தன்வனம், பீஜகம் என்று இருபத்து நான்கு பெயர்கள். இவை அனைத்தும் பூத்தவை, கனிகள் கொண்டவை, நிழல் தருபவை, மனத்துக்கு இனியவை. இவை முதலியவற்றால் நிறைந்த இந்த மலை செழிப்பை வளர்க்கிறது. பட்டியலின் விரிவாலேயே காட்டின் செழிப்பு கேட்பவரின் மனத்தில் நிலைபெறுகிறது — காடு வெறுமையானது அல்ல, நகரத்தைவிடவும் செல்வம் நிறைந்தது.

பின்னர் ராமன் மலையில் வாழும் தெய்வீக இனத்தைக் காட்டுகிறான். அழகிய மலைச்சமவெளிகளில், காதலை மகிழ்விக்கும், உயர்ந்த மனம் கொண்ட கின்னரர்கள் இணை இணையாகக் களிப்பதைக் காண அவன் சீதையை அழைக்கிறான். ‘த்வந்த்வச:’ (இணை இணையாக) என்ற சொல்லால் தம்பதியரின் இன்பமே குறிக்கப்படுகிறது; ராமன் சீதையின் சொந்த நிலையும் அதில் பிரதிபலிக்கிறது. மரக்கிளைகளில் தொங்கவிடப்பட்ட வாள்களும் சிறந்த ஆடைகளும் காணப்படுகின்றன — அவை வித்யாதரப் பெண்களின் இனிய விளையாட்டு இடங்கள்; வாள்களும் ஆடைகளும் கிளைகளில் வைக்கப்பட்டிருப்பதால் அவர்களுடைய நீர் விளையாட்டே குறிக்கப்படுகிறது. பின்னர் நீர்ச் சித்திரம் — சில இடங்களில் அருவிகள், சில இடங்களில் ஊற்றுகள், சில இடங்களில் கசிவுகள்; இவை பெருகுவதால் இந்த மலை மதநீர் சொரியும் யானையைப் போலத் தோன்றுகிறது. இறுதியில் மணத்தின் வருணனை — பலவகைப் பூக்களிலிருந்து எழும் பல மணங்களைச் சுமந்து, மூக்குக்கு விருந்தாக வந்தடையும் குகைக் காற்று எந்த மனிதனைத்தான் மகிழ்விக்காது? இவ்வாறு உருவமும், காட்சியும், மணமும் வரிசையாக வருணிக்கப்படுகின்றன; காட்டு வாழ்வு எல்லாப் புலன்களுக்கும் இன்பமே என்று காட்டப்படுகிறது.

இப்போது வருணனையிலிருந்து ராமன் தன் அகநிலைக்குச் செல்கிறான்; இதுவே சர்க்கத்தின் மையப்புள்ளி. ‘பழிக்கப்படாதவளே, உன்னோடும் லக்ஷ்மணனோடும் இங்கே பல ஆண்டுகள் வசித்தாலும், துயரம் என்னை வெல்லாது’ என்று அவன் சொல்கிறான். பல பூக்களும் கனிகளும் கொண்ட, பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, வியப்பூட்டும் சிகரங்கள் கொண்ட இந்த அழகிய மலையில் அவன் மகிழ்ந்திருக்கிறான். பின்னர் அவன் காட்டு வாழ்வின் இரு பயன்களை எண்ணுகிறான் — தர்மப்படி தந்தையின் கடனைத் தீர்த்தல், பரதனுக்கு இனியது செய்தல். நினைவில் கொள்ள வேண்டியது — எந்தப் பரதனுக்கு இனியது செய்வதை அவன் கணக்கிடுகிறானோ, அதே பரதன் அதே கணத்தில் படையுடன் அவனை நோக்கி வந்துகொண்டிருக்கிறான். ‘வைதேகி, மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றுக்கு இசைந்த பலவகை அனுபவங்களைக் கண்டு நீயும் என்னோடு சித்திரகூடத்தில் மகிழ்கிறாயா?’ என்ற கேள்வியால் அவன் அவளுடைய அனுபவத்தையும் கேட்கிறான்; காட்டு வாழ்வு ஒருவருடையது அல்ல, இருவருடையது என்று இதனால் குறிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் முன்னோரின் சான்றைக் கொண்டு வருகிறான்: ‘அரசியே, என் முப்பாட்டனார்களான மேலான அரசமுனிவர்கள் இந்தக் காட்டு வாழ்வையே, இறந்த பின் நன்மை அடைவதற்கான அமுதம் என்று சொன்னார்கள்.’

மீண்டும் வருணனை தொடர்கிறது; ஆனால் இப்போது இரவும் நுழைகிறது. மலையின் பரந்த பாறைகள் நூற்றுக்கணக்கில் சுற்றிலும் விளங்குகின்றன — நீலம், மஞ்சள், வெண்மை, செம்மை என்று பல வண்ணங்கள் நிறைந்தவை. இரவிலோ மலையரசனின் மூலிகைகள் தம் ஒளிச்செல்வத்தால் ஆயிரக்கணக்கில் ஒளிர்ந்து, தீயின் சுடர்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன. இங்கே ‘ஓஷதி’ என்பது தானே ஒளிவிடும் கொடி; மலை பகலில் வண்ணங்களாலும் இரவில் ஒளிகளாலும் விளங்குகிறது என்று இருவேளை அழகையும் கவிஞர் காட்டுகிறார். பின்னர் இடங்களின் பலவகைமை — சில இடங்கள் ‘க்ஷயநிபா:’ அதாவது வீடுகளைப் போன்றவை, சில பூங்காக்களைப் போன்றவை, சில ஒரே பாறையாகத் தோன்றுபவை; காடே வீடும் பூங்காவும் என்ற கருத்து இதில் பொதிந்துள்ளது. இறுதியில் மலை முழுவதன் காட்சி — பூமியைப் பிளந்து எழுந்தது போல இந்தச் சித்திரகூடம் விளங்குகிறது; அதன் சிகரம் எல்லாப் பக்கமும் அழகாகத் தெரிகிறது. இவ்வாறு நுண்ணிய வருணனையிலிருந்து மீண்டும் முழுக் காட்சிக்குக் கவிஞர் செல்கிறார்; இறுதியில் மலை ஒரே பெரும் வடிவம் கொள்கிறது.

இறுதிப் பகுதியில் கவிஞர் மனிதக் களியாட்டத்தின் அடையாளங்களைக் காட்டுகிறார். குஷ்டம், ஸ்தகரம், புன்னை, பூர்ஜம் ஆகியவற்றின் இலைகளை மேல்விரிப்பாகக் கொண்ட, தாமரை இதழ்கள் கலந்த காதலர்களின் படுக்கைகள் காணப்படுகின்றன. கசக்கப்பட்டு எறியப்பட்ட தாமரை மாலைகளும் — காதலர்களால் கைவிடப்பட்டவை — தென்படுகின்றன; பலவகைக் கனிகள் மரங்களில் தொங்குகின்றன. மனிதர்கள் தென்படவில்லை, அவர்களுடைய அடையாளங்கள் மட்டுமே — படுக்கைகள், மாலைகள், ஆடைகள்; இதனால் காட்டின் தனிமையும் உயிர்ப்புள்ளது போலாகிறது. பின்னர் உவமானம் — குபேரனின் நகரமான வஸ்வௌகஸாராவையும் நளினியையும் கடந்து, வடகுருவையும் மிஞ்சி, மிகுந்த கிழங்குகளும் கனிகளும் நீரும் கொண்ட இந்தச் சித்திரகூடம் விளங்குகிறது; தேவர்களின் இன்ப நிலங்களைவிடவும் இந்த மலையே சிறந்தது என்பது ராமனின் முடிவு. இறுதிச் சுலோகம் யாப்பை மாற்றுகிறது — அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக நீண்ட யாப்பு; அதில் ராமன் உறுதிமொழி போலச் சொல்கிறான்: ‘அன்பே சீதை, உன்னோடும் லக்ஷ்மணனோடும் இந்தக் காலத்தைக் களித்துக் கழித்து, சான்றோரின் வழியில், மேலான என் நியமங்களில் நிலைத்து, குல தர்மத்தை வளர்க்கும் இன்பத்தை அடைவேன்.’ இந்த அமைதியான சொற்களோடு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुर्नवतितमः सर्गः॥ ९४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க