॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 95

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ஸ்ரீராமன் சீதைக்கு மந்தாகினியின் அழகை வருணித்தல்

வியப்பூட்டும் மணல்திட்டுகள் கொண்ட மந்தாகினி, நீராடும் முனிவர்கள், கைகளை உயர்த்தி நிற்கும் தவசிகள், நடனமாடுவது போன்ற மலை, சக்கரவாகங்கள், சரயுவின் நினைவு, அயோத்தியிலும் அரசிலும் நாட்டமின்மை

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் சீதைக்குச் சித்திரகூடத்தின் சிகரங்களையும், தாதுக்களின் வண்ணங்களையும், மரங்களையும், கின்னரர்களையும் காட்டினான்; இந்தச் சர்க்கம் அதே வருணனையின் இரண்டாம் பகுதி — இப்போது பார்வை மலையிலிருந்து நதியை நோக்கிச் செல்கிறது. கோசல மன்னனான ராமன் மலையிலிருந்து வெளியே வந்து, மைதிலிக்கு மங்கல நீருடைய அழகிய மந்தாகினி நதியைக் காட்டினான். தாமரைக் கண்ணனான அவன், அழகிய இடையுடையவளும், சந்திரனைப் போல அழகிய முகம் கொண்டவளுமான விதேக அரசனின் மகளிடம் சொல்கிறான்: ‘வியப்பூட்டும் மணல்திட்டுகள் கொண்ட, அழகிய, அன்னங்களும் சாரசப் பறவைகளும் நாடும், பூக்கள் நிறைந்த இந்த மந்தாகினி நதியைப் பார்.’ பின்னர் கரையோர மரங்களின் வருணனை — கரையில் வளரும் பலவகைப் பூமரங்களும் கனிமரங்களும் சூழ்ந்த அது, எல்லாப் பக்கமும் அரசர்க்கரசனான குபேரனின் தாமரைப் பொய்கையைப் போல விளங்குகிறது. இங்கும் முந்தைய சர்க்கத்தைப் போலவே உவமானமாகக் குபேரனின் பூங்காவே எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது; காட்டில் வாழும் தம்பதியரின் அருகே ஓடும் சிறிய நதி தேவர்களின் தாமரைக்குளத்துக்கு நிகரானது என்பது ராமனின் பார்வை. சித்திரகூடத்தின் அருகே ஓடும் இந்த மந்தாகினி இன்றும் அதே பெயரால் புகழ்பெற்றுள்ளது; அதன் பெயரால் கவிஞர் விண்ணுலகக் கங்கையையும் நினைவூட்டுகிறார்.

அதன் பின் ராமன் நதியின் துறைகளைக் காட்டுகிறான். மான் கூட்டங்கள் நீர் அருந்தியதால் இப்போது கலங்கிய நீருடையவையாக இருந்தாலும், அந்தத் துறைகள் அழகானவை; அவை அவனுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன — நீரின் கலக்கமும் காட்டு வாழ்வின் அடையாளம் என்பதால் அதுவும் அழகே. பின்னர் மனிதர்கள் — சடையும் மான்தோலும் தரித்து, மரவுரியை மேலாடையாக அணிந்த முனிவர்கள் உரிய நேரத்தில் மந்தாகினியில் நீராடுகின்றனர். கூர்மையான விரதம் கொண்ட வேறு சில தவசிகள் நியமப்படி கைகளை உயர்த்தியவாறு சூரியனை வழிபடுகின்றனர். இவ்வாறு நதி அழகானது மட்டுமல்ல, தவபூமியும் கூட. இறுதியில் மலையே மீண்டும் காட்சிக்கு வருகிறது, ஆனால் இப்போது நதியின் பார்வையிலிருந்து — காற்றால் அசைக்கப்படும் சிகரங்கள் கொண்ட அந்த மலை நடனமாடுவது போலத் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் அதன் மரங்கள் சுற்றிலும் நதியை நோக்கிப் பூக்களையும் இலைகளையும் சொரிகின்றன. கிளைகளின் அசைவு நடனம், பூமழை அந்த நடனத்தின் காணிக்கை என்பது தற்குறிப்பேற்றம். இவ்வாறு இந்தப் பகுதியில் விலங்குகளும், முனிவர்களும், தவசிகளும், மலையும் வரிசையாக வருகின்றன — விலங்குகள், தவசிகள், அசையாப் பொருள் என்ற மூவகை உலகும் ஒரே நதியில் சங்கமிக்கின்றன.

பின்னர் ராமன் நதியின் மூன்று வடிவங்களை எண்ணுகிறான் — சில இடங்களில் அது மணியைப் போலத் தெளிந்த நீருடையது, சில இடங்களில் மணல்திட்டுகளால் விளங்குவது, சில இடங்களில் சித்தர்கள் நிறைந்தது. காற்றால் உதிர்க்கப்பட்ட பரந்த பூக்குவியல்கள் இருகரைகளிலும் பரவியுள்ளன; வேறு சில நீரின் நடுவே மிதக்கின்றன — ‘மெல்லிய இடையுடையவளே, நீ பார்’ என்று விளித்து அவன் அவற்றைக் காட்டுகிறான். இனிய குரலுடைய, ‘ரதாங்கம்’ (சக்கரம்) என்ற பெயர் கொண்ட பறவைகள், அதாவது சக்கரவாகங்கள், மங்கலமான ஒலிகளை எழுப்பியபடி கரையில் ஏறுகின்றன. இவை அனைத்தையும் கண்டு அவன் தன் முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘அழகியவளே, சித்திரகூடத்தையும் மந்தாகினியையும் காண்பதை நகரத்தில் வசிப்பதைவிட மேலானதாகக் கருதுகிறேன்; உன்னைக் காண்பதாலும் அப்படியே’ — அயோத்தியின் நினைவு இங்கே முதன்முறையாக நுழைகிறது; ஆனால் ஒப்பீட்டிலேயே, துயரத்தில் அல்ல. இறுதியில் அவன் அவளை நீராட அழைக்கிறான் — பாவம் நீங்கிய, தவமும் புலனடக்கமும் மன அமைதியும் கொண்ட சித்தர்களால் எப்போதும் கலக்கப்படும் நீருடைய நதியில் என்னுடன் இறங்கி நீராடு என்கிறான். சித்தர்கள் நீராடுவதால் நீர் புனிதமானது என்பது கருத்து; இங்கே உரையாடலின் போக்கு வருணனையிலிருந்து அழைப்பை நோக்கித் திரும்புகிறது.

அதன் பின் ராமனின் சொற்கள் இன்னும் ஆழமாகின்றன. ‘சீதே, அல்லிகளையும் தாமரைகளையும் அமிழ்த்தியபடி, தோழியோடு விளையாடுவது போல இந்த மந்தாகினியில் இறங்கி நீராடு’ என்று அவன் சொல்கிறான் — நதி வெறும் இடம் அல்ல, சீதையின் தோழி. பின்னர் அவன் அவளுக்கு நினைவை மாற்றிக்கொள்ளும் வழியைக் கற்பிக்கிறான்: ‘காட்டில் வாழும் விலங்குகளை நகரமக்களாகவும், சித்திரகூடத்தை அயோத்தியாகவும், இந்த நதியைச் சரயுவாகவும் எப்போதும் கருது’ — காடே புதிய அயோத்தி என்பது கருத்து; இதனால் சீதையின் நகர ஏக்கம் நீங்குகிறது. ‘தர்மாத்மாவான லக்ஷ்மணன் என் கட்டளையில் நிலைத்திருக்கிறான், நீயும் எனக்கு இசைந்தவள் — இருவரும் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறீர்கள்’ என்று அவன் தன் மனநிறைவின் காரணத்தைச் சொல்கிறான். இறுதியில் உறுதியான சொல்: ‘மூன்று வேளையும் நீராடி, தேனும் கிழங்கும் கனியும் உண்டு, உன்னோடு வாழும் நான் அயோத்தியையும் விரும்பவில்லை, அரசையும் விரும்பவில்லை.’ இந்த வாக்கியமே இந்த இரண்டு சர்க்கங்களின் சாரம் — அரசைத் துறந்தது துயரம் அல்ல, விரும்பத்தக்கது என்ற ராமனின் நிலைப்பாடு இங்கே தெளிவாகிறது.

இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் யாப்பை மாற்றுகின்றன — அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக நீண்ட யாப்பு; கவிஞர் பொதுவாகச் சர்க்கத்தின் முடிவில் இதைப் பயன்படுத்துகிறார். முதலாவதில் ராமன் நதியின் இறுதிச் சித்திரத்தைச் சொல்கிறான் — யானைக் கூட்டங்களால் கலக்கப்பட்ட, யானைகளும் சிங்கங்களும் வானரங்களும் நீர் அருந்திய, நன்கு பூத்த மலர்ச் சுமைகளால் அணிசெய்யப்பட்ட இந்த அழகிய நதியை அடைந்து களைப்பு நீங்கி இன்பமடையாதவர் எவரும் இல்லை. இரண்டாவதில் ராமன் அல்ல, கவிஞரே சொல்கிறார்: ‘இவ்வாறு நதியைக் குறித்து மிகப் பொருத்தமான சொற்களைச் சொல்லியபடி, அன்புக்குரியவளைத் துணையாகக் கொண்ட, ரகு குலத்தை வளர்ப்பவனான அவன், கண்மையின் ஒளி கொண்ட அழகிய சித்திரகூடத்தில் உலவினான்.’ இந்தச் சுலோகம் இரண்டு சர்க்கங்களையும் முழுமையாக நிறைவு செய்கிறது — அழகு வருணனை, மனநிறைவு, தம்பதியரின் உலா. ஆனால் அதே கணத்தில் பரதனின் படை அருகே வந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது கேட்பவருக்குத் தெரியும்; ஆகவே இந்த அமைதியின் முடிவு நெருங்கிவிட்டது என்ற இரக்கம் இங்கே பொதிந்துள்ளது. அடுத்த சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் படையின் புழுதியையும் ஒலியையும் கண்டு சினத்தை வெளிப்படுத்துவான்; ஆகவே இந்தச் சர்க்கமே சித்திரகூட வாழ்வின் கடைசி அமைதியான கணம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चनवतितमः सर्गः॥ ९५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க