॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 96

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

படையைக் கண்டு லக்ஷ்மணன் சினம் கொள்ளுதல்

மலைச்சரிவில் ராமனும் சீதையும் ஓய்ந்திருத்தல், பரதனின் படையின் புழுதியும் ஒலியும், லக்ஷ்மணன் சால மரத்தில் ஏறுதல், கோவிதாரக் கொடியைக் காணுதல், பரதனைக் கொல்வதாகச் சபதம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் சீதைக்கு மந்தாகினியின் அழகை விரிவாகக் காட்டினான். இந்தச் சர்க்கம் அதே காட்சியின் அமைதியான நிறைவோடு தொடங்குகிறது — மலையிலிருந்து பாயும் அந்த நதியை மைதிலிக்குக் காட்டிவிட்டு, ராமன் மலைச்சரிவில் அமர்ந்தான்; கனிகள், கிழங்குகளின் சதைப்பகுதியால் சீதையை மகிழ்வித்துக்கொண்டிருந்தான். ‘இது தூய்மையானது, இது சுவையானது, இது தீயில் நன்கு வாட்டப்பட்டது’ என்று சொல்லியபடி, தர்மாத்மாவான அவன் சீதையுடன் இனிதே அமர்ந்திருந்தான். இந்த அமைதியே இந்தச் சர்க்கத்தின் பின்னணி; ஏனெனில் அதன் பின் அந்த அமைதியின் நடுவேதான் பரதனின் படையின் ஆரவாரம் நுழைகிறது. காட்டு வாழ்வின் இனிமையும் படை ஒலியின் அச்சமும் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படும்படி, கவிஞர் வேண்டுமென்றே இந்த இரண்டு சுலோகங்களையும் முந்தைய சர்க்கத்தின் சூழலிலிருந்து கொண்டு வந்து இங்கே வைக்கிறார். இங்கே ‘மாம்ஸேன’ என்ற சொல்லால் கனிகளின் சதைப்பகுதியே குறிக்கப்படுகிறது, இறைச்சி அல்ல; இந்தி உரையும் ‘கனி கிழங்குகளின் சதைப்பகுதியால்’ என்ற அதே பொருளையே பின்பற்றுகிறது. இரண்டு சுலோகங்களிலும் செயல் ஒன்றே — அன்பான உபசரிப்பு, ஆறுதல், ஓய்வு. சர்க்கத்தின் முடிவிலோ, இங்கே மௌனமாக இருக்கும் அதே லக்ஷ்மணன் கொலைச் சபதம் செய்வான். இவ்வாறு கவிஞர் அனுபவத்தின் இரு எதிர்வண்ணங்களை ஒரே சர்க்கத்தில் இணைக்கிறார் — தொடக்கத்தில் கனிகளும் கிழங்குகளும் கொண்ட அன்பான உபசரிப்பு, முடிவில் குருதியால் நனைந்த காடு.

அவ்விருவரும் அங்கே அவ்வாறு அமர்ந்திருக்கும்போது, அவர்களுக்கு முன்னே, அருகே வந்துகொண்டிருந்த பரதனின் படையின் இரு முன்னோடித் தூதர்கள் தோன்றின — படையின் புழுதியும் ஒலியும், இரண்டும் வானைத் தொடுவன. இதற்கிடையே அந்தப் பெரும் ஒலியால் அஞ்சி வருந்திய மதம் கொண்ட யானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் தம் கூட்டங்களுடன் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர். படையிலிருந்து எழுந்த அந்த ஒலியை ராமன் கேட்டான்; சிதறி ஓடும் யானைக் கூட்டத் தலைவர்கள் அனைவரையும் பார்த்தான். அவை ஓடுவதைக் கண்டும் அந்தப் பேரொலியைக் கேட்டும், சுடர்விடும் ஒளி கொண்ட சௌமித்ரியான லக்ஷ்மணனிடம் அவன் சொன்னான்: ‘ஆ, லக்ஷ்மணா, இங்கே பார்; உன்னால் சுமித்திரை நல்ல மகனைப் பெற்றவளானாள். அச்சம் தரும் இடிமுழக்கம் போல ஆழ்ந்த, பேரிரைச்சலான ஒலி கேட்கிறது.’ இங்கே கவிஞர் படையை இன்னும் நேரடியாகக் காட்டவில்லை; அதன் புழுதியும் ஒலியும் மட்டுமே முதலில் காட்டுக்குள் நுழைகின்றன; காட்டு விலங்குகளே அதன் முதல் சாட்சிகள். ‘நப:ஸ்ப்ருசௌ’ (வானைத் தொடுவன) என்ற அடைமொழியால் படையின் பரப்பு குறிக்கப்படுகிறது — புழுதியும் வானைத் தொடுகிறது. ‘உன்னால் சுமித்திரை நல்ல மகனைப் பெற்றவளானாள்’ என்ற ராமனின் சொல் அன்பு நிறைந்த விளி; இக்கட்டான நேரத்திலும் அவனுடைய மென்மையை அது வெளிப்படுத்துகிறது. ‘பீமஸ்தனிதகம்பீர:’ (அச்சம் தரும் இடிமுழக்கம் போல ஆழ்ந்தது) என்ற உவமையால் ஒலியின் ஆழம் இடிமுழக்கத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது; ஆனால் அது மேகம் அல்ல, படையே.

ராமன் காட்டின் இயல்பான காரணங்களை வரிசையாக எண்ணுகிறான்: ‘இந்தப் பெருங்காட்டில் யானைக் கூட்டங்களோ எருமைகளோ திரிகின்றனவா? அல்லது சிங்கங்களால் அஞ்சிய மான்கள் திடீரெனத் திசைகளில் ஓடினவா? அரசனோ இளவரசனோ காட்டில் வேட்டையாடித் திரிகிறானா? அல்லது வேறு ஏதேனும் கொடிய விலங்கு இருக்கிறதா? சௌமித்ரி, நீ அதை அறிய வேண்டும்.’ பின்னர் அவனே அந்தக் காரணங்களைப் பலவீனமாக்குகிறான்: ‘இந்த மலை பறவைகளுக்கும் செல்லக் கடினமானது; ஆகவே இவை அனைத்தையும் இங்கே உள்ளபடியே அறிந்துகொள்.’ ராமனின் இந்த அமைதியான ஆராய்ச்சி, வரவிருக்கும் லக்ஷ்மணனின் சினத்துக்கு எதிர்நிலையாக அமைக்கப்பட்டுள்ளது — ஒருவன் காரணத்தைக் கேட்கிறான், மற்றவன் பகைவனைக் கற்பனை செய்கிறான். ராமன் ஐயுறவில்லை, அஞ்சவுமில்லை; அவன் உண்மையை மட்டுமே விரும்புகிறான். எட்டாம் சுலோகத்தில் யானைகள், எருமைகள், சிங்கங்கள், மான்கள் எண்ணப்படுகின்றன — இவை காட்டின் இயல்பான காரணங்கள்; ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் மனிதன் நுழைகிறான், ஆனால் அவனும் வேட்டைக்காரனே, பகைவன் அல்ல. ‘யதாதத்த்வம்’ (உள்ளபடியே) என்ற சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தின் மையம் — உண்மையில் இருப்பதையே அறிய வேண்டும், அச்சத்தால் கற்பனை செய்வதை அல்ல.

லக்ஷ்மணன் விரைந்து பூத்திருந்த ஒரு சால மரத்தில் ஏறி, எல்லாத் திசைகளையும் பார்த்தபடி கிழக்குத் திசையை நோக்கினான். பின்னர் வடக்கு நோக்கித் திரும்பி, யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நெருங்கிய, ஆயத்தமான காலாட்படையினருடன் கூடிய பெரும் படையைக் கண்டான். குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த, தேர்க்கொடிகளால் அணிசெய்யப்பட்ட அந்தப் படையைப் பற்றி ராமனிடம் தெரிவித்து, இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அண்ணா, தீயை அணைத்துவிடுங்கள்; சீதை குகையில் ஒதுங்கட்டும்; நீங்கள் வில்லில் நாணேற்றி, அம்புகளையும் கவசத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.’ லக்ஷ்மணனின் முதல் எதிர்வினையே போருக்கான ஆயத்தம். புகை படையை ஈர்க்கக்கூடும் என்ற அச்சத்தால் அவன் தீயை அணைக்க விரும்புகிறான் — இதனால் அவனுடைய எச்சரிக்கை உணர்வும் குறிக்கப்படுகிறது, வெறும் சினம் மட்டுமல்ல. சீதை குகைக்குள் செல்லுதல், வில்லில் நாணேற்றுதல், கவசம் அணிதல் — இவை மூன்றும் வரிசையாகக் காப்பின் மூன்று படிகள். இங்கே கவிஞர் லக்ஷ்மணனின் வீரத்தைப் பழிக்கவில்லை; பின்னர் ராமனால் தணிக்கப்பட வேண்டிய அவனுடைய மிக விரைவான முடிவையே காட்டுகிறார். ‘யத்தை: பதாதிபி:’ (ஆயத்தமான காலாட்படையினருடன்) என்ற சொற்களால் படையின் ஆயத்த நிலை குறிக்கப்படுகிறது; அது லக்ஷ்மணனின் ஐயத்தைப் பெருக்குகிறது.

மனிதருள் புலியான ராமன் அவனுக்குப் பதில் சொன்னான்: ‘சௌமித்ரி, அடையாளங்களை நன்கு பார்; இந்தப் படை யாருடையது என்று நினைக்கிறாய்?’ இவ்வாறு கேட்கப்பட்ட லக்ஷ்மணன், சீற்றம் கொண்ட தீயைப் போல, அந்தப் படையை எரித்துவிட விரும்புபவன் போலச் சொன்னான்: ‘முடிசூட்டைப் பெற்று, நிறைவான அரசை விரும்பி, கைகேயியின் மகனான பரதன் நம் இருவரையும் கொல்ல வருகிறான் என்பது தெளிவு. இதோ மிகப் பெரிய அழகிய கிளைகள் கொண்ட மரம் ஒளிர்கிறது; தேரில் ஒளிரும் தண்டு கொண்ட கோவிதாரக் கொடி விளங்குகிறது. இவர்கள் விரைந்து செல்லும் குதிரைகளில் ஏறி விருப்பப்படி திரிகின்றனர்; இந்தக் குதிரை வீரர்கள் மகிழ்ந்து யானைகளில் ஏறி ஒளிர்கின்றனர்.’ கொடியிலுள்ள கோவிதார அடையாளமே அவனுடைய முடிவுக்கு ஒரே சான்று — அடையாளம் உண்மை, ஆனால் அதிலிருந்து எடுத்த பொருள் பொய். சான்றைக் கண்டாலும் மனிதன் தன் அச்சத்தாலேயே அதற்குப் பொருள் கொள்கிறான் என்பதைக் கவிஞர் இங்கே நுட்பமாகக் காட்டுகிறார். லக்ஷ்மணனின் பார்வை முன்னே படையை மட்டுமே காண்கிறது, மனம் இரங்கச் செய்ய வரும் சகோதரனை அல்ல. ராமனின் ‘அடையாளங்களை நன்கு பார்’ என்ற சொல்லும் அமைதியானதே — அவன் ஆராய்வதை விரும்புகிறான்; லக்ஷ்மணனோ தீர்ப்பையே கொண்டு வருகிறான்.

பின்னர் அவன் போருக்கான முறையையே திட்டமிடுகிறான்: ‘வில்லேந்திய நாம் இருவரும் மலையைச் சார்ந்து நிற்போம்; அல்லது போருக்கு ஆயத்தமாகி ஆயுதங்களை உயர்த்தியபடி இங்கேயே நிற்போம். கோவிதாரக் கொடி போரில் நம் கைக்கு வருமா! ராகவா, எவனால் உங்களுக்கும் சீதைக்கும் எனக்கும் பெருந்துன்பம் நேர்ந்ததோ, எவனால் நீங்கள் நிலையான அரசிலிருந்து நழுவினீர்களோ, அந்தப் பரதனைக் காண்பேனா! இதோ பகைவன் வந்துவிட்டான்; அவன் கொல்லப்பட வேண்டியவனே. பரதனைக் கொல்வதில் நான் எந்தக் குற்றத்தையும் காணவில்லை; முன்பு தீங்கிழைத்தவனைக் கொன்றால் அதர்மம் சேராது. பரதன் முன்பு தீங்கிழைத்தவன்; அவனை விட்டுவிடுவதே அதர்மம்.’ இங்கே லக்ஷ்மணன் தர்மசாஸ்திரத்தையும் தன் பக்கம் இணைக்கிறான் — முன்பு தீங்கிழைத்தவனைக் கொல்வதில் குற்றமில்லை என்ற நீதிவாக்கியத்தைச் சகோதரனிடம் பயன்படுத்துகிறான். ஆனால் ‘பரதன் முன்பு தீங்கிழைத்தவன்’ என்ற அடிப்படைக் கூற்றே நிறுவப்படாதது; பரதன் எந்தத் தீங்கும் செய்யவில்லை, கைகேயியே செய்தாள். இந்தத் தர்க்கப் பிழையையே ராமன் அடுத்த சர்க்கத்தில் வெளிப்படுத்துகிறான். இங்கே கவிஞர் லக்ஷ்மணனின் சொற்களில் ‘ராகவா’ என்ற விளியை மீண்டும் மீண்டும் இணைக்கிறார்; இதனால் அவனுடைய சினம் சகோதரனின் நலனை நோக்கியே எழுந்தது என்று குறிக்கப்படுகிறது.

‘இவன் கொல்லப்பட்டதும் நீங்கள் பூமி முழுவதையும் ஆளுங்கள். இன்று அரசை விரும்பிய கைகேயி, போரில் நான் கொன்ற தன் மகனை, யானையால் முறிக்கப்பட்ட மரத்தைப் போலக் கண்டு மிகுந்த துயரத்தில் ஆழட்டும். கைகேயியையும் அவளைச் சார்ந்தவர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் சேர்த்துக் கொல்வேன்; இன்று பெரும் களங்கத்திலிருந்து பூமி விடுபடட்டும். மதிப்பளிப்பவரே, இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த இந்தச் சினத்தையும் அவமதிப்பையும் இன்று, உலர்ந்த புதர்களில் தீயை விடுவது போல, பகைவர் படைகளின் மீது விடுவேன். கூர்மையான அம்புகளால் பகைவர்களின் உடல்களைப் பிளந்து இன்றே சித்திரகூடக் காட்டைக் குருதியால் நனைப்பேன். நான் கொன்ற யானைகளையும் குதிரைகளையும் மனிதர்களையும் கொடிய விலங்குகள் இழுத்துச் செல்லட்டும். இந்தப் பெருங்காட்டில் படையோடு கூடிய பரதனைக் கொன்று, அம்புகளுக்கும் வில்லுக்கும் கடன் தீர்த்தவனாவேன் — இதில் ஐயமில்லை.’ இந்தச் சொற்களோடு சர்க்கம் நிறைவுறுகிறது. லக்ஷ்மணனின் சினம் படிப்படியாகப் பெருகுகிறது — முதலில் ஆயத்தம், பின்னர் கொல்லும் முடிவு, பின்னர் தாயையும் கொல்வதாகச் சபதம், இறுதியில் படை முழுவதையும் எரித்தல். இறுதிச் சுலோகம் மூன்று பாதிகள் கொண்ட ஆறடிச் சுலோகம்; அங்கேதான் சினத்தின் உச்சம். ராமனின் பதிலோ அடுத்த சர்க்கத்தில். ‘மானத’ (மதிப்பளிப்பவரே) என்ற விளியால் லக்ஷ்மணன் ராமனை மதிப்பை அளிப்பவன் என்று சொல்கிறான்; தானோ மதிப்புக்கு நேர்ந்த இழுக்குக்குப் பழிதீர்க்க விரும்புகிறான்; இதுவே அவனுடைய சினத்தின் அடிப்படைத் தூண்டுதல்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षण्णवतितमः सर्गः॥ ९६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க