சர்க்கம்
ராமன் லக்ஷ்மணனின் சினத்தைத் தணித்தல்
‘பழிச்சொல்லோடு கூடிய அரசால் என்ன பயன்’ என்ற ராமனின் உறுதி, பரதனின் சகோதர அன்பின் வருணனை, லக்ஷ்மணனின் வெட்கம், பரதனின் படை மலையருகே தங்குதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் பரதனின் படையைக் கண்டு கொலைச் சபதம் செய்தான். இந்தச் சர்க்கம் அதே சினத்தைத் தணிப்பதோடு தொடங்குகிறது. பரதன் மீது மிகவும் கொதித்து, சினத்தால் மயங்கியிருந்த லக்ஷ்மணனை ராமன் முதலில் தேற்றி, பின்னர் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘இங்கே வில்லால் என்ன வேலை? கேடயத்தோடு கூடிய வாளால்தான் என்ன பயன்? பெருவலிமையும் பெரும் ஊக்கமும் கொண்ட பரதன் தானே நேரில் வந்திருக்கும்போது ஆயுதத்துக்கு இடமே இல்லை.’ கவிஞர் இங்கே இரண்டு செயல்களை வரிசையாக இணைக்கிறார் — முதலில் தேற்றுதல், பின்னர் சொல்லுதல்; ஏனெனில் சினத்தால் மயங்கிய மனம் அறிவுரையை ஏற்காது. ‘தானே நேரில் வந்திருக்கும்போது’ என்ற சொற்களே ராமனின் தர்க்கம் — பகைவனாக வருபவன் தானே நேரில் வருவதில்லை, படையோடு வருகிறான்; பரதன் நேரில் வந்ததே அவனுடைய குற்றமின்மைக்குச் சான்று. ‘மஹோத்ஸாஹே’ (பெரும் ஊக்கம் கொண்டவன்) என்ற அடைமொழியால் ராமன் சகோதரனின் நற்குணத்தையே நினைவூட்டுகிறான், குறையை அல்ல. முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் பரதனை ‘பகைவன்’ என்றான்; இங்கே ராமன் அவனையே ‘பெருவலிமையும் பெரும் ஊக்கமும் கொண்டவன்’ என்று வருணிக்கிறான் — ஒரே மனிதனின் இரண்டு சித்திரங்கள், காண்பவர் இருவரின் வேறுபாட்டால்.
ராமன் தன் அடிப்படை உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘தந்தைக்குச் சத்தியம் செய்து கொடுத்துவிட்டு, போரில் பரதனைக் கொன்று, பழிச்சொல்லோடு கூடிய அரசால் நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்? உறவினர்களோ நண்பர்களோ அழிவதால் கிடைக்கும் செல்வத்தை, நஞ்சு கலந்த உணவைப் போல நான் ஏற்கமாட்டேன். லக்ஷ்மணா, தர்மத்தையும் பொருளையும் இன்பத்தையும் பூமியையும் உங்களுக்காகவே நான் விரும்புகிறேன் — இதை உனக்கு உறுதியாகச் சொல்கிறேன். சகோதரர்களை ஒன்றுசேர்த்துக் காப்பதற்காகவும் அவர்களுடைய இன்பத்துக்காகவுமே நான் அரசையும் விரும்புகிறேன்; சத்தியத்தின் மேல் ஆணையாக என் ஆயுதத்தைத் தொடுகிறேன். அன்பனே, கடலை ஆடையாகக் கொண்ட இந்தப் பூமி எனக்கு அரியது அல்ல; ஆனால் அதர்மத்தால் இந்திரப் பதவியையும் நான் விரும்பமாட்டேன். மதிப்பளிப்பவனே, பரதனும் நீயும் சத்ருக்னனும் இல்லாமல் எனக்கு ஏதேனும் இன்பம் உண்டாகுமானால், அதைத் தீ சாம்பலாக்கட்டும்.’ இந்த ஆறு சுலோகங்களும் ராமனின் முழுப் பண்பின் சுருக்கம் — அரசு அடைய வேண்டிய இலக்கு அல்ல, சகோதரர்களை ஒன்றுசேர்க்கும் கருவி. ‘ஸத்யேனாயுதமாலபே’ (சத்தியத்தின் மேல் ஆணையாக ஆயுதத்தைத் தொடுகிறேன்) என்பது க்ஷத்திரியனின் மிக உறுதியான சபதம்; வில்லைத் தொட்டு உண்மையைச் சொல்கிறான். ‘நஞ்சு கலந்த உணவைப் போல’ என்ற உவமையும் கூர்மையானது — உறவினரைக் கொன்று பெற்ற அரசு உணவு போலத் தோன்றும், ஆனால் அது உயிரைப் பறிப்பதே.
பின்னர் ராமன் பரதன் வந்ததன் காரணத்தைத் தானே விளக்குகிறான்: ‘என் உயிரைவிடவும் எனக்கு அன்புக்குரிய, சகோதர அன்பு கொண்ட பரதன், அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்து, குல தர்மத்தை நினைவுகூர்ந்து இங்கே வந்திருக்கிறான் என்று நினைக்கிறேன். வீரனே, மனிதருள் சிறந்தவனே, சடையும் மரவுரியும் தரித்து ஜானகியோடும் உன்னோடும் நான் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டதைக் கேட்டு, அன்பால் இதயம் பற்றப்பட்டு, துயரத்தால் புலன்கள் கலங்கி, என்னைக் காணவே அவன் வந்திருக்கிறான், வேறு எதற்காகவும் அல்ல. அன்னை கைகேயியிடம் சினந்து, அவளுக்குக் கசப்பான சொற்களைச் சொல்லி, தந்தையை மனம் இரங்கச் செய்து, சீர்மிகு பரதன் எனக்கு அரசைக் கொடுக்கவே வந்திருக்கிறான். இவன் நம்மைக் காண வருவது தக்க நேரத்தில் நிகழ்வதே; நம்மிடம் அவன் மனத்தால்கூட எந்தத் தீங்கும் செய்யமாட்டான்.’ ராமனின் இந்த விளக்கம் சகோதரனைக் காப்பது மட்டுமல்ல, மனித இயல்பைப் பற்றிய நுட்பமான அறிவும் கூட — குல தர்மத்தை நினைவுகூர்பவன் மூத்தவனைக் கொல்ல வருவதில்லை. லக்ஷ்மணன் கொடியைக் கண்டு பகைவனைக் கற்பனை செய்தான்; ராமனோ பண்பை நினைவுகூர்ந்து சகோதரனையே காண்கிறான். ‘என் உயிரைவிட அன்புக்குரியவன்’ என்ற சொற்களால் ராமனின் அன்பும், ‘நான்யதாகத:’ (வேறு எதற்காகவும் வரவில்லை) என்ற உறுதியால் அவனுடைய நம்பிக்கையும் வெளிப்படுகின்றன.
ராமன் எதிர்க் கேள்வியாலேயே லக்ஷ்மணனைப் பதிலற்றவனாக்குகிறான்: ‘பரதன் உனக்கு முன்பு எப்போது என்ன தீங்கு செய்தான்? இன்று நீ பரதனை ஐயுறும் அளவுக்கு அத்தகைய அச்சம் உனக்கு எங்கிருந்து வந்தது? ஆகவே பரதனைப் பற்றி நீ கடுஞ்சொல்லோ கசப்பான சொல்லோ சொல்லக் கூடாது; பரதனுக்குக் கசப்பானது செய்யப்பட்டால், கசப்பான சொல் எனக்கே சொல்லப்பட்டதாகும். எந்த ஆபத்திலும் மகன்கள் தந்தையை எப்படிக் கொல்வார்கள்? சௌமித்ரி, அல்லது சகோதரன் தன் உயிர் போன்ற சகோதரனை எப்படிக் கொல்வான்? அரசுக்காகவே நீ இந்தச் சொற்களைப் பேசுகிறாய் என்றால், பரதனைக் கண்டதும் ‘இவனுக்கு அரசைக் கொடு’ என்று சொல்வேன். நான் அந்தச் சொல்லைச் சொன்னால், பரதன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்றே கருதுவான்.’ இறுதி அடியே மிகக் கூர்மையானது — அரசே காரணம் என்றால், அதை நீயே எடுத்துக்கொள்; நான் அதைக் கொடுக்க ஆயத்தமாக இருக்கிறேன். இதனால் லக்ஷ்மணனின் தர்க்கம் முழுவதும் வேரற்றுப் போகிறது; அவனுடைய சினத்தின் அடிப்படை அரசின் மீதான பேராசை அல்ல என்றாலும், ராமனின் இந்தச் சொல்லும் அதையே சுட்டுகிறது. ‘பரதனுக்குக் கசப்பானது செய்யப்பட்டால் கசப்பான சொல் எனக்கே சொல்லப்பட்டதாகும்’ என்ற சொற்களால் சகோதரர்களின் ஒருமை நிறுவப்படுகிறது — பரதனை அவமதித்தால் ராமன் மதிக்கப்பட்டவனாகான்.
தர்மத்தையே பண்பாகக் கொண்ட சகோதரன் இவ்வாறு சொன்னதும், அவனுடைய நலனில் ஈடுபாடுள்ள லக்ஷ்மணன் வெட்கத்தால் தன் உடலுக்குள்ளேயே புகுந்துகொண்டவன் போல ஆனான் — ஒருவன் தன் உடலுக்குள்ளேயே ஒளிந்துகொள்வது போல. அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு வெட்கமடைந்த அவன் பதில் சொன்னான்: ‘உங்களைக் காணத் தந்தை தசரதனே நேரில் வந்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.’ வெட்கமடைந்த லக்ஷ்மணனைக் கண்டு ராகவன் பதில் சொன்னான்: ‘நீண்ட கைகளுடைய இவர் நம்மை இங்கே காண வந்திருக்கிறார் என்றே நானும் நினைக்கிறேன். அல்லது நாம் இன்பத்துக்குப் பழகியவர்கள் என்று எண்ணி, காட்டு வாழ்வைப் பற்றிச் சிந்தித்து, நிச்சயமாக நம்மை வீட்டுக்குத் திருப்பி அழைத்துச் செல்வார். மிகுந்த இன்பத்தில் வாழ்ந்த இந்த வைதேகியையும், சீர்மிகு ராகவனான என் தந்தை காட்டிலிருந்து அழைத்துக்கொண்டு செல்வார்.’ லக்ஷ்மணனின் ஐயம் இப்போது அன்பாக மாறுகிறது — சற்று முன் பகைவர் படையைக் கண்டவன், இப்போது தந்தையின் வருகையையே கற்பனை செய்கிறான். ராமனும் அந்தக் கற்பனையை ஏற்கிறான்; ஏனெனில் இருவருடைய இதயத்திலும் தந்தையைக் காணும் நம்பிக்கை உயிரோடு இருக்கிறது. ஆனால் தசரதன் வரமாட்டான் என்பது வாசகருக்குத் தெரியும் — இதுவே இந்த இடத்தின் சோகம். ‘வெட்கத்தால் தன் உடலுக்குள்ளேயே புகுந்துகொண்டவன் போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் லக்ஷ்மணனின் மாற்றத்தை நுட்பமாகக் காட்டுகிறது — சால மர உச்சியில் உயர்ந்து நின்றவன் இப்போது தன் உடலுக்குள்ளேயே சுருங்கிவிட்டான்.
லக்ஷ்மணன் உயர்ந்த சால மர உச்சியிலிருந்து மீண்டும் வருணிக்கிறான்: ‘நற்குடியில் பிறந்த, மனத்துக்கு இனிய, காற்றின் வேகத்துக்கு நிகரான, விரைந்து ஓடும் அந்த இரு சிறந்த குதிரைகள் ஒளிர்கின்றன. இதோ படையின் முன்னணியில் அசைந்து வருகிறது மிகப் பெரிய உடலுடைய, அறிவாளியான தந்தையின் முதிய சத்ருஞ்ஜயன் என்னும் யானை. ஆனால் உலகப் புகழ்பெற்ற, தந்தையின் வெண்மையான தெய்வீகக் குடையைக் காணவில்லை; பெரும்பேறு பெற்றவரே, இதில் எனக்கு ஐயம் எழுகிறது.’ குடை தென்படாததே அரசன் வரவில்லை என்பதற்கான முதல் குறிப்பு; ஆனால் இருவருமே அதன் பொருளை உணரவில்லை. பின்னர் ராமன் சொல்கிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, மர உச்சியிலிருந்து இறங்கு; என் சொல்லைச் செய்.’ இவ்வாறு தர்மாத்மாவான ராமன் சௌமித்ரியிடம் சொன்னான். அந்தச் சால மர உச்சியிலிருந்து இறங்கி, போர்களில் வெல்லும் லக்ஷ்மணன் கைகூப்பியவனாக ராமனின் பக்கத்தில் நின்றான். மரத்திலிருந்து இறங்குவதே ஓர் உருவகம் — ஐயத்தின் உயர்ந்த இடத்திலிருந்து அவன் நிலத்துக்கும், சகோதரனின் பக்கத்துக்கும் திரும்புகிறான். ‘ப்ராஞ்ஜலிர்பூத்வா’ (கைகூப்பியவனாக) என்ற சொல்லால் சினம் முழுமையாகத் தணிந்தது குறிக்கப்படுகிறது. ‘ஸமிதிஞ்ஜய:’ (போர்களில் வெல்பவன்) என்ற அடைமொழி இங்கே தனிக் கருத்தோடு இணைக்கப்பட்டுள்ளது — போர்களை வெல்பவன் இப்போது தன் சினத்தையே வென்றான்; இதுவே உண்மையான வெற்றி என்று கவிஞர் குறிக்கிறார்.
இங்கே பார்வை மலையிலிருந்து கீழே படையை நோக்கிச் செல்கிறது. ‘நெரிசல் ஏற்படக் கூடாது’ என்று பரதனால் கட்டளையிடப்பட்ட படை, அந்த மலையைச் சுற்றிலும் தங்குமிடத்தை அமைத்தது. யானைகளும் குதிரைகளும் மனிதர்களும் நிறைந்த இக்ஷ்வாகுக்களின் படை மலையின் பக்கத்தில் ஒன்றரை யோஜனை தூரத்தை மூடித் தங்கியது. இறுதிச் சுலோகத்தில் கவிஞர் யாப்பை மாற்றுகிறார் — பரதனால் சித்திரகூடத்துக்கு அழைத்து வரப்பட்ட அந்தப் படை, தர்மத்தை முன்னிறுத்தி, செருக்கை உதறி, ரகு குலத்தை மகிழ்விப்பவனை மனம் இரங்கச் செய்வதற்காக, நீதியறிந்தவனால் வழிநடத்தப்பட்டு விளங்குகிறது. ‘தர்மத்தை முன்னிறுத்தி, செருக்கை உதறி’ என்ற இரு சொற்றொடர்களே இந்தச் சர்க்கத்தின் சாரம் — லக்ஷ்மணனின் பார்வையில் பகைவர் படையாக இருந்தது, உண்மையில் செருக்கைத் துறந்து தர்மத்தை முன்னிறுத்தி மனம் இரங்கச் செய்யவே வந்தது. ‘நெரிசல் ஏற்படக் கூடாது’ என்ற பரதனின் கட்டளையும் அதே உணர்வைக் காட்டுகிறது — தவவனத்தின் அமைதி குலையக் கூடாது. இவ்வாறு சர்க்கம் ஐயம் தணிவதோடும் படை தங்குவதோடும் நிறைவுறுகிறது. யாப்பு மாற்றமும் பொருள் உடையது — அனுஷ்டுப்பின் ஓட்டத்திலிருந்து நீண்ட யாப்புக்குச் செல்வதன் மூலம் கவிஞர் காட்சியின் நிறைவைக் குறிக்கிறார்; இந்தக் காண்டத்தில் சர்க்கங்களின் முடிவில் பொதுவாக இவ்வாறே காணப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तनवतितमः सर्गः॥ ९७॥