சர்க்கம்
பரதன் ராமனின் ஆசிரமத்தைத் தேடுதல்
படையைத் தங்கவைத்துப் பரதன் கால்நடையாகச் செல்லுதல், சத்ருக்னனுக்கும் குகனுக்கும் தேடும்படி ஆணை, ‘எனக்கு அமைதி உண்டாகாது’ என்ற உறுதிமொழி, அக்கினியின் கொடியைக் காணுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் பரதனின் படை சித்திரகூடத்தைச் சுற்றிலும் தங்கவைக்கப்பட்டது. அந்தப் படையைத் தங்கவைத்த பின் பரதன் செய்த முதல் செயலோடு இந்தச் சர்க்கம் தொடங்குகிறது. படையைத் தங்கவைத்த பின், கால்நடையாகச் செல்வோரில் சிறந்தவனும் வல்லமை மிக்கவனுமான பரதன், தந்தையின் கட்டளைப்படி நடக்கும் காகுத்ஸ்தனை அணுக விரும்பினான் — தேரில் அல்ல, கால்நடையாகவே. படை உரிய இடங்களில் ஒழுங்காகத் தங்கியதுமே அவன் தன் தம்பி சத்ருக்னனிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘சௌம்யனே, இந்த மனிதக் கூட்டங்களோடும் வேடர்களோடும் சேர்ந்து நீ இந்தக் காட்டை எல்லாப் பக்கங்களிலும் விரைவாகத் தேட வேண்டும்.’ ‘பத்ப்யாம் பாதவதாம் வர:’ (கால்நடையாகச் செல்வோரில் சிறந்தவன், கால்களாலேயே) என்ற சொற்களால் கவிஞர் பரதனின் பணிவைச் சுட்டுகிறார் — தேரில் ஏறத் தகுதியுள்ளவன் கால்நடையாகச் செல்கிறான், ஏனெனில் அவன் ஆசிரமத்தில் தவசியாக வாழும் தமையனைக் காணச் செல்கிறான். ‘குருவர்த்தகம்’ (பெரியோரின் கட்டளைப்படி நடப்பவன்) என்ற ராமனின் அடைமொழியும் பொருள் நிறைந்தது — தந்தையின் கட்டளைப்படி நடப்பவனைக் காண, அந்தக் கட்டளையின் விளைவைச் சுமப்பவன் செல்கிறான்.
தேடுதலின் ஏற்பாடு விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது: ‘அம்பும் வில்லும் வாளும் கையில் ஏந்திய ஆயிரம் உறவினர்கள் சூழக் குகன் தானே இந்தக் காட்டில் காகுத்ஸ்தர்கள் இருவரையும் தேடட்டும். நானும் அமைச்சர்களும் நகரமக்களும் பெரியோர்களும் அந்தணர்களும் சூழ, நானே கால்நடையாக எங்கும் சுற்றித் தேடுவேன்.’ இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் வல்கேட் பாடத்தில் மட்டுமே உள்ளவை, திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; ஆயினும் இந்தச் சூழலுக்கு அவை நன்கு பொருந்துகின்றன, ஏனெனில் குகனின் நிஷாதப் படை முன்பே சிருங்கிபேரபுரத்தில் வந்து சேர்ந்தது, அது இன்னும் பரதனுடனேயே இருக்கிறது. இங்கே தேடுவோர் மூன்று குழுக்களாகப் பிரிக்கப்படுகின்றனர் — சத்ருக்னன் மனிதக் கூட்டங்களோடும் வேடர்களோடும், குகன் தன் உறவினர்களோடும், பரதன் தானே அமைச்சர் முதலியோரோடும். ஆனால் பரதனுக்குத் தேடுதல் வெறும் ஏற்பாடு அன்று; அதுவே அவனுடைய பிராயச்சித்தத்தின் வழி, ஏனெனில் அவன் கால்நடையாகவே திரிகிறான்.
இனி பரதனின் இதயமே பேசுகிறது. நான்கு சுலோகங்கள் ஒரே சொற்றொடரில் முடிகின்றன — ‘ந மே சாந்திர் பவிஷ்யதி’ (எனக்கு அமைதி உண்டாகாது). ‘பெருவலிமை கொண்ட ராமனையோ, லக்ஷ்மணனையோ, பெரும்பேறு பெற்ற வைதேகியையோ நான் காணும் வரை எனக்கு அமைதி இல்லை. சந்திரனைப் போன்ற, தாமரைபோல் அகன்ற கண்களுடைய என் தமையனின் மங்கலமான முகத்தை நான் காணும் வரை எனக்கு அமைதி இல்லை. அரசச் சின்னங்கள் பொருந்திய என் தமையனின் பாதங்களை நான் தலையால் பற்றும் வரை எனக்கு அமைதி இல்லை. அரசுக்குத் தகுதியான அவன் தந்தை, பாட்டன் வழிவந்த அரசில் நிலைபெற்று, முடிசூட்டப்பெற்று, அபிஷேக நீரால் நனைந்தவனாக ஆகும் வரை எனக்கு அமைதி இல்லை.’ இடையில் அவன் லக்ஷ்மணனைப் புகழ்கிறான்: ‘சந்திரனைப் போலத் தூய்மையான, தாமரைக் கண்களுடைய, பேரொளி கொண்ட ராமனின் முகத்தை நாள்தோறும் காண்கிற சௌமித்ரி உண்மையில் தன் நோக்கத்தை அடைந்தவன்.’ இங்கே கூறியது கூறல் குற்றம் அன்று, கலைநுட்பம் — ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் விருப்பம் உயர்ந்துகொண்டே போகிறது: முதலில் காணுதல், பின் முகத்தைக் காணுதல், பின் பாதங்களைத் தொடுதல், இறுதியில் முடிசூட்டு. ‘பார்த்திவவ்யஞ்ஜனான்விதௌ’ (அரசச் சின்னங்கள் பொருந்திய) என்ற பாதங்களுக்கான அடைமொழியால் பரதன் ராமனையே உண்மையான அரசனாகக் கருதுகிறான்; ‘பித்ருபைதாமஹே ராஜ்யே’ (தந்தை, பாட்டன் வழிவந்த அரசில்) என்ற சொற்களால் குலமுறையாக வந்த உரிமையை நினைவூட்டுகிறான், கைகேயியின் வரத்தை அல்ல. ‘ஜலக்லின்ன:’ என்பது அபிஷேக நீரால் நனைந்தவன் என்று பொருள் — பரதனின் விருப்பம் அரசைத் துறப்பது மட்டுமன்று, ராமனின் முடிசூட்டைக் காண்பதும் ஆகும்.
பரதனின் பார்வை இப்போது வெளியே திரும்புகிறது; அவன் எல்லாவற்றையும் ராமனோடு கொண்ட தொடர்பாலேயே பேறு பெற்றவையாகக் காண்கிறான். ‘கடலை எல்லையாகக் கொண்ட பூமிக்குத் தலைவனானவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்லும் பெரும்பேறு பெற்ற ஜனகனின் மகள் வைதேகி தன் வாழ்வின் நோக்கத்தை அடைந்தவள். மலையரசனுக்கு நிகரான இந்தச் சித்திரகூடம் மிக மங்கலமானது, ஏனெனில் நந்தனவனத்தில் குபேரனைப் போல இதில் காகுத்ஸ்தன் வாழ்கிறான். கொடிய விலங்குகள் வாழும் கடத்தற்கரிய இந்தக் காடும் தன் பயனை அடைந்துவிட்டது, ஏனெனில் ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன் இங்கே தங்கியிருக்கிறான்.’ இந்தப் பார்வையே பரதனின் இயல்பின் மையம் — அவன் தன்னைத் தானே பழித்துக்கொள்கிறான், மற்ற அனைவரையும் பேறு பெற்றவர்களாகக் கருதுகிறான். சீதை கணவனைப் பின்தொடர்வதால் வாழ்வின் நோக்கத்தை அடைந்தவள், மலை ராமனைத் தாங்குவதால் மங்கலமானது, காடு ராமன் தங்குவதால் பயன் பெற்றது. பரதன் ஒருவனே தன் நோக்கத்தை அடையாதவன் — இதுவே அவனுடைய உள்ளுணர்வு; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் வெளிப்படையான புலம்பலாக வெளிப்படும்.
இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுப் பேரொளி கொண்டவனும் ஆண்களில் காளை போன்றவனும் நீண்ட கைகளை உடையவனுமான பரதன் கால்நடையாகவே அந்தப் பெருங்காட்டுக்குள் புகுந்தான். மலைச் சாரல்களில் வளர்ந்து, நுனிகளில் மலர்ந்து நின்ற மரக்கூட்டங்களின் நடுவே பேசுவோரில் சிறந்த அவன் சென்றான். பிறகு சித்திரகூட மலையில் இருந்த ஒரு சால மரத்தின்மேல் விரைந்து ஏறி, ராமனின் ஆசிரமத்தில் இருந்த அக்கினியிலிருந்து உயர்ந்து எழுந்த கொடியைக் கண்டான் — புகையே அங்கே கொடியாக இருந்தது. அதைக் கண்டு, உறவினர்களுடன் கூடிய செல்வம் மிக்க பரதன், ‘ராமன் இங்கே இருக்கிறான்’ என்று அறிந்து, நீரைக் கடந்து கரை சேர்ந்தவனைப் போல மகிழ்ந்தான். இறுதியில் உபஜாதி விருத்தத்தில் கவிஞர் சொல்கிறார்: சித்திரகூட மலையில் புண்ணியவான்கள் நிறைந்த ராமனின் ஆசிரமத்தைப் பற்றி அறிந்து, அந்த மகாத்மா படையை மீண்டும் தங்கவைத்துவிட்டுக் குகனுடன் விரைந்து சென்றான். புகைக்கொடியைக் கண்டதே இந்தச் சர்க்கத்தின் உச்சம் — பல நாட்களாகத் தேடுபவன் ஒரே அடையாளத்தால் கரை கடந்தவனைப் போல ஆகிறான். லக்ஷ்மணன் கோவிதாரக் கொடியைக் கண்டு ஐயம் கொண்டான்; பரதனோ அக்கினியின் கொடியைக் கண்டு மகிழ்ந்தான் — இரண்டு கொடிகளின் முரணால் கவிஞர் இரண்டு இதயங்களின் வேறுபாட்டைக் காட்டுகிறார். இரண்டு சுலோகங்களில் வழியே வருணிக்கப்படுகிறது — முதலில் சமதளத்தில் மரக்கூட்டங்களின் நடுவே செல்லுதல், பின் மலையில் சால மரத்தின்மேல் ஏறுதல்; கீழே சென்று, பின் மேலே பார்வையை நீட்டுகிறான் என்பதே வரிசை. முந்தைய சர்க்கத்தில் லக்ஷ்மணன் சால மரத்தில் ஏறிப் படையைக் கண்டான்; இங்கே பரதன் சால மரத்தில் ஏறி ஆசிரமத்தைக் காண்கிறான் — செயல் ஒன்றே, உணர்வுகள் இரண்டு, ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टनवतितमः सर्गः॥ ९८॥