சர்க்கம்
பரதன் ராமனின் ஆசிரமத்தைக் கண்டு ராமனின் பாதங்களில் விழுதல்
ஆசிரமத்தின் அடையாளங்களை அறிதல், இலைக்குடிலின் வருணனை, சடையும் மரவுரியும் தரித்த ராமனைக் காணுதல், பரதனின் புலம்பல், பாதங்களில் விழுதல், ராமன் தழுவுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் சித்திரகூடத்தில் ராமனின் ஆசிரமத்து அக்கினியின் கொடியைக் கண்டு, படையை மீண்டும் தங்கவைத்துக் குகனுடன் விரைந்து புறப்பட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் ஆசிரமத்தையே அடைகிறான். படை தங்கியிருக்கையில் ஆவல் மிக்க பரதன் தமையனைக் காணச் செல்கிறான்; வழியில் தென்படும் அடையாளங்களைச் சத்ருக்னனுக்குக் காட்டியபடியே முன்னே நடக்கிறான். புறப்படுவதற்கு முன் அவன் வசிஷ்ட முனிவருக்குச் செய்தி அனுப்புகிறான்: ‘என் தாய்மார்களை விரைவில் அழைத்து வாருங்கள்.’ இதனால் பரதன் தான் மட்டும் ராமனைச் சந்திப்பதை விரும்பவில்லை, குலம் முழுவதும் ராமனோடு ஒன்றுகூடுவதையே விரும்புகிறான் என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். தமையனிடம் அன்பு கொண்ட அவன் விரைந்து முன்னே செல்கிறான். சுமந்திரனும் சத்ருக்னனின் அருகிலேயே சற்றுத் தொலைவில் பின்தொடர்ந்தான் — ராமனைக் காண வேண்டும் என்ற அவனுடைய தாகமும் பரதனுடையதைப் போலவே கடுமையாக இருந்தது. செல்லும்போதே செல்வம் மிக்க பரதன் தவசிகளின் இருப்பிடங்களிடையே அமைந்த தமையனின் இலைக்குடிலையும் குடிசையையும் காண்கிறான். குடிலின் முன்னே ஹோமத்துக்காகச் சேகரித்து ஒடித்து வைத்த விறகுகளும், பூஜைக்காகச் சேகரித்துக் கொய்த மலர்களும் காணப்படுகின்றன. ஆசிரமத்துக்கு வந்துபோகும் ராம லக்ஷ்மணர்கள் செய்துவைத்த அடையாளங்களையும் அவன் காண்கிறான் — ஆங்காங்கே மரங்களில் கட்டப்பட்ட தர்ப்பைப் புல்லும் மரவுரித் துண்டுகளும். இவ்வாறு ராமனை நேரில் காண்பதற்கு முன்னரே அவன் வாழ்வதற்கான சான்றுகள் ஒவ்வொன்றாகப் பரதனுக்குப் புலப்படுகின்றன. கவிஞர் இந்தப் பயணத்தை ஓர் அடையாளத்திலிருந்து அடுத்த அடையாளத்துக்குச் செல்வதாக அமைக்கிறார்; அதனால் வாசகரின் ஆவலும் வளர்கிறது. இவையெல்லாம் காட்சிக்கு முன் காட்சிக்கான ஆயத்தம் — கவிஞர் இன்னும் ராமனைக் காட்டவில்லை, அவன் வாழும் இடத்தின் அடையாளங்களையே ஒவ்வொன்றாக முன்வைக்கிறார். இலைக்குடில், குடிசை, விறகுகள், மலர்கள், மரங்களில் கட்டிய தர்ப்பையும் மரவுரியும் — இந்தச் சொற்களால் காடே ஆசிரமமாக மாறுகிறது. சத்ருக்னனும் சுமந்திரனும் அவனருகே, வசிஷ்டர் தாய்மார்களுடன் பின்னே — இவ்வாறு அயோத்தியின் குலம் முழுவதும் காட்டை நோக்கி நகர்கிறது.
பிறகு பரதன் அந்தக் காட்டில் மான்களும் எருமைகளும் இட்ட உலர்ந்த சாணத்தின் பெரிய குவியல்களைக் காண்கிறான் — குளிரைப் போக்குவதற்காக அவை சேகரிக்கப்பட்டிருந்தன. செல்லும்போதே ஒளிமிக்கவனும் நீண்ட கைகளை உடையவனுமான பரதன் மகிழ்ந்து, சத்ருக்னனையும் அமைச்சர்கள் அனைவரையும் அழைத்துச் சொல்கிறான்: ‘பரத்வாஜர் சொன்ன இடத்துக்கு நாம் வந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கிறேன்; மந்தாகினி நதி இங்கிருந்து அதிகத் தொலைவில் இல்லை என்று எண்ணுகிறேன்.’ பிறகு அவன் ஒவ்வோர் அடையாளத்தையும் விளக்குகிறான். ‘உயரத்தில் கட்டப்பட்டுள்ள இந்த மரவுரித் துண்டுகள் லக்ஷ்மணன் செய்தவையாக இருக்கலாம்; அகாலத்தில் செல்ல விரும்பியவன் அடையாளத்துக்காக அமைத்த பாதை இதுவாக இருக்கலாம்.’ ‘இங்கே உயர்ந்த தந்தங்களுடைய வேகமிக்க யானைகள் ஒன்றையொன்று நோக்கிப் பிளிறியபடி மலைச்சரிவில் சுற்றித் திரிந்திருக்கின்றன.’ ‘தவசிகள் காட்டில் எப்போதும் மூட்டி வைக்க விரும்பும் அக்கினியின் — கரிய வழியுடைய அந்த நெருப்பின் — அடர்ந்த புகை இதோ தெரிகிறது.’ இறுதியில் அவன் தன் நம்பிக்கையை அறிவிக்கிறான்: ‘பெரியோரைப் போற்றுபவனும் ஆண்களில் புலி போன்றவனுமான என் மதிப்புக்குரிய ராகவனை, மகரிஷியைப் போல இங்கேயே மகிழ்ச்சியோடு காண்பேன்.’ இந்தச் சுலோகங்களில் பரதனின் பார்வை காட்டின் அச்சத்தைக் காணவில்லை; ஒவ்வொரு பொருளிலும் தமையன் அருகில் இருப்பதையே காண்கிறது. தவசிகளின் நெருப்பு, லக்ஷ்மணனின் மரவுரி அடையாளங்கள், யானைகளின் காலடிகள் — எல்லாமே ஒன்றையே சுட்டுகின்றன: ராமன் அருகில் இருக்கிறான். இங்கே கவிஞர் பரதனின் நுண்ணறிவையும் காட்டுகிறார் — அவன் அடையாளங்களைக் காண்பதோடு நில்லாமல் அவற்றின் காரணத்தையும் உய்த்துணர்கிறான். சாணக் குவியல்கள் குளிரைப் போக்க, மரவுரித் துண்டுகள் வழிகாட்ட, யானைக் காலடிகள் விலகிச் செல்வதற்கு, புகை அக்கினிஹோத்திரத்தின் சான்று. இவ்வாறு ஒவ்வோர் அடையாளமும் அவன் நம்பிக்கையை உறுதிப்படுத்துகிறது; இறுதியில் ‘இங்கேயே காண்பேன்’ என்ற உறுதி பிறக்கிறது. ‘பரத்வாஜர் சொன்ன’ என்ற சொற்களால் கவிஞர் முந்தைய இரண்டு சர்க்கங்களின் பயணத்தை நினைவூட்டுகிறார்.
சற்று நேரம் சென்ற பின் ரகுகுலத்தோனான பரதன் சித்திரகூடத்தையும் மந்தாகினியையும் அடைந்து உடன் வந்தவர்களிடம் பேசுகிறான். அவன் சொல் செய்தி அன்று, தன்னைத் தானே பழித்தலே. ‘ஆண்களில் புலி போன்ற மக்கள் தலைவன் ஆளரவமற்ற இடத்தை அடைந்து வெறுந்தரையிலேயே வீராசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான் — என் பிறப்பு இழிவு, என் வாழ்வு இழிவு.’ ‘என்னால்தான் பேரொளி கொண்ட உலகத்தின் தலைவன் துன்பத்தை அடைந்தான்; எல்லா இன்பங்களையும் துறந்து ராகவன் காட்டில் வாழ்கிறான்.’ ‘இவ்வாறு எல்லா உலகத்தாராலும் பழிக்கப்பட்ட நான் இன்று ராமனின் பாதங்களில் விழுந்து அவனை மன்றாடி இணங்கச் செய்வேன்; சீதையின் பாதங்களிலும் லக்ஷ்மணனின் பாதங்களிலும் விழுவேன்.’ இங்கே பரதன் தன்னையே பழிக்கிறான், கைகேயியை அல்ல; அதுவே அவனுடைய பெருமை. இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டே தசரதனின் மகன் அந்தக் காட்டில் பெரிய, புனிதமான, மனத்துக்கினிய ஓர் இலைக்குடிலைக் காண்கிறான். இதிலிருந்து சர்க்கத்தின் இரண்டாம் பகுதி தொடங்குகிறது — இப்போது வருணனை உண்மையில் ராமனின் இருப்பிடத்தைப் பற்றியதாகிறது. கவிஞர் முதலில் குடிலை வருணிக்கிறார், பின் அங்கிருக்கும் ஆயுதங்களை, பின் வேதிகையை, இறுதியில் ராமனை — பார்வை வெளியிலிருந்து தொடங்கிப் படிப்படியாக உள்ளே நுழைவதைப் போல. இந்த வருணனை முறை வாசகரையும் பரதனோடு சேர்த்து அந்த ஆசிரமத்துக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது. மந்தாகினிக் கரையை அடைந்தவனின் வாயிலிருந்து முதலில் வருவது மகிழ்ச்சி அன்று, தன்னைத் தானே பழித்தலே — பரதனின் இந்த இயல்பு சர்க்கந்தோறும் காணப்படுகிறது. ‘மத்க்ருதே’ (என்னால்) என்ற சொல் இருமுறை வருகிறது; அதனால் அவனுடைய சுயநிந்தனையின் மையம் தெளிவாகிறது. அதன் பின் தென்படும் இலைக்குடில் அவனுடைய புலம்பலுக்கு விடையைப் போல நிற்கிறது — அவன் துயரைக் காணும் இடத்தில் கவிஞர் அழகையே வருணிக்கிறார்.
அந்த இலைக்குடில் சாலம், பனை, அஸ்வகர்ணம் ஆகிய மரங்களின் ஏராளமான இலைகளால் வேயப்பட்டு, விசாலமாக, மென்மையான தர்ப்பைகள் பரப்பப்பட்டு, வேள்வியில் உள்ள வேதிகையைப் போல இருந்தது. அங்கே இந்திரனின் வில்லைப் போன்ற, பெரும் சுமையைத் தாங்கவல்ல, பொன் முதுகுடைய, மிக உறுதியான, பகைவரை வருத்தும் விற்கள் ஒளிர்ந்தன. அம்பறாத்தூணிகளில் இருந்த, சூரியக் கதிர்களைப் போன்ற கொடிய அம்புகளால் அந்தக் குடில், ஒளிரும் முகங்களுடைய பாம்புகளால் நிறைந்த போகவதி நகரம் போல விளங்கியது. பொன்னிற உறைகளில் இருந்த இரண்டு வாள்களாலும், பொன் புள்ளிகளால் அழகுபெற்ற இரண்டு கேடயங்களாலும் அது அழகுபெற்றது. பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, வண்ணமயமான, உடும்புத் தோலால் ஆன விரல் காப்புகள் தொங்கவிடப்பட்ட அந்தக் குடில், மான்களால் சிங்கத்தின் குகை அணுக முடியாதது போல, பகைக் கூட்டங்களால் அணுக முடியாததாக இருந்தது. ராமனின் இருப்பிடத்தில் பரதன் வடகிழக்கு நோக்கிச் சரிந்த, விசாலமான, நெருப்பு கொழுந்துவிட்டெரியும் புனிதமான வேதிகையையும் காண்கிறான். இந்த வருணனையில் கவிஞர் ஒரு நுட்பமான முரணை அமைக்கிறார் — தவசியின் இலைக்குடில், ஆனால் அதிலேயே க்ஷத்திரியனின் விற்களும் அம்பறாத்தூணிகளும் வாள்களும்; மரவுரி அணிந்த காட்டுவாசி, ஆனால் அவனே உலகைக் காப்பவன். வேதிகையும் அதில் எரியும் நெருப்பும், ராமன் காட்டிலும் இல்லறத்தானுக்குரிய தர்மத்தையும் அக்கினிஹோத்திரத்தையும் கைவிடவில்லை என்பதைக் காட்டுகின்றன. இதுவே ராமனின் வடிவம் — தவமும் க்ஷத்திரிய வீரமும் ஓரிடத்தில் நிலைபெற்றவை. வருணனைக்கு ஐந்து சுலோகங்களே செலவிடப்பட்டுள்ளன; ஆனால் அவற்றில் காணப்படும் பொருள்கள் காட்டுவாசிக்கு உரியவை அல்ல, அரசகுமாரனுக்கே உரியவை — விற்கள், அம்பறாத்தூணிகள், வாள்கள், கேடயங்கள், விரல் காப்புகள். இதனால் ராமன் தவசியாக இருந்தபோதும் க்ஷத்திரிய தர்மத்தைக் கைவிடவில்லை என்றும், அவனுடைய ஆசிரமம் கோட்டையைப் போல அணுக முடியாததாக நிற்கிறது என்றும் கவிஞர் சுட்டுகிறார். வேதிகை வடகிழக்காகச் சரிந்திருப்பது சாஸ்திரங்கள் சொல்லும் இலக்கணம்; கொழுந்துவிட்டெரியும் நெருப்பு நாள்தோறும் செய்யப்படும் அக்கினிஹோத்திரத்தின் சான்று.
சற்று நேரம் உற்று நோக்கிய பின் பரதன் குடிசையில் அமர்ந்திருக்கும், சடைமுடி தரித்த, தன் மூத்தோனான ராமனைக் காண்கிறான். அவன் கருமான் தோலை அணிந்து, மரவுரி உடுத்தி, சுற்றிலும் நெருப்பைப் போல ஒளிர்ந்தான் — மரவுரிகள் அவன் ஒளியை மறைக்கவில்லை, மாறாக நெருப்பைப் போல அவனை ஒளிரச் செய்தன. கவிஞர் அவனை மீண்டும் க்ஷத்திரிய வடிவில் வருணிக்கிறார் — சிங்கத்தைப் போன்ற தோள்கள், நீண்ட கைகள், வெண்தாமரை போன்ற கண்கள், கடலை எல்லையாகக் கொண்ட பூமியின் தர்மம் தவறாத தலைவன். தர்ப்பை பரப்பிய வெறுந்தரையில் சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் அமர்ந்திருக்கும் அவன் நிலையான பிரம்மாவைப் போலத் தோன்றுகிறான். இந்தக் காட்சியே சர்க்கத்தின் மையம் — கடல்வரை பரந்த பூமிக்குத் தலைவனானவன் இப்போது தர்ப்பைப் பாயில் அமர்ந்திருக்கிறான்; எவன் தலைமேல் வெண்கொற்றக்குடை பிடிக்கப்பட வேண்டுமோ அவன் தலைமேல் சடைமுடி. பிரம்மாவோடு ஒப்பிடுவது இங்கே பொருள் நிறைந்தது, ஏனெனில் பிரம்மாவும் எதையும் உடைமையாகக் கொள்ளாமல், தவமே வடிவானவராக இருந்தும் உலகத்துக்குத் தலைவராக இருக்கிறார். இரண்டு சுலோகங்கள் ராமனின் புறத்தோற்றத்தையும், இரண்டு சுலோகங்கள் அவனுடைய உள்ளார்ந்த மேன்மையையும் வருணிக்கின்றன. இவ்வாறு பரதனின் பார்வையில் ராமன் எளியவனாகத் தோன்றவில்லை, முன்பைவிட மேலும் ஒளிமிக்கவனாகவே தோன்றுகிறான் — ஆனால் அதனாலேயே அவனுடைய துயரம் பெருகுகிறது. இவ்வாறு சர்க்கத்தின் மையத்தில் நேரடிக் காட்சி அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ‘முஹூர்த்தம் நிரீக்ஷ்ய’ (சற்று நேரம் உற்று நோக்கி) என்ற சொற்களால் கவிஞர் அந்தக் கணத்தை நீட்டுகிறார் — பரதன் உடனே ஓடவில்லை, திகைத்து நின்று பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறான். சடைமுடி, கருமான் தோல், மரவுரி — இவை மூன்றும் தவசியின் அடையாளங்கள்; சிங்கத் தோள்கள், நீண்ட கைகள், வெண்தாமரைக் கண்கள் — இவை மூன்றும் பேரரசனின் அடையாளங்கள். இவ்விரண்டும் ஒன்றுசேர்வதே இங்கே வருணிக்கப்படுகிறது.
அவனைக் கண்டதும் துயரத்திலும் மயக்கத்திலும் மூழ்கிய, தர்மாத்மாவான கைகேயியின் மகன் பரதன் அவனை நோக்கி ஓடினான். கண்டவுடனேயே வேதனையுற்ற அவன் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலில் புலம்பினான்; மன உறுதியால் உணர்ச்சியின் வேகத்தைத் தடுக்க முடியாமல் இவ்வாறு சொன்னான். அவனுடைய புலம்பல் ஆறு முரண்களால் அமைந்தது. ‘அவையில் குடிமக்களால் வணங்கப்படத் தக்கவனான என் தமையன், அவனே இப்போது காட்டு விலங்குகளால் சூழப்பட்டு அமர்ந்திருக்கிறான்.’ ‘முன்பு பல்லாயிரக்கணக்கான ஆடைகளுக்குப் பழகிய அந்த மகாத்மா, அவனே இங்கே மான்தோலை அணிந்து தர்மத்தைக் கடைப்பிடித்து வாழ்கிறான்.’ ‘எப்போதும் பலவகை வண்ண மலர்களைச் சூடியிருந்த அந்த ராகவன், இந்தச் சடைச் சுமையை எப்படித் தாங்குகிறான்?’ ‘முறைப்படி செய்யப்படும் வேள்விகளால் தர்மத்தைச் சேர்க்கத் தகுந்தவன், உடலை வருத்துவதால் உண்டாகும் தர்மத்தைத் தேடுகிறான்.’ ‘விலையுயர்ந்த சந்தனம் பூசப்பட்ட மதிப்புக்குரியவனின் உடல், இப்போது எப்படி அழுக்கால் மூடப்பட்டிருக்கிறது?’ இறுதியில் அவன் தன் முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘இன்பத்துக்கே உரிய ராமன் என்னால்தான் இந்தத் துன்பத்தை அடைந்தான்; கொடியவனான என்னுடைய, உலகத்தால் பழிக்கப்பட்ட வாழ்வு இழிவானது.’ ஒவ்வொரு வாக்கியமும் முந்தைய இன்பத்துக்கும் இன்றைய துன்பத்துக்கும் இடையிலான இருமையையே நிறுவுகிறது; குற்றத்தை எங்கும் தன்மேலேயே சுமத்துகிறது. எட்டுச் சுலோகங்கள் ஒரே உணர்வைத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்கின்றன, ஆனால் ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் புதிய முரணோடு — அவைக்கு எதிராகக் காடு, ஆயிரம் ஆடைகளுக்கு எதிராக மான்தோல், மலர்களுக்கு எதிராகச் சடைச் சுமை, வேள்விகளுக்கு எதிராக உடல்வருத்தம், சந்தனத்துக்கு எதிராக அழுக்கு. இந்தக் கூறியது கூறல் குற்றம் அன்று, துயரத்தின் இயல்பான போக்கே — துயருறுபவன் ஒரே விஷயத்தைப் புதுப்புதுச் சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறான். இறுதியில் எல்லா முரண்களுக்கும் காரணம் ஒன்றே என்று அவன் ஒப்புக்கொள்கிறான் — ‘மந்நிமித்தம்’ (என் பொருட்டு). புலம்பலின் தொடக்கத்தில் கவிஞர் ‘சோகமோஹபரிப்லுத:’ (துயரிலும் மயக்கத்திலும் மூழ்கியவன்) என்ற சொல்லால் அவனுடைய நிலையைச் சுட்டுகிறார் — துயரமும் மயக்கமும் ஒருசேர.
இவ்வாறு புலம்பிய, வியர்த்த தாமரை முகத்துடன் வாடிய பரதன் ராமனின் பாதங்களை அடையும் முன்னரே அழுதபடி தரையில் விழுந்தான் — பாதங்களைத் தொடுவதற்கு முன்னரே அவனுடைய துயரம் அவனை வீழ்த்துகிறது. துயரத்தால் வெந்த பெருவலிமை கொண்ட அந்த அரசகுமாரன் ஒருமுறை பரிதாபமாக ‘ஆர்ய’ (மதிப்புக்குரியவரே) என்று சொல்லிவிட்டு மேற்கொண்டு எதுவும் பேசவில்லை. கண்ணீரால் தொண்டை அடைபட்ட அவன் புகழ்மிக்க ராமனைப் பார்த்து ‘ஆர்ய’ என்று மட்டுமே கதறினான்; அதற்கு மேல் பேச இயலவில்லை. சத்ருக்னனும் அழுதபடி ராமனின் பாதங்களை வணங்கினான். ராமன் அவ்விருவரையும் தழுவிக்கொண்டு தானும் கண்ணீர் சொரிந்தான் — இதனால் முந்தைய சர்க்கங்களின் நீண்ட பிரிவு இறுதியில் முடிவுக்கு வருகிறது. பிறகு அந்த அரசகுமாரர்கள் இருவரும் காட்டில் சுமந்திரனோடும் குகனோடும் ஒன்றுகூடினர் — வானில் சூரியனும் சந்திரனும் சுக்கிரனோடும் வியாழனோடும் கூடுவதைப் போல. இறுதியில் கவிஞர் பார்வையைக் காட்டுவாசிகளின் பக்கம் திருப்புகிறார் — யானைக் கூட்டத் தலைவர்களைப் போன்ற அந்த அரசர்கள் பெருங்காட்டில் ஒன்றுகூடியதைக் கண்டு காட்டுவாசிகள் அனைவரும் மகிழ்ச்சியை இழந்து கண்ணீர் சொரிந்தனர். இவ்வாறு சந்திப்பின் மகிழ்ச்சியே துயரமாக மாறுகிறது; இந்த உருக்கமான காட்சியோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. இறுதி இரண்டு சுலோகங்கள் வேறு யாப்பில் (உபஜாதி விருத்தத்தில்) அமைந்துள்ளன — சர்க்கத்தின் முடிவில் இதுவே கவிஞரின் வழக்கம். ராமன் கண்ணீர் வடிப்பது இங்கே முதன்முறையாகக் காணப்படுகிறது — தந்தையின் மரணத்தை அவன் இன்னும் அறியவில்லை, ஆயினும் தம்பியரைச் சந்தித்ததாலேயே உணர்ச்சிவசப்படுகிறான். காட்டுவாசிகளின் துயரத்தோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் நலம் விசாரிக்கும் கேள்விகளைத் தொடங்குகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे नवनवतितमः सर्गः॥ ९९॥