சர்க்கம்
‘கச்சித்’ கேள்விகளால் ராமன் பரதனுக்கு ராஜதர்மம் உபதேசித்தல்
நலம் விசாரிக்கும் கேள்விகள் என்ற வடிவில் அரசியல் நெறி முழுவதையும் உபதேசித்தல் — அமைச்சர்கள், படை, கருவூலம், கோட்டைகள், நீதி, அரசர்களுக்குரிய பதினான்கு குற்றங்கள், சாஸ்திரங்கள் கூறும் வர்க்கங்கள்
முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் ராமனின் பாதங்களில் விழுந்தான்; ராமன் அவனைத் தூக்கித் தழுவிக்கொண்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்தத் தழுவலிலிருந்தே நீண்ட நலம் விசாரிப்பு விரிகிறது — இது ‘கச்சித் சர்க்கம்’ என்று புகழ்பெற்றது; இதில் வால்மீகி கேள்விகளின் வடிவில் அரசியல் நெறி முழுவதையும் உபதேசிக்கிறார். சடைமுடியுடன், மரவுரி உடுத்து, கைகூப்பித் தரையில் விழுந்து கிடக்கும் பரதனை ராமன் காண்கிறான் — யுகமுடிவில் தோன்றும் சூரியனைப் போல அவனைப் பார்க்கவே இயலவில்லை. நிறம் மங்கிய முகத்துடன் இளைத்துப்போன தம்பியை எப்படியோ அடையாளம் கண்டுகொண்டு ராமன் அவனைக் கையால் பற்றினான். ‘கதஞ்சித்’ (எப்படியோ) என்ற சொல்லே பரதனிடம் ஏற்பட்ட மாற்றத்தின் அளவுகோல் — ஒரே மாதத்தில் அவன் அடையாளம் தெரியாதவனைப் போல ஆகிவிட்டான். பிறகு ராமன் அவன் தலையை முகர்ந்து, அவனைத் தழுவி, மடியில் அமர்த்தி, அன்போடு கேட்டான். முதல் கேள்விகள் எல்லாம் தந்தையையே தொடுகின்றன: ‘அப்பா, நீ காட்டுக்கு வந்திருக்கிறாயே, உன் தந்தை எங்கே இருந்தார்? அவர் உயிரோடு இருக்கும்போது நீ காட்டுக்கு வரலாகாதே.’ ‘நெடுநாளைக்குப் பின் தொலைவிலிருந்து வந்த பரதனைக் காண்கிறேன்; இந்தக் காட்டில் உன்னை அடையாளம் காண்பதே கடினமாக இருக்கிறது — அப்பா, ஏன் காட்டுக்கு வந்தாய்?’ ‘நீ இங்கே வந்திருப்பதால், அரசர் உயிரோடு இருக்கிறாரா? அந்த அரசர் துயருற்றுத் திடீரென்று மறுவுலகம் சென்றுவிடவில்லையே?’ இவ்வாறு ராமன் உண்மையை நெருங்குகிறான், ஆனால் அதைத் தானே வாய்விட்டுச் சொல்லவில்லை; இதுவே சர்க்கத்தின் சோகம் — கேள்வி கேட்பவனுக்கு, அதன் விடை தன் வாழ்வு முழுவதையும் மாற்றிவிடும் என்பது இன்னும் தெரியாது. ‘கச்சித்’ என்ற இடைச்சொல் இந்தச் சர்க்கத்தில் அறுபது முறைக்கு மேல் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது; அது கேள்வியில் விரும்பிய விடையை எதிர்பார்க்கிறது — ‘அப்படியே இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்’ என்ற பொருளில். ஆகவே ஒவ்வொரு கேள்வியும் உண்மையில் உபதேசமே, ஏனெனில் எது கேட்கப்படுகிறதோ அதுவே செய்யப்பட வேண்டியது என்று குறிப்பால் உணர்த்தப்படுகிறது. இவ்வாறு வால்மீகி சாஸ்திரத்தையும் உரையாடல் வடிவில் காவியத்துக்குள் கொண்டுவருகிறார்.
பிறகு நலம் விசாரிக்கும் கேள்விகள் படிப்படியாகக் குலத்தையும் இல்லத்தையும் தழுவுகின்றன. ‘சௌம்யனே, இளையவனான உன்னிடமிருந்து நிலையான அரசு நழுவிவிடவில்லையே? சத்தியமான வீரம் உடையவனே, தந்தைக்குப் பணிவிடை செய்கிறாயா?’ ‘சத்தியத்தில் உறுதியானவரும், தர்மத்தில் நிலைத்தவரும், ராஜசூயம், அசுவமேதம் ஆகிய வேள்விகளைச் செய்தவருமான அரசர் தசரதன் நலமாக இருக்கிறாரா?’ ‘கல்விமானும், எப்போதும் தர்மத்தில் நிற்பவரும், பேரொளி கொண்டவருமான இக்ஷ்வாகுக்களின் ஆசானான அந்த அந்தணர் முறைப்படி போற்றப்படுகிறாரா?’ ‘கௌசல்யை இன்பமாக இருக்கிறாளா? நன்மக்களைப் பெற்ற சுமித்திரையும், மதிப்புக்குரிய அரசி கைகேயியும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்களா?’ ‘பணிவு நிறைந்தவரும், நற்குடிப் பிறந்தவரும், பெருங்கல்வி உடையவரும், பொறாமையற்றவரும், நெறிகளைக் கண்காணிப்பவருமான புரோகிதர் உன்னால் மதிக்கப்படுகிறாரா?’ ‘அக்கினிகளைக் காக்க நியமிக்கப்பட்ட, விதிகளை அறிந்த, அறிவும் நேர்மையும் உடையவர், ஹோமம் செய்யப்பட்டதையும் செய்யப்பட இருப்பதையும் உரிய காலத்தில் எப்போதும் உனக்குத் தெரிவிக்கிறாரா?’ ‘தேவர்கள், பித்ருக்கள், பணியாளர்கள், பெரியோர்கள், தந்தைக்கு நிகரான முதியோர்கள், மருத்துவர்கள், அந்தணர்கள் ஆகியோரை மதிக்கிறாயா?’ இந்தச் சுலோகங்களில் வரிசை தற்செயலானது அன்று — முதலில் அரசு, பின் தந்தை, பின் குலகுரு, பின் தாய்மார், பின் புரோகிதர், பின் அக்கினிஹோத்திரம், இறுதியில் போற்றத்தக்கோர் அனைவரும். ராஜதர்மத்தின் வேர் இல்லற தர்மமே என்று இதனால் கவிஞர் காட்டுகிறார்; தன் வீட்டில் பெரியோரைப் போற்றாதவன் நாட்டில் தர்மத்தைக் காக்கமாட்டான். ராமனும் காட்டில் வாழ்ந்தபோதும் இவை அனைத்தையும் நினைவில் வைத்திருக்கிறான் — அவனுடைய மனம் அயோத்தியின் ஒவ்வொரு மூலையையும் மறக்கவில்லை. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது: ராமன் தன் அரசைப் பற்றி ஒரு கேள்வியும் கேட்கவில்லை; எல்லாக் கேள்விகளும் பரதனின் கடமையைப் பற்றியவையே. இதனால் கவிஞர் ராமனின் பற்றின்மையைக் காட்டுகிறார் — அரசைத் துறந்தவன் அதன் பாதுகாப்பைப் பற்றியே சிந்திக்கிறான், அதை மீண்டும் பெறுவதைப் பற்றி அல்ல. ‘பித்ருஸமான்’ (தந்தைக்கு நிகரானவர்கள்) என்ற சொல்லால் தந்தையர் அல்லாதவராயினும் தந்தையைப் போலப் போற்றத்தக்கவர்கள் — மூத்த உறவினர்களும் ஆசிரியர்களும் — உட்படுத்தப்படுகின்றனர். ‘வைத்யான்’ என்பது மருத்துவர்கள்; அவர்களைப் போற்றுவது ராஜதர்மத்தில் எப்போதும் சொல்லப்படுகிறது. அக்கினிஹோத்திரத்தைப் பற்றிய ‘காலே வேதயதே’ (உரிய காலத்தில் தெரிவிக்கிறார்) என்பதே சிறப்பு — வேள்வியின் கால நியமமே அதன் உயிர்; ஆகவே காலத்தை நினைவூட்டாத புரோகிதர் குற்றவாளி.
பிறகு கேள்விகள் அமைச்சரவையையும் ஆலோசனையையும் நோக்கிச் செல்கின்றன. ‘சிறந்த அம்புகளிலும் அஸ்திரங்களிலும் வல்லவரும், அர்த்தசாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவருமான சுதன்வா என்ற ஆசானை மதிக்கிறாயா?’ ‘உனக்கு நிகரானவர்களும், வீரர்களும், கல்வியறிவு உடையவர்களும், புலன்களை வென்றவர்களும், நற்குடிப் பிறந்தவர்களும், குறிப்பறிந்து உணர்பவர்களுமானவர்களை உன் அமைச்சர்களாக அமர்த்தியிருக்கிறாயா?’ பிறகு ராமன் ஒரு விதியையே உபதேசிக்கிறான்: ‘சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்த, ஆலோசனையின் சுமையைத் தாங்கும் அமைச்சர்களால் நன்கு மறைத்துக் காக்கப்பட்ட ஆலோசனையே அரசர்களின் வெற்றிக்கு வேர்.’ இந்த ஒரு சுலோகம் கேள்வி வடிவைக் கைவிட்டு நேரடியாகக் கொள்கையைச் சொல்கிறது; அதனால் அடுத்து வரும் கேள்விகளின் கருத்து தெளிவாகிறது. பிறகு மீண்டும் கேள்விகள்: ‘தூக்கத்துக்கு அடிமையாகவில்லையே? உரிய நேரத்தில் விழித்துக்கொள்கிறாயா? இரவின் பிற்பகுதியில் பொருள் ஈட்டும் வழிகளைச் சிந்திக்கிறாயா?’ ‘நீ ஒருவனாகவே ஆலோசிப்பதில்லையே? பலரோடும் சேர்ந்து ஆலோசிப்பதில்லையே? நீ ஆலோசித்த முடிவு நாடெங்கும் பரவிவிடவில்லையே?’ ‘சிறிய முதலீட்டில் பெரும் பயன் தரும் செயலை முடிவுசெய்து விரைவில் தொடங்குகிறாயா? தாமதிப்பதில்லையே?’ ‘உன் செயல்கள் எல்லாம் நன்கு முடிந்த பின்போ, முடிந்ததுபோன்ற நிலையிலோ மட்டுமே பிற அரசர்களுக்குத் தெரிகின்றனவா? செய்யப்போகும்போதே தெரிவதில்லையே?’ ‘நீயோ உன் அமைச்சர்களோ வெளியிடாத ஆலோசனையை, ஊகத்தாலோ சூழ்ச்சியாலோ பிறர் அறிந்துகொள்வதில்லையே?’ இந்த ஆறு கேள்விகளிலும் ஒரே தத்துவம் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — ஆலோசனையை மறைத்துக் காத்தல். அரசன் எப்போது விழிக்கிறான், யாரோடு ஆலோசிக்கிறான், எப்போது தொடங்குகிறான், யாரால் அறியப்படுகிறான் — இவை அனைத்தும் இரகசியத்தைச் சார்ந்தவை. சுதன்வா என்ற பெயர் இங்கே ஒருமுறையே வருகிறது; அவர் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் அஸ்திர ஆசான் என்று புரிகிறது; ‘இஷ்வஸ்த்ரவரஸம்பன்ன:’ என்ற அடைமொழியால் வில்வித்தையும், ‘அர்த்தசாஸ்த்ரவிசாரத:’ என்பதால் அரசியல் நெறியும் — இரண்டும் சுட்டப்படுகின்றன. ‘இங்கிதஜ்ஞ:’ (குறிப்பறிபவன்) என்பது அமைச்சனுக்கு அரிய பண்பு — புறச்செயல்களைக் கொண்டே பிறருடைய உள்ளத்தை அறிபவன். ‘மந்த்ரிதுரா:’ என்போர் ஆலோசனையின் சுமையைத் தாங்குபவர்கள். பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் மூன்று கேள்விகள் ஒன்றாக — தனியாக ஆலோசிக்கக் கூடாது, பலரோடும் கூடாது, ஆலோசனை வெளிப்படவும் கூடாது; நடுவழியே போற்றப்படுகிறது; அது எழுபத்தோராம் சுலோகத்தில் ‘நால்வரோடோ மூவரோடோ’ என்று தெளிவாக்கப்படுகிறது. பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் உள்ள ‘லகுமூலம் மஹோதயம்’ (சிறிய வேர், பெரிய விளைவு) என்பது அர்த்தசாஸ்திரத்தின் புகழ்பெற்ற இலக்கணம் — குறைந்த செலவில் பெரும் பயன்.
அடுத்த பகுதி, துணைவர்களின் எண்ணிக்கையைவிடத் தகுதியே மேலானது என்று நிறுவுகிறது. ‘ஆயிரம் மூடர்களைவிட ஒரு அறிஞனையே விரும்புகிறாயா? பொருள் நெருக்கடிகளில் அறிஞனே பெரும் நன்மை செய்வான்.’ ‘அரசன் ஆயிரக்கணக்கான, பத்தாயிரக்கணக்கான மூடர்களை உடன் வைத்திருந்தாலும் அவர்களால் எந்த உதவியும் இல்லை.’ ‘அறிவும் வீரமும் திறமையும் நுண்ணறிவும் கொண்ட ஒரே ஓர் அமைச்சனும் அரசனையோ அரசகுமாரனையோ பெரும் செல்வத்தை அடையச் செய்வான்.’ இந்த மூன்று சுலோகங்களும் ஒரே கருத்தை மூன்று வடிவங்களில் சொல்கின்றன — கேள்வியாக, மறுப்பாக, விதியாக. பிறகு பணியமர்த்தும் முறை: ‘சிறந்தவர்களைப் பெரிய பணிகளிலும், நடுத்தரமானவர்களை நடுத்தரப் பணிகளிலும், கீழானவர்களைக் கீழான பணிகளிலும் பணியாளர்களாக அமர்த்தியிருக்கிறாயா?’ ‘சோதனைகளைக் கடந்தவர்களும், தந்தை பாட்டன் காலம் முதல் பணிபுரிபவர்களும், தூய்மையானவர்களும், சிறந்தவர்களுமான அமைச்சர்களைச் சிறந்த பணிகளில் அமர்த்துகிறாயா?’ ‘உபதா’ என்ற சோதனை ராஜநீதி சாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்றது — தர்மத்தால் சோதித்தல், பொருளால் சோதித்தல், காமத்தால் சோதித்தல், அச்சத்தால் சோதித்தல்; இவற்றைக் கடந்த அமைச்சனே நம்பத் தக்கவன். ‘உபதா’ என்ற சொல் இங்கே நேரடியாக இல்லை, ‘உபதாதீதான்’ (சோதனைகளைக் கடந்தவர்கள்) என்ற சொல்லில் உள்ளடங்கியுள்ளது; சோதனையால் தூய்மை நிரூபிக்கப்பட்ட அமைச்சர்களையே சிறந்த பணிகளில் அமர்த்த வேண்டும். ‘பித்ருபைதாமஹான்’ என்போர் குலமரபாகப் பணிபுரிபவர்கள், அவர்களுடைய விசுவாசம் ஏற்கெனவே சோதிக்கப்பட்டது. இந்த ஐந்து சுலோகங்களால் கவிஞர் ஒரே சூத்திரத்தை நிறுவுகிறார் — அரசன் தானே எல்லாவற்றையும் செய்வதில்லை, தகுதியானவர்களைத் தகுந்த இடங்களில் அமர்த்துகிறான்; அதில்தான் அவனுடைய திறமை இருக்கிறது.
பிறகு கேள்விகள் தண்டநீதியையும் படையையும் தொடுகின்றன. ‘கைகேயியின் மகனே, கடுமையான தண்டனையால் மிகவும் அச்சுறுத்தப்பட்ட குடிமக்கள் உன் நாட்டில் உன் அமைச்சர்களை அவமதிப்பதில்லையே?’ ‘கடுமையாக வரி பிடுங்குபவனான உன்னை, வேள்வி செய்விப்போர் பதிதனான யஜமானனை அவமதிப்பதுபோலவும், பெண்கள் காமவெறியனை அவமதிப்பதுபோலவும் அவமதிப்பதில்லையே?’ இந்த இரண்டு உவமைகளும் கூர்மையானவை — அளவுக்கு மீறி வரி வாங்கும் அரசன் பதிதனான யஜமானனைப் போலச் சமூகத்திலிருந்து விலக்கப்படுகிறான். பிறகு ஒரு நீதிச் சுலோகம்: ‘சூழ்ச்சிகளில் வல்லவனும், நீதிநூல் அறிந்தவனும், பணியாளர்களைக் கெடுப்பதில் ஈடுபடுபவனும், வீரனும், ஆட்சியை விரும்புபவனுமானவனை எந்த அரசன் கொல்லவில்லையோ, அவனே கொல்லப்படுகிறான்.’ பிறகு படை: ‘துணிவும் வீரமும் மன உறுதியும் அறிவும் தூய்மையும் நற்குடிப் பிறப்பும் விசுவாசமும் திறமையும் உடையவனைச் சேனாபதியாக அமர்த்தியிருக்கிறாயா?’ ‘வலிமை மிக்க, போரில் தேர்ந்த, வீரச்செயல்களால் தம்மை நிரூபித்த, ஆற்றல் மிக்க முதன்மை வீரர்களை நீ சன்மானித்து மதிக்கிறாயா?’ ‘படைக்குரிய உணவுப்படியையும் ஊதியத்தையும் உரிய அளவில் உரிய காலத்தில் வழங்குகிறாயா? தாமதிப்பதில்லையே?’ பிறகு காரணம்: ‘உணவுப்படியும் ஊதியமும் காலம் கடந்தால் பணியாளர்கள் தலைவன்மீதும் கடுங்கோபம் கொள்கிறார்கள்; அது மிகப் பெரிய தீங்காக முடிகிறது.’ இறுதியில்: ‘நற்குடிப் பிறந்தவர்கள் அனைவரும், முதன்மையானவர்கள் தொடங்கி, உன்னிடம் அன்பு கொண்டிருக்கிறார்களா? உன் நலனுக்காக ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன் உயிரையும் கொடுக்கிறார்களா?’ இவ்வாறு தண்டனையின் மென்மை, சேனாபதியின் பண்புகள், உரிய காலத்தில் ஊதியம் வழங்குதல், பணியாளர்களின் அன்பு — இந்த நான்கு பொருள்களும் ஒன்றாகப் பின்னப்பட்டுள்ளன, ஏனெனில் அனைத்துக்கும் ஒரே விளைவு — படையின் விசுவாசம். ‘உக்ரப்ரதிக்ரஹீதா’ என்பவன் வலுக்கட்டாயமாக வரி பெறுபவன்; அவனுக்கான எடுத்துக்காட்டு ‘பதிதனான யஜமானன்’ — அவனுடைய ஹவிஸை ரித்விக்குகள் ஏற்பதில்லை. இரண்டாம் உவமை ‘காமயான:’ — காமத்தையே நாடுபவன்; அவனைப் பெண்களும் அவமதிக்கிறார்கள். இருபத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘வைத்யம்’ என்ற சொல் நீதிநூல் அறிந்தவனைக் குறிக்கிறது, மருத்துவனை அல்ல; அத்தகையவன் பணியாளர்களைக் கெடுத்து ஆட்சியை விரும்பினால் அவன் அரசனின் உயிருக்கே ஆபத்து. முப்பத்திரண்டு, முப்பத்துமூன்றாம் சுலோகங்களில் உணவுப்படி, ஊதியம் ஆகியவற்றின் கால ஒழுங்கு — பகைவனைவிடப் படைவீரர்களின் அதிருப்தியே அதிக அபாயமானது என்பது பண்டைய அரசியல் நெறியின் நுண்ணிய பார்வை. முப்பத்துநான்காம் சுலோகத்தில் ‘ஸமாஹிதா:’ என்பது ஒருமுகப்பட்ட மனம் உடையவர்கள்; பணியாளர்களின் நலனையும் பாதுகாப்பையும் காக்கும் அரசனுக்காகவே அவர்கள் உயிரைக் கொடுக்கிறார்கள் — இவ்வாறு முந்தைய இரண்டு சுலோகங்களின் ஊதியச் சிந்தனை இங்கே இயல்பான விளைவை அடைகிறது.
பிறகு தூதன், ஒற்றர்கள், பகைவர்கள். ‘பரதா, உன் நாட்டைச் சேர்ந்தவனும், கல்விமானும், திறமையானவனும், சமயோசித அறிவுடையவனும், சொன்னதைச் சொன்னபடியே சொல்பவனும், அறிஞனுமானவனை உன் தூதனாக அமர்த்தியிருக்கிறாயா?’ ‘பகைவர்களின் பதினெட்டு, தன் பக்கத்துப் பதினைந்து தீர்த்தங்களையும், ஒருவரையொருவர் அறியாத மும்மூன்று ஒற்றர்களைக் கொண்டு அறிகிறாயா?’ ‘தீர்த்தங்கள்’ என்பவை அரசின் அதிகாரப் பதவிகள்; அச்சுப் பதிப்பில் கீதா பிரஸ் பதிப்பாசிரியர்கள் அடிக்குறிப்பில் அவற்றுக்கு இரண்டு கணக்கீடுகளைத் தந்துள்ளனர். ‘பகைவர்களை அழிப்பவனே, விரட்டப்பட்டுத் திரும்பி வந்த பகைவர்களை, அவர்கள் எப்போதும் வலுவற்றவர்கள் என்று அலட்சியம் செய்யாமல் நடந்துகொள்கிறாயா?’ பிறகு அறிவுசார்ந்த அபாயம்: ‘அப்பா, லோகாயதிகர்களான அந்தணர்களை நீ நாடுவதில்லையே? அவர்கள் தீங்கு செய்வதில் வல்லவர்கள், சிறுபிள்ளைத்தனமானவர்கள், தம்மை அறிஞர்களாக எண்ணிக்கொள்பவர்கள்.’ ‘முதன்மையான தர்மசாஸ்திரங்கள் இருந்தும், அந்தத் தீய அறிவுடையோர் தர்க்கவியலைப் பற்றிக்கொண்டு பொருளற்றதைப் பேசுகிறார்கள்.’ இங்கே வால்மீகி பழிப்பது தர்க்கத்தை அன்று, தர்க்கத்தை மட்டுமே பற்றிநிற்பதையே — தர்மசாஸ்திரத்தைக் கைவிட்டுத் தர்க்கத்தை மட்டுமே கொண்டு நடப்பவனே தீய அறிவுடையோன். ‘ஜானபத:’ என்பது தன் நாட்டைச் சேர்ந்தவன், ஏனெனில் அயல்நாட்டுத் தூதனிடம் இரகசியத்தைச் சொல்ல முடியாது. ‘யதோக்தவாதீ’ என்பவன் தன் அறிவால் மாற்றாமல், ஆணையிட்டபடியே சொல்பவன் — இதுவே தூதனின் முதன்மைப் பண்பு. ஒற்றர்களோ ‘மும்மூன்றாக, ஒருவரையொருவர் அறியாதவர்களாக’ — ஒருவன் பிடிபட்டாலும் மற்ற இருவர் நிலைத்திருப்பார்கள்; மூவரின் செய்திகள் ஒத்துப்போவதே உண்மைக்குச் சோதனை. முப்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘வ்யபாஸ்தான் ப்ரதியாதான்’ என்போர் நாடுகடத்தப்பட்டுத் திரும்பி வந்த பகைவர்கள்; அவர்களை அலட்சியம் செய்வது அரசனின் அழிவுக்குக் காரணம்.
பிறகு கேள்வி நகரத்தையும் நாட்டுப்புறத்தையும் நோக்கித் திரும்புகிறது; ஏழு சுலோகங்களில் ஒரே நீண்ட வாக்கியம் அமைகிறது. ‘நம் முன்னோர்களான வீரர்கள் முன்பு வாழ்ந்த, பெயருக்கு ஏற்றபடி உண்மையாகவே வெல்லப்படாத, உறுதியான வாயில்களை உடைய, யானைகளும் குதிரைகளும் தேர்களும் நிறைந்த, தம் தொழில்களில் ஈடுபட்ட, புலன்களை வென்ற, பேரூக்கம் கொண்ட ஆயிரக்கணக்கான மேன்மக்களான அந்தணர்களும் க்ஷத்திரியர்களும் வைசியர்களும் சூழ்ந்த, பலவடிவ மாளிகைகள் நிறைந்த, மருத்துவர்கள் நிறைந்த, செழித்துப் பெருகிய அயோத்தியை நீ நன்கு காக்கிறாயா?’ ‘அயோத்தி’ என்ற பெயருக்கான விளக்கமே ‘ஸத்யநாமா’ (உண்மையான பெயருடையது) என்ற சொல்லால் தரப்படுகிறது — யாராலும் போரிட்டு வெல்ல முடியாததே அயோத்தி. பிறகு நாட்டுப்புறம்: ‘நூற்றுக்கணக்கான சைத்தியங்கள் நிறைந்த, நன்கு குடியேறிய மக்கள் நிறைந்த, கோயில்களாலும் தண்ணீர்ப் பந்தல்களாலும் குளங்களாலும் அழகுபெற்ற, மகிழ்ச்சியான ஆண்களும் பெண்களும் கொண்ட, கூட்டங்களாலும் திருவிழாக்களாலும் சிறப்புற்ற, நன்கு உழுத நிலங்களை உடைய, கால்நடைகள் நிறைந்த, வன்முறையற்ற, மழையை மட்டுமே நம்பியிராத, இனிமையான, கொடிய விலங்குகள் அற்ற, எல்லா அச்சங்களும் நீங்கிய, சுரங்கங்களால் அழகுபெற்ற, பாவிகள் அற்ற, என் முன்னோர்களால் நன்கு காக்கப்பட்ட நாட்டுப்புறம் செழித்து இன்பமாக வாழ்கிறதா, ராகவா?’ ‘அதேவமாத்ருக:’ என்பது மழையை எதிர்பார்த்து நிற்காமல் நதிநீரால் பாசனம் பெறும் நாடு — இதுவே வேளாண்மைக்குப் பாதுகாப்பு. இவ்வாறு நகரத்தையும் நாட்டுப்புறத்தையும் வருணிப்பதில் கவிஞர் அரசனின் கடமையைத் தனியாகச் சொல்லவில்லை; நாட்டின் செழிப்பையே அரசனுக்கான சோதனையாக்குகிறார். ஏழு சுலோகங்களில் ஒரே வாக்கியம் — இது வால்மீகியின் புகழ்பெற்ற ‘குலகம்’ என்ற நடை. ‘சைத்யங்கள்’ என்பவை வேள்விக் களங்கள் அல்லது தேவாலயங்கள்; ‘ப்ரபா:’ என்பவை தண்ணீர்ப் பந்தல்கள்; ‘தடாகங்கள்’ என்பவை நீர்நிலைகள் — இந்த மூன்றும் பொதுநலத்தின் அடையாளங்கள். ‘கனய:’ என்பவை சுரங்கங்கள், அவை அரசனின் கருவூலத்துக்கு வேர். ‘ஸுக்ருஷ்டஸீமா’ என்பது நிலங்கள் நன்கு உழப்பட்ட நாடு; ‘பசுமான்’ என்பது பசு முதலிய கால்நடைகளால் செழித்தது. இவ்வாறு நகர வருணனையும் நாட்டுப்புற வருணனையும் ஒன்றையொன்று நிறைவுசெய்கின்றன — கோட்டை மக்களால், நாட்டுப்புறம் வேளாண்மையால்.
பிறகு வைசியர்கள், பெண்கள், யானைக் காடு, கோட்டைகள். ‘உழவாலும் பசுக் காப்பாலும் வாழ்பவர்கள் அனைவரும் உனக்கு அன்புக்குரியவர்களா? வார்த்தையைச் (உழவு, பசுக் காப்பு, வாணிகம்) சார்ந்தே இந்த உலகம் இன்பமாகச் செழிக்கிறது.’ ‘நன்மையைக் காத்தும் தீமையை விலக்கியும் அவர்களை நீ பேணுகிறாயா? நாட்டில் வாழும் அனைவரையும் அரசன் தர்மத்தின்படி காக்க வேண்டும்.’ ‘பெண்களை ஆறுதல்படுத்துகிறாயா? அவர்கள் நன்கு காக்கப்படுகிறார்களா? அவர்களை அளவுக்கு மீறி நம்புவதில்லையே? இரகசியத்தை அவர்களிடம் சொல்வதில்லையே?’ ‘யானைக் காடு காக்கப்படுகிறதா? பால் தரும் பசுக்கள் இருக்கின்றனவா? பெண் யானைகள், குதிரைகள், ஆண் யானைகள் ஆகியவற்றைச் சேர்ப்பதில் உனக்குத் திருப்தி வந்துவிடவில்லையே?’ ‘அரசகுமாரனே, காலைதோறும் எழுந்து அலங்கரித்துக்கொண்டு பெருவீதியில் மக்களுக்கு நாள்தோறும் காட்சி தருகிறாயா?’ ‘பணிக்களங்கள் எல்லாம் அச்சமின்றி உன் முன்னிலையில் வருவதில்லையே? அல்லது எல்லாம் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டு விடவில்லையே? இங்கே நடுவழியே காரணம்.’ ‘கோட்டைகள் எல்லாம் செல்வம், தானியம், ஆயுதங்கள், நீர், பொறிகள், கைவினைஞர்கள், வில்லாளிகள் ஆகியவற்றால் நிறைந்துள்ளனவா?’ இந்தக் கேள்விகளில் இரண்டு சிறப்புகள் — முதலாவது, வார்த்தையே (உழவு, பசுக் காப்பு, வாணிகம்) உலகத்துக்கு அடிப்படை என்று தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது; இரண்டாவது, ‘நடுவழியே காரணம்’ என்ற நடுவழி உபதேசம், அது எல்லா நடைமுறைகளுக்கும் பொருந்துகிறது. ‘வார்த்தா’ என்பது உழவு, பசுக் காப்பு, வாணிகம் ஆகியவற்றைக் கொண்ட வித்தை; அது தண்டநீதி, த்ரயீ (மூன்று வேதங்கள்) ஆகியவற்றுடன் சேர்த்து மூன்று வித்தைகளில் எண்ணப்படுகிறது; அதனாலேயே உலகம் வளர்கிறது என்பது நாற்பத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் தெளிவு. ‘குப்திபரீஹாரௌ’ என்பது விரும்பியதைக் காத்தலும் விரும்பாததை விலக்குதலும். நாற்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் பெண்களைப் பற்றி நான்கு கேள்விகள் — ஆறுதல் சொல்லுதல், காத்தல், அளவுக்கு மீறி நம்புவதைத் தவிர்த்தல், இரகசியம் பேசுவதைத் தவிர்த்தல்; இந்த உபதேசம் அக்கால அரண்மனையின் நடைமுறையைச் சுட்டுகிறது. ஐம்பதாம் சுலோகத்தில் ‘நாகவனம்’ என்பது யானைகள் பிறந்து வளரும் இடம்; அதுவே அரசனின் படைவலிமைக்கு அடிப்படை. ஐம்பத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘தர்சயஸே’ (காட்சி தருகிறாயா) என்பது, அரசன் மக்களுக்குக் காட்சி தர வேண்டும் என்ற கடமை — மக்கள் காணாத அரசன் மக்களால் மறக்கப்படுகிறான். ஐம்பத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘கர்மாந்தங்கள்’ என்பவை பணிக்களங்களும் அங்கே அமர்த்தப்பட்டவர்களும்; அவர்களுக்கு அளவுக்கு மீறிய இடம் கொடுத்தலும், முற்றிலும் புறக்கணித்தலும் — இரண்டுமே குற்றம்; ஆகவே ‘நடுவழியே காரணம்.’
பிறகு கருவூலம், தண்டனை, நீதி. ‘உன் வருவாய் பெரிதாகவும் செலவு அதைவிடக் குறைவாகவும் இருக்கிறதா? ராகவா, உன் கருவூலப் பொருள் தகுதியற்றவர்களிடம் போவதில்லையே?’ ‘தேவர்களுக்காகவும், பித்ருக்களுக்காகவும், அந்தணர்களுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும், வீரர்களுக்கும், நண்பர் குழுக்களுக்கும் உன் செலவு செல்கிறதா?’ பிறகு நீதியைப் பற்றி மூன்று கேள்விகள்: ‘மேன்மையானவனும் தூய உள்ளம் உடையவனுமான ஒருவன், தீய செயல் செய்ததாகப் பொய்யாகப் பழிசுமத்தப்பட்டு, சாஸ்திரம் அறிந்தவர்களால் விசாரிக்கப்படாமலேயே பேராசையால் கொல்லப்படுவதில்லையே?’ ‘மனிதருள் காளையே, பிடிக்கப்பட்டு, விசாரிக்கப்பட்டு, குற்றம் செய்யும்போதே காணப்பட்டு, காரணமும் நிரூபிக்கப்பட்ட திருடன் பணத்தாசையால் விடுவிக்கப்படுவதில்லையே?’ ‘ராகவா, செல்வந்தனுக்கும் வலுவற்றவனுக்கும் இடையே வழக்கு எழும்போது, பெருங்கல்வி உடைய உன் அமைச்சர்கள் பற்றின்றி நின்று உண்மைப் பொருளைக் காண்கிறார்களா?’ இறுதியில் ஓர் அச்சமூட்டும் சொல்: ‘பொய்யாகப் பழிசுமத்தப்பட்டவர்கள் சிந்தும் கண்ணீர், விருப்பு வெறுப்பின்படி ஆட்சி செய்யும் அரசனின் மக்களையும் கால்நடைகளையும் அழித்துவிடுகிறது.’ இந்த ஒரு சுலோகமே நீதிப் பகுதி முழுவதின் சாரம் — பாரபட்சத்தால் விதிக்கப்படும் தண்டனை அரசனின் குலத்தையே அழிக்கிறது. ‘வருவாய் பெரிது, செலவு குறைவு’ என்பது கருவூல சாஸ்திரத்தின் சுருக்கம். ‘தகுதியற்றவர்களிடம் போவதில்லையே’ என்பது செலவின் திசை. ஐம்பத்தைந்தாம் சுலோகத்தில் ஆறு தகுதியான இடங்கள் எண்ணப்பட்டுள்ளன — தேவர்கள், பித்ருக்கள், அந்தணர்கள், விருந்தினர்கள், வீரர்கள், நண்பர்கள். ஐம்பத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘க்ஷாரித:’ என்பது பொய்க் குற்றச்சாட்டால் களங்கப்படுத்தப்பட்டவன்; ‘சாஸ்திரம் அறிந்தவர்களால் காணப்படாதவன்’ என்பது விசாரணையின்றித் தண்டிக்கப்பட்டவன். ஐம்பத்தேழாம் சுலோகத்தில் நான்கு நிரூபண முறைகள் சுட்டப்படுகின்றன — பிடிக்கப்படுதல், விசாரணை, நேரில் காணப்படுதல், காரணம் இருத்தல்; இவற்றால் நிரூபிக்கப்பட்ட திருடனைப் பணத்தாசையால் விடுவிக்கக் கூடாது. ஐம்பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் ‘ப்ரீத்யர்த்தம் அனுசாஸத:’ என்பது விருப்பத்தாலோ பாரபட்சத்தாலோ ஆள்பவன்; குற்றம் அவனுடையதே — பொய்யாகப் பழிசுமத்தப்பட்டவர்களின் கண்ணீர் அவனுடைய வழித்தோன்றல்களையும் கால்நடைகளையும் அழிக்கிறது.
பிறகு கேள்விகள் மீண்டும் அரசனின் தனிப்பட்ட தர்மத்தை நோக்கித் திரும்புகின்றன. ‘ராகவா, முதியோர், சிறுவர், முதன்மையானோர், மருத்துவர்கள் ஆகியோரைக் கொடையாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும் — இந்த மூன்றாலும் அரவணைக்க விரும்புகிறாயா?’ ‘பெரியோர்கள், முதியோர், தவசிகள், தேவர்கள், விருந்தினர்கள், சைத்தியங்கள் அனைத்தும், நோக்கத்தை நிறைவேற்றிய அந்தணர்கள் ஆகியோரை வணங்குகிறாயா?’ ‘பொருளால் தர்மத்தையோ, தர்மத்தால் பொருளையோ, இன்பத்தின் மீதான ஆசையாலும் காமத்தாலும் அவ்விரண்டையுமோ நீ தடைசெய்வதில்லையே?’ ‘வெல்வோரில் சிறந்தவனே, காலம் அறிந்தவனே, வரம் அளிப்பவனே — காலத்தைப் பகுத்துக்கொண்டு பொருள், இன்பம், தர்மம் ஆகிய அனைத்தையும் பேணுகிறாயா?’ ‘பேரறிவாளனே, எல்லாச் சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்த அந்தணர்கள் நகர மக்களோடும் நாட்டு மக்களோடும் சேர்ந்து உன் நலனை வாழ்த்துகிறார்களா?’ பிறகு ஒரு நீண்ட பட்டியல்: ‘நாஸ்திகம், பொய், சினம், கவனக்குறைவு, காலம் கடத்துதல், அறிவாளிகளைச் சந்திக்காமை, சோம்பல், ஐம்புலன்களுக்கு அடிமையாதல், பொருள்களைப் பற்றித் தனியாகவே சிந்தித்தல், பயனறியாதவர்களோடு ஆலோசித்தல், முடிவுசெய்தவற்றைத் தொடங்காமை, ஆலோசனையைக் காக்காமை, மங்கலச் செயல்கள் முதலியவற்றைச் செய்யாமை, எல்லாப் பக்கங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் பகைவர்களை எதிர்த்தெழுதல் — அரசர்களுக்குரிய இந்தப் பதினான்கு குற்றங்களையும் தவிர்க்கிறாயா?’ மூன்று சுலோகங்களில் ஒரே பட்டியல் — சாஸ்திரத்தின் சுருக்கத்தைக் காவியத்துக்குள் கொண்டுவரும் கவிஞரின் நடை இது. ‘பஞ்சவ்ருத்திதா’ என்பது ஐம்புலன்களின் வசப்படுதல்; ‘தீர்க்கசூத்ரதா’ என்பது செயலில் தாமதம்; ‘ஸர்வத: ப்ரத்யுத்தானம்’ என்பது ஒரே நேரத்தில் எல்லாப் பகைவர்களோடும் போர் தொடுத்தல். அறுபதாம் சுலோகத்தில் ‘கொடையாலும் மனத்தாலும் சொல்லாலும்’ என்பது மூவகை உபசரிப்பு — பொருளால், உள்ளத்தால், வாக்கால்; இவற்றில் ஒன்று குறைந்தாலும் உபசரிப்பு நிறைவற்றது. அறுபத்தொன்றாம் சுலோகத்தில் ‘ஸித்தார்த்தான்’ என்பது விருப்பங்கள் நிறைவேறியவர்கள்; ‘தேவதாதிதீன்’ என்பது தேவர்களும் விருந்தினர்களும். அறுபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் மூன்று புருஷார்த்தங்களும் ஒன்றையொன்று தடைசெய்வது தடுக்கப்படுகிறது — தர்மம், பொருள், இன்பம் மூன்றும் ஒன்றுக்கொன்று முரணின்றிப் பேணப்பட வேண்டும்; அறுபத்துமூன்றாம் சுலோகத்தில் அதற்கான வழி — ‘காலத்தைப் பகுத்து’, அதாவது ஒவ்வொன்றுக்கும் அதற்குரிய காலம். அறுபத்துநான்காம் சுலோகத்தில் அந்தணர்களும் நகர மக்களும் நாட்டு மக்களும் வாழ்த்துவதே அரசனின் தர்மத்துக்கு நேரடிச் சான்று. பதினான்கு குற்றங்களின் பட்டியல் ராஜநீதி சாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்றது; அவற்றில் முதலாவது ‘நாஸ்திகம்’, இறுதியானது ‘எல்லாப் பக்கமும் எதிர்த்தெழுதல்’ — தொடக்கத்தில் நம்பிக்கையின்மை, முடிவில் விவேகமின்மை. அறுபத்தாறாம் சுலோகத்தில் ‘பயனறியாதவர்களோடு ஆலோசித்தல்’ என்பது நோக்கத்தை அறியாதவர்களோடு கலந்தாலோசித்தல், அது முடிவையே அழித்துவிடும்; அறுபத்தேழாம் சுலோகத்தில் ‘மங்கலச் செயல்கள் முதலியவற்றைச் செய்யாமை’ என்பது மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்யாது விடுதல்.
இறுதிப் பகுதியில் சாஸ்திரங்கள் கூறும் வர்க்கங்களின் தொகுப்பு, பிறகு ஆலோசனை முறை, இறுதியில் தன்னாய்வு. ‘ராகவா, தசவர்க்கம், பஞ்சவர்க்கம், சதுர்வர்க்கம், சப்தவர்க்கம் ஆகியவற்றை உள்ளபடி அறிந்து; அஷ்டவர்க்கம், த்ரிவர்க்கம், மூன்று வித்தைகள்; அறிவால் புலன்களை வெல்லுதல், தெய்வ, மானுட ஷாட்குண்யம் (ஆறு அரசியல் உத்திகள்), செய்ய வேண்டியவை, விம்சதிவர்க்கம் (இருபது வகையினர்), பிரகிருதி மண்டலம்; படையெடுப்பு, தண்டனை விதிப்பு, இரண்டு வேர்களை உடைய சமாதானமும் போரும் — பேரறிவாளனே, இவற்றை முறைப்படி ஏற்று நடக்கிறாயா?’ இவற்றுக்கான விளக்கங்கள் கீதா பிரஸ் அச்சுப் பதிப்பில் அடிக்குறிப்புகளில் தரப்பட்டுள்ளன. ‘அறிவாளியே, விதிக்கப்பட்டபடி நான்கு அல்லது மூன்று அமைச்சர்களோடு, அனைவரோடும் சேர்ந்தும் தனித்தனியாகவும் ஆலோசிக்கிறாயா?’ ‘உன் வேதங்கள் பயனுள்ளவையா? உன் சடங்குகள் பயனுள்ளவையா? உன் மனைவியர் பயனுள்ளவர்களா? உன் கல்வி பயனுள்ளதா?’ இங்கே ‘ஸபல’ (பயனுள்ள) என்ற சொல் நான்கு முறை வருகிறது; ஒவ்வொரு முறையும் வேறு பொருளைச் சுமக்கிறது — வேதங்களின் பயன் கர்மம், சடங்குகளின் பயன் சித்தி, மனைவியரின் பயன் மக்கட்பேறு, கல்வியின் பயன் பணிவு. ‘நான் சொன்னபடி, ஆயுளையும் புகழையும் தருவதும், தர்மம் காமம் பொருள் ஆகியவற்றோடு கூடியதுமான இந்த அறிவே உன்னுடையதா?’ ‘நம் தந்தை எந்த நடத்தையைப் பின்பற்றுகிறாரோ, நம் முப்பாட்டன் எதைப் பின்பற்றினாரோ, நல்வழியில் செல்லும் மங்கலமான அந்த நடத்தையையே நீ பின்பற்றுகிறாயா?’ ‘சுவையாகச் சமைத்த உணவைத் தனியாக உண்பதில்லையே? அதை எதிர்பார்க்கும் நண்பர்களுக்குப் பகிர்ந்தளிக்கிறாயா?’ இறுதியில் வேறு யாப்பில் அமைந்த ஒரு சுலோகம் விளைவைச் சொல்கிறது: ‘தண்டத்தை ஏந்திய அரசன் மக்களைத் தர்மத்தின்படி காத்து, பூமி முழுவதையும் முறைப்படி அடைந்து, இங்கிருந்து நீங்கிய பின், அறிவாளியான அவன் சுவர்க்கத்தை அடைகிறான்.’ இதோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; பரதனின் மறுமொழியோ அடுத்த சர்க்கத்தில். இந்த மூன்று சுலோகங்களும் (68–70) சாஸ்திரங்கள் எண்ணிக் கூறும் வர்க்கங்களின் பெயர்த் தொகுப்பு மட்டுமே; அவற்றின் பொருள் காவியத்தில் விளக்கப்படவில்லை; ஆகவே கீதா பிரஸ் பதிப்பாசிரியர்கள் நீண்ட அடிக்குறிப்புகளைத் தந்துள்ளனர்; அவற்றில் தசவர்க்கம் (காமத்தால் பிறக்கும் பத்துக் குற்றங்கள்), பஞ்சவர்க்கம் (ஐந்து வகைக் கோட்டைகள்), சதுர்வர்க்கம் (சாமம், தானம், பேதம், தண்டம்), சப்தவர்க்கம் (அரசின் ஏழு அங்கங்கள்), அஷ்டவர்க்கம் (சினத்தால் பிறக்கும் எட்டுக் குற்றங்கள்), த்ரிவர்க்கம், மூன்று வித்தைகள், ஷாட்குண்யம், விம்சதிவர்க்கம், பிரகிருதி மண்டலம் ஆகியவை விளக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் இந்தச் சர்க்கம் காவியமாக இருந்தும் சாஸ்திரத்தின் தொகுப்பே என்று அறியலாம். எழுபத்திரண்டாம் சுலோகத்தில் ‘ஸபல’ என்ற சொல் நான்கு முறை வருவது சிலேடையைப் போல இனிமையானது. எழுபத்தாறாம் சுலோகம் வேறு யாப்பில் (உபஜாதி விருத்தத்தில்) அமைந்துள்ளது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे शततमः सर्गः॥ १००॥