॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 101

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

அரசை ஏற்கும்படி பரதன் வேண்டுதலும் ராமன் அதை மறுத்தலும்

பரதன் வந்த நோக்கத்தை ராமன் கேட்டல், தசரதனின் மரணத்தைத் தெரிவித்தல், பரதனின் வேண்டுகோள், தந்தை தாயின் சொல்லே பிரமாணம் என்று ராமன் நிலைநாட்டுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் நலம் விசாரிக்கும் கேள்விகளால் பரதனுக்கு ராஜதர்மத்தை உபதேசித்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் அடிப்படைக் கேள்வியையே கேட்கிறான் — பரதன் எதற்காகக் காட்டுக்கு வந்தான் என்று. மூத்தோரிடம் அன்பு கொண்ட தம்பியை அறிந்துகொண்டு ராமன் லக்ஷ்மணனுடன் சேர்ந்து கேட்கத் தொடங்கினான்: ‘இது என்ன? நீ சொல்வதைக் கேட்க விரும்புகிறேன். எந்தக் காரணத்தால் நீ மரவுரியும் சடையும் மான்தோலும் தரித்து இந்த இடத்துக்கு வந்தாயோ, எதற்காகக் கருமான் தோலும் சடையும் தரித்து அரசைக் கைவிட்டு இந்த இடத்துக்குள் நுழைந்தாயோ, அனைத்தையும் நீ சொல்ல வேண்டும்.’ இங்கே ராமன் எதையும் ஐயுறவில்லை — அவனுடைய கேள்வி அமைதியானது; ஆனால் பரதனின் கோலமே விடையை அவசியமாக்குகிறது. மகாத்மாவான காகுத்ஸ்தன் இவ்வாறு கேட்டதும் கைகேயியின் மகன் தன் துயரை வலிந்து அடக்கிக்கொண்டு மீண்டும் கைகூப்பிப் பேசினான். அவன் முதலில் சொல்வதற்கே கடினமானதைச் சொல்கிறான்: ‘மதிப்புக்குரியவரே, நீண்ட கைகளை உடைய நம் தந்தை மிகக் கடினமான செயலைச் செய்துவிட்டு, மகனைப் பிரிந்த துயரால் வருந்தி, நம்மைக் கைவிட்டு விண்ணுலகம் சென்றுவிட்டார்.’ இதனால் சர்க்கத்தின் அடிப்படை நிறுவப்படுகிறது. பிறகு அவன் தாயின் குற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘பகைவரை வாட்டுபவரே, என் தாயான கைகேயி என்ற பெண்ணால் அவர் இதற்குத் தூண்டப்பட்டார்; அவளோ தன் புகழையே அழிக்கும் இந்தப் பெரும் பாவத்தைச் செய்தாள்.’ பரதன் தந்தையின் மரணத்தையும் தாயின் குற்றத்தையும் ஒன்றாகவே தெரிவிக்கிறான், ஏனெனில் அவற்றின் தொடர்பு பிரிக்க முடியாதது. இந்த ஆறு சுலோகங்களால் சர்க்கத்தின் அரங்கம் அமைகிறது — கேள்வி கேட்கும்போது ராமனுக்குத் தந்தையின் மரணம் தெரியாது, பரதனோ அதையே முதலில் தெரிவிக்கிறான். கேள்விக்கும் விடைக்கும் இடையே கவிஞர் ஒரு கணத்தை அமைக்கிறார்; அதில் பரதன் துயரத்தின் வேகத்தை அடக்குகிறான். ‘ப்ரக்ருஹ்ய பலவத்’ (வலிந்து அடக்கி) என்ற இரண்டு சொற்கள் அவனுடைய உள்ளப் போராட்டத்தைச் சுட்டுகின்றன. ‘சீரஜடாஜினீ’ (மரவுரி, சடை, மான்தோல் தரித்தவன்) என்ற ஒரே சொல்லால் ராமன் பரதனின் கோலம் முழுவதையும் வருணிக்கிறான் — அது அரசகுமாரனின் கோலம் அன்று, காட்டுவாசியின் கோலமே. ஆகவே ராமனின் கேள்வி இயல்பானது — தந்தை உயிரோடு இருந்தால் மூத்த மகனின் காட்டுவாசமே போதுமே; இளையவனுக்கும் எதற்கு?

பிறகு பரதன் தாய்க்கு வரவிருக்கும் தண்டனையைச் சொல்கிறான்: ‘அவள் அரசின் பயனை அடையாமல், கைம்பெண்ணாகித் துயரால் இளைத்து, மிகக் கொடிய நரகத்தில் விழுவாள்.’ இது சாபம் அன்று, மகனின் இரக்கமே — தாய் தன் பாவத்தால் தானே அழிந்தாள் என்று அவன் காண்கிறான். பிறகு அவன் தன் வேண்டுகோளைத் தொடங்குகிறான். ‘உனக்கு அடிமையாகிவிட்ட எனக்கு அருள் செய்ய வேண்டும்; இன்றே இந்திரனைப் போல அரசுரிமையோடு உனக்கு நீயே முடிசூட்டிக்கொள்.’ ‘இந்தக் குடிமக்கள் அனைவரும், கைம்பெண்களான தாய்மார்களும் உன்னிடம் வந்துள்ளனர்; அவர்களுக்கு அருள் செய்ய வேண்டும்.’ ‘மதிப்பளிப்பவனே, நீ பிறப்பு வரிசைப்படியும் தகுதியானவன், உன் பண்பாலும் தகுதியானவன் — தர்மத்தின்படி அரசை ஏற்றுக்கொள்; நண்பர்களின் விருப்பங்களை நிறைவேற்று.’ ‘களங்கமற்ற சந்திரனால் சரத்கால இரவு போல, உன்னைக் கணவனாகக் கொண்டு பூமி முழுவதும் கைம்மை நீங்கட்டும்.’ ‘இந்த அமைச்சர்களோடு சேர்ந்து நான் தலைவணங்கி வேண்டுகிறேன்; உன் தம்பியும் சீடனும் அடிமையுமான எனக்கு அருள் செய்ய வேண்டும்.’ இறுதியில் அவன் அமைச்சர் குழுவையே சான்றாக்குகிறான்: ‘தந்தையின் காலம் முதல் நிலைத்திருக்கும், போற்றப்படும் இந்த அமைச்சர் குழு முழுவதும் இங்கே இருக்கிறது; ஆண்களில் புலி போன்றவனே, அதை நீ மீறலாகாது.’ இவ்வாறு பரதன் தன் வேண்டுகோளை மூன்று வலிமைகளால் உறுதிப்படுத்துகிறான் — மக்களின் துயரம், தாய்மார்களின் கைம்மை, குலமரபாக வந்த அமைச்சர்களின் வேண்டுகோள். பரதனின் வேண்டுகோளில் உள்ள சிறப்பு இதுவே — அவன் அரசைத் தனக்காகத் துறக்கவில்லை, ராமனுக்கே அர்ப்பணிக்கிறான்; ஆகவே அவன் சொற்களில் ‘அடிமை’, ‘சீடன்’, ‘தம்பி’ என்ற மூன்று சொற்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருகின்றன. ‘இந்திரனைப் போல’ என்ற உவமை முடிசூட்டின் பொருத்தத்தைக் காட்டுகிறது — இந்திரன் தேவலோக அரசுக்கு இயல்பான தலைவன் போல, ராமன் அயோத்திக்கு. ‘கைம்மை நீங்கிய பூமி’ என்ற உருவகமும் ஆழமானது — அரசனற்ற பூமி கைம்பெண்ணைப் போன்றது; கணவனான அரசனால்தான் அது காப்பைப் பெறுகிறது. இவ்வாறு பரதன் தன் தனிப்பட்ட துயரத்தையும் நாட்டின் தேவையையும் ஒன்றாக இணைக்கிறான்.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டுக் கண்ணீருடன் நீண்ட கைகளை உடைய கைகேயியின் மகன் பரதன் மீண்டும் தலையால் ராமனின் பாதங்களைப் பற்றினான். மதங்கொண்ட யானையைப் போல மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விடும் அந்தத் தம்பியை ராமன் தழுவிக்கொண்டு இவ்வாறு சொன்னான். அவனுடைய மறுமொழி சினத்தாலோ தளர்வாலோ அன்று — தர்மம் என்ற ஒரே நூலால் பின்னப்பட்டது. ‘நற்குடிப் பிறந்தவனும், மனவலிமை உடையவனும், ஒளிமிக்கவனும், விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பவனுமான என்னைப் போன்ற ஒருவன் அரசுக்காக எப்படிப் பாவம் செய்வான்?’ தந்தையின் கட்டளையை மீறுவது தனக்குப் பாவமே என்று முதலிலேயே காட்டுகிறான். ‘பகைவரை அழிப்பவனே, உன்னிடம் நுண்ணிய குற்றத்தையும் நான் காணவில்லை; சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் நீ உன் தாயைப் பழிப்பதும் தகாது.’ இவ்வாறு அவன் பரதனையும் தாயையும் இருவரையும் விடுவிக்கிறான். ‘பேரறிவாளனே, குற்றமற்றவனே, தகுதியான மனைவியர் மீதும் மக்கள் மீதும் பெரியோர்களின் விருப்பப்படி செயல்படுவது எப்போதும் விதிக்கப்பட்டுள்ளது’ — அதாவது மனைவியிடமும் மகனிடமும் தந்தையின் விருப்பமே ஆணை. ‘உலகில் சான்றோர்களால் நாம் அவருடைய மனைவியர், மக்கள், சீடர்கள் என்று எண்ணப்படுகிறோம் — அதை நீயும் அறிய வேண்டும்.’ இதனால் ராமன் கைகேயியின் வரத்தையும் தந்தையின் ஆணையாகவே நிறுவுகிறான், பெண்ணின் சூழ்ச்சியாக அல்ல. ராமனின் மறுமொழியில் வரிசை தெளிவாக அமைந்துள்ளது — முதலில் தன் தர்மம், பின் பரதனின் குற்றமின்மை, பின் தாயை மன்னித்தல், இறுதியில் பெரியோரின் அதிகாரம். ஒரு சொல்லும் கைகேயியைப் பழிப்பதில் செலவிடப்படவில்லை. ‘நற்குடிப் பிறந்தவன், மனவலிமை உடையவன், ஒளிமிக்கவன், விரதம் காப்பவன்’ என்ற நான்கு அடைமொழிகளை ராமன் தன்னைப் புகழ்வதற்காகப் பயன்படுத்தவில்லை; ‘அத்தகையவன் பாவம் செய்யமாட்டான்’ என்ற விதியை நிறுவுவதற்காகவே. ‘பால்யாத்’ (சிறுபிள்ளைத்தனத்தால்) என்ற சொல்லால் அவன் பரதன் தாயைப் பழிப்பதை மன்னிக்கிறான், ஆனால் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.

‘சௌம்யனே, என்னை மரவுரியோ கருமான் தோலோ உடுத்திக் காட்டில் வாழச் செய்யவும், அரசில் வாழச் செய்யவும் மகாராஜருக்கு அதிகாரம் இருந்தது.’ ‘தர்மம் அறிந்தவனே, தர்மம் செய்வோரில் சிறந்தவனே, உலகம் போற்றும் தந்தையிடம் எவ்வளவு மதிப்போ, அவ்வளவு மதிப்பு தாயிடமும் உண்டு.’ இதுவே ராமனின் மறுமொழிக்குத் திறவுகோல் — தாயும் தந்தையும் சமம்; ஆகவே கைகேயியின் சொல்லையும் மீறலாகாது. ‘தர்மநெறி கொண்ட இந்தத் தாயாலும் தந்தையாலும் “காட்டுக்குப் போ” என்று சொல்லப்பட்ட நான் வேறு எப்படி நடப்பேன்?’ ‘நீ அயோத்தியில் உலகம் போற்றும் அரசை அடைய வேண்டும்; நானோ மரவுரி உடுத்தித் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ வேண்டும்.’ ‘இவ்வாறு மக்கள் முன்னிலையில் பங்கிட்டு ஆணையிட்டுவிட்டு மகாராஜர் தசரதர் விண்ணுலகம் சென்றார்.’ ‘தர்மாத்மாவும் உலகத்துக்கே குருவுமான அந்த அரசரே உனக்குப் பிரமாணம்; தந்தை அளித்த பங்கை நீ முறைப்படி அனுபவிக்க வேண்டும்.’ ‘சௌம்யனே, பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்யத்தில் தங்கி, மகாத்மாவான தந்தை அளித்த பங்கை நானும் அனுபவிப்பேன்.’ இறுதியில் அவன் தன் முடிவை வேறு யாப்பில் அறிவிக்கிறான்: ‘மனிதர் உலகால் போற்றப்படுபவரும் தேவர் தலைவனுக்கு நிகரானவருமான மகாத்மாவான தந்தை எனக்குச் சொன்னதையே எனக்கு மேலான நன்மையாகக் கருதுகிறேன்; அழியாத, எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவனாகும் நிலையைக்கூட அல்ல.’ இதனால் ராமனின் முடிவு இறுதி வடிவம் பெறுகிறது. இறுதிப் பகுதியில் ராமன் தந்தையின் ஆணையின் இருமையைத் தெளிவாக்குகிறான் — ஒருவனுக்கு அரசு, மற்றவனுக்குக் காடு; இரண்டும் ஒரே பங்கீட்டில் கட்டுண்டவை; ஆகவே ஒன்றையும் கைவிட முடியாது. ‘லோகஸந்நிதௌ’ (மக்கள் முன்னிலையில்) என்ற சொல் முக்கியமானது — பங்கீடு இரகசியமானது அன்று, சாட்சிகளோடு செய்யப்பட்டது. ‘பதினான்கு ஆண்டுகள்’ என்ற காலவரம்பு இங்கே முதன்முறையாகப் பரதனின் முன் சொல்லப்படுகிறது; அதுவே அடுத்து வரும் காண்டங்களில் கதை முழுவதற்கும் அடிப்படையாகிறது. இறுதிச் சுலோகம் வேறு யாப்பில் அமைந்துள்ளது — சர்க்கத்தின் முடிவில் இதுவே கவிஞரின் வழக்கம்; அதில் ‘ஸர்வலோகேச்வரபாவம் அவ்யயம்’ (அழியாத, எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவனாகும் நிலை) என்ற சொல்லால் ராமன் தந்தையின் சொல்லுக்கு முன் பிரம்ம பதவியையும் அற்பமாக்குகிறான். இதோடு சர்க்கம் நிறைவடைகிறது; பரதனின் மறுமொழி அடுத்த சர்க்கத்தில் தொடங்குகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकाधिकशततमः सर्गः॥ १०१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க