சர்க்கம்
பரதன் தந்தையின் மரணத்தைத் தெரிவித்தல்
பரதன் அரசை மறுத்து, அரசை ஏற்கும்படி ராமனை வேண்டி, தசரதன் விண்ணுலகம் சென்றதைத் தெரிவித்தல்
நூறாம் சர்க்கத்தில் ராமன் பரதனிடம் அரசியல் நெறி பற்றிய பல ‘கச்சித்’ கேள்விகளைக் கேட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் பரதன் அவற்றுக்கு மறுமொழி தருகிறான்; ஆனால் அந்த மறுமொழி அரசியல் நெறியைப் பற்றியதன்று, வேதனையைப் பற்றியது. ‘தர்மத்தை இழந்த எனக்கு ராஜதர்மம் என்ன செய்யும்?’ என்று அவன் சொல்கிறான் — எனக்கு உரியதல்லாத அரசின் நெறி எனக்கு என்ன பயன் தரும் என்பது கருத்து. பிறகு அவன் நிலையான குல தர்மத்தை நினைவூட்டுகிறான் — மூத்த மகன் இருக்கும்போது இளையவன் அரசனாக மாட்டான் என்று. ஆகவே ‘என்னோடு செழிப்பான அயோத்திக்குச் செல்; இந்தக் குலத்தின் நலனுக்காக உனக்கு நீயே முடிசூட்டிக்கொள்’ என்று வேண்டுகிறான். நான்காம் சுலோகத்தில் அவன் அரசனின் இயல்பை விளக்குகிறான் — மக்கள் அரசனை மனிதன் என்றே சொல்கிறார்கள்; ஆனால் என் கருத்தில் அவன் தெய்வநிலையில் வைத்து மதிக்கப்படுபவன், ஏனெனில் தர்மமும் பொருளும் கூடிய அவனுடைய நடத்தை மனிதருக்கு அப்பாற்பட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது. இதனால் பரதன் தந்தையின் பெருமையை நிலைநாட்டுகிறான், ஏனெனில் அடுத்து அவருடைய மரணத்தையே சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது.
ஐந்தாம் சுலோகத்தில் பரதன் முந்தைய சர்க்கத்திலும் சொன்ன அந்தச் செய்தியை மீண்டும் சொல்கிறான்: ‘நான் கேகய நாட்டில் இருந்தபோதும், நீ காட்டை அடைந்திருந்தபோதும், அறிவாளியும், வேள்விகளைத் தவறாது செய்பவரும், சான்றோரால் மதிக்கப்பட்டவருமான அரசர் விண்ணுலகம் சென்றார்.’ ஒரே சுலோகத்தில் தந்தையின் மரணம் தெரிவிக்கப்படுகிறது; அதில் மூவரின் பிரிவும் சுட்டப்படுகிறது — ஒரு மகன் தொலைவில் தாய்மாமன் வீட்டில், மற்றொருவன் காட்டில், தந்தை விண்ணுலகில்; அருகில் யாரும் இல்லை. ஆறாம் சுலோகத்தில் காரணமும் சொல்லப்படுகிறது — சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் நீ புறப்பட்டவுடனேயே துன்பத்தாலும் துயரத்தாலும் வெல்லப்பட்ட அரசர் சுவர்க்கத்தை அடைந்தார். மரணத்துக்குக் காரணம் நோயும் அன்று, முதுமையும் அன்று, பிரிவே என்று பரதன் தெளிவாகச் சொல்கிறான்.
பிறகு பரதன் நடைமுறைக் கடமையை நினைவூட்டுகிறான்: ‘ஆண்களில் புலி போன்றவனே, எழுந்திரு; தந்தைக்கு நீர்க்கடன் செய்யப்படட்டும்; நானும் சத்ருக்னனும் முன்பே நீர்க்கடன் செய்துவிட்டோம்.’ அன்புக்குரிய மகன் அளிப்பது பித்ரு லோகங்களில் அழியாததாகிறது என்று சொல்கிறார்கள்; நீ தந்தையின் அன்புக்குரியவனாக இருந்தாய் — ஆகவே உன் நீர்க்கடனே அவருக்கு அழியாததாக இருக்கும். ஒன்பதாம் சுலோகத்தில் உபஜாதி விருத்தத்தில் தந்தையின் இறுதி நிலை வருணிக்கப்படுகிறது — உன்னையே நினைத்து வருந்தி, உன்னைக் காண விரும்பி, உன்னிடமே பற்றிய மனத்தைத் திருப்ப இயலாமல், உன்னை இழந்து, உன்னைப் பற்றிய துயரத்தால் நோயுற்று, உன்னையே நினைத்தபடி அவர் போனார். ‘உன்னை’ என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துவதன் மூலம் கவிஞர் காட்டுகிறார் — தசரதனின் இறுதிக் கணங்களில் இருந்தது ஒரே பெயர்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் ஒன்பது சுலோகங்களே உள்ளன; ஆயினும் அதுவே ராமனின் மயக்கத்துக்குக் காரணமாகிறது; அது அடுத்த சர்க்கத்தில் வருணிக்கப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्व्यधिकशततमः सर्गः॥ १०२॥