சர்க்கம்
வந்திகளின் துதியும் தசரதன் விண்ணுலகு சென்றதை அறிதலும்
விடியலில் சூதர், மாகதர், வந்திகள் துதிபாடுதல், நீராடலுக்கான பொருள்களை ஆயத்தம் செய்தல், அந்தப்புரப் பெண்கள் அரசனின் மரணத்தை அறிதல், அரசியரின் இரங்கத்தக்க புலம்பல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரதன் நள்ளிரவில் உயிர் நீத்தான். இந்தச் சர்க்கத்தைக் கவிஞர் இரவுக்குப் பின் வரும் விடியலின் வருணனையுடன் தொடங்குகிறார்; ஆனால் எவனுக்காக இவையெல்லாம் செய்யப்படுகின்றனவோ அவன் இப்போது இல்லை என்பது அந்த விடியலுக்குத் தெரியாது. இரவு கழிந்து மறுநாள் காலையிலேயே வந்திகள் அந்த அரச மாளிகையை வந்தடைந்தனர். சிறந்த பயிற்சி பெற்ற சூதர்களும், மிகுந்த கேள்வியறிவுடைய மாகதர்களும், வேதப் பயிற்சியுடைய பாடகர்களும் தனித்தனியே புகழ்பாடியபடி வந்து நின்றனர். உயர்ந்த குரலில் ஆசிமொழிகளைக் கூறும் அவர்களுடைய துதியோசை மாளிகையின் பரந்த வெளியெங்கும் பரவியது. பின்னர் துதிபாடும் சூதர்களுக்குத் துணையாகக் கைதட்டி இசைப்பவர்கள் அரசனின் வீரச்செயல்களை எடுத்துரைத்துத் தாளம் இட்டனர். அந்த ஓசையால் கிளைகளிலும் கூண்டுகளிலும் இருந்த, அரண்மனையில் வாழும் பறவைகள் விழித்தெழுந்து கூவின. இவ்வாறு புனிதமான ஒலிகளும், வீணைகளின் நாதமும், பாடல்களின் ஆசிமொழி இசையும் அந்த மாளிகையை நிறைத்தன. கவிஞர் இவையனைத்தையும் விரிவாக வருணிக்கிறார்; அதனால் வாசகர் இன்பத்தின் முழுச் சித்திரத்தைக் காண்பார் — பின்னர் அது உடையும்போது அதிர்ச்சி இன்னும் கூர்மையாக இருக்கும். இதுவே வால்மீகியின் நடை — துயரத்துக்கு முன் அழகு. வருணனையின் வரிசையும் நுட்பமானது — முதலில் மனிதக் குரல்கள், பின்னர் இசைக்கருவிகளின் ஒலி, பின்னர் பறவைகளின் கூவல்; இவ்வாறு ஒலி படிப்படியாக மாளிகை முழுவதையும் நிறைக்கிறது. உண்மையில் இந்தத் துதி இறந்துபோன அரசனுக்காகவே பாடப்படுகிறது என்று அறிந்து வாசகர் தாமாகவே துயரத்தை உணர்கிறார்; கவிஞரோ ஒரு துயரச் சொல்லையும் பயன்படுத்துவதில்லை.
பின்னர் தூய ஒழுக்கமுடையவர்களும் பணிவிடையில் தேர்ந்தவர்களுமான பணியாளர்கள் — அவர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்களும் அந்தப்புரக் காவலரான அலிகளும் — முன்பு போலவே வந்து நின்றனர். ‘முன்பு போலவே’ என்ற சொல்லே இரங்கத்தக்கது — அன்றாட முறை தொடர்கிறது, ஆனால் இன்று அந்த முறை பயனற்றது. நீராட்டும் முறையை அறிந்தவர்கள் பொற்குடங்களில் மஞ்சள் சந்தனம் கலந்த நீரை உரிய நேரத்தில் உரிய முறைப்படி கொண்டுவந்தனர். பெரும்பாலும் கன்னிப்பெண்களாக இருந்த புனிதமான பெண்கள் தொடுவதற்குரிய மங்கலப் பொருள்களையும், பருகுவதற்குரியவற்றையும், பிற உபகரணங்களையும் கொண்டுவந்தனர் — அதாவது தொட்டு வணங்கத்தக்க மங்கலப் பொருள்கள், பருகத்தக்கவை, கண்ணாடி, அணிகலன்கள், ஆடைகள் முதலியவை. அரசனுக்காகக் கொண்டுவரப்பட்ட அவை அனைத்தும் எல்லா நல்லிலக்கணங்களும் பொருந்தியவையாக, முறைப்படி பூஜிக்கப்பட்டவையாக, நற்பண்பும் எழிலும் உடையவையாக இருந்தன. பின்னர் சூரியன் உதிக்கும் வரை, மிகுந்த ஆவலுடன் இருந்த மக்கள் அனைவரும் அரசனை அணுக இயலாமல் நின்றனர் — ‘என்னவாயிற்றோ’ என்று ஐயம் கொண்டனர். ஒரே சுலோகத்தால் கவிஞர் காத்திருப்பிலிருந்து ஐயத்துக்கு நிகழும் மாற்றத்தைக் காட்டுகிறார்; சூரியன் உதித்துவிட்டான், அரசனோ வெளியே வரவில்லை. பொருள்கள் ஆயத்தம், பணியாளர்கள் ஆயத்தம், ஆனால் யாருக்குப் பணிவிடை செய்ய வேண்டுமோ அவனே இல்லை — இதுவே இந்தப் பகுதியின் உயிர்நாடி. ‘ஆபிஹாரிகம்’ என்ற சொல்லைக் குறிப்பாக அறிய வேண்டும் — காலையில் அரசனுக்கு அளிக்கப்படும் மங்கலப் பொருள்களின் பெயர் இது. கவிஞர் நான்கு அடைமொழிகளால் அதன் முழுமையைக் காட்டுகிறார்; பின்னர் ‘அணுக இயலாமல்’ என்ற ஒரே சொல்லால் அனைத்தையும் வீணாக்குகிறார். இந்த முரண் அமைப்பே இந்தச் சர்க்கத்தின் கலைநுட்பம்.
அப்போது கோசல மன்னனின் படுக்கைக்கு மிக அருகே இருக்கும் பெண்கள் ஒன்றுகூடி வந்து தலைவனை எழுப்ப முயன்றனர். தகுந்த ஒழுக்கமுடைய அவர்கள் பணிவோடும் முறையோடும் படுக்கையைத் தொட்டுப் பார்த்தும் எதையும் உணரவில்லை — அதாவது உயிரின் எந்த அடையாளத்தையும் காணவில்லை. உறங்கும் ஆடவனின் அசைவு முதலியவற்றால் அவனுடைய நிலையை அறிவதில் அந்தப் பெண்கள் தேர்ந்தவர்கள்; ஆகையால் அவர்களுடைய ஐயம் வலுத்தது; நடுக்கம் கொண்டவர்களாக அவர்கள் அரசனின் உயிரைப் பற்றி ஐயுற்றனர். பதினைந்தாம் சுலோகம் ஆறு அடிகள் கொண்டது — நீரோட்டத்துக்கு எதிரே நிற்கும் புல்நுனிகளைப் போல அவர்கள் தோன்றினர், அதாவது ஓட்டத்துக்கு எதிராக நிற்கும் புல்லின் நுனிகள் போல நடுங்குவதாகக் காணப்பட்டனர்; பின்னர் ஐயுற்ற அந்தப் பெண்கள் அரசனைப் பார்த்ததும், அவர்கள் அஞ்சிய தீங்கு உறுதியானது. அப்போதுதான் கௌசல்யையும் சுமித்திரையும் மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, மரணம் தழுவியவர்களைப் போல ஆழ்ந்து உறங்கிக் கிடந்தனர்; விழித்தெழவில்லை. இவ்வாறு படுக்கையில் மூவர் அசைவற்றுக் கிடந்தனர் — ஒருவன் இறந்தவன், இருவர் துயரத்தால் மயங்கியவர்கள். ‘படுக்கையைத் தொட்டும் எதையும் உணரவில்லை’ என்ற வாக்கியம் மெல்ல மெல்ல உண்மையைச் சுட்டுகிறது; அந்தப் பெண்கள் அனுபவம் மிக்கவர்கள், ஆகையால் அவர்களுடைய ஐயமே சான்றாகிறது. ஆறடிச் சுலோகத்தால் கவிஞர் ஐயத்திலிருந்து உறுதிக்குச் செல்லும் நகர்வை விரிக்கிறார் — மூன்று அரைச் சுலோகங்களாலேயே அச்சம் படிப்படியாக வளர்வது காட்டப்படுகிறது.
கவிஞர் இங்கே இரு தேவியரின் நிலையையும் தனித்தனியே வருணிக்கிறார். ஒளியிழந்து, நிறம் மாறி, துயரத்தால் தளர்ந்து, குனிந்திருந்த கௌசல்யை இருளால் மூடப்பட்ட நட்சத்திரம் போலப் பிரகாசிக்கவில்லை — ஒளி இருக்கிறது, ஆனால் இருளால் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அரசனுக்கு அடுத்துக் கௌசல்யை, கௌசல்யைக்கு அடுத்துச் சுமித்திரை — இவ்வாறு வரிசையாகப் படுத்திருந்த தேவியின் முகம் துயரக் கண்ணீரால் கலைந்திருந்தது; ஆகையால் அவளும் பொலிவுடன் இல்லை. இந்தக் காட்சியைக் கண்டு அந்தப்புரம் வேறு விதமாகவே கருதியது — அந்த இரு தேவியரையும் அரசனையும் உறங்குபவர்களாகக் கண்டு, ‘இவன் உறக்கத்திலேயே உயிர் பிரிந்தவன்’ என்று உறுதிகொண்டது. பின்னர் அந்தச் சிறந்த பெண்கள் வாடி, காட்டில் தம் இடத்திலிருந்து வீழ்ந்த மந்தைத் தலைவனை இழந்த பெண்யானைகளைப் போல உரத்த குரலில் கதறினர். யானைக் கூட்டத் தலைவனின் உவமை மிகப் பொருள் பொதிந்தது — மந்தைத் தலைவன் மறைந்ததும் பெண்யானைகள் திசைதோறும் சிதறிக் கதறுவது போல, அரசன் மறைந்ததும் அந்தப்புரப் பெண்கள். ஒரே உவமையால் கவிஞர் தலைவனை இழந்த கூட்டத்தின் அச்சத்தையும் இரங்கத்தக்க நிலையையும் காட்டுகிறார். இரு தேவியரின் உறக்கமும் துயரத்தால் பிறந்ததே, ஓய்வால் அல்ல; ஆகையால் அவர்கள் அரசனின் நிலையை அறியவில்லை. கவிஞர் இருவரின் நிறமிழப்பையும் தனித்தனியே வருணித்துவிட்டு, அந்தப்புரப் பெண்கள் அனைவரின் கதறலையும் ஒன்றாகவே முன்வைக்கிறார். முன்பு துதியோசையால் நிறைந்திருந்த அதே மாளிகை இப்போது ஓலக்குரலால் நிறைகிறது.
அவர்களுடைய கதறலின் ஒலியால் திடீரென உணர்வு திரும்பி, கௌசல்யையும் சுமித்திரையும் உறக்கம் கலைந்தனர். அவ்விருவரும் அரசனைப் பார்த்து, தொட்டு, ‘ஹா நாதா!’ என்று கதறித் தரையில் விழுந்தனர். கோசல மன்னனின் மகளான கௌசல்யை தரையில் புரண்டு, புழுதி படிந்து, வானிலிருந்து வீழ்ந்த நட்சத்திரம் போலப் பொலிவிழந்தாள் — முந்தைய சுலோகத்தில் இருளால் மூடப்பட்ட நட்சத்திரம், இங்கே வானிலிருந்து வீழ்ந்த நட்சத்திரம்; ஒரே உவமை படிப்படியாக ஆழமாகிறது. அரசன் ‘குணம் அடங்கியவனாக’, அதாவது உடலின் வெப்பம் தணிந்தவனாக ஆனபோது, தரையில் விழுந்த கௌசல்யையை அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் கொல்லப்பட்ட பெண்நாகத்தைப் போலக் கண்டனர். பின்னர் கைகேயி முதலான அரசனின் மனைவியர் அனைவரும் அழுதபடி, துயரத்தால் வெந்து, உணர்விழந்து விழுந்தனர். ‘கைகேயி முதலான’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் ஒரு நுட்பமான முரணை முன்வைக்கிறார் — இந்தத் துயரம் அனைத்துக்கும் வேரானவளும் இன்று அழுபவர்களின் நடுவே எண்ணப்படுகிறாள். ‘குணம் அடங்கியவன்’ (சாந்தகுண) என்ற சொல் மென்மையான வழக்கால் மரணத்தையே சொல்கிறது — உடலின் வெப்பம் தணிந்தது என்று. கௌசல்யையின் வீழ்ச்சி கொல்லப்பட்ட பெண்நாகத்தின் உவமையால் வருணிக்கப்படுகிறது; இது முன்பு சொன்ன நட்சத்திர உவமையிலிருந்து வேறுபட்டது — அங்கே ஒளியின் அழிவு, இங்கே உயிருள்ளதின் அசைவின்மை. இரண்டு உவமைகளால் கவிஞர் ஒரே தேவியின் இரு நிலைகளைக் காட்டுகிறார்.
கதறும் அந்தப் பெண்களால் பின்தொடரப்பட்ட அந்தப் பெருங்குரல் மேலும் பெருகி அந்த மாளிகையை மீண்டும் முழங்கச் செய்தது. பின்னர் கவிஞர் மாளிகை முழுவதன் ஒரு சித்திரத்தை வரைகிறார் — அந்த இல்லம் அஞ்சியவர்களாலும் கலங்கியவர்களாலும் பதைபதைப்பவர்களாலும் நிறைந்து, எங்கும் பெருங்கதறல் கொண்டு, துயரால் வாடும் உறவினர்களோடு, திடீரென இன்பம் வீழ்ந்துவிட்டதாக, இரங்கத்தக்கதாக, கலக்கமான தோற்றம் கொண்டதாக ஆனது; விதித்த முடிவை அடைந்த மன்னனின் இல்லம் இவ்வாறு ஆனது. நான்கு அடைமொழித் தொகைகள் இரண்டே சுலோகங்களில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன — அச்சம், கதறல், உறவினரின் துயரம், இன்பம் திடீரென வீழ்ந்தது. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது — மன்னர்களில் சிறந்த, புகழ்மிக்க அவன் இறந்துவிட்டான் என்று அறிந்து, மனைவியர் அவனைச் சூழ்ந்து, கடுமையாக அழுது, மிகுந்த துயரத்துடன் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு அனாதைகளைப் போல இரங்கத்தக்க வகையில் புலம்பினர். ‘அனாதைகளைப் போல’ என்ற சொல் இங்கே மீண்டும் வருகிறது — முந்தைய சர்க்கத்தில் முனிவரின் பெற்றோரைப் பற்றிச் சொன்னதே இப்போது அரசனின் மனைவியரைப் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது; இவ்வாறு கவிஞர் சாபத்தின் முழுச் சுற்றைக் காட்டுகிறார். சர்க்கத்தின் முடிவில் ஆறுதல் சொல்ல ஒருவரும் இல்லை — அமைச்சனும் இல்லை, புரோகிதரும் இல்லை, மகனும் இல்லை; பெண்கள் மட்டுமே சூழ்ந்து அழுகின்றனர். இதனால் கவிஞர் அடுத்த சர்க்கத்துக்கான களத்தையும் அமைக்கிறார்; அங்கே கௌசல்யையின் புலம்பலும் கைகேயியைக் கண்டித்தலும் தொடங்குகின்றன. அரசன் போய்விட்டான், அரச குமாரர்கள் தொலைவில், அரசு அனாதையானது — இதுவே அயோத்தியின் அன்றைய துயரநிலையின் உச்சப்புள்ளி.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चषष्टितमः सर्गः॥ ६५॥