॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 64

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தசரதனின் பாவ நினைவு, சாபக் கதை, உயிர் துறத்தல்

முனிகுமாரனின் வதத்துக்குப் பின் நடந்தவை, பார்வையற்ற பெற்றோரின் புலம்பல், முனிவரின் சாபம், நள்ளிரவில் தசரதனின் மரணம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரதன் ஒலியைக் கேட்டு இலக்கைத் துளைக்கும் அம்பை எய்ததையும் முனிகுமாரனின் வதத்தையும் கௌசல்யையிடம் தெரிவித்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அந்தச் செயலின் விளைவை அவன் விரிவாக விவரிக்கிறான். அந்த மகரிஷியின் ஒப்பற்ற வதத்தை நினைத்துப் புலம்பிக்கொண்டே தர்மாத்மாவான ராகவன் கௌசல்யையிடம் இவ்வாறு சொன்னான்: ‘அறியாமையால் பெரும் பாவத்தைச் செய்து, புலன்கள் கலங்கியவனாகத் தனியனாக நின்று, இனி எப்படி நன்மை உண்டாகும் என்று எண்ணினேன்.’ இங்கே ‘தனியன்’ என்ற சொல் முக்கியமானது — அந்தக் கணத்தில் அமைச்சனும் இல்லை, தேரோட்டியும் இல்லை; முடிவு அவன் ஒருவனுடையதாகவே இருந்தது. பின்னர் அவன் அந்தக் குடத்தைச் சிறந்த நீரால் நிரப்பி, முனிகுமாரன் சொன்ன வழியையே பின்பற்றி அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்தான். கொல்லப்பட்ட சிறுவனின் வேலையையே அவன் நிறைவேற்றுகிறான் — இதுவே அவனுடைய முதல் பிராயச்சித்த முயற்சி. அங்கே அவன் அவனுடைய பெற்றோரைக் கண்டான் — மெலிந்தவர்கள், பார்வையற்றவர்கள், முதியவர்கள், வழிநடத்துவார் இல்லாதவர்கள், சிறகு அறுபட்ட இரு பறவைகளைப் போல ஆதரவற்றவர்கள். சிறகு அறுபட்ட பறவைகளின் உவமை மிகப் பொருத்தமானது — சிறகு வெட்டப்பட்ட பறவைகள் பறக்க இயலாதது போல, இவ்விருவரும் மகன் இல்லாமல் நடக்கக்கூட இயலாதவர்கள். அவ்விருவரும் மகனைப் பற்றிய பேச்சுகளிலேயே அமர்ந்திருந்தனர்; பேச்சில் ஆழ்ந்திருந்ததால் களைப்பையும் அறியவில்லை; என்னால் இழப்புக்கு ஆளாகியிருந்தும், மகன் திரும்பி வருவான் என்ற அந்த நம்பிக்கையையே அனாதைகளைப் போலப் பற்றிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர். இந்த ஒரே சித்திரத்தால் கவிஞர் வரவிருக்கும் துயரத்தின் முழுப் பின்னணியையும் அமைக்கிறார் — மகனையே உயிராகக் கருதுபவர்களின் முன்னே இப்போது மகனைக் கொன்றவனே நீர்க்குடத்தை ஏந்தி வந்து நிற்கிறான். சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே ‘புலம்பிக்கொண்டே’ என்ற சொல் ஒன்றைக் குறிக்கிறது — கதை அமைதியான மனத்துடன் சொல்லப்படவில்லை, அழுகையின் நடுவிலேயே சொல்லப்படுகிறது; ஆகையால் வாக்கியங்கள் சில இடங்களில் உடைந்தும் போகின்றன. நிறைந்த குடமும் ஒரு முரண் சித்திரத்தை உருவாக்குகிறது — நீர் கொண்டுவரப்பட்டது, ஆனால் யாருக்காகக் கொண்டுவரப்பட்டதோ அவனே கொல்லப்பட்டான். இவ்வாறு சர்க்கத்தின் முதல் பகுதி அமைதியாக இருக்கிறது; ஆனால் இடி விழுவதற்கு முன்னுள்ள நிசப்தம் போலவே அச்சமூட்டுவதாகவும் இருக்கிறது.

துயரத்தால் தாக்குண்ட மனத்துடனும் அச்சத்தால் நடுங்கிய உணர்வுடனும் தசரதன் அந்த ஆசிரமத்தை அடைந்து மீண்டும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தான் — முன்பு வதத்தால் பிறந்த துயரம், இப்போதோ காட்சியால் பிறந்த அச்சமும் சேர்ந்தது. அவனுடைய காலடி ஓசையைக் கேட்டதுமே முனிவர் மகனே வந்துவிட்டான் என்று எண்ணிச் சொன்னார்: ‘மகனே, ஏன் தாமதிக்கிறாய்? குடிநீரை விரைவில் கொண்டுவா. நீ நீரில் நெடுநேரம் விளையாடியதால் உன் தாய் ஏக்கம் கொண்டிருக்கிறாள்; விரைவில் ஆசிரமத்துக்குள் வா. உன் தாயோ நானோ ஏதேனும் உனக்குப் பிடிக்காததைச் செய்திருந்தால், தவசியான நீ அதை மனத்தில் வைத்துக்கொள்ளலாகாது.’ பார்வையற்ற தந்தை மகனின் மௌனத்தைக் கோபம் என்றே கருதுகிறார்; மன்னிப்புக் கேட்டு அவனைச் சமாதானப்படுத்த விரும்புகிறார். ‘கதியற்றவர்களுக்கு நீயே கதி; கண்ணிழந்தவர்களுக்கு நீயே கண்; எங்கள் இருவரின் உயிரும் உன்னிடமே பிணைந்திருக்கின்றன — ஏன் நீ பேசாமல் இருக்கிறாய்?’ இந்தப் பாசச் சொற்களே தசரதனின் இதயத்தில் அம்பு போலப் பாய்கின்றன; மகனைத் துளைத்த அம்பு இப்போது கொன்றவனையே துளைக்கிறது. முனிவரைப் பார்த்து, தெளிவற்ற, தடுமாறும், எழுத்துகள் சிதைந்த குரலில், அஞ்சிய மனத்தவனைப் போல அவன் பேசினான். ‘தடுமாறும் குரல்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் தொண்டை அடைத்துக்கொள்வதையும், ‘எழுத்துகள் சிதைந்த’ என்பதால் உச்சரிப்பின் தெளிவின்மையையும் காட்டுகிறார். உடல் அசைவுகளால் மனத்தின் கலக்கத்தை அடக்கி, பேசும் வலிமையைத் திரட்டிக்கொண்டு, மகனின் பேரிழப்பால் பிறந்த அச்சத்தை அவரிடம் அவன் எடுத்துரைத்தான். முதலில் அவன் தன்னை அறிமுகப்படுத்துகிறான்: ‘நான் க்ஷத்திரியனான தசரதன்; மகாத்மாவான உம்முடைய மகன் அல்லன்; சான்றோரால் இகழப்படும் இந்தத் துன்பம் என் சொந்தச் செயலால் பிறந்தது; அதையே நான் அடைந்திருக்கிறேன்.’ தன்னைத் தானே பழித்துக்கொண்டே உண்மையைச் சொல்லத் தொடங்குகிறான் என்பதில் அரசனின் தர்மப் பற்று இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. இங்கே ஒன்றைக் கவனிக்க வேண்டும் — முனிவருக்கு இன்னும் மகனின் மரணம் தெரியாது; அவருடைய சொற்கள் அனைத்தும் உயிரோடிருக்கும் மகனையே நோக்கிச் சொல்லப்படுகின்றன. இந்த நாடகீய முரணே கேட்பவரின் இதயத்தைப் பிளக்கிறது; ஏனெனில் கேட்பவருக்கு உண்மை தெரியும், பேசுபவருக்குத் தெரியாது. ‘என் சொந்தச் செயலால் பிறந்தது’ என்ற சொல்லால் அவன் விதியை அல்ல, தன்னையே குற்றத்துக்கு உரியவனாக்குகிறான்.

பின்னர் அவன் நடந்ததை நடந்தபடியே முழுவதும் சொல்கிறான்; எதையும் மறைக்கவில்லை. ‘பகவானே, நீர்த்துறைக்கு வரும் ஏதேனும் காட்டு விலங்கையோ யானையையோ கொல்ல விரும்பி, வில்லைக் கையில் ஏந்தி நான் சரயுவின் கரைக்கு வந்தேன். அப்போது நீரில் குடம் நிரம்பும் ஓசை எனக்குக் கேட்டது; இது யானை என்று எண்ணி அம்பால் அதைத் தாக்கினேன். பின்னர் அந்த நதியின் கரைக்குச் சென்றபோது, அம்பால் இதயம் பிளக்கப்பட்டு, உயிர் பிரிந்து, தரையில் கிடக்கும் ஒரு தவசியைக் கண்டேன். அவனுடைய சொல்லின்படியே அருகே சென்று, மனம் வெந்தபடி அந்த அம்பை அவனுடைய மர்மஸ்தானத்திலிருந்து உடனே பிடுங்கினேன். அம்பு பிடுங்கப்பட்டதும் அவன் அக்கணமே சுவர்க்கம் அடைந்தான்; “பூஜ்யர்களான என் பெற்றோர் இருவரும் பார்வையற்றவர்கள்” என்று வருந்திப் புலம்பியபடியே போனான் — மரணவேளையிலும் அவனுடைய கவலை தன்னைப் பற்றியதாக இல்லை, பெற்றோரைப் பற்றியதாகவே இருந்தது. அறியாமையால் உம்முடைய மகன் என்னால் திடீரெனத் தாக்கப்பட்டான்; இவ்வாறு நேர்ந்த பின் இனி எஞ்சியிருப்பது எதுவோ, அதில் முனிவர் என்மீது அருள் புரியட்டும்.’ ‘எஞ்சியிருப்பது’ என்ற சொல்லால், சாபத்தையோ தண்டனையையோ அவர் விரும்பியபடி ஏற்கத் தான் ஆயத்தமாக இருப்பதை அவன் தெரிவிக்கிறான். தன் பாவத்தைத் தானே ஒப்புக்கொண்ட என்னால் சொல்லப்பட்ட அந்தக் கொடிய சொல்லைக் கேட்டும் அந்தப் பூஜ்யரான ரிஷி கடுமையான முயற்சி எதையும் செய்ய இயலவில்லை — அதாவது கோபத்தால் அவனை உடனே சாம்பலாக்க முற்படவில்லை. இதுவே முனிவரின் மேன்மை — துயரம் இருக்கிறது, சாபமிடும் ஆற்றலும் இருக்கிறது; ஆனால் தவத்தால் அடங்கிய அவர் தாக்கவில்லை. ‘தன் பாவத்தைத் தானே ஒப்புக்கொண்டவன்’ (அகசம்சின்) என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — தன் பாவத்தைத் தானே அறிவிப்பவனைத் தவசி கொல்லலாகாது. சொல்லும் வரிசையும் நுட்பமானது — முதலில் காரணம், பின்னர் ஓசை கேட்டது, பின்னர் அம்பெய்தது, பின்னர் கண்டது, பின்னர் அம்பைப் பிடுங்கியது, இறுதியில் மரணம்; ஒரு படிகூட விடுபடவில்லை. உண்மையின் இந்த முழுமையே அரசனைக் காத்தது. தவசியின் இந்த அடக்கமே பின்னர் உச்சரிக்கப்படும் சாபத்தின் கனத்தைக் கூட்டுகிறது.

கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், பெருமூச்சு விட்டபடி, துயரத்தால் மயங்கிய அந்த மகாதேஜஸ்வி கைகூப்பி நின்ற என்னிடம் சொன்னார்: ‘இந்த அமங்கலச் செயலை நீயே எனக்குச் சொல்லாதிருந்தால், உன் தலை அக்கணமே நூறாயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறியிருக்கும்.’ இந்த ஒரு சொல்லாலேயே உண்மையுரைத்தலின் மகிமை நிலைநாட்டப்படுகிறது — இங்கே மறைத்தலே மரணத்துக்குக் காரணமாக இருந்திருக்கும். ‘அரசனே, க்ஷத்திரியன் அறிந்தே செய்யும் கொலை, அதிலும் வானப்பிரஸ்தனின் கொலை, வஜ்ரம் ஏந்திய இந்திரனையும் அவனுடைய இடத்திலிருந்து வீழ்த்திவிடும். தவத்தில் நிலைத்திருக்கும் அத்தகைய பிரம்மவாதியின் மீது அறிந்தே ஆயுதத்தை ஏவுபவனின் தலை ஏழு துண்டுகளாகும். இதை நீ அறியாமல் செய்ததால்தான் நீ உயிரோடிருக்கிறாய்; இல்லையெனில் ராகவர்களின் குலமே எஞ்சியிருக்காது, நீ எங்கே?’ இங்கே முனிவர் தண்டனையின் இரு வகைகளைப் பிரித்துக் காட்டுகிறார் — அறிந்து செய்த செயல், அறியாமல் செய்த செயல்; அறியாமை தண்டனையை நீக்குவதில்லை, ஆனால் அதன் கடுமையைக் குறைக்கிறது. பின்னர் அவர் என்னிடம் சொன்னார்: ‘அரசனே, எங்கள் இருவரையும் அந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்; இன்று அந்த மகனைக் கடைசி முறையாகக் காண விரும்புகிறோம்.’ ‘கடைசிக் காட்சி’ (பச்சிமதர்சனம்) என்ற சொல் கருணைச் சுவையின் உச்சம் — பார்வையற்ற பெற்றோர் ஒருநாளும் கண்ணால் கண்டிராத மகனின் கடைசிக் காட்சி தொடுதலால் மட்டுமே நிகழப்போகிறது. அந்த மகன் குருதியில் நனைந்த உடலுடன், மான்தோல் ஆடை சிதறிக் கிடக்க, தரையில் நினைவற்றுக் கிடந்தான்; தர்மராஜனின் வசம் சென்றிருந்தான். அப்போது தனியனாக நான் கடுந்துயரில் இருந்த அவ்விருவரையும் அந்த இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, முனிவரையும் அவர் மனைவியையும் அந்த மகனைத் தொடச் செய்தேன். அந்த இரு தவசிகளும் தங்கள் மகனைத் தொட்டு, அவனை அடைந்து, அவன் உடல்மேல் விழுந்தனர்; பின்னர் தந்தை அவனை நோக்கி இதைச் சொன்னார். தவசிகள் உடல்மேல் விழுந்தனர் என்று வருணிப்பதன் மூலம் கவிஞர் சொல்லாலேயே அவர்களுடைய பார்வையின்மையை நினைவூட்டுகிறார் — பார்வையற்ற இருவரும் தொடுதலாலேயே மகனைத் தேடி அங்கேயே விழுகின்றனர். இந்தக் காட்சியே தசரதனின் நினைவில் இன்றும் உயிரோடிருக்கிறது. அவ்விருவரையும் அரசனே அழைத்துச் சென்றான் — இதுவும் பிராயச்சித்தத்தின் ஒரு பகுதி.

தந்தையின் புலம்பலே இந்தச் சர்க்கத்தின் இதயம்; அவர் மகனை இறந்தவனாக அல்ல, உறங்குபவனாகவே விளிக்கிறார். ‘இன்று நீ என்னை வணங்கவில்லை, என்னோடு பேசவுமில்லை; ஏன் தரையில் கிடக்கிறாய், குழந்தாய், கோபமாக இருக்கிறாயா? நான் உனக்குப் பிடிக்காதவனாக இருக்கலாம்; அப்படியானால் தர்மசீலையான உன் தாயைப் பார். ஏன் தழுவிக்கொள்ளவில்லை, மென்மையானவனே, ஏதேனும் பேசு.’ பின்னர் அவர் அன்றாடச் செயல்களை ஒவ்வொன்றாக நினைவுகூர்கிறார்; அவற்றைச் செய்தவன் இப்போது இல்லை. ‘நீ ஓதும் இனிய சாஸ்திரத்தையோ, மனதைக் கவரும் வேறு எதையுமோ, இரவின் பிற்பகுதியில் இனி யாரிடமிருந்து கேட்பேன்? நீராடி, அக்கினியில் ஹோமம் செய்து, சந்தியாவந்தனம் முடித்து அருகே அமர்ந்து, மகனைப் பற்றிய துயரத்தாலும் அச்சத்தாலும் வாடும் என்னை இனி யார் தேற்றுவார்? கிழங்கும் வேரும் கனியும் கொண்டுவந்து, செயலற்றவனும் பற்றுக்கோடு அற்றவனும் வழிகாட்டி அற்றவனுமான என்னை அன்பான விருந்தினரைப் போல யார் உண்பிப்பார்?’ இங்கே முதியவர் தம்மை மூன்று அடைமொழிகளால் விவரிக்கிறார் — செயல் இயலாதவர், ஆதரவற்றவர், வழிகாட்டி இல்லாதவர். ‘பார்வையற்றவளும் முதியவளும் இரங்கத்தக்கவளும் மகனுக்காக ஏங்குபவளுமான உன் தாயை நான் எப்படிக் காப்பாற்றுவேன்?’ தன் துயரத்தைவிட மனைவியின் துயரமே அவரை அதிகம் வாட்டுகிறது. பின்னர் அவர் மகனை இறைஞ்சுகிறார்: ‘நில், மகனே, யமனின் இல்லத்துக்குப் போகாதே; நாளை என்னோடும் உன் தாயோடும் சேர்ந்து போவாய். துயரத்தால் வாடும், அனாதைகளான, இரங்கத்தக்க நாங்களும் உன்னை இழந்து காட்டில் விரைவிலேயே யமலோகம் செல்வோம். பின்னர் வைவஸ்வதனைக் கண்டு அவனிடம் இந்தச் சொல்லைச் சொல்வேன் — தர்மராஜன் என்னை மன்னிக்கட்டும்; இவன் தன் பெற்றோரைக் காப்பாற்றட்டும்.’ யமனையும் அவர் பகைவனாக அல்ல, நீதிபதியாகவே விளிக்கிறார் — இதுவே வானப்பிரஸ்தனின் தர்மப் பார்வை. புலம்பலின் நடை கேள்விகள் நிறைந்தது — ‘ஏன் பேசவில்லை’, ‘கோபமாக இருக்கிறாயா’, ‘யார் என்னை உண்பிப்பார்’ என்று; ஆனால் எங்கிருந்தும் பதில் வருவதில்லை; இந்த மௌனமே துயரத்தின் ஆழத்தைக் கூட்டுகிறது. முதியோரின் துயரம் மகனின் பிரிவால் மட்டுமல்ல, தங்களைப் பேணுபவர் இல்லாமையாலும் பெருகுகிறது — இதுவே முதுமையின் உண்மை நிலை.

புலம்பல் பின்னர் பிரார்த்தனையாக மாறுகிறது; துயரத்திலிருந்து ஆசீர்வாதம் பிறக்கிறது. ‘தர்மாத்மாவும் பெரும் புகழுடையவனுமான லோகபாலன், இத்தகைய நிலையிலுள்ள எனக்கு அழியாத அபயம் என்னும் ஒரே தக்ஷிணையை அளிக்கத் தக்கவன். மகனே, பாவமற்ற நீ பாவச்செயல் புரிந்தவனால் கொல்லப்பட்டாய்; அந்த உண்மையின் வலிமையால், ஆயுதம் ஏந்திப் போரிடுவோருக்கு உரிய உலகங்களை விரைவில் அடைவாயாக.’ இங்கே சத்தியக்கிரியை கையாளப்படுகிறது — மகனின் பாவமின்மையையே சான்றாகக் கொண்டு உயர்ந்த உலகங்கள் வேண்டப்படுகின்றன. ‘போர்க்களங்களில் பின்வாங்காத வீரர்கள் அடையும் கதியையும், எதிர்முகமாக நின்று கொல்லப்பட்டோர் பெறும் கதியையும், அந்த மேலான கதியைச் செல். சகரன், சைப்யன், திலீபன், ஜனமேஜயன், நகுஷன், துந்துமாரன் ஆகியோர் அடைந்த கதியைச் செல், குழந்தாய். வேதம் ஓதுதலாலும் தவத்தாலும் எல்லா உயிர்களுக்கும் கிடைக்கும் கதியும், நிலம் தானம் செய்பவனுக்கும் அக்கினி ஹோத்திரம் வளர்ப்பவனுக்கும் ஏகபத்தினி விரதம் காப்பவனுக்கும் கிடைக்கும் கதியும், ஆயிரம் பசுக்களைத் தானம் செய்பவர்களுக்கும் குருசேவை செய்பவர்களுக்கும் உடலைத் துறந்தவர்களுக்கும் கிடைக்கும் கதியும் எதுவோ, அந்தக் கதியை அடைவாயாக.’ இந்தச் சுலோகங்களில் ராஜரிஷிகளின் பெயர்களும், தான தர்மங்களும், யக்ஞ தர்மங்களும், விரத தர்மங்களும் வரிசையாக எண்ணப்படுகின்றன — தந்தை எல்லாப் புண்ணியத்தையும் திரட்டி மகனுக்கு அளிப்பது போல. இறுதியில் அவர் தம் குலத்தின் மீதுள்ள நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறார்: ‘இந்தக் குலத்தில் பிறந்த எவரும் தீய கதியை அடைவதில்லை; என் உறவான உன்னைக் கொன்றவனே அந்தக் கதியை அடைவான்.’ இவ்வாறு தந்தை சாபத்தையும் ஆசீர்வாதத்தாலேயே சுற்றிப் பொதிகிறார் — மகனுக்கு உயர்ந்த உலகங்கள், கொன்றவனுக்கோ இழிந்த கதி. இந்தச் சொல்லே தசரதனின் எதிர்காலத்தைச் சுட்டுகிறது. இங்கே எண்ணப்படும் சகரன் முதலிய அரசர்கள், தானம் செய்பவர்கள், அக்கினிஹோத்திரிகள், ஏகபத்தினி விரதம் காப்பவர்கள் — அனைவரும் இல்லறத் தர்மத்தின் முன்மாதிரிகள்; தவசியின் மகனுக்கு அவர்களுடைய கதியே வேண்டப்படுவது இதன் தனிச்சிறப்பு. இந்த ஆசீர்வாதத்திலேயே அடுத்து வரவிருக்கும் சாபத்தின் விதை உள்ளடங்கியிருக்கிறது.

இவ்வாறு அவர் இரக்கமாக மீண்டும் மீண்டும் புலம்பினார்; பின்னர் மனைவியுடன் சேர்ந்து மகனுக்கு நீர்க்கடன் செய்யத் தொடங்கினார். அதே கணத்தில் தர்மம் அறிந்த அந்த முனிபுத்திரன் தன் சொந்தச் செயல்களின் பலனால் திவ்ய உருவுடன் இந்திரனோடு விரைவில் சுவர்க்கம் ஏறினான். ‘தன் சொந்தச் செயல்களால்’ என்ற சொல் தீர்மானமானது — தந்தையின் துயரத்தாலும் அல்ல, அரசனின் பிராயச்சித்தத்தாலும் அல்ல, தன் சொந்தத் தவத்தாலேயே அவன் நற்கதி பெறுகிறான். அந்தத் தவசி இந்திரனுடன் இருந்தபடியே அந்த முதியவர்களிடம் பேசினான்; சற்று நேரம் ஆறுதல் கூறித் தந்தையிடம் சொன்னான்: ‘உங்கள் இருவருக்கும் செய்த பணிவிடையால் நான் பெரும் நிலையை அடைந்தேன்; நீங்கள் இருவரும் விரைவில் என்னிடம் வந்து சேர்வீர்கள்.’ பெற்றோருக்குச் செய்த பணிவிடையே அவனுடைய தவம் என்பது இங்கே தெளிவாகிறது. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, புலன்களை வென்ற அந்த முனிபுத்திரன் ஒளிமிக்க திவ்ய விமானத்தில் விரைவில் விண்ணுலகம் ஏறினான். இங்கே கவிஞர் துயரத்தின் நடுவே ஓர் ஒளிக்கீற்றை வைக்கிறார் — கொல்லப்பட்டாலும் அந்தச் சிறுவன் தன் செயல்களாலேயே உயர்ந்த இடத்தை அடைகிறான்; துயரம் உயிரோடிருக்கும் இருவருக்கு மட்டுமே எஞ்சுகிறது. பின்னர் அந்த மகாதேஜஸ்வியான தவசி மனைவியுடன் விரைவில் நீர்க்கடனை முடித்து, கைகூப்பி நின்ற என்னிடம் சொன்னார்: ‘அரசனே, இன்றே என்னைக் கொன்றுவிடு; சாவதில் எனக்கு வலி இல்லை. ஒரே மகனை உடைய என்னை அம்பால் மகனற்றவனாக்கிய உன் கையாலேயே சாவது மேல்.’ இந்த வேண்டுகோள் சாபத்தைவிடக் கடுமையானது — சாவே வரம் என்று சொல்பவனுக்கு வாழ்க்கை மரணத்தைவிட அதிகத் துயரம் நிறைந்தது. இந்திரனுடன் வந்ததும் பொருள் பொதிந்தது — தேவராஜனே நேரில் வந்து அவனை அழைத்துச் செல்கிறான்; இதனால் அவனுடைய பெற்றோர் பணிவிடையின் பலன் கண்கூடாகக் காட்டப்படுகிறது; பெற்றோரோ மகனின் நற்கதியைக் கேட்டும் துயரத்திலிருந்து மீளவில்லை. முனிவரின் துயரம் அதனாலேயே பெருகுகிறது; ஏனெனில் மகன் இன்புறுகிறான், பெற்றோரோ ஆதரவற்றவர்கள்.

பின்னர் அந்தச் சாபம் உச்சரிக்கப்படுகிறது; அதுவே அயோத்தியா காண்டம் முழுவதற்கும் வேர். ‘நீயும் அறியாமையால்தான் என் சிறுவனைக் கொன்றாய்; அந்தக் காரணத்தால் நானும் உன்னை மிகத் துன்பமான, மிகக் கொடிய சாபத்தால் சபிப்பேன். மகனின் பேரிழப்பால் பிறந்த எந்தத் துயரம் இப்போது எனக்கு இருக்கிறதோ, அவ்வாறே நீயும் மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் உயிர் துறப்பாய்.’ சாபத்தின் வடிவம் இங்கே விசித்திரமானது — புதிய துயரம் ஒன்றும் கற்பிக்கப்படவில்லை; முனிவர் அனுபவிக்கும் அதே துயரம்தான் திரும்பி வருகிறது. ‘க்ஷத்திரியனான நீ அறியாமையால் முனிவனைக் கொன்றதால், பிரம்மஹத்தி உன்னை விரைவில் பற்றாது, மனிதர் தலைவனே.’ இந்தி உரையின்படி அந்தத் தவசி பிராமணன் அல்லன்; ஆகையால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் ஒட்டுவதில்லை; ஆனால் தண்டனை வேறு வடிவில் வருகிறது. ‘கொடுத்தவனைத் தக்ஷிணை சென்றடைவது போல, அத்தகைய கொடிய, உயிர் முடிக்கும் நிலை உன்னையும் விரைவிலேயே சென்றடையும்.’ தக்ஷிணையின் உவமை நுட்பமானது — கொடுத்த தக்ஷிணை கொடுத்தவனைத் தவறாமல் பலனோடு பின்தொடர்வது போல, செய்த செயல் செய்தவனைப் பின்தொடர்கிறது. இவ்வாறு என்மீது சாபத்தை இட்டு, இரக்கமாக நெடுநேரம் புலம்பி, அந்தத் தம்பதி தங்கள் உடலைச் சிதையில் ஏற்றிச் சுவர்க்கம் சென்றனர். பின்னர் தசரதன் கௌசல்யையிடம் முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘தேவி, சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தபோது இந்தப் பாவம் எனக்குத் தானாகவே நினைவுக்கு வந்தது; அன்று இளமையின் காரணமாக, ஒலியைக் கேட்டு எய்யும் வில்லை வளைத்து நான் செய்தது அது. ஒவ்வாத உணவுகளோடு உண்ட அன்னத்தின் சாற்றால் நோய் வருவது போல, அந்தச் செயலின் விளைவு இப்போது வந்து நிற்கிறது.’ உவமை நடைமுறைக்கு உகந்தது — நோய் உண்ணும் நேரத்தில் அல்ல, காலம் கடந்தே வெளிப்படுகிறது. சாபத்தை உச்சரித்த பின் அந்த முதியவர்கள் காத்திருக்கவில்லை — மகனின்றி வாழ்வது பொருளற்றது என்று கருதி உடனே சிதையில் ஏறுகிறார்கள். இதனால் தசரதனின் எதிர்காலமும் சுட்டப்படுகிறது. இங்கேயே தசரதனின் நெடுங்கால மௌனத்துக்கான காரணமும் தெளிவாகிறது.

‘ஆகையால், மங்கலமானவளே, அந்த உத்தமரின் அந்தச் சொல் இப்போது என்னை வந்தடைந்திருக்கிறது’ — என்று சொல்லி, அந்த அரசன் அழுதபடியும் நடுங்கியபடியும் மனைவியிடம் சொன்னான்: ‘நான் மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் உயிர் துறக்கப்போவது அந்தச் சாபத்தின் பலனே. கௌசல்யை, என் கண்களால் உன்னைக் காண இயலவில்லை; நீ என்னைத் தொடு.’ பார்வை அழிந்தபின் தொடுதலே எஞ்சியிருக்கும் உறவு — முனித் தம்பதி மகனைத் தொடுதலாலேயே அறிந்தது போல, இப்போது அரசனும். ‘யமலோகம் சேர்ந்த மனிதர்கள் தம் உறவினர்களைக் காணமாட்டார்கள். ராமன் என்னைத் தொட்டால், ஒருமுறையேனும் என்னைப் பற்றிக்கொண்டால், செல்வத்தையோ இளவரசுப் பட்டத்தையோ ஏற்றுக்கொண்டால், நான் பிழைப்பேன் என்பது என் எண்ணம்.’ மரணத்தின் விளிம்பிலும் அவன் ஒரே நம்பிக்கையைப் பற்றியிருக்கிறான் — மகனின் தொடுதல். பின்னர் அவன் தன்னைத் தானே பழிக்கிறான்: ‘தேவி, நான் ராகவனுக்குச் செய்தது எனக்குத் தகுந்ததாக இல்லை; அவன் எனக்குச் செய்ததோ அவனுக்கே தகுந்தது.’ அதாவது தந்தையின் நடத்தை தகாதது, மகனுடையதோ எல்லா வகையிலும் தகுந்தது. ‘உலகில் அறிவுடையவன் எவன் தீயொழுக்கமுள்ள மகனையேனும் கைவிடுவான்? நாடு கடத்தப்படும் எந்த மகன்தான் தந்தையின் மீது வெறுப்புக் கொள்ளமாட்டான்?’ இரண்டே கேள்விகளால் அவன் தன் குற்றத்தையும் ராமனின் மேன்மையையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்துகிறான். ‘கண்ணால் உன்னைக் காண இயலவில்லை, என் நினைவு அழிகிறது; கௌசல்யை, இவர்கள் வைவஸ்வதனின் தூதர்கள், என்னை விரைவுபடுத்துகிறார்கள். உயிர் முடியும் வேளையில் சத்தியமே வீரமாகக் கொண்ட, தர்மம் அறிந்த ராமனைக் காண இயலாததைவிட அதிகத் துயரம் வேறு என்ன?’ ‘யமலோகம் சேர்ந்த மனிதர்கள் உறவினர்களைக் காணமாட்டார்கள்’ என்ற சொல்லால் அவன் தன் மரணம் வந்துவிட்டதுபோல அறிவிக்கிறான்; அதன் பின்னரோ மீண்டும் ராமனின் தொடுதலையே வேண்டுகிறான் — இதுவே மரணத்தின் விளிம்பில் இருப்பவனின் ஊசலாடும் மனநிலை. இந்தச் சொற்களால் அவன் கௌசல்யையின் கோபத்தையும் தணிக்க விரும்புகிறான்.

இறுதிச் சொற்களில் அரசன் தன் துயரத்திலிருந்து வெளியே வந்து பிறருடைய நற்பேற்றை நினைக்கிறான்; இதுவே இந்தப் புலம்பலின் தனிச்சிறப்பு. ‘கைம்மாறு செய்ய இயலாத அந்த மகனைக் காணாமையால் பிறந்த துயரம், வெயில் சிறிதளவு நீரை உறிஞ்சுவது போல என் உயிரை உறிஞ்சுகிறது. பதினைந்தாம் ஆண்டில் மீண்டும் அழகிய மங்கலக் குண்டலங்கள் அணிந்த ராமனின் முகத்தைக் காண்பவர்கள் மனிதர்கள் அல்லர், தேவர்களே.’ தன் ஆயுள் பதினான்கு ஆண்டுகள் வரை நீடிக்காது என்று அவன் அறிவான்; ஆகையால் அந்தக் காட்சி தேவர்களுக்கே உரியது என்று கருதுகிறான். ‘தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், அழகிய புருவமும், அழகிய பற்களும், எழில் மிக்க நாசியும் கொண்ட, சந்திரனுக்கு நிகரான அந்த முகத்தைக் காண்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள். சரத்காலச் சந்திரனுக்கும் மலர்ந்த தாமரைக்கும் நிகரான, நறுமணம் வீசும் என் ராமனின் முகத்தைக் காண்பவர்கள் பாக்கியசாலிகள்; வனவாசம் முடிந்து மீண்டும் அயோத்திக்கு வந்த ராமனை, தன் பாதைக்குத் திரும்பிய சுக்கிரனைப் போல, மகிழ்ச்சியுடன் மக்கள் காண்பார்கள்.’ சுக்கிரனின் உவமையால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — தன் பாதையில் செல்லும் சுக்கிரன் நலத்தின் அறிகுறியாவது போல, திரும்பி வரும் ராமன் நாட்டின் நலம். பின்னர் அவன் தன் முடிவையே வருணிக்கிறான்: ‘கௌசல்யை, மனமயக்கத்தால் இதயம் மிகவும் சோர்கிறது; புலன்களோடு இணைந்திருந்தும் ஒலியையும் தொடுதலையும் சுவையையும் நான் உணரவில்லை. எண்ணெய் தீர்ந்த விளக்கின் சிவந்த கதிர்கள் போல, மனம் அழிவதால் எல்லாப் புலன்களும் செயலிழக்கின்றன. நதியின் வேகம் கரையை அரிப்பது போல, என்னால் பிறந்த இந்தத் துயரம் அனாதையும் உணர்வற்றவனுமான என்னை வேகமாக அழிக்கிறது.’ ‘என்னால் பிறந்த’ (ஆத்மபவ) என்ற சொல்லால் துயரத்தின் காரணத்தையும் அவன் தானே ஏற்றுக்கொள்கிறான். ‘காண்பார்கள்’ என்ற வினைச்சொல் ஐந்து முறை திரும்ப வருகிறது; தன்னால் செய்ய இயலாததையே அவன் மீண்டும் மீண்டும் பிறர்மீது ஏற்றுகிறான். இந்தத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லுதலே அவனுடைய இறுதித் துயரத்தின் வடிவம். விளக்கின் உவமையும் மிகப் பொருத்தமானது — எண்ணெய் தீரும்போது சுடர் சிவந்து அணைகிறது.

இறுதியில் வாக்கிய அமைப்பே உடைந்துவிடுகிறது; வெறும் விளிகள் மட்டுமே எஞ்சுகின்றன. ‘ஹா ராகவா, நீண்ட கைகளுடையவனே, ஹா என் களைப்பைத் தீர்ப்பவனே, ஹா தந்தைக்கு இனியவனே, ஹா என் நாதனே, நீ என்னை விட்டுப் போய்விட்டாய், மகனே. ஹா கௌசல்யை, நான் காணவில்லை; ஹா தவக்கோலம் பூண்ட சுமித்திரை; ஹா கொடியவளே, என் பகைவியே, குலத்தைக் கெடுத்தவளே, கைகேயி.’ மூன்று பெயர்களிலும் வரிசை பொருள் பொதிந்தது — முதலில் மகன், பின்னர் இரு தேவியர், இறுதியில் கைகேயி; கடைசிச் சொல்லைப் பழிச்சொல்லே எடுத்துக்கொள்கிறது. இவ்வாறு ராமனின் தாய் கௌசல்யையும் சுமித்திரையும் அருகிலிருக்க, புலம்பியபடியே அரசன் தசரதன் உயிரின் முடிவை அடைந்தான். கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளது — அன்பு மகனை நாடு கடத்தியதால் வாடிய அந்த மன்னன், அவ்வாறு இரங்கத்தக்க நிலையில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே, நள்ளிரவு கடந்தபின், கடுந்துயரால் வாட்டப்பட்டு, உதாரமான தோற்றம் கொண்டவனாக உயிர் நீத்தான். இவ்வாறு ஒலியைக் கேட்டு எய்த அம்பின் பலன் பல ஆண்டுகளுக்குப் பின் முழுமை அடைகிறது; முனிவரின் சாபம் எழுத்துக்கு எழுத்து உண்மையானது. சர்க்கத்தின் முடிவில் அயோத்தி அனாதையானது, ராமன் காட்டில், அரசன் சுவர்க்கத்தில் — மூன்று துயரங்களும் ஒரே நள்ளிரவில் நிறைவேறின. அடுத்த சர்க்கம் விடியலில் வந்திகள் பாடும் புகழ்ப்பாடலுடன் தொடங்குகிறது; தாங்கள் புகழ்பவன் இப்போது இல்லை என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. ‘உதாரமான தோற்றம் கொண்டவன்’ என்ற கடைசி அடைமொழியைக் கவிஞர் வேண்டுமென்றே வைத்திருக்கிறார் — கைகேயியின் வரத்தால் கட்டுண்டு மகனைக் காட்டுக்கு அனுப்பியவன், இறுதியிலும் உதாரனாகவே நினைவுகூரப்படுகிறான். அதனால் இந்தச் சர்க்கம் மகாகாவியத்தின் மிகப் பெரிய திருப்பத்தையே சுட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुःषष्टितमः सर्गः॥ ६४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க