॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 66

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கௌசல்யையின் புலம்பலும் அயோத்தியின் பொலிவிழப்பும்

கௌசல்யையின் புலம்பலும் கைகேயியைக் கண்டித்தலும், எண்ணெய்த் தொட்டியில் உடலைப் பாதுகாத்தல், அரசியரின் புலம்பல், நகரமும் நகரமக்களும் கொண்ட துயரம்

முந்தைய சர்க்கத்தின் முடிவில் மனைவியர் தசரதனைச் சூழ்ந்து புலம்பிக்கொண்டிருந்தனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் கௌசல்யையின் சொற்கள் தனியாக எடுத்துக் காட்டப்படுகின்றன. அணைந்த நெருப்பைப் போல, நீரற்ற கடலைப் போல, ஒளியிழந்த சூரியனைப் போல, சுவர்க்கம் சென்ற அந்த அரசனைக் கண்டு, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் பலவாறு துயரத்தால் மெலிந்த கௌசல்யை அரசனின் தலையைத் தன்னிடம் ஏந்திக்கொண்டு கைகேயியிடம் சொன்னாள். ஒரே சுலோகத்தில் மூன்று உவமைகள் — நெருப்பு, கடல், சூரியன்; மூன்றும் பெரியவை, மூன்றும் இப்போது வெறுமையானவை. ‘கைகேயி, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்; முள்ளில்லாத அரசை அனுபவி. கொடியவளே, தீயொழுக்கம் உடையவளே, அரசனைத் துறந்து ஒருமுகமாக இரு.’ இங்கே ‘ஒருமுகமாக’ என்ற சொல் கூர்மையானது — தடையின்றி அனுபவி என்பது அதன் குத்தல் பொருள். ‘ராமன் என்னை விட்டுப் போய்விட்டான், என் கணவனும் சுவர்க்கம் சென்றான்; தீய வழியில் துணைக்கூட்டத்தை இழந்தவளைப் போல நான் வாழ விரும்பவில்லை. தனக்குத் தெய்வமான கணவனைத் துறந்து வாழ, தர்மத்தைக் கைவிட்ட கைகேயியைத் தவிர வேறு எந்தப் பெண் விரும்புவாள்? பேராசைக்காரன் கிம்பாகக் கனியைத் தின்பது போல, அவன் தீமைகளை உணர்வதில்லை; கூனியின் காரணமாகக் கைகேயி ராகவர்களின் குலத்தையே அழித்தாள்.’ கிம்பாகக் கனியின் உவமை புகழ்பெற்றது — காண இனியது, விளைவில் கொல்லக்கூடியது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — கௌசல்யை துயரத்தால் மட்டும் பேசவில்லை, குற்றம் சாட்டுகிறாள்; அயோத்தியா காண்டத்தில் கைகேயியின் முகத்துக்கு நேரே சொல்லப்படும் முதல் வெளிப்படையான கண்டனம் இதுவே. ‘அரசனின் தலையைத் தன்னிடம் ஏந்திக்கொண்டு’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவளுடைய அன்பையும் கோபத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார் — இறந்தவனின் தலையை மடியில் தாங்கியபடியே அவள் சக்களத்தியைக் கண்டிக்கிறாள்.

கௌசல்யையின் துயரம் தன் எல்லையைக் கடந்து பிறருடைய துன்பத்தையும் தொடுகிறது. ‘ஏவத் தகாத செயலில் ஏவப்பட்ட அரசனால் ராமன் மனைவியுடன் நாடு கடத்தப்பட்டான் என்று கேட்டு ஜனகரும் என்னைப் போலவே வருந்துவார். தர்மசீலனும் தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடையவனுமான அந்த ராமன் உயிரோடிருந்தும் இங்கிருந்து மறைந்துபோனான்; அனாதையும் விதவையுமான என்னை அவன் இன்று அறியான்.’ இங்கே ‘உயிரோடிருந்தும் இங்கிருந்து மறைந்தான்’ என்பதில் ஒரு முரண் — உயிரோடிருந்தும் கண்ணுக்குத் தெரியாதவன். பின்னர் அவள் சீதையைப் பற்றிக் கவலைப்படுகிறாள்: ‘விதேக மன்னனின் மகளும், அழகிய தவக்கோலம் பூண்டவளும், துன்பத்துக்குப் பழகாதவளுமான அவள் காட்டில் துன்பத்தை அனுபவித்து நடுங்குவாள்; இரவுகளில் பயங்கரமாக ஒலியெழுப்பும் விலங்குகளும் பறவைகளும் கத்தும் ஓசையைக் கேட்டு அஞ்சி, ராகவனையே தஞ்சம் அடைவாள்.’ பின்னர் மீண்டும் ஜனகரை நினைக்கிறாள்: ‘முதியவரும் மக்கள் குறைவானவருமான அவர் வைதேகியை நினைந்து நினைந்து துயரத்தில் மூழ்கி நிச்சயமாக உயிர் துறப்பார்.’ இறுதியில் அவள் தன் முடிவை அறிவிக்கிறாள்: ‘பதிவிரதையான நான் இன்றே விதித்த முடிவை அடைவேன்; இந்த உடலைத் தழுவிக்கொண்டு நெருப்பில் புகுவேன்.’ உடன்கட்டை ஏறும் இந்தத் தீர்மானமே அடுத்த பகுதிக்குக் காரணம் — அமைச்சர்கள் அவளைத் தடுக்கிறார்கள். ‘மனைவியுடன் ராமன் சென்றதைக் கேட்டு ஜனகர் வருந்துவார்’ என்ற சொல்லால் கௌசல்யை தன் துயரத்தை ஜனகரின் துயரத்தோடு ஒப்பிடுகிறாள்; இருவரும் முதியவர்கள், இருவரின் பிள்ளைகளும் காட்டில். நெருப்பில் புகும் தீர்மானமும் வெறும் துயரச் சொல் அல்ல, உண்மையான உறுதி; ஏனெனில் அடுத்த சுலோகத்தில் அமைச்சர்கள் அவளை வலிந்து அப்புறப்படுத்துகிறார்கள்.

பின்னர் அரசுக் காரியங்களை நடத்துபவர்கள் புலம்பிக்கொண்டிருந்த, கடுந்துயரால் வாடிய, இரங்கத்தக்க அந்தக் கௌசல்யையை அணைத்துப் பிடித்து அந்த இடத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தினர். பின்னர் அமைச்சர்கள் அரசனை எண்ணெய்த் தொட்டியில் கிடத்தி, அடுத்து விதிக்கப்பட்ட எல்லாக் காரியங்களையும் செய்தனர். ஆனால் எல்லாம் அறிந்த அந்த அமைச்சர்கள் மகன் இல்லாமல் அரசனுக்கு ஈமக்கடன், அதாவது தகனச் சடங்கு, செய்ய விரும்பவில்லை; ஆகையால் அவர்கள் அரசனின் உடலைப் பாதுகாத்தனர். இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் நடைமுறை சார்ந்த முடிவு; இதுவே பின்னர் பரதனை அழைப்பதற்கு வழிவகுக்கிறது — உடல் எண்ணெயில் பாதுகாக்கப்படுகிறது, சடங்கு காத்திருக்கிறது. அமைச்சர்களால் எண்ணெய்த் தொட்டியில் கிடத்தப்பட்ட அந்த மன்னனைக் கண்டு, ‘ஐயோ, இவன் இறந்துவிட்டான்’ என்று அறிந்து அந்தப் பெண்கள் புலம்பினர். இரங்கத்தக்க அவர்கள் கைகளை உயர்த்தி, கண்களை நீரூற்றுகளைப் போல ஆக்கி, அழுதபடி, துயரத்தால் வெந்து பரிதாபமாகப் புலம்பினர். அவர்களுடைய சொல்: ‘ஹா மகாராஜா, எப்போதும் இனியதைப் பேசுபவனும் சத்தியத்தில் உறுதியானவனுமான ராமனை நாங்கள் இழந்திருக்கிறோம்; நீயும் ஏன் எங்களைக் கைவிடுகிறாய்?’ ஒரே வாக்கியத்தில் இரண்டு பிரிவுகள் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன — மகனுடையதும் கணவனுடையதும். ‘மகன் இல்லாமல் ஈமக்கடன் இல்லை’ என்ற முடிவு சாஸ்திரப்படியானதே — எரியூட்டுவது மகனின் உரிமை; இதனால் கதையின் அடுத்த படியும் உறுதியாகிறது, அதாவது பரதனை அழைக்கத் தூதர்களை அனுப்புதல். இவ்வாறு ஒரு நடைமுறை முடிவும் காவியத்தின் போக்கை முன்னெடுக்கிறது.

பெண்களின் புலம்பல் இப்போது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய அச்சமாக மாறுகிறது. ‘தீய எண்ணம் கொண்ட கைகேயியின் காரணமாக ராகவனை இழந்த நாங்கள், விதவைகளாகி, சக்களத்தியின் அருகே எப்படி வாழ்வோம்?’ இதுவே அவர்களுடைய உண்மையான அச்சம் — துயரம் மட்டுமல்ல, தஞ்சம் இல்லாமையும். ‘தன்னடக்கமுடைய, திருவுடைய அந்த ராமன் எங்களுக்கும் உனக்கும் நாதனாகவும் தலைவனாகவும் இருந்தான்; அவனும் அரச செல்வத்தைத் துறந்து காட்டுக்குச் சென்றான். உன்னையும் அந்த வீரனையும் இழந்து, பேரிடரால் மயங்கி, கைகேயியால் இழிவுபடுத்தப்பட்டு நாங்கள் எப்படி வாழ்வோம்?’ ‘இழிவுபடுத்தப்பட்டு’ என்ற சொல்லால் அவமானம் பற்றிய அச்சம் குறிக்கப்படுகிறது. இறுதியில் அவர்கள் கைகேயியின் இயல்பையே சுருக்கிச் சொல்கிறார்கள்: ‘சீதையோடு அரசனையும், பெரும் வலிமையுடைய ராமனையும், லக்ஷ்மணனையும் துறந்தவள் வேறு யாரைத்தான் துறக்கமாட்டாள்?’ இந்தக் கேள்வியே பதில் — இத்தனை பேரைத் துறந்தவள் எவரையும் காக்கமாட்டாள். இந்தச் சுலோகங்களில் ‘எப்படி வாழ்வோம்’ என்ற கேள்வி இரண்டு முறை திரும்ப வருகிறது — இருக்க இடமில்லாமையே அவர்களுடைய கவலை. அரசனின் மனைவியரின் நிலை இங்கே சாதாரண விதவைகளின் நிலையிலிருந்து வேறுபட்டதல்ல என்று கவிஞர் குறிக்கிறார்.

ராகவனின் அந்தச் சிறந்த பெண்கள் கண்ணீராலும் பெருந்துயரத்தாலும் சூழப்பட்டு, மகிழ்ச்சியற்றவர்களாகத் துடித்தனர். பின்னர் கவிஞர் பார்வையை மாளிகையிலிருந்து வெளியே நகரத்தை நோக்கித் திருப்புகிறார். மகாத்மாவான அரசனை இழந்த அயோத்தி பொலிவிழந்தது — நட்சத்திரங்கள் இல்லாத இரவு போல, கணவனை இழந்த பெண் போல. இரண்டு உவமைகளும் கைம்மையினுடையவையே — ஒன்று வானத்துடையது, மற்றது பெண்ணுடையது. கண்ணீரால் கலங்கிய மக்களுடன், ‘ஹா ஹா’ என்று கதறும் குலமகளிருடன், வெறுமையான நாற்சந்திகளுடனும் வீட்டு முற்றங்களுடனும் அந்த நகரம் முன்பு போலப் பொலியவில்லை. ‘வெறுமையான நாற்சந்திகளும் வீட்டு முற்றங்களும்’ என்ற சொல்லுக்கு இந்தி உரை இவ்வாறு விளக்குகிறது — நாற்சந்திகளிலும் வீட்டு வாயில்களிலும் நாள்தோறும் செய்யப்படும் பெருக்குதல், மெழுகுதல், பலியிடுதல் முதலிய செயல்கள் அன்று செய்யப்படவில்லை; ஆகையால் அவை வெறுமையாகத் தோன்றின. இவ்வாறு துயரம் அந்தப்புரத்திலிருந்து நகரம் முழுவதும் பரவுகிறது — இதுவே வால்மீகியின் படிப்படியான விரிவாக்கக் கலை. நகர வருணனையில் கவிஞர் ஒருவருடைய பெயரையும் குறிப்பிடவில்லை; வெறுமை மட்டுமே வருணிக்கப்படுகிறது. இதனால் துயரம் தனிப்பட்டதிலிருந்து பொதுவான வடிவத்தை அடைகிறது; அது அடுத்த சர்க்கங்களில் விரிவாக வருணிக்கப்படும்.

கடைசி நான்கு சுலோகங்கள் நீண்ட சந்தத்தில் இயற்றப்பட்டுள்ளன. துயரத்தால் மன்னன் விண்ணுலகம் சென்று, அரசமகளிர் தரையில் கிடந்தபோது, திடீரென இயக்கம் நின்ற சூரியன் மறைந்தான், இயக்கம் தொடங்கிய இரவு வந்தது. சூரியனுக்கு ‘இயக்கம் நின்றவன்’ என்றும் இரவுக்கு ‘இயக்கம் தொடங்கியவள்’ என்றும் இரண்டு எதிர்ச்சொற்களால் கவிஞர் பகலின் முடிவை அரசனின் முடிவோடு இணைக்கிறார். ஒன்றுகூடிய நண்பர்கள் மகன் இல்லாமல் மன்னனை எரியூட்டுவதை விரும்பவில்லை; ஆகையால் ‘இப்படியே இருக்கட்டும்’ என்று முடிவுசெய்து, நினைக்கவும் இயலாத நிலையிலிருந்த அரசனை எண்ணிப்பார்த்து அவனை அந்தப் படுக்கையிலேயே கிடத்தினர். பின்னர் நகரத்தின் கடைசிச் சித்திரம் — சூரியன் இல்லாமல் ஒளியிழந்த வானம் போல, நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் நீங்கிய இரவு போல, மகாத்மாவை இழந்த அந்த நகரம், கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த மக்களால் தெருக்களும் நாற்சந்திகளும் நிறைந்து காணப்பட்டது. இறுதியில் ஆண்களும் பெண்களும் கூட்டம் கூட்டமாக ஒன்றுகூடிப் பரதனின் தாயைப் பழித்தபடி, மன்னன் மறைந்த அந்த வேளையில் நகரத்தில் துயருற்றனர்; அவர்களுக்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை. சர்க்கம் மக்களின் கோபத்துடனேயே முடிகிறது — குற்றம் கைகேயியுடையதே என்று அனைவரும் ஒருமித்துச் சொல்கிறார்கள். கடைசிச் சுலோகத்தில் ‘பரதனின் தாய்’ என்ற சொல்லாட்சி நுட்பமானது — கைகேயி என்ற பெயரால் அல்ல, மகனுடனான உறவாலேயே அவள் குறிக்கப்படுகிறாள்; இதனால் பரதனுக்கும் வரவிருக்கும் இடர் சுட்டப்படுகிறது — குற்றமற்றவனாக இருந்தும் தாயின் செயலால் அவன் பழிக்கப்படுகிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षट्षष्टितमः सर्गः॥ ६६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க