॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 67

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

மார்க்கண்டேயர் முதலியோர் அரசனில்லா நாட்டின் தீமைகளை வருணித்தல்

இரவு கழிதல், அரசனை அமர்த்தும் உரிமையுடைய அந்தணர்களின் சபை, அரசனில்லா நாட்டின் தீமைகளைப் பற்றிய நீண்ட வருணனை, ‘நீரே அரசனை முடிசூட்டுவீராக’ என்று வசிஷ்டரிடம் வேண்டுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் தசரதனின் மரணச் செய்தியால் அயோத்தி முழுவதும் துயரத்தில் ஆழ்ந்தது; ஆண்களும் பெண்களும் கூட்டம் கூட்டமாகக் கூடிக் கைகேயியைப் பழித்துக்கொண்டிருந்தனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் அதே துயர இரவு முடிவுக்கு வருகிறது. நகரம் கதறலால் நிறைந்து, மகிழ்ச்சியற்றிருந்தது; கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்த மக்களால் கலங்கியிருந்தது; துயரத்தால் நீண்டுபோன அந்த இரவு எப்படியோ கழிந்தது. இரவின் வருணனையில் கவிஞர் மூன்று அடைமொழிகளை இணைக்கிறார் — கதறல், மகிழ்ச்சியின்மை, கண்ணீரால் கலக்கம்; இவற்றால் நகரத்தின் முழு நிலையும் ஒரே சுலோகத்தில் காட்டப்படுகிறது. இரவு கழிந்து சூரியன் உதித்ததும், அரசனை அமர்த்தும் உரிமையுடைய அந்தணர்கள் ஒன்றுகூடிச் சபைக்கு வந்தனர். மார்க்கண்டேயர், மௌத்கல்யர், வாமதேவர், காசியபர், காத்யாயனர், கௌதமர், பெரும்புகழ் பெற்ற ஜாபாலி — இந்த அந்தணர்கள் அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து, அரசப் புரோகிதர்களில் சிறந்த வசிஷ்டரையே நோக்கி, தனித்தனியே தங்கள் கருத்தைச் சொன்னார்கள். ‘அரசனை அமர்த்துபவர்கள்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிக்கிறார் — இக்ஷ்வாகுக்களின் அரசில் அரசனை நிறுவும் உரிமை உடையவர்களே இங்கே கூடியிருக்கிறார்கள்; இது சாதாரண சபை அல்ல, முடிசூட்டலைத் தீர்மானிக்கும் கூட்டம். ‘தனித்தனியே கருத்துரைத்தனர்’ என்ற சொல்லால் இதுவும் குறிக்கப்படுகிறது — ஒவ்வொருவரும் தம் கருத்தைச் சொன்னார், ஆனால் அனைவரின் நோக்கமும் ஒன்றாகவே இருந்தது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் துயரத்திலிருந்து அரசைப் பற்றிய கவலைக்கு நிகழும் மாற்றத்தைக் காட்டுகிறது; இனி கதை புலம்பலை விடுத்து முடிசூட்டல் என்ற கேள்வியைப் பின்தொடர்கிறது. இங்கே கவிஞர் அந்தணர்களின் பெயர்களை விரிவாக எண்ணுகிறார்; அதனால் இந்த முடிவு ஒருவருடையது அல்ல, கற்றோர் சமூகம் முழுவதினுடையது என்பது தெளிவாகிறது.

அந்த அந்தணர்கள் முதலில் தற்போதைய நிலையை எடுத்துரைக்கின்றனர். ‘எங்களுக்கு நூறு ஆண்டுகள் போல இருந்த அந்த இரவு துயரத்துடன் கழிந்தது; இந்த மன்னன் மகனைப் பற்றிய துயரத்தால் மரணமடைந்தான்’ — என்று சொல்லி, அரசனின் மரணமும் மகனின் பிரிவின் பலனே என்று நினைவூட்டுகின்றனர். பின்னர் நான்கு அரசகுமாரர்களும் இல்லாததை எண்ணுகின்றனர்: ‘மகாராஜா சுவர்க்கத்தில் இருக்கிறார், ராமன் காட்டை அடைந்திருக்கிறான், ஒளிமிக்க லக்ஷ்மணனும் ராமனுடனேயே சென்றுவிட்டான்; பகைவரை வாட்டும் பரதனும் சத்ருக்னனும் கேகய நாட்டில் அழகிய ராஜகிருக நகரில் தாய்வழிப் பாட்டனாரின் மாளிகையில் வசிக்கிறார்கள்.’ இவ்வாறு அரியணை வெறுமையாக இருக்கிறது, வாரிசுகள் அனைவரும் தொலைவில் இருக்கிறார்கள் என்ற நிலையைத் தெளிவுபடுத்திவிட்டு அவர்கள் வேண்டுகிறார்கள்: ‘இக்ஷ்வாகுக்களில் ஒருவர் இன்றே இங்கே அரசனாக அமர்த்தப்படட்டும்; அரசனில்லாத நம் நாடு அழிவை அடையும் அல்லவா.’ ‘இன்றே’ என்ற சொல்லில் அவர்களுடைய பதற்றமும் அச்சமும் வெளிப்படுகின்றன; அரசனில்லாத நிலையை ஒரு நாள்கூடப் பொறுக்க இயலாது என்பது அவர்களுடைய கருத்து. இதுவே சர்க்கத்தின் அடிப்படைக் கூற்று. அடுத்து வரும் நீண்ட வருணனை முழுவதும் இந்தக் கூற்றுக்கான நிறுவலே — அரசனில்லாத நாட்டில் எவையெல்லாம் நிகழாது என்று எண்ணுவதன் மூலம் அரசனின் இன்றியமையாமை நிலைநாட்டப்படுகிறது. இதுவே வால்மீகியின் அரசியல் பற்றிய புகழ்பெற்ற பகுதி; இங்கே அரச தர்மத்தின் சமூக அடிப்படை காட்டப்படுகிறது. குறிப்பிடத்தக்கது — அவர்கள் பரதனின் பெயரைச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் ‘பரதன் அரசனாகட்டும்’ என்று சொல்லவில்லை; ‘இக்ஷ்வாகுக்களில் ஒருவர்’ என்று பொதுவாகவே சொன்னார்கள். முடிவு வசிஷ்டரைச் சார்ந்தது என்பதே அவர்களுடைய நோக்கம்.

இங்கிருந்து ஒன்பது சுலோகங்களில் ‘அரசனில்லாத நாட்டில்’ என்ற சொல்லைத் திரும்பத் திரும்ப அமைத்துக் கவிஞர் அரசனில்லாமையின் தீமைகளை எண்ணுகிறார். இந்தத் திரும்பவருதல் காவியத்தில் நோக்கத்துடன் அமைக்கப்பட்டது — ஒவ்வொரு சுலோகத்திலும் அதே சொல்லைக் கேட்கும்போது, அரசனில்லாமையே எல்லாக் கேடுகளுக்கும் வேர் என்பது கேட்பவரின் மனத்தில் உறுதிப்படுகிறது. அரசனில்லாத நாட்டில் மின்னல் மாலை அணிந்த, பெரும் முழக்கமுடைய மேகம் தெய்வீக நீரால் பூமியை நனைப்பதில்லை; இயற்கையும் அரசனின் தர்மத்தைப் பின்பற்றுகிறது என்ற தொன்மையான நம்பிக்கை இங்கே வெளிப்படுகிறது. அங்கே கைப்பிடி விதை விதைக்கப்படுவதில்லை; மகன் தந்தையின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்படுவதில்லை; மனைவியும் கணவனின் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு நிற்பதில்லை. அங்கே செல்வம் இல்லை, மனைவியும் இல்லை; இதைவிடப் பெருங்கேடு இது — அரசனில்லாத இடத்தில் சத்தியம் எங்கிருந்து இருக்கும்? உடைமையே காக்கப்படாத இடத்தில் சத்தியமான நடத்தையும் சாத்தியமில்லை என்பது கருத்து. அங்கே மக்கள் சபைமண்டபங்களைக் கட்டுவதில்லை; மகிழ்ச்சியுடன் அழகிய பூங்காக்களையும் புண்ணியக் கட்டடங்களையும் அமைப்பதில்லை. யாகம் செய்யும் இயல்புடைய, புலனடக்கமுடைய, கடும் விரதம் பூண்ட அந்தணர்கள் சத்திர யாகங்களை மேற்கொள்வதில்லை; பெரும் யாகங்களில் செல்வம் நிறைந்த யாஜகர்களான அந்தணர்கள் நிறைவான தக்ஷிணைகளை வழங்குவதில்லை, ஏனெனில் செல்வத்தைக் காட்டினால் திருடர் அச்சம். நாட்டை வளர்க்கும் விழாக்களும், மகிழ்ந்த நடிகர்களும் நடனக்காரர்களும் நிறைந்த கூட்டங்களும் பெருகுவதில்லை; வழக்காடுவோர் தங்கள் நோக்கத்தில் வெற்றி பெறுவதில்லை; கதை சொல்லும் இயல்பினர் கதை விரும்பிகளோடு கதைகளில் மகிழ்வதில்லை. பொன்னணிகள் பூண்ட கன்னிப்பெண்கள் மாலைவேளையில் ஒன்றுகூடி விளையாடப் பூங்காக்களுக்குச் செல்வதில்லை. இவ்வாறு மழை, உழவு, குல ஒழுங்கு, செல்வம், சத்தியம், சமூக வாழ்வு, யாகம், விழா, வணிகம், உலா — அனைத்தும் அரசன் இருக்கும்போதே சாத்தியம் என்று கவிஞர் வரிசையாகக் காட்டுகிறார். இங்கே தீமைகள் தற்செயலாக அடுக்கப்படவில்லை; மழையிலிருந்து தொடங்கிக் கன்னிப்பெண்கள் அச்சமின்றி உலவுவது வரை வாழ்க்கையின் அடுக்குகள் வரிசையாக எடுக்கப்பட்டுள்ளன. ‘நாராஜகே’, ‘அராஜகே’ என்ற இரண்டு வடிவங்களும் அச்சுப் பதிப்பில் காணப்படுகின்றன; பொருளில் வேறுபாடு இல்லை, சந்தத்தின் தேவைக்காகவே வேறுபாடு.

இரண்டாம் கணக்கில் கவிஞர் குறிப்பாகப் பாதுகாப்பு தொடர்பான தீமைகளை வருணிக்கிறார்; இங்கே எங்கும் அச்சமே அடிப்படைக் காரணம். அரசனில்லாத நாட்டில் செல்வர்கள் பாதுகாப்பாக இருப்பதில்லை; உழவாலும் பசுக்காப்பாலும் வாழ்பவர்கள் கதவுகளைத் திறந்துவைத்து உறங்குவதில்லை, ஏனெனில் திருடர் அச்சம் இரவிலும் ஓய்வதில்லை. விரைந்து செல்லும் வாகனங்களில் காதலர்கள் பெண்களுடன் காடுகளுக்குச் செல்வதில்லை — அச்சமற்ற உலாவே நல்லாட்சியின் அடையாளம். மணிகள் கட்டப்பட்ட, அறுபது வயதான, தந்தமுடைய யானைகள் அரச வீதிகளில் உலவுவதில்லை; யானைகள் அரசனின் செல்வச் சிறப்புக்கு நேரடிச் சான்று அல்லவா. அம்பு, ஆயுதப் பயிற்சியில் இடைவிடாது அம்பெய்யும் வீரர்களின் உள்ளங்கை ஓசை கேட்பதில்லை — ஆயுதப் பயிற்சிக்கும் ஆள்பவனின் ஊக்கம் தேவை. நெடுந்தொலைவு செல்லும் வணிகர்கள் மிகுந்த சரக்குகளுடன் பாதுகாப்பான வழியில் செல்வதில்லை; ஏனெனில் வழிப்பாதுகாப்பு அரசனின் கடமையே. மாலை எங்கே வருகிறதோ அங்கேயே தங்கும், புலனடக்கமுடைய, தனித்துத் திரியும் முனிவன் தன்னால் தன்னைத் தியானித்தபடி திரிவதில்லை; இந்தி உரை இங்கே காரணத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறது — அவனுக்குப் பிச்சையிடுபவர் ஒருவரும் எஞ்சியிருப்பதில்லை. இறுதியில் அனைத்துக்கும் அடிப்படை சொல்லப்படுகிறது — அரசனில்லாத இடத்தில் யோகக்ஷேமம் நடைபெறுவதில்லை; படையும் போரில் பகைவரை எதிர்த்து நிற்பதில்லை. ‘யோகக்ஷேமம்’ என்ற சொல்லில் கிடைக்காததைப் பெறுதல், பெற்றதைக் காத்தல் ஆகிய இரண்டும் அடங்கும்; அதுவே அரசனின் முதன்மைக் கடமை என்ற சாஸ்திரக் கொள்கை இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. படையைக் குறிப்பிடுவதால் வெளிப் பாதுகாப்பும் உள் பாதுகாப்பும் ஆகிய இரண்டும் அரசனையே சார்ந்துள்ளன என்று காட்டப்படுகிறது. இந்தச் சுலோகங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒவ்வொரு மக்கள் பிரிவு எடுக்கப்படுகிறது — செல்வன், உழவன், காதலன், யானைப்பாகன், வில்லாளி, வணிகன், முனிவன், படைவீரன்; இவ்வாறு சமூகம் முழுவதும் வரிசையாகத் தொடப்படுகிறது; எந்தப் பிரிவும் அரசின்மையின் துன்பத்துக்கு வெளியே இல்லை என்று காட்டப்படுகிறது.

மூன்றாம் கணக்கில் உலக வாழ்வின் அழகே மறைந்துபோகிறது; இங்கே தீமைகள் அச்சத்தால் மட்டும் பிறந்தவை அல்ல, பண்பாட்டின் சிதைவையும் சுட்டுபவை. அரசனில்லாத இடத்தில் மக்கள் மகிழ்ந்த சிறந்த குதிரைகளாலும் தேர்களாலும் அலங்கரித்துக்கொண்டு திடீரென உலாச் செல்வதில்லை. சாஸ்திரங்களில் தேர்ந்தவர்கள் காடுகளிலோ சோலைகளிலோ கூடி உரையாடுவதில்லை — கல்வி பற்றிய விவாதத்துக்கும் அமைதி தேவை. நியமம் உடையவர்கள் தேவ வழிபாட்டுக்காக மாலைகள், மோதகங்கள், தக்ஷிணைகள் ஆகியவற்றை ஆயத்தம் செய்வதில்லை; தெய்வ வழிபாடும் அரசின்மையால் அறுபடுகிறது. சந்தனமும் அகிலும் பூசிய அரசகுமாரர்கள் வசந்தகால மரங்களைப் போலப் பொலிவதில்லை. அடுத்து மூன்று உவமைகளால் அனைத்தின் சாரமும் சொல்லப்படுகிறது — நீரற்ற நதிகள் போல, புல்லற்ற காடு போல, இடையனற்ற பசுக்கள் போல, அரசனற்ற நாடு; மூன்று உவமைகளிலும் வடிவம் எஞ்சியிருக்கிறது, ஆனால் உயிர் அழிந்துவிட்டது என்பதே ஒற்றுமை. பின்னர் உள்ளத்தைத் தொடும் ஓர் உவமை — கொடி தேரின் அடையாளம், புகை நெருப்பின் அடையாளம்; அவற்றைப் போல நமக்குக் கொடியாக இருந்த அரசன் இங்கிருந்து தேவநிலை அடைந்தான். இதனால் அந்தணர்கள் தங்கள் துயரத்தை அரசியல் விவாதத்திலேயே பொதிந்து வைக்கிறார்கள். இறுதியில் புகழ்பெற்ற மீன் நியாயம் சொல்லப்படுகிறது — அரசனில்லாத இடத்தில் எவருக்கும் எதுவும் சொந்தமாக இருப்பதில்லை; மக்கள் மீன்களைப் போல எப்போதும் ஒருவரை ஒருவர் விழுங்குகிறார்கள். வலியவன் எளியவனை விழுங்குவதே அரசின்மையின் இறுதிப் பலன்; தண்டநீதியின் தேவையைக் காட்ட அர்த்தசாஸ்திரத்திலும் இந்த எடுத்துக்காட்டு புகழ்பெற்றது. ‘அவற்றுள் நமக்குக் கொடியான அரசன்’ என்ற வாக்கியத்தில் ‘நமக்கு’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் தங்களை அரசனோடு இணைத்துக்கொள்கிறார்கள்; அரசன் ஆள்பவன் மட்டுமல்ல, மக்களின் தன்னடையாளத்தின் சின்னமும் ஆவான் என்பது கருத்து.

கடைசிப் பகுதியில் பழிப்பிலிருந்து புகழ்ச்சிக்கு நகர்வு நிகழ்கிறது — அரசின்மை எவ்வளவு பழிக்கப்பட்டதோ, அவ்வளவு அரசன் புகழப்படுகிறான். எல்லை மீறியவர்களும், நாத்திகர்களும், ஐயமே இல்லாமல் துணிந்தவர்களும் கூட அரச தண்டனையால் அடக்கப்படும்போது நன்மைக்கு உரியவர்களாகிறார்கள் — அவர்களை நெறிப்படுத்துவது தண்டனையே, அறிவுரை அல்ல. பார்வை எப்போதும் உடலின் நலத்துக்காகவே செயல்படுவது போல, மன்னன் நாட்டின் சத்தியத்துக்கும் தர்மத்துக்கும் ஊற்றாக இருக்கிறான்; பார்வையின் எடுத்துக்காட்டால், அரசன் வெளியிலிருந்து வந்த அதிகாரி அல்ல, நாடு என்ற உடலின் ஓர் உறுப்பே என்று குறிக்கப்படுகிறது. அரசனே சத்தியம், அரசனே தர்மம், குலமுடையோருக்கு அரசனே குலம், அரசனே தாய், தந்தை, அரசனே மக்களுக்கு நன்மை செய்பவன். தன் உயர்ந்த நடத்தையால் அவன் யமன், வைசிரவணன், இந்திரன், வருணன் ஆகியோரையும் விஞ்சுகிறான் — ஏனெனில் யமன் தண்டனை தருகிறான், குபேரன் செல்வம், இந்திரன் காப்பு, வருணன் ஒழுங்கு; அரசனிடமோ இவை அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்துள்ளன. உலகில் நல்லதையும் தீயதையும் பிரித்தறியும் அரசன் இல்லையென்றால், இவை அனைத்தும் இருள் போல் ஆகிவிடும்; எதுவுமே தெளிவாகத் தெரியாது. இறுதியில் அவர்கள் வசிஷ்டரிடம் மரியாதையுடன் சொல்கிறார்கள்: ‘மகாராஜா உயிரோடிருந்தபோதும், கரையை அடைந்த கடல் போல, நாங்கள் அனைவரும் உம்முடைய சொல்லை மீறியதில்லை.’ இதனால் அவர்கள் வசிஷ்டரின் அதிகாரத்தைத் தாமாகவே ஏற்கிறார்கள். பின்னர் வேண்டுகோள்: ‘அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, அரசனில்லாமல் காடாகிப்போன எங்கள் நாட்டின் நிலையைக் கண்டு, நீரே இக்ஷ்வாகு குலத்து ஒரு குமாரனையோ அல்லது தகுந்த வேறொருவரையோ இங்கே அரசனாக முடிசூட்டுவீராக.’ இவ்வாறு முடிவின் பொறுப்பு வசிஷ்டரிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர் பரதனை அழைத்துவரத் தூதர்களை அனுப்புகிறார். கரையும் கடலும் என்ற எடுத்துக்காட்டு இங்கே நன்கு பொருந்துகிறது — கடல் இயல்பிலேயே கொந்தளிப்பது, ஆயினும் கரையைக் கடந்து செல்வதில்லை; அதுபோல அமைச்சர்களும் அந்தணர்களும் வலிமையுடையவர்களாக இருந்தும் புரோகிதரின் சொல்லை மீறுவதில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तषष्टितमः सर्गः॥ ६७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க