சர்க்கம்
வசிஷ்டரின் ஆணைப்படி தூதர்கள் ராஜகிருகம் செல்லுதல்
வசிஷ்டரின் மறுமொழி, ஐந்து தூதர்களை அனுப்புதல், பரதனுக்கு மறைத்துச் சொல்லப்பட்ட செய்தி, நீண்ட வழியின் வருணனை, இரவில் கிரிவ்ரஜத்தில் நுழைதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் மார்க்கண்டேயர் முதலிய அந்தணர்கள் அரசனில்லாமையின் தீமைகளை விரிவாக வருணித்து, ‘நீரே இக்ஷ்வாகு குலத்து ஒரு குமாரனை முடிசூட்டுவீராக’ என்று வசிஷ்டரிடம் வேண்டினர். இந்தச் சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் மறுமொழி தருகிறார். அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு அவர் நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், அந்தணர்கள் அனைவரிடமும் இவ்வாறு பதில் சொன்னார்: ‘அரசு அளிக்கப்பட்ட அந்தப் பரதன் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் தம்பி சத்ருக்னனோடு தாய்மாமன் குலத்தில் இன்பமாக வசிக்கிறான்; ஆகையால் விரைந்து செல்லும் தூதர்கள் வேகமான குதிரைகளில் அந்த வீரச் சகோதரர்கள் இருவரையும் அழைத்துவர உடனே செல்லட்டும்; இதில் நாம் மேலும் ஆராய வேண்டியது என்ன?’ இதனால் வசிஷ்டர் விவாதத்தைத் தொடங்கவில்லை; தர்மப்படியான வாரிசுரிமையையே பின்பற்றுகிறார் — அரசு யாருக்கு அளிக்கப்பட்டதோ அவனையே அழைக்க வேண்டும். ‘செல்லட்டும்’ என்று அனைவரும் வசிஷ்டரிடம் சொன்னார்கள். அவர்களுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு வசிஷ்டர் தூதர்களையே விளித்துச் சொன்னார்: ‘வாருங்கள், சித்தார்த்தா, விஜயா, ஜயந்தா, அசோகா, நந்தனா! செய்ய வேண்டியதைக் கேளுங்கள்; உங்கள் அனைவருக்கும் சொல்கிறேன்.’ ஐந்து தூதர்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுவதால் கவிஞர் இந்தப் பணியின் முக்கியத்துவத்தைக் குறிக்கிறார். குறிப்பிடத்தக்கது — வசிஷ்டர் எவருக்கும் முடிசூட்ட ஆணையிடவில்லை; பரதனை அழைத்துவருவதை மட்டுமே விதிக்கிறார்; அவன் வந்த பிறகே முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்பது அவருடைய விவேகம்.
வசிஷ்டரின் ஆணை மூன்றாகப் பிரிக்கப்பட்டுள்ளது — செல்ல வேண்டிய இடம், சொல்ல வேண்டியது, சொல்லக் கூடாதது. முதலில் அவர் சொல்கிறார்: ‘விரைந்தோடும் குதிரைகளில் ராஜகிருக நகருக்குச் சென்று, துயரத்தை விட்டவர்களாக, என் ஆணைப்படி நீங்கள் பரதனிடம் இதைச் சொல்ல வேண்டும்.’ ‘துயரத்தை விட்டவர்களாக’ என்ற சொல் முக்கியமானது — தூதர்களின் முகத்திலும் துயரம் தெரியக் கூடாது என்பது விதி. சொல்ல வேண்டியது இதுவே: ‘புரோகிதரும் அமைச்சர்கள் அனைவரும் உன் நலத்தை விசாரிக்கிறார்கள்; விரைந்து புறப்படு; உன்னால் செய்ய வேண்டிய அவசரக் காரியம் ஒன்று இருக்கிறது.’ சொல்லக் கூடாததும் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டது: ‘காட்டுக்குச் சென்ற ராமனைப் பற்றி அவனிடம் சொல்லாதீர்கள், இறந்துபோன தந்தையைப் பற்றியும் சொல்லாதீர்கள்; அங்கே சென்று இங்கே ராகவர்களுக்கு நேர்ந்த அழிவைச் சொல்லாதீர்கள்.’ வழியிலேயே தந்தையின் மரணத்தையும் ராமனின் வனவாசத்தையும் கேட்டால் பரதன் துயரத்தால் தளர்ந்துவிடுவான், பயணமும் தாமதமாகும் — இதுவே மறைத்தலுக்கான காரணம். இறுதியில் அவர் அன்பளிப்புகளை ஆணையிடுகிறார்: ‘பட்டாடைகளையும் சிறந்த அணிகலன்களையும் விரைவில் எடுத்துக்கொண்டு கேகய மன்னனுக்கும் பரதனுக்கும் கொடுக்கச் செல்லுங்கள்.’ இவ்வாறு தூதுப்பணி அரசியல் நுட்பத்தோடு நல்லொழுக்க மரபுகளையும் கொண்டது என்று காட்டப்படுகிறது. இங்கே ஒரு நுட்பமான முரணையும் காண வேண்டும் — வசிஷ்டர் நலம் விசாரிப்பை அனுப்புகிறார், ஆனால் அயோத்தியில் நலம் என்று எதுவுமே இல்லை; இதுவே தூதுச் சொல்லின் இரக்கம்.
ஆணையைப் பெற்று, வழிக்கு உணவு அளிக்கப்பெற்ற தூதர்கள் தத்தம் வீடுகளுக்குச் சென்றனர்; கேகய நாட்டுக்குச் செல்ல விரும்பி, ஏற்ற குதிரைகளில் ஏறி ஆயத்தமாயினர். பின்னர் பயணத்துக்கு முன் செய்யும் சடங்கைச் செய்து, எஞ்சிய வேலைகளையும் முடித்து, வசிஷ்டரின் அனுமதி பெற்று அவர்கள் விரைந்து புறப்பட்டனர். இங்கிருந்து கவிஞர் வழியின் வருணனையைத் தொடங்குகிறார்; இது அயோத்தியா காண்டத்தில் நிலவியல் தொடர்பான புகழ்பெற்ற பகுதி. முதலில் அவர்கள் அபரதாலம் என்ற மலையின் அடிவாரத்தின் வழியாகவும் பிரலம்பம் என்ற மலையின் வடக்கே சென்றும், அவ்விரு மலைகளுக்கும் இடையே ஓடும் மாலினி நதியை ஒட்டியபடி சென்றனர். பின்னர் ஹஸ்தினாபுரத்தில் கங்கையைக் கடந்து மேற்கு நோக்கிச் சென்று, பாஞ்சால நாட்டை அடைந்து, குருஜாங்கல நாட்டின் நடுவே சென்றனர். இவ்வாறு பயணத்தின் திசை தெளிவாகிறது — அயோத்தியிலிருந்து வடமேற்குத் திசையில், கங்கைக்கு அப்பால், பாஞ்சால, குரு நாடுகளைக் கடந்து கேகய நாட்டை நோக்கி. ஒவ்வொரு அடியிலும் இடப்பெயர்களை எண்ணுவதன் மூலம் கவிஞர் தூதர்களின் வேகத்தையும் வழியின் நீளத்தையும் ஒருசேரக் கேட்பவரின் மனத்தில் பதிக்கிறார். ‘பிராஸ்தானிகம்’ என்ற சொல்லால் பயணத்துக்கு முன் செய்யப்படும் மங்கலச் சடங்கு குறிக்கப்படுகிறது; அவசரத்திலும் முறை கைவிடப்படவில்லை என்பது நல்லொழுக்க மரபு.
வழியில் நன்கு மலர்ந்த தடாகங்களையும் தெளிந்த நீருடைய நதிகளையும் பார்த்துக்கொண்டே அந்தத் தூதர்கள் காரியத்தின் பொருட்டு விரைந்து சென்றனர்; அழகைக் காண்கிறார்கள், ஆனால் அங்கே தாமதிப்பதில்லை என்பது கருத்து. பின்னர் தெளிந்த நீருடைய, தெய்வீகமான, பலவகைப் பறவைகள் வாழும், நீர் நிறைந்த சரதண்டா நதியை அவர்கள் வேகமாகக் கடந்தனர். அதன் மேற்குக் கரையில் ‘சத்யோபயாசனம்’ என்று புகழ்பெற்ற ஒரு மரம் இருந்தது — அங்கே செய்யப்படும் வேண்டுதல் நிறைவேறும் என்று பொருள்; அந்தத் தெய்வீக மரத்தை அணுகி வணங்கி அவர்கள் குலிங்கை நகருக்குள் நுழைந்தனர். பின்னர் அபிகாலம் என்ற ஊரை அடைந்து, அதைக் கடந்து, தேஜோபிபவனம் என்ற ஊரிலிருந்தும் புறப்பட்டு, தந்தையும் பாட்டனும் போற்றிய புனிதமான இக்ஷுமதி நதியைக் கடந்தனர் — ‘தந்தை பாட்டன் போற்றியது’ என்ற சொல்லால் இந்த நதி தசரதனின் தந்தையாலும் பாட்டனாலும் போற்றப்பட்டது என்று கவிஞர் நினைவூட்டுகிறார்; ஆகையால் தூதர்களின் வழியும் இக்ஷ்வாகு குலத்தின் நினைவோடு இணைந்ததாகிறது. பின்னர் கைகளைக் குவித்து நீர் பருகும் வேதம் கற்றுத் தேர்ந்த அந்தணர்களைக் கண்டு, அவர்கள் பாஹ்லீக நாட்டின் நடுவே சென்று சுதாமா மலையை அடைந்தனர். இவ்வாறு புண்ணியத் தலங்கள், மரங்கள், நதிகள், தவசிகள் ஆகியவை வழியின் புனிதத்தைக் கூட்டுகின்றன. இடப்பெயர்கள் மிகுந்திருப்பதால், இந்தச் சர்க்கம் பண்டைய இந்தியாவின் வழிகளைப் பற்றிய அறிவுக்கு ஒரு முக்கியச் சான்று என்று அறிஞர்கள் கருதுகிறார்கள்.
சுதாமா மலையின் உச்சியில் விஷ்ணுபாதத்தைக் கண்டுகொண்டே அவர்கள் விபாசா நதியையும் சால்மலி நதியையும் அடைந்தனர்; பின்னர் நதிகள், கிணறுகள், குளங்கள், சிறு குட்டைகள், தடாகங்கள், அத்துடன் பலவகைச் சிங்கங்கள், புலிகள், மான்கள், யானைகள் ஆகியவற்றைக் கண்டபடி மிக நீண்ட வழியில் சென்றனர் — தலைவனின் ஆணையை நிறைவேற்றும் ஆவலுடன். கவிஞர் இங்கே இரண்டு சுலோகங்களில் ஒரே வாக்கியத்தை விரிக்கிறார்; அதனால் வழியின் நீளமும் வாசகருக்கு அனுபவமாகிறது. நீண்டு கிடக்கும் நல்ல வழியில் சென்றதால் அவர்களுடைய வாகனங்கள் களைத்துப்போயின; ஆயினும் அவர்கள் தடையின்றி விரைவில் நகரங்களில் சிறந்த கிரிவ்ரஜத்தை அடைந்தனர். கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த சந்தத்தில் நோக்கத்தைச் சுருக்கிச் சொல்கிறது — தலைவனுக்கு இனியதைச் செய்யவும், குலத்தைக் காக்கவும், தலைவனின் வம்சத்தைப் பேணவும், அலட்சியமோ சினமோ கொள்ளாமல், அந்தத் தூதர்கள் விரைந்து இரவிலேயே அந்த நகரத்துக்குள் நுழைந்தனர். ‘இரவிலேயே அவர்கள் அந்த நகரத்தை அடைந்தனர்’ என்ற அடி அடுத்த சர்க்கத்துக்கான பின்னணியை அமைக்கிறது — அவர்கள் நுழைந்த அதே இரவில்தான் பரதன் தீய கனவு காண்கிறான். ‘அலட்சியம் கொள்ளாமல்’ என்ற சொல்லால் தூதர்களின் சேவை மனப்பான்மை குறிக்கப்படுகிறது — நீண்ட உழைப்பிலும் அவர்கள் சோர்வடையவில்லை, சினம் கொள்ளவுமில்லை.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टषष्टितमः सर्गः॥ ६८॥