சர்க்கம்
பரதன் தீய கனவை விவரித்தல்
தூதர்கள் நுழைந்த இரவில் பரதன் கண்ட விரும்பத்தகாத கனவு, நண்பர்களின் பயனற்ற ஆறுதல் முயற்சி, தந்தையின் வீழ்ச்சி, தீய அறிகுறிகள், கழுதைகள் பூட்டிய தேர், காரணமற்ற அச்சம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் வசிஷ்டர் அனுப்பிய தூதர்கள் நீண்ட வழியைக் கடந்து இரவிலேயே கிரிவ்ரஜத்துக்குள் நுழைந்தனர். இந்தச் சர்க்கத்தில் கவிஞர் அதே இரவின் மறுபக்கத்தைக் காட்டுகிறார் — எந்த இரவில் அந்தத் தூதர்கள் அந்த நகரத்துக்குள் நுழைந்தார்களோ, அதே இரவில் பரதனும் இந்த விரும்பத்தகாத கனவைக் கண்டான். காலப் பொருத்தத்தின் இந்த அமைப்பு காவியத்தில் மிகத் திறமையானது — செய்தி வழியில் வந்துகொண்டிருக்கிறது, தீய அறிகுறியோ முன்பே மனத்தில் வந்துவிட்டது. அந்த இரவு விடிந்ததுமே, அந்த விரும்பத்தகாத கனவைக் கண்டதால் மன்னர் மன்னனின் மகன் மிகவும் வருந்தினான். அவன் வருந்துவதை அறிந்து, இனிமையாகப் பேசும் தோழர்கள் அவனுடைய வேதனையை நீக்க விரும்பிச் சபையில் கதைகள் பேசினர். சிலர் மன அமைதிக்காக இசைக்கருவிகளை இசைத்தனர், வேறு சிலர் நடனம் ஆடச் செய்தனர், மற்றவர்கள் பலவகை நகைச்சுவை நிறைந்த நாடகங்களை நடத்தினர். ஆனால் மகாத்மாவான ராகவனாகிய பரதன், கூடி நகைச்சுவை செய்யும் இனிமையாகப் பேசும் அந்தத் தோழர்களோடு இருந்தும் மகிழவில்லை. இசை, நடனம், நாடகம், நகைச்சுவை — நான்கு பொழுதுபோக்குச் சாதனங்களும் பயனற்றுப் போயின என்று காட்டுவதன் மூலம் கவிஞர் கனவின் கனத்தைக் குறிக்கிறார். ‘நுழைகின்றனர்’ என்ற நிகழ்கால வினையோடு ‘ஸ்ம’ சேர்த்து இறந்தகாலம் குறிக்கப்படுகிறது — இது வால்மீகிக்கு விருப்பமான வழக்கு.
சுற்றிலும் நண்பர்கள் அமர்ந்திருக்க, அன்புத் தோழன் ஒருவன், தோழர்களால் சூழப்பட்ட பரதனிடம் கேட்டான்: ‘தோழா, ஏன் மகிழவில்லை?’ இவ்வாறு கேட்ட நண்பனுக்குப் பரதன் பதில் சொன்னான்: ‘கேள், எதன் காரணமாக எனக்கு இந்தச் சோர்வு வந்ததோ அதைச் சொல்கிறேன்.’ பின்னர் அவன் கனவை வருணிக்கத் தொடங்குகிறான்; அது அயோத்தியா காண்டத்தின் மிகப் பயங்கரமான காட்சி. ‘கனவில் என் தந்தையைக் கண்டேன் — அழுக்கடைந்தவராக, தலைமுடி அவிழ்ந்தவராக, மலையுச்சியிலிருந்து கலங்கிய சாணக் குட்டையில் விழுபவராக.’ எப்போதும் தூய்மையாகவும் அலங்காரத்துடனும் இருந்த அரசன் தசரதனே அழுக்கடைந்தவராகவும் கலைந்த கூந்தலுடனும் காணப்பட்டார் — இதனாலேயே அமங்கலம் குறிக்கப்படுகிறது. ‘அந்தச் சாணக் குட்டையில் அவர் மிதப்பதைக் கண்டேன்; கைகளைக் குவித்து எண்ணெயைப் பருகியபடி, மீண்டும் மீண்டும் சிரிப்பவர் போல.’ பின்னர் ‘எள் கலந்த சோற்றை உண்டு, மீண்டும் மீண்டும் தலைகீழானார்; உடல் முழுவதும் எண்ணெய் பூசப்பட்டவராக எண்ணெயிலேயே மூழ்கினார்.’ எண்ணெய், எள்ளுச் சோறு, தலைகீழ் நிலை — மூன்றும் இந்திய மரபில் ஈமச்சடங்குகளோடு தொடர்புடைய அமங்கல அடையாளங்கள்; ஆகையால் கேட்பவர் அக்கணமே அரசனின் மரணத்தை ஊகிக்கிறார்; பரதனுக்கோ இன்னும் தெரியாது. தோழனின் கேள்வி மிகச் சுருக்கமானது, பரதனின் பதிலோ நீண்டது — இந்தச் சமநிலையின்மையாலேயே அவனுடைய உள்ளக் கலக்கம் குறிக்கப்படுகிறது.
கனவின் இரண்டாம் பகுதி உலகெங்கும் பரவும் தீய அறிகுறிகளால் நிறைந்தது. ‘கனவில் கடல் வற்றியதையும் கண்டேன், சந்திரன் தரையில் விழுந்ததையும், உலகம் இருளால் சூழப்பட்டது போல அடைபட்டதையும் கண்டேன்.’ இவை மூன்றும் பெரும் பிரளயத்தின் அடையாளங்கள் — கடல் வற்றுதல், ஒளி வீழ்தல், இருள் சூழ்தல். பின்னர் ‘அரசன் ஏறும் யானையின் தந்தம் துண்டுதுண்டாக உடைந்தது; எரிந்துகொண்டிருந்த நெருப்புகள் திடீரென அணைந்தன.’ அரசனின் வாகன யானையின் தந்தம் உடைவது அரச வலிமையின் முறிவைக் குறிக்கிறது; நெருப்பு அணைவது யாகத்துக்கும் குலத்துக்கும் ஏற்படும் துண்டிப்பைக் குறிக்கிறது. ‘பிளந்த பூமியையும், உலர்ந்த பலவகை மரங்களையும், புகையுடன் சிதைந்த மலைகளையும் நான் காண்கிறேன்.’ இங்கே ‘காண்கிறேன்’ என்ற நிகழ்கால வினையால் கவிஞர் காட்டுகிறார் — கனவு இன்னும் அவன் கண்முன்னே நிற்கிறது. இறுதியில் மீண்டும் அரசன் காணப்படுகிறான் — ‘கருப்பு இரும்பு இருக்கையில் கருப்பு ஆடை அணிந்து அமர்ந்திருந்த அந்த அரசனைக் கருமையும் பழுப்பும் கலந்த நிறமுடைய பெண்கள் அடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.’ கருப்பு இரும்பு இருக்கை, கருப்பு ஆடை, கருமையும் பழுப்புமான பெண்கள் — எங்கும் கருமை நிறம் திரும்பத் திரும்ப வருவது யமனின் திசையைக் குறிக்கிறது. இந்தத் தீய அறிகுறிகள் வரிசையாக உலகிலிருந்து நாட்டுக்கும், நாட்டிலிருந்து அரசனுக்கும் சுருங்குகின்றன.
கனவின் கடைசிக் காட்சி மிகத் தெளிவான அமங்கலம் — ‘சிவந்த மாலையும் சிவந்த பூச்சும் அணிந்த தர்மாத்மாவான அவர் கழுதைகள் பூட்டிய தேரில் விரைந்து தெற்கு நோக்கிச் சென்றார்.’ சிவந்த மாலை, சிவந்த பூச்சு, கழுதைகள் பூட்டிய தேர், தெற்குத் திசை — அனைத்தும் இறந்தவரின் இறுதிப் பயணத்தின் அடையாளங்கள்; தெற்கு யமனின் திசை அல்லவா. ‘சிவந்த ஆடை அணிந்த, விகாரமான முகமுடைய, அரக்கியைப் போன்ற ஒரு பெண் அரசனைப் பார்த்துச் சிரிப்பவள் போல இழுத்துச் செல்வதைக் கண்டேன்.’ பின்னர் பரதனே முடிவைச் சொல்கிறான்: ‘இவ்வாறு இந்தப் பயங்கரமான இரவில் இதை நான் கண்டேன்; நானோ, ராமனோ, அரசரோ, லக்ஷ்மணனோ இறப்பார்கள்.’ பின்னர் அவன் நிமித்த சாஸ்திரத்தின் விதியை எடுத்துரைக்கிறான்: ‘கனவில் கழுதைகள் பூட்டிய வாகனத்தில் செல்லும் மனிதனின் சிதையின் மேல் புகை நுனி விரைவிலேயே தென்படும்.’ இவ்வாறு பரதன் கனவை வருணிப்பது மட்டுமல்ல, அதன் பலனையும் அறிகிறான்; ஆயினும் யார் இறப்பார் என்று உறுதியாகச் சொல்ல இயலவில்லை. இதுவே நாடகீய முரணின் வெற்றி — தந்தை இறந்துவிட்டார் என்று வாசகருக்குத் தெரியும், பரதனோ ஐயம் மட்டுமே கொள்கிறான். ‘தர்மாத்மா’ என்ற அடைமொழியால் கவிஞர் நினைவூட்டுகிறார் — தர்மாத்மாவுக்கும் இந்தக் கதியா என்பதே இரக்கம்.
இறுதியில் பரதன் தன் தற்போதைய மனநிலையை வருணிக்கிறான். ‘இதன் காரணமாகவே நான் சோர்ந்திருக்கிறேன்; ஆகையால் உங்கள் சொற்களை மதிக்காதிருக்கிறேன். என் தொண்டை உலர்வது போல இருக்கிறது, என் மனமும் நலமில்லாதது போல இருக்கிறது.’ பின்னர் இருபதாம் சுலோகத்தில் — இந்தச் சர்க்கத்தில் ஆறு அடிகள் கொண்ட ஒரே சுலோகம் அதுவே — மூன்று அரையடிகளில் அவன் தன் நிலையைத் தெளிவுபடுத்துகிறான்: ‘அச்சத்துக்குரிய காரணம் எதையும் காணவில்லை, ஆயினும் அச்சத்தை உணர்கிறேன். என் குரலின் இயல்பு தவறிவிட்டது, என் முகப்பொலிவும் நீங்கிவிட்டது. என்னையே நான் வெறுப்பவன் போல இருக்கிறேன், காரணமும் தெரியவில்லை.’ காரணமற்ற அச்சமே இங்கே வருணிக்கப்படுகிறது — அச்சத்தின் பொருள் தெரிந்த இடத்தில் எதிர்நடவடிக்கை சாத்தியம்; தெரியாத இடத்திலோ மனம் பற்றுக்கோடின்றி அலைகிறது. கடைசிச் சுலோகம் வம்சஸ்த சந்தத்தில் முடிவுரைக்கிறது: ‘முன்பு எண்ணிப்பார்த்திராத, பல வடிவங்கள் கொண்ட இந்தத் தீய கனவின் போக்கைக் கேட்டும், நினைக்கவும் இயலாத நிலையிலிருக்கும் அரசரை எண்ணியும், அந்தப் பெரும் அச்சம் என் இதயத்திலிருந்து நீங்கவில்லை.’ இந்தச் சொல்லுடனேயே சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் தூதர்கள் நுழைந்து அன்பளிப்புகளுடன் வசிஷ்டரின் செய்தியைப் பரதனிடம் தெரிவிக்கிறார்கள்; பரதனும் அயோத்திக்குப் புறப்பட ஆயத்தமாகிறான். ‘முகப்பொலிவு நீங்கியது’ (சாயா அபகதா) என்ற சொல்லால் முகத்தின் ஒளி குன்றியது சொல்லப்படுகிறது; சாஸ்திரத்தில் இது மரணத்தின் முன்னறிகுறியாகக் கணக்கிடப்படுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनसप्ततितमः सर्गः॥ ६९॥