॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 70

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தூதர்கள் பரதனிடம் செய்தி சொல்லுதலும் பரதனின் புறப்பாடும்

ராஜகிருகத்துக்குத் தூதர்களின் வருகை, பரதனின் நலம் விசாரிப்புகள், தாய்வழிப் பாட்டனாரின் அனுமதியும் அன்பளிப்புகளும், சத்ருக்னனுடன் அயோத்தி நோக்கிப் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் பரதன் தீய கனவு கண்டு அதைத் தோழர்களிடம் சொன்னான். அவன் கனவைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்த அதே கணத்தில், அயோத்தியிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட தூதர்கள் களைத்த வாகனங்களுடன் அழகிய ராஜகிருக நகருக்குள் நுழைகிறார்கள். அந்த நகரத்தின் அகழி பகைவர்களால் கடக்க இயலாததாக இருந்தது. அந்தத் தூதர்கள் கேகய மன்னன் அசுவபதியையும் அரசகுமாரனையும் சந்தித்து மரியாதை பெற்றனர்; பின்னர் அரசனின் பாதங்களைப் பற்றி வணங்கிப் பரதனிடம் சொன்னார்கள்: ‘புரோகிதர் வசிஷ்டரும் அமைச்சர்கள் அனைவரும் உன் நலத்தை விசாரிக்கிறார்கள்; விரைந்து புறப்படு; நீ செய்ய வேண்டிய அவசரக் காரியம் ஒன்று இருக்கிறது.’ பின்னர் அவர்கள் விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும் அளிக்கிறார்கள்: ‘அகன்ற கண்களுடையவனே, இவற்றை நீயே பெற்றுக்கொண்டு தாய்மாமனுக்கும் கொடுக்கச் செய். இங்கே இருபது கோடி மதிப்புள்ள பொருள்கள் உன் தாய்வழிப் பாட்டனாரான மன்னருக்காகவும், பத்துக் கோடி மதிப்புள்ளவை உன் தாய்மாமனுக்காகவும் கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன.’ நண்பர்களிடம் மிகுந்த அன்புடைய பரதன் அவை அனைத்தையும் பெற்றுக்கொண்டு, விரும்பியவற்றைக் கொடுத்துத் தூதர்களைக் கௌரவித்து, அவர்களிடம் கேள்வி கேட்கத் தொடங்குகிறான். இங்கே கவிஞர் நுட்பமான ஒன்றைக் குறிக்கிறார் — வசிஷ்டரின் ஆணைப்படி தூதர்கள் அரசனின் மரணத்தையோ ராமனின் நாடு கடத்தலையோ சிறிதும் சொல்லவில்லை; ‘அவசரக் காரியம்’ என்ற அளவே சொல்கிறார்கள். ஆகையால் பரதனின் மனத்தில் ஐயமே பிறக்கிறது, துயரம் அல்ல; அவனுடைய துன்பம் முழுமையாக அடுத்த சர்க்கத்திலேயே வெளிப்படும். தூதர்கள் வந்த நேரமும் குறிப்பானது — பரதன் கனவுச் செய்தியைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோதே அவர்கள் நுழைந்தனர்; இவ்வாறு கனவும் தூதர்களும் ஒரே அமங்கலத்தை இருவகையில் சுட்டுகின்றன.

பரதன் தூதர்களிடம் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் கேட்கிறான். முதலில் தந்தையைப் பற்றி: ‘என் தந்தை தசரதர் நலமாக இருக்கிறார் அல்லவா? மகாத்மாக்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் உடல்நலத்துடன் இருக்கிறார்கள் அல்லவா?’ பின்னர் மூத்த தாயைப் பற்றி: ‘தர்மத்தில் ஈடுபட்டவளும், தர்மம் அறிந்தவளும், தர்மத்தைப் பேசுபவளும், அறிவுடைய ராமனின் தாயுமான ஆர்யை கௌசல்யை நோயின்றி இருக்கிறாள் அல்லவா?’ பின்னர் இடைத் தாயைப் பற்றி: ‘வீரனான லக்ஷ்மணனுக்கும் சத்ருக்னனுக்கும் தாயான, தர்மம் அறிந்த சுமித்திரை நோயின்றி இருக்கிறாள் அல்லவா?’ இறுதியில் தன் தாயைப் பற்றி: ‘எப்போதும் தன்னலம் நாடுபவளும், கடுமையானவளும், சினமுடையவளும், தன்னை அறிவாளியாகக் கருதுபவளுமான என் தாய் கைகேயி நோயின்றி இருக்கிறாள் அல்லவா? அவள் என்ன சொன்னாள்?’ இந்த நான்கு கேள்விகளிலும் கவிஞர் பரதனின் இயல்பையே வெளிப்படுத்துகிறார். கௌசல்யையை அவன் ‘தர்மம்’ என்ற சொல் கொண்ட மூன்று அடைமொழிகளால் சிறப்பிக்கிறான்; தன் தாயையோ குறைகளைச் சுட்டும் சொற்களால் — தன்னலம் நாடுபவள், கடுமையானவள், சினமுடையவள், தன்னை அறிவாளியாகக் கருதுபவள் என்று. தன் தாயின் குறைகளை இவ்வளவு தெளிவாக அறிந்த மகன் அவளுடைய செயலுக்கு எப்படி உடன்பட்டிருப்பான் — அடுத்து வரும் கதைப்பகுதி முழுவதன் விதையும் இங்கேயே பொதிந்திருக்கிறது. ‘அவள் என்ன சொன்னாள்’ என்ற கேள்வியும் குறிப்பானது — தாயின் சொல் பற்றிய அவனுடைய ஐயம் முன்பே இருக்கிறது.

மகாத்மாவான பரதன் இவ்வாறு கேட்டதும் தூதர்கள் பணிவுடன் சொன்னார்கள்: ‘மனிதருள் புலியே, யாருடைய நலத்தை நீ விரும்புகிறாயோ அவர்கள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறார்கள். தாமரையைக் கையில் ஏந்திய திருமகள் உன்னை வரிக்கிறாள்; உன் தேர் பூட்டப்படட்டும்.’ இந்தச் சொல் இருபொருள் கொண்டது — வெளியே மங்கலச் சொல், உள்ளே அரசச் செல்வத்தின் குறிப்பு. தூதர்கள் உண்மையையும் சொல்லவில்லை, பொய்யையும் சொல்லவில்லை; மறைக்க மட்டுமே செய்கிறார்கள். இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட பரதன் மறுமொழி சொன்னான்: ‘மகாராஜாவான என் தாய்வழிப் பாட்டனாரிடம் விடைபெறுகிறேன்; தூதர்கள் என்னை அவசரப்படுத்துகிறார்கள்.’ பின்னர் தூதர்களால் தூண்டப்பட்ட அரசகுமாரன் பரதன் தாய்வழிப் பாட்டனாரை அணுகிச் சொன்னான்: ‘அரசே, தூதர்களால் தூண்டப்பட்டு நான் தந்தையிடம் செல்கிறேன்; நீங்கள் என்னை எப்போது நினைக்கிறீர்களோ அப்போது மீண்டும் வருவேன்.’ இந்தச் சொல்லில் பரதனின் பணிவு தெரிகிறது — அவன் தன் விருப்பப்படி செல்லவில்லை, அனுமதி கேட்கிறான், மீண்டும் வருவதாக வாக்கும் தருகிறான். இதே பரதன் பின்னர் அரசையும் விரும்பவில்லை; அவனுடைய பண்பின் வேர் பணிவே என்று கவிஞர் இங்கிருந்தே காட்டுகிறார். ‘உன் தேரும் பூட்டப்படட்டும்’ என்ற தூதர் சொல்லிலும் இருமை உண்டு — வெளியே பயணக் குறிப்பு, உள்ளே முடிசூட்டல் குறிப்பு போல. ஆனால் பரதன் அதைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை; தந்தையிடம் செல்ல மட்டுமே விரும்புகிறான்.

பரதன் இவ்வாறு சொன்னதும், தாய்வழிப் பாட்டனாரான மன்னன் அசுவபதி அவனுடைய உச்சியை முகர்ந்து மங்கலமான சொல்லைச் சொன்னார்: ‘குழந்தாய், போ, உனக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன். உன்னால் கைகேயி நன்மக்களைப் பெற்றவளானாள். பகைவரை வாட்டுபவனே, உன் தாயிடமும் தந்தையிடமும் என் நலத்தைச் சொல். புரோகிதருக்கும் மற்ற சிறந்த அந்தணர்களுக்கும் என் நலத்தைத் தெரிவிக்க வேண்டும். பெரும் வில்லாளிகளான அந்தச் சகோதரர்கள் ராமனிடமும் லக்ஷ்மணனிடமும் நலம் விசாரி.’ இங்கே முதிய மன்னனின் பாசமும் அனைவரிடமும் உள்ள மதிப்பும் வெளிப்படுகின்றன. ‘உன்னால் கைகேயி நன்மக்களைப் பெற்றவளானாள்’ என்ற சொல் இரக்கம் நிறைந்தது; ஏனெனில் அதே கைகேயியே இப்போது எல்லாக் கேடுகளுக்கும் வேர் என்று வாசகருக்குத் தெரியும். மேலும் அந்த முதியவர் ராமன், லக்ஷ்மணன் இருவரின் நலத்தையும் விசாரிக்கிறார்; அவர்கள் காட்டுக்குச் சென்றுவிட்டதையும் தசரதன் இறந்துவிட்டதையும் அவர் அறியார். இவ்வாறு சொற்களாலேயே கவிஞர் வாசகரின் இதயத்தில் இரக்கத்தைப் பெருக்குகிறார்.

கேகய மன்னன் பரதனைக் கௌரவித்துப் பல அன்பளிப்புகளைத் தருகிறார் — சிறந்த யானைகள், பல வண்ணக் கம்பளங்கள், மான்தோல்கள், மிகுந்த செல்வம். பின்னர் அந்தப்புரத்தில் வளர்க்கப்பட்ட, புலியின் வீரத்துக்கும் வலிமைக்கும் நிகரான, கோரைப்பற்களையே ஆயுதமாகக் கொண்ட, பெரிய உடலுடைய நாய்களை அன்பளிப்பாகத் தருகிறார். இரண்டாயிரம் பொன் நிஷ்கங்களையும் ஆயிரத்து அறுநூறு குதிரைகளையும் கைகேயியின் மகனுக்கு மரியாதையுடன் வழங்க ஆணையிடுகிறார். பின்னர் விரும்பத்தக்க, நம்பத்தக்க, நற்பண்புகள் உடைய அமைச்சர்களையும் பரதனைப் பின்தொடர்பவர்களாக அசுவபதி விரைவில் அளிக்கிறார். தாய்மாமன் யுதாஜித்தும் ஐராவத குலத்தில் பிறந்த, இந்திரசிரஸ் மலையில் பிறந்த, காண இனிய யானைகளையும், விரைந்து செல்லும், நன்கு பழக்கப்பட்ட கழுதைகளையும் அவனுக்குச் செல்வமாகத் தருகிறான். இந்த வருணனையில் கவிஞர் கேகய நாட்டின் செழிப்பையும் மகள்வயிற்றுப் பேரன் மீதுள்ள பாசத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். ஆனால் இந்த வளம் அனைத்தும் வாசகரின் மனத்தில் எதிர்விளைவையே உண்டாக்குகிறது — யாருக்காக இந்தச் செல்வம் கொடுக்கப்படுகிறதோ அவன் அயோத்திக்குச் சென்று தந்தை இறந்திருப்பதையும் அண்ணன் காட்டுக்குச் சென்றிருப்பதையும் காண்பான். நாய்களைக் கொடுத்தது கீதா பிரஸ் பாடத்தில் தனியாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளது; அங்கே நாய்கள் வீரத்தில் புலிக்கு நிகரானவை, கோரைப்பற்களை ஆயுதமாகக் கொண்டவை, பெரிய உடலுடையவை என்று வருணிக்கப்படுகின்றன — இது பண்டைய கேகய நாட்டின் நாய் வளர்ப்பு மரபைச் சுட்டுகிறது. அமைச்சர்களை அளித்ததில் ‘நம்பத்தக்க, நற்பண்புகள் உடைய’ என்ற இரண்டு அடைமொழிகளும் முக்கியமானவை — முதிய மன்னன் பேரனைக் காக்கப் படையை மட்டும் தரவில்லை, நம்பத்தக்க அமைச்சர்களையும் தருகிறார்; வழியில் ஏதேனும் தீங்கு நேருமோ என்று அவரும் ஐயுறுவது போல.

கேகய மன்னன் அளித்த அந்தச் செல்வத்தைப் பரதன் மகிழ்ந்து ஏற்கவில்லை. காரணம் தெளிவு — புறப்படும் அவசரத்தால் அவன் கலக்கமுற்றிருந்தான். அப்போது அவனுடைய இதயத்தில் இரண்டு காரணங்களால் மிகப் பெரிய கவலை உண்டானது — தூதர்களின் அவசரத்தாலும், கனவைக் கண்டதாலும். இவ்விரு காரணங்களும் சேர்ந்து அவனுடைய மனத்தில் தீங்கு பற்றிய ஐயத்தை உண்டாக்குகின்றன. கவிஞர் இங்கே நுட்பமான உளவியலைக் காட்டுகிறார் — ஏதோ தீங்கு நிகழப்போகிறது என்று உள்ளம் ஐயுறும்போது வெளிச் செல்வம் பொருளற்றதாகத் தோன்றுகிறது. பின்னர் அவன் தன் மாளிகையைக் கடந்து, மனிதர்களாலும் யானைகளாலும் குதிரைகளாலும் நிறைந்த, மிகப் பெரிய, ஒப்பற்ற அரச வீதியை அடைந்தான். அதையும் கடந்து ஒப்பற்ற அந்தப்புரத்தைக் கண்டான்; திருவுடைய பரதன் தடையின்றி அதற்குள் நுழைந்தான். ‘தடையின்றி’ என்ற சொல்லால் அங்கே மகள்வயிற்றுப் பேரனுக்கு இருந்த மதிப்பு குறிக்கப்படுகிறது — அவன் நுழைவதற்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. இந்த நான்கு சுலோகங்கள் திறனாய்வுப் பதிப்பில் இல்லை; வழக்கிலுள்ள பாடமே பரதனின் உள்நிலையை விரிவாக வருணிக்கிறது; அதனால் அடுத்த சர்க்கத்தின் தீய அறிகுறிக் காட்சி முன்கூட்டியே குறிக்கப்படுகிறது.

தாய்வழிப் பாட்டனாரிடம் விடைபெற்று, தாய்மாமன் யுதாஜித்திடமும் சொல்லிக்கொண்டு, பரதன் சத்ருக்னனுடன் தேரில் ஏறிப் புறப்பட்டான். அவனுக்குப் பின்னால் வட்டச் சக்கரங்களுடைய நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தேர்களைப் பூட்டி, பணியாளர்கள் ஒட்டகங்களோடும் எருதுகளோடும் குதிரைகளோடும் கழுதைகளோடும் செல்லும் பரதனைப் பின்தொடர்ந்தனர். கடைசிச் சுலோகம் நீண்ட சந்தத்தில் அமைந்துள்ளது — மகாத்மாவான பரதன் படையால் காக்கப்பட்டு, தாய்வழிப் பாட்டனாருக்குத் தமக்கு நிகரான அமைச்சர்களுடன் கூடி, சத்ருக்னனை உடனழைத்துக்கொண்டு, பகைவரற்றவனாக, இந்திரலோகத்திலிருந்து ஒரு சித்தன் புறப்படுவது போல வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டான். இந்த உவமை இருபொருள் கொண்டது — ஒருபுறம் செல்வச் சிறப்பைக் குறிக்கிறது, மறுபுறம் பிரிவைக் குறிக்கிறது; ஏனெனில் இந்திரலோகத்திலிருந்து வெளியேறுவது இன்பமான இடத்திலிருந்து வெளியேறுவதே. ‘பகைவரற்றவன்’ என்ற அடைமொழியும் இரக்கத்துக்குரியது; ஏனெனில் வெளிப் பகைவர் இல்லாதவனுக்கு அவனுடைய வீட்டிலேயே பெருங்கேடு காத்திருக்கிறது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் பரதனின் பயணத் தொடக்கத்துடன் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் வழியின் வருணனையும் அயோத்தியைக் காணுதலும் இடம்பெறும்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्ततितमः सर्गः॥ ७०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க