சர்க்கம்
காட்டின் முதல் இரவில் ராமனின் புலம்பல்
வத்ஸ தேசத்தில் மரத்தடியில் காட்டின் முதல் இரவு, தந்தை, கைகேயி, கௌசல்யை பற்றி ராமனின் சிந்தனை, லக்ஷ்மணனைத் திரும்புமாறு அறிவுறுத்தல், லக்ஷ்மணனின் மறுப்பு
கங்கையைக் கடந்து வத்ஸ தேசத்தை அடைந்த ராமன், அந்தப் பெருமரத்தை அணுகி, மாலைச் சந்தியா வந்தனத்தை முடித்துவிட்டு லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: ‘நாட்டுக்கு வெளியே கழியும் முதல் இரவு இன்றுதான்; சுமந்திரனும் இல்லாத இரவு இது; அதை எண்ணி நீ ஏங்கலாகாது. இன்றுமுதல் இரவுகளில் நாம் இருவரும் சோம்பலின்றி விழித்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் சீதையின் நலனும் காப்பும் நம் இருவரையே சார்ந்துள்ளன. சௌமித்ரியே, இந்த இரவை எப்படியோ கழிப்போம்; நாமே சேகரித்த புல்லையும் இலைகளையும் தரையில் பரப்பிப் படுத்துக்கொள்வோம்.’ பின்னர் விலையுயர்ந்த படுக்கைக்குப் பழகிய அவன் தரையில் படுத்துக்கொண்டு, சௌமித்திரியிடம் இந்த நல்ல சொற்களைப் பேசினான். இங்கே கவிஞரின் திறன் காணத்தக்கது — பொற்கட்டிலில் உறங்கத் தகுந்தவன் தன் கையால் சேர்த்த புல்லின் மேல் உறங்குகிறான்; ஆயினும் அவனுடைய சொல் ‘நல்லதாகவே’ இருக்கிறது. ‘ஏங்கலாகாது’ என்ற சொல்லால் ராமன் லக்ஷ்மணனின் மனத்தை முன்னதாகவே தேற்றுகிறான், ஏனெனில் சுமந்திரனின் பிரிவு அப்போதுதான் நிகழ்ந்தது. மேலும் ‘கதஞ்சித்’ (எப்படியோ) என்ற சொல்லால் துன்பத்தை ஏற்பது குறிக்கப்படுகிறது — இன்பத்தை எதிர்பார்ப்பதில்லை, இரவைக் கழிப்பது மட்டுமே நோக்கம்.
ராமன் கூறுகிறான்: ‘லக்ஷ்மணா, இன்று மகாராஜா நிச்சயம் துயரத்தோடு உறங்குவார்; விருப்பம் நிறைவேறிய கைகேயியோ மனநிறைவடைந்திருப்பாள். அந்தத் தேவி கைகேயி அரசின் பொருட்டு வந்த பரதனைக் கண்டதும் மகாராஜாவை உயிரிலிருந்தும் நழுவச் செய்யக்கூடும். அவர் ஆதரவற்றவர், முதியவர், என்னிடமிருந்தும் பிரிக்கப்பட்டவர்; ஆசைக்கு ஆட்பட்டுக் கைகேயியின் வசப்பட்ட அவர் என்ன செய்வார்?’ இங்கே ராமனின் கருணை காணத்தக்கது — தன் வனவாசத்தை விட்டுவிட்டு அவன் தந்தையின் நிலையையே எண்ணுகிறான். ‘அநாத:’ (ஆதரவற்றவர்) என்ற சொல் இங்கே நெஞ்சைத் தொடுவது — கோசலம் முழுவதற்கும் தலைவனானவன் மகனைப் பிரிந்ததால் தானே ஆதரவற்றவனாகிவிட்டான். ‘மயா வினா க்ருத:’ (என்னிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டவர்) என்ற செயப்பாட்டுவினைப் பிரயோகத்தால், பிரிவு அவர் விருப்பத்தால் அல்ல, பிறரால் நிகழ்த்தப்பட்டது என்பது குறிக்கப்படுகிறது. கைகேயியைப் பற்றிய ராமனின் ஐயம் வெறுப்பால் அல்ல, தந்தையைக் காக்கும் கவலையாலேயே எழுந்தது. ஆறாம் சுலோகம் முதல் இருபத்தாறாம் சுலோகம் வரையிலான ராமனின் இந்தச் சொற்கள் லக்ஷ்மணனைச் சோதிக்கவும் அவனைத் திருப்பி அனுப்பவுமே சொல்லப்பட்டவை, அவனுடைய உண்மையான கருத்து அல்ல என்று இந்தி உரையில் குறிப்பு உள்ளது. ‘த்ருவம்’ (நிச்சயம்) என்ற உறுதிச்சொல்லால், தொலைவில் உள்ள தந்தையின் நிலையை ராமன் கண்முன் காண்பது போலக் காண்கிறான்.
‘அரசரின் இந்தத் துன்பத்தையும் மதிமயக்கத்தையும் கண்டு எனக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றுகிறது — பொருளையும் தர்மத்தையும் விட ஆசையே வலியது. தந்தை என்னைக் கைவிட்டதுபோல, ஒரு பெண்ணுக்காகத் தன் விருப்பப்படி நடக்கும் மகனை, அறிவில்லாதவனாயினும் எந்த மனிதன் கைவிடுவான்? கைகேயியின் மகனான பரதனே இன்பமுடையவன், நல்ல மனைவியை உடையவன்; அவன் ஒருவனே பேரரசனைப் போல மகிழ்ச்சியான கோசல மக்களை ஆள்வான். தந்தை வயதால் காலம் கடந்தவராகி, நானும் காட்டைச் சார்ந்தபின், அவனே அரசு முழுவதற்கும் ஒரே இன்பமாக இருப்பான். பொருளையும் தர்மத்தையும் கைவிட்டு ஆசையைப் பின்பற்றுபவன், அரசர் தசரதரைப் போல, விரைவில் ஆபத்தில் வீழ்கிறான். சௌம்யனே, கைகேயி தசரதரின் முடிவுக்காகவும், என்னை நாடுகடத்துவதற்காகவும், பரதனின் அரசுக்காகவுமே வந்தவள் என்று நினைக்கிறேன்.’ இங்கே மூன்று புருஷார்த்தங்களின் ஆய்வு — தர்மம், பொருள், இன்பம் என்ற மூன்றில் இன்பமே தாழ்ந்தது, ஆயினும் அதுவே வலியது என்று ராமன் அனுபவத்தால் கூறுகிறான். ‘சந்தானுவர்த்தினம்’ (விருப்பப்படி நடப்பவன்) என்ற சொல்லால் ராமன் தன் கீழ்ப்படிதலையே நினைவூட்டுகிறான் — தந்தையின் சொல்லை ஒருபோதும் மீறாதவனே கைவிடப்பட்டான். ‘ஆலோக்ய’ (கண்டு) என்ற சொல்லால், ராமன் இந்த முடிவுக்கு வருவது சாஸ்திர வாக்கியத்தால் அல்ல, தன் சொந்த அனுபவத்தாலேயே என்பது குறிக்கப்படுகிறது.
‘இப்போதும் சௌபாக்கியச் செருக்கால் மயங்கிய கைகேயி என் பொருட்டுக் கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் துன்புறுத்தக்கூடும். நம் காரணமாகத் தாய் தேவி சுமித்திரை துன்பத்தில் வாழ நேரலாம்; ஆகவே லக்ஷ்மணா, நீ இங்கிருந்தே உரிய நேரத்தில் அயோத்திக்குத் திரும்பிச் செல். நான் ஒருவனே சீதையோடு தண்டகக் காட்டுக்குச் செல்வேன்; நீ ஆதரவற்ற கௌசல்யைக்கு ஆதரவாக இருப்பாய். இழிசெயல் புரியும் கைகேயி வெறுப்பால் அநீதி செய்யக்கூடும்; தர்மம் அறிந்தவனே, உன் தாய்க்கும் என் தாய்க்கும் அவள் நஞ்சுகூடக் கொடுக்கக்கூடும்.’ இங்கே ராமனின் வாதம் இருவகை — ஒருபுறம் சுமித்திரையின் துன்பம், மறுபுறம் கௌசல்யையைக் காத்தல்; இரண்டையும் கொண்டு லக்ஷ்மணனைத் திருப்ப அவன் விரும்புகிறான். ‘நஞ்சு கொடுக்கக்கூடும்’ என்ற ஐயம் மிகக் கடுமையானது; ஆனால் அது ராமனின் உண்மையான கருத்து அல்ல, லக்ஷ்மணனின் உறுதியைச் சோதிக்கவே சொல்லப்பட்டது என்று எல்லா உரையாசிரியர்களும் கூறுகின்றனர். ‘அநாதாயா: நாத:’ (ஆதரவற்றவளுக்கு ஆதரவு) என்ற சொல்லிணையால் கௌசல்யையின் இரங்கத்தக்க நிலை வெளிப்படுகிறது — கணவன் துயரில் மூழ்கியவன், மகன் காட்டுக்குச் சென்றவன், ஆகவே அவள் உண்மையிலேயே ஆதரவற்றவள். ‘காலே’ (உரிய நேரத்தில்) என்ற சொல்லால் விடியற்காலை கருதப்படுகிறது; இரவில் தனியே செல்வது தகாது என்பது ராமனின் கவனம்.
‘அன்பனே சௌமித்ரியே, முற்பிறவியில் என் தாய் பெண்களை அவர்களுடைய மகன்களிடமிருந்து பிரித்திருக்க வேண்டும்; அதுவே இன்று அவளுக்கு வந்து சேர்ந்தது. நெடுங்காலம் வளர்க்கப்பட்ட, துன்பப்பட்டு வளர்க்கப்பட்ட என்னிடமிருந்து, பயன் தரும் காலத்திலேயே கௌசல்யை பிரிக்கப்பட்டாள்; எனக்கு இழிவு! சௌமித்ரியே, தாய்க்கு முடிவில்லாத் துயரைத் தரும் என்னைப் போன்ற மகனை எந்தப் பெண்ணும் பெறாமல் இருக்கட்டும். ‘கிளியே, பகைவனின் காலைக் கொத்து’ என்ற சொல் கேட்கப்படும் அந்த நாகணவாய்ப் பறவை கூட என்னைவிட அன்பில் மேம்பட்டது என்று நினைக்கிறேன். பகைவரை அடக்குபவனே, பேறு குறைந்தவளாய், வருந்திக்கொண்டு, மகனில்லாதவள் போல இருக்கும் தாய்க்குச் சிறிதும் உதவாத மகனான என்னால் என்ன பயன்? என் தாய் கௌசல்யை என்னைப் பிரிந்து பேறு குறைந்தவளாகி, பெருந்துயரால் வருந்தித் துயரக் கடலில் வீழ்ந்து கிடக்கிறாள்.’ நாகணவாயின் எடுத்துக்காட்டு இங்கே மிக நெஞ்சைத் தொடுவது — பறவைகூடத் தன்னை வளர்ப்பவளின் பகைவனிடம் சினங்கொள்கிறது, நானோ மகனாக இருந்தும் தாய்க்கு எதுவும் செய்ய இயலவில்லை என்று ராமன் தன்னைத் தானே பழிக்கிறான். ‘பலகாலே’ (பயன் தரும் காலத்தில்) என்ற சொல்லால் மகனிடமிருந்து சேவை எதிர்பார்க்கப்படும் முதுமை குறிக்கப்படுகிறது. ‘அனந்தகம்’ (முடிவில்லாத) என்ற அடைமொழியால் துயரத்தின் அளவின்மை சொல்லப்படுகிறது — பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்தாலும் அது தணியாது என்பது கருத்து.
‘லக்ஷ்மணா, நான் ஒருவனே சினங்கொண்டால் அம்புகளால் அயோத்தியையும் பூமி முழுவதையும் வென்றுவிடுவேன்; ஆயினும் வீரம் இங்கே காரணமாகாது. பாவமற்றவனே, அதர்மத்துக்கும் மறுமைக்கும் நான் அஞ்சுகிறேன்; அதனாலேயே இன்று நான் எனக்கு முடிசூட்டிக்கொள்ளவில்லை.’ இங்கே சர்க்கத்தின் அடிப்படைக் கருத்து வெளிப்படுகிறது — ராமனின் ஆற்றல் முழுமையானதே, ஆனால் அது தர்மத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது; ஆகவே வனவாசம் பலவீனத்தால் அல்ல, தன்னடக்கத்தாலேயே. ‘வீர்யம் அகாரணம்’ (வீரம் காரணமாகாது) என்ற வாக்கியத்தின் கருத்து — மறுமை நலனை அடைவதில் வலிமையும் வீரமும் காரணமாகா; அங்கே தர்மமே வழி. இதையும் இன்னும் பல இரங்கத்தக்கவற்றையும் ஆளில்லா இடத்தில் புலம்பிவிட்டு, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்தோடு, மனம் தளர்ந்து, அவன் இரவில் மௌனமாக அமர்ந்தான். ‘விஜனே’ (ஆளில்லா இடத்தில்) என்ற சொல்லால், ராமன் தன் துயரை உலகுக்கு முன் வெளிப்படுத்துவதில்லை, தம்பியின் முன் மட்டுமே என்பது குறிக்கப்படுகிறது. புலம்பல் ஓய்ந்து, சுடர் அடங்கிய தீயைப் போலவும் அலையடங்கிய கடலைப் போலவும் இருந்த ராமனைக் கண்டு லக்ஷ்மணன் தேற்றினான். இரண்டு உவமைகளும் அமைதியையே குறிப்பவை, வலிமையின்மையை அல்ல. ‘தூஷ்ணீம் உபாவிசத்’ (மௌனமாக அமர்ந்தான்) என்ற சொற்களால், புலம்பலின் முடிவு தீர்வால் அல்ல, மௌனத்தாலேயே நிகழ்ந்தது என்பது குறிக்கப்படுகிறது.
லக்ஷ்மணன் கூறுகிறான்: ‘ஆயுதம் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமா, நீ வெளியேறியதும் இன்று அயோத்தி நகரம் நிலவில்லாத இரவைப் போல நிச்சயம் ஒளியிழந்துவிட்டது. ஆண்களில் சிறந்தவனே, நீ இவ்வாறு வருந்துவது உனக்குத் தகுந்ததல்ல; இதனால் சீதையையும் என்னையும் துயரில் ஆழ்த்துகிறாய். ராகவா, நீரிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இரு மீன்களைப் போல, நீயின்றிச் சீதையும் நானும் ஒரு கணமும் உயிர்வாழமாட்டோம். பகைவரை வாட்டுபவனே, நீயின்றி இன்று நான் தந்தையையோ, சத்ருக்னனையோ, சுமித்திரையையோ, சுவர்க்கத்தையோகூடக் காண விரும்பமாட்டேன்.’ இவ்வாறு லக்ஷ்மணன், திரும்பிச் செல்லுமாறு ராமன் சொன்ன அறிவுரையைக் குறிப்பிடாமலேயே மறுக்கிறான் — வாதத்தால் அல்ல, தான் உயிர்வாழ இயலாது என்று சொல்வதாலேயே விடை தருகிறான். மீன் உவமை மிகப் பொருத்தமானது — நீருக்கு வெளியே மீனின் இறப்பு அக்கணமே நிகழ்கிறது, சிறிது காலம் கழித்து அல்ல. ‘சுவர்க்கத்தையும்’ என்ற சொல்லால், மிக உயர்ந்த பயனையும் ராமனின் அருகாமையைவிடத் தாழ்ந்ததாக அவன் கருதுகிறான். ‘நிலவில்லாத இரவு’ என்ற உவமை இருபொருளைத் தாங்குகிறது — நகரத்தின் அழகிழப்பு, இரவின் இருள்; இரண்டும் ராமனின் பிரிவின் விளைவுகளே.
பின்னர் அங்கே அமர்ந்திருந்த தர்மத்தில் பற்றுடைய அவ்விருவரும், சற்றுத் தொலைவில் ஆலமரத்தடியில் லக்ஷ்மணன் நன்கு அமைத்த படுக்கையைக் கண்டு அதையே அடைந்தனர். லக்ஷ்மணனின் சிறந்த, நிறைவான சொல்லைக் கேட்டு, பகைவரை வாட்டும் ராகவன் மதிப்போடு வனவாசத்தை ஏற்று, நெடுங்காலத்துக்குத் தர்மத்தை மேற்கொண்டு, எல்லா ஆண்டுகளுக்கும் அவ்வாறே ஏற்பாடு செய்தான் — அதாவது பதினான்கு ஆண்டுகளும் லக்ஷ்மணன் உடனிருப்பதை ஏற்றுக்கொண்டான். பின்னர் ஆளரவமற்ற அந்தப் பெருங்காட்டில், ராகவ குலத்தை வளர்க்கும் பெருவலிமையுடைய அவ்விருவரும், மலைச்சாரலில் திரியும் இரு சிங்கங்களைப் போல, அச்சத்தையோ கலக்கத்தையோ அடையவில்லை. இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் வம்சஸ்த யாப்பில் அமைந்துள்ளன; சர்க்கத்தின் முடிவில் இவ்வாறு அமைப்பது கவிஞரின் வழக்கம். சிங்க உவமையால், காடு அவர்களுக்கு அயல் இடம் அல்ல, இயல்பாகவே உரிய இடம் என்று கவிஞர் உணர்த்துகிறார். இந்தச் சர்க்கத்தோடு ராமனின் காட்டின் முதல் இரவு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர்கள் பிரயாகைக்குச் சென்று பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தை அடைகிறார்கள். இங்கே லக்ஷ்மணனுக்குக் காட்டில் உடனிருக்கும் உரிமையை ராமன் முறைப்படி ஏற்றுக்கொண்டது கதையின் முக்கியமான முடிவு. படுக்கைக்கு வரும் ‘சுக்ருதாம்’ (நன்கு அமைக்கப்பட்ட) என்ற அடைமொழியால் லக்ஷ்மணனின் உழைப்பே குறிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் அதை அமைத்தவன் அவனே.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रिपञ्चाशः सर्गः॥ ५३॥