॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 54

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தில் விருந்தோம்பலும் சித்திரகூடத்துக்கான வழிகாட்டலும்

பிரயாகையில் கங்கை யமுனை சங்கமத்தில் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தை அடைதல், முனிவரின் விருந்தோம்பல், ராமன் தனிமையான இடத்தை வேண்டுதல், சித்திரகூடத்தின் வருணனையும் வழிகாட்டலும்

அந்தப் பெருமரத்தடியில் இனிய இரவைக் கழித்து, தூய கதிரவன் உதித்ததும், அந்த மூவரும் அந்த இடத்திலிருந்து புறப்பட்டனர். பாகீரதியான கங்கையை யமுனை சென்று சேரும் இடத்தை நோக்கி, மிகப் பெரிய காட்டுக்குள் ஆழ்ந்து புகுந்து அவர்கள் சென்றனர். புகழ்மிக்க அவர்கள் ஆங்காங்கே பலவகை நிலப்பகுதிகளையும், இதுவரை கண்டிராத மனங்கவரும் இடங்களையும் கண்டவாறு சென்றனர். ‘அத்ருஷ்டபூர்வான்’ (இதுவரை கண்டிராத) என்ற சொல்லால் வனவாசத்தின் புதுமை குறிக்கப்படுகிறது — அயோத்தியின் அரண்மனைகளில் வாழ்க்கையைக் கழித்தவர்களுக்கு இந்த நிலம் முற்றிலும் புதியது. நலமாகச் சென்றுகொண்டு, பூத்துக் குலுங்கும் பலவகை மரங்களைக் கண்டவாறு, பகல் ஏறக்குறைய முடியும் வேளையில், ராமன் சௌமித்திரியிடம் கூறினான். ‘யதாக்ஷேமம்’ (நலமாக) என்ற சொல்லால், பயணம் அவசரமாக அல்ல, இடையிடையே ஓய்வெடுத்து இனிமையாக நடந்தது என்பது குறிக்கப்படுகிறது; துயரத்தின் வேகம் தணிந்தது, வழியும் இனிமையானது. இங்கே மூவரின் பயணம் தப்பியோடுதல் அல்ல, தீர்த்தயாத்திரை போல அமைதியானது. பாகீரதியும் யமுனையும் சேரும் இடம் பிரயாகை என்று புகழ்பெற்றது; அங்கேதான் பரத்வாஜரின் ஆசிரமம் உள்ளது. கவிஞர் முதலில் வழியின் அழகை வருணிக்கிறார், பின்னர் சென்றடையும் இடத்தைக் குறிப்பிடுகிறார் — இதுவே பயண வருணனையின் முறை. ‘விகாஹ்ய’ (ஆழ்ந்து புகுந்து) என்ற சொல்லால் காட்டின் அடர்த்தி குறிக்கப்படுகிறது; அவர்கள் அரசப் பெருவழியில் அல்ல, காட்டின் நடுவழியாகவே செல்கின்றனர். இந்தச் சர்க்கம் முந்தைய சர்க்கத்தைத் தொடர்ந்தே நிகழ்கிறது — அதில் அந்தப் பெருமரத்தடியில் இரவு, இதில் அங்கிருந்து புறப்பாடு.

ராமன் கூறுகிறான்: ‘சௌமித்ரியே, பிரயாகையைச் சுற்றி எழும் சிறந்த புகையைப் பார். அதைப் பகவான் அக்னியின் கொடி என்று கருதுகிறேன்; ஆகவே முனிவர் அருகில் இருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. நாம் நிச்சயம் கங்கையும் யமுனையும் சேரும் இடத்தை அடைந்துவிட்டோம், ஏனெனில் இரு நீர்களும் ஒன்றோடொன்று மோதுவதால் எழும் ஒலி கேட்கிறது. காட்டு விளைபொருள்களைக் கொண்டு வாழ்பவர்கள் பிளந்த விறகுகள் தென்படுகின்றன; ஆசிரமத்தில் வெட்டப்பட்ட பலவகை மரங்களும் இதோ தெரிகின்றன.’ இங்கே ராமன் மூன்று அடையாளங்களால் ஆசிரமம் அருகில் இருப்பதை ஊகிக்கிறான் — புகை, நீரின் முழக்கம், வெட்டிய விறகுகள்; இந்த அனுமான முறை கவிஞரின் யதார்த்தப் பார்வையைக் காட்டுகிறது. பின்னர் வில்லேந்திய அவ்விருவரும் இனிதே சென்று, கதிரவன் சாயும் வேளையில், கங்கையும் யமுனையும் சேரும் இடத்திலுள்ள முனிவரின் உறைவிடத்தை அடைந்தனர். ‘லம்பமானே திவாகரே’ (கதிரவன் சாயும்போது) என்ற சொற்களால் மாலைப்பொழுது குறிக்கப்படுகிறது — விருந்தினர் வருவதற்கு ஏற்ற நேரம் அதுவே. ‘கேதும்’ (கொடி) என்ற சொல்லால் புகை அக்னியின் கொடியாக உருவகிக்கப்படுகிறது — கொடியால் அரசன் அறியப்படுவது போல, புகையால் அக்னிஹோத்திரம் செய்யும் முனிவர் அறியப்படுகிறார். ‘உபஜீவிபி:’ (வாழ்பவர்களால்) என்ற சொல்லால், காட்டில் விளைவனவற்றைக் கொண்டு வாழ்க்கை நடத்தும் தவசிகள் அல்லது கிராமவாசிகள் குறிக்கப்படுகின்றனர்; அவர்கள் வெட்டிய விறகுகள் மனிதர் வாழ்வதன் அடையாளங்கள். இவ்வாறு காட்டின் நடுவிலும் ராமன் அடையாளங்களைக் கொண்டே திசையை உறுதிசெய்கிறான். ‘சுகம் கத்வா’ (இனிதே சென்று) என்ற சொற்களால் வழியில் சிரமம் இல்லாமை குறிக்கப்படுகிறது.

ராமன் ஆசிரமத்தை நெருங்கி, விலங்குகளையும் பறவைகளையும் அஞ்சச் செய்தவாறு சிறிது தூரம் சென்று பரத்வாஜரை அணுகினான். வில்லேந்திய கோலத்தால் ஆசிரமத்தின் அமைதியான விலங்குகளும் பறவைகளும் அஞ்சின என்பது நுட்பமான கவனிப்பு. பின்னர் ஆசிரமத்தை அடைந்து, முனிவரைக் காண விரும்பிய, சீதை பின்தொடர்ந்த அந்த இரு வீரர்களும் தொலைவிலேயே நின்றனர் — அனுமதியின்றி ஆசிரமத்துக்குள் நுழையலாகாது என்பது ஒழுக்கம். பின்னர் அவன் உள்ளே சென்று, சீடர் கூட்டம் சூழ்ந்த, கடும் விரதமுடைய, ஒருமுகப்பட்ட மனமுடைய, தவத்தால் ஞானக்கண் பெற்ற மகாத்மாவான அந்த முனிவரைக் கண்டான். ‘தபஸா லப்தசக்ஷுஷம்’ (தவத்தால் கண் பெற்றவர்) என்ற சொல்லால் தெய்வீகப் பார்வை சொல்லப்படுகிறது, அதனால் அவர் முக்கால நிகழ்வுகளையும் அறிகிறார். அக்னிஹோத்திரத்தை முடித்திருந்த அவரைக் கண்டதுமே, பெரும் பேறுடைய ராமன் கைகூப்பிச் சௌமித்திரியோடும் சீதையோடும் வணங்கினான். அக்னிஹோத்திரத்துக்குப் பின்னரே தரிசனம் — இந்தக் கால நியமமும் சாஸ்திரம் ஏற்றதே. ‘தொலைவிலேயே நின்றனர்’ என்ற சொற்களால் விருந்தினரின் தர்மம் வெளிப்படுகிறது — ஆசிரமத்தின் எல்லையில் நின்று, சீடர் மூலம் தெரிவித்த பிறகே நுழைவது. இந்தி உரையும் இதையே விளக்குகிறது. ‘சீடர் கூட்டம் சூழ்ந்தவர்’ என்ற சொல்லால் பரத்வாஜரின் ஆசாரியத்தன்மை குறிக்கப்படுகிறது; பிரயாகையின் ஆசிரமம் அக்காலத்தில் பெரும் கல்விப் பீடமாக இருந்தது என்பது மரபு. ‘முஹூர்தம் அத்வானம்’ (சிறிது தூரம்) என்ற சொல்லால் ஆசிரம எல்லையிலிருந்து இலைக்குடில் வரையிலான சிறிய இடைவெளி சொல்லப்படுகிறது.

லக்ஷ்மணனின் அண்ணன் தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்டான்: ‘பகவானே, நாங்கள் இருவரும் தசரதரின் மகன்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும். இவள் என் மனைவி, மங்கலமானவள், ஜனகரின் மகளான வைதேகி, குற்றமற்றவள்; ஆளரவமற்ற தவவனத்துக்கு என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்தவள். தந்தையால் நாடுகடத்தப்பட்ட என்னை, உறுதியான விரதமுடைய, எனக்கு அன்பான இந்தத் தம்பி சௌமித்திரி காட்டுக்கே பின்தொடர்ந்து வந்தான். பகவானே, தந்தையால் ஆணையிடப்பட்ட நாங்கள் தவவனத்துக்குள் நுழையப்போகிறோம்; அங்கே கிழங்குகளையும் பழங்களையும் உண்டு தர்மத்தையே கடைப்பிடிப்போம்.’ இங்கே ராமன் துயரையோ கைகேயியின் குற்றத்தையோ சொல்லவில்லை — ‘தந்தையால் ஆணையிடப்பட்டோம்’ என்பதை மட்டுமே காரணமாகத் தெரிவிக்கிறான்; இதுவே அவனுடைய கண்ணியம். அறிவுமிக்க அரசகுமாரனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, தர்மாத்மாவான முனிவர் பசுவையும், அர்க்கியத்தையும், நீரையும் கொண்டுவந்தார். தவத்தில் கனிந்த அவர் காட்டுக் கிழங்குகளையும் பழங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட பலவகைச் சுவையுணவுகளை அவர்களுக்கு அளித்தார், தங்குமிடத்தையும் ஏற்பாடு செய்தார் — இது மதுபர்க்க விதிப்படி அமைந்த முழுமையான விருந்தோம்பல். ‘பசு, அர்க்கியம், நீர்’ என்ற மூன்றும் மதுபர்க்க விதியின் அங்கங்கள் — விருந்தினருக்குப் பசு, பாதம் கழுவும் நீர், அர்க்கியம். முனிவர் சொல்லால் மட்டுமல்ல, விதிப்படியே உபசரிக்கிறார். ‘வாசம் சைவ அப்யகல்பயத்’ (தங்குமிடத்தையும் ஏற்பாடு செய்தார்) என்ற சொல்லால் இரவு தங்குவதற்கான ஏற்பாடும் செய்யப்பட்டது என்பது குறிக்கப்படுகிறது; விருந்தினருக்கு உணவும் உறைவிடமும் இரண்டுமே விருந்தோம்பல். சீதைக்கு வரும் ‘அநிந்திதா’ (குற்றமற்றவள்) என்ற அடைமொழி முனிவரின் முன்னிலையிலும் அவளுடைய ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்டுகிறது.

விலங்குகளும் பறவைகளும் முனிவர்களும் சூழ அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவர், வந்த ராமனை உபசரித்து, வரவேற்புச் சொற்களால் மகிழ்வித்தார். அந்த உபசாரத்தை ஏற்று அமர்ந்த ராகவனிடம் பரத்வாஜர் அப்போது தர்மத்தோடு கூடிய இந்தச் சொல்லைக் கூறினார்: ‘காகுத்ஸ்தா, நெடுங்காலத்துக்குப் பின் நீ வந்திருப்பதைக் காண்கிறேன். காரணமின்றி நீ நாடுகடத்தப்பட்டதையும் நான் கேள்விப்பட்டேன்.’ ‘சிரஸ்ய கலு’ (நெடுங்காலத்துக்குப் பின்) என்ற சொற்களால் முனிவரின் நீண்ட காத்திருப்பும், ‘அகாரணம்’ (காரணமின்றி) என்பதால் அவருடைய தீர்ப்பும் — குற்றமற்றவனின் நாடுகடத்தல் என்பது — குறிக்கப்படுகின்றன. ‘இரு பெருநதிகளும் சேரும் இந்த இடம் தனிமையானது, புனிதமானது, இனிமையானது; நீ இங்கே இனிதே வாழ்வாயாக.’ முனிவரின் அழைப்பு வெறும் மரியாதை அல்ல, தாய்மை போன்ற அன்பில் வேர்கொண்டது; ராமனைத் தன் மகனைப் போலவே தம் அருகில் வைத்துக்கொள்ள அவர் விரும்புகிறார். ‘தர்மயுக்தம்’ (தர்மத்தோடு கூடிய) என்ற அடைமொழியால், முனிவரின் சொல் ஆர்வத்தால் எழுந்தது அல்ல, தர்மத்துக்கு இயைந்த அழைப்பு என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ‘விவிக்த:’ (தனிமையானது) என்ற சொல்லால் மக்கள் தொடர்பின்மையும், ‘புண்ய:’ (புனிதமானது) என்பதால் தீர்த்தத் தன்மையும், ‘ரமணீய:’ (இனிமையானது) என்பதால் இயற்கை அழகும் சொல்லப்படுகின்றன — மூன்று அடைமொழிகளால் இடத்தின் முழு வருணனை.

பரத்வாஜர் இவ்வாறு சொன்னதும், அனைவரின் நலனிலும் ஈடுபாடுடைய ராகவனான ராமன் நல்ல சொல்லால் மறுமொழி கூறினான்: ‘பகவானே, நகரத்தாரும் நாட்டு மக்களும் இங்கிருந்து அருகில் உள்ளனர்; ஆகவே இங்கே என்னை எளிதில் வந்து காணலாம் என்று கருதுவார்கள் என எண்ணுகிறேன். இந்த ஆசிரமத்தையும் வைதேகியையும் என்னையும் காண மக்கள் வருவார்கள்; இந்தக் காரணத்தால் இங்கே வாழ்வதை நான் விரும்பவில்லை.’ ராமனின் ஐயம் இருவகை — ஒருபுறம் தவவனத்தின் அமைதி குலைதல், மறுபுறம் வனவாச விரதம் தளர்தல்; நகரத்தார் இடைவிடாது வந்துகொண்டிருந்தால் வனவாசம் பெயரளவிலானதாகிவிடும். ‘பகவானே, தனிமையான இடத்தில் சிறந்த ஆசிரமத்துக்கான இடத்தைக் காட்டுவீராக; அங்கே சுகத்துக்குத் தகுந்த ஜனகரின் மகளான வைதேகி மகிழ்ந்திருப்பாள்.’ இங்கே ராமன் தன் சுகத்தைக் கேட்கவில்லை, சீதையின் சுகத்தையே கேட்கிறான்; சுகத்துக்குத் தகுந்தவளாக இருந்தும் அவள் காட்டுக்கு வந்துவிட்டாள் என்பதே அவனுடைய நிலையான கவலை. இங்கே ராமனின் பணிவு காணத்தக்கது — அவன் முனிவரின் அழைப்பை மறுப்பதில்லை, காரணத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு வேறோர் இடத்தைக் கேட்கிறான். ‘சுதர்சம்’ என்பது தொழிற்பெயர்ப் பிரயோகம் — எளிதில் காணக்கூடியது என்று பொருள். இதனால், தன்னைக் காண வரும் மக்களின் சுமையை முனிவரின் ஆசிரமத்தின் மேல் சுமத்த ராமன் விரும்பவில்லை என்பதும் குறிக்கப்படுகிறது. ‘சர்வஹிதே ரத:’ (அனைவரின் நலனிலும் ஈடுபாடுடையவன்) என்ற ராமனின் அடைமொழியால், அவனுடைய மறுப்பும் உலக நலனில் வேர்கொண்டது என்பது குறிக்கப்படுகிறது.

இந்த நல்ல சொல்லைக் கேட்டு, மாமுனிவர் பரத்வாஜர் ராகவனின் கருத்தைப் புரிந்துகொண்டு பொருள் நிறைந்த சொல்லைக் கூறினார்: ‘அன்பனே, இங்கிருந்து பத்துக் குரோச தூரத்தில் ஒரு மலை உள்ளது, அங்கே நீ வாழ்வாய்; அது மாமுனிவர்கள் வணங்கும், புனிதமான, காண்பதற்கு இனிய மலை. கருமுக நீண்டவால் குரங்குகள் திரிவதும், வானரங்களும் கரடிகளும் வாழ்வதும், கந்தமாதன மலைக்கு நிகரானதுமான அது சித்திரகூடம் எனப் புகழ்பெற்றது. சித்திரகூடத்தின் சிகரங்களை ஒருவன் எவ்வளவு காலம் காண்கிறானோ, அவ்வளவு காலம் அவன் நன்மைகளையே மேற்கொள்கிறான், பாவத்தில் மனம் செலுத்துவதில்லை. அங்கே பல முனிவர்கள் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, மண்டையோடு போல் வெளுத்த தலையோடு, தவத்தால் விண்ணுலகை அடைந்தனர். அந்த இடம் உனக்குத் தனிமையானதும் இனிமையானதும் என்று கருதுகிறேன்; அல்லது வனவாசத்துக்காக இங்கேயே என்னோடு வாழ்வாயாக.’ ‘கபாலசிரஸா சஹ’ (மண்டையோடு போன்ற தலையோடு) என்ற சொல்லால், முதுமையால் வெளுத்து மண்டையோடு போல் வெண்மையான முடி குறிக்கப்படுகிறது; அதனால் அவர்களுடைய நீண்ட தவம் குறிக்கப்படுகிறது. பத்துக் குரோச அளவைப் பற்றிக் கீதா பிரஸ் குறிப்பில் கருத்து வேறுபாடு குறிப்பிடப்படுகிறது — சிலர் ‘பத்தும் பத்தும் பத்தும்’ என்று பிரித்து முப்பது குரோசம் என்று கொள்கின்றனர். சித்திரகூடத்தின் வருணனையில் நான்கு பகுதிகள் — நில அளவு (பத்துக் குரோசம்), விலங்கு வளம் (நீண்டவால் குரங்குகள், வானரங்கள், கரடிகள்), பெருமை (காண்பதாலேயே பாவம் நீங்குதல்), தவச் சித்தி (முனிவர்கள் விண்ணை அடைந்தது). இறுதியில் முனிவர் மீண்டும் ‘இங்கேயே வாழ்’ என்ற மாற்று வழியைத் தருகிறார் — இதனால் அவருடைய அன்பு தணியவில்லை என்பது குறிக்கப்படுகிறது.

பரத்வாஜர் அன்புக்குரிய விருந்தினனான அந்த ராமனை மனைவியோடும் தம்பியோடும் எல்லா விருப்பங்களாலும் மகிழ்வித்து வரவேற்றார். பிரயாகையில் அந்த மாமுனிவரை அடைந்த ராமன் வியத்தகு கதைகளைப் பேசிக்கொண்டிருக்க, அந்தப் புனிதமான இரவு வந்தது. சீதையை மூன்றாமவளாகக் கொண்ட காகுத்ஸ்தன், களைத்தவனும் சுகத்துக்குப் பழகியவனுமாக, பரத்வாஜரின் இனிய ஆசிரமத்தில் அந்த இரவை இனிதே கழித்தான். ‘சுகோசித: பரிஸ்ராந்த:’ (சுகத்துக்குப் பழகியவன், களைத்தவன்) என்ற முரண் தோற்றத்தால் கவிஞர் ராமனின் நிலையைக் குறிக்கிறார் — சுகத்துக்குத் தகுந்தவன் பயணக் களைப்பால் சோர்ந்தான்; ஆயினும் முனிவரின் ஆசிரமத்தில் அவனுடைய உறக்கம் இனிமையாகவே இருந்தது. இரவு விடிந்ததும் அவன் பரத்வாஜரை அணுகினான்; சுடர்விடும் ஒளியுடைய அந்த முனிவரிடம் ஆண்களில் புலியான அவன் கூறினான்: ‘சத்தியத்தை இயல்பாகக் கொண்ட பகவானே, உம் ஆசிரமத்தில் இன்று இரவு நாங்கள் தங்கினோம்; நாங்கள் புறப்பட்டுச் செல்ல அனுமதி தருவீராக.’ அந்த இரவு விடிந்ததும் பரத்வாஜர் இதைக் கூறினார்: ‘தேனும் கிழங்கும் பழமும் நிறைந்த சித்திரகூடத்துக்குச் செல்.’ ‘சித்ரா: கதா:’ (வியத்தகு கதைகள்) என்ற சொற்களால் இரவில் ராமனுக்கும் பரத்வாஜருக்கும் இடையே நீண்ட உரையாடல் நடந்தது குறிக்கப்படுகிறது; அதன் பொருளைக் கவிஞர் சொல்லவில்லை. ‘சத்யசீல’ (சத்தியத்தை இயல்பாகக் கொண்டவரே) என்ற முனிவருக்கான விளியால், அவருடைய சொல் வீண்போகாது என்பதை ராமன் குறிக்கிறான் — அவர் சொல்வது நடந்தே தீரும்.

‘பெருவலிமையுடைய ராமா, அந்த இடம் உனக்கு ஏற்றது என்று கருதுகிறேன். அது பலவகை மரக்கூட்டங்கள் நிறைந்தது, கின்னரர்களும் நாகர்களும் வாழ்வது, மயில்களின் அகவலால் இனிமையானது, யானைத் தலைவர்கள் திரிவது. ஐயனே, அது புகழ்பெற்ற சித்திரகூட மலை; அங்கே செல். அது புனிதமானது, இனிமையானது, ஏராளமான கிழங்குகளும் பழங்களும் உடையது; அங்கே காட்டின் உட்பகுதிகளில் யானைக் கூட்டங்களும் மான் கூட்டங்களும் திரிகின்றன; ராகவா, அவற்றை நீ காண்பாய். ஆறுகளையும், ஊற்றுகளையும், மலைச்சமவெளிகளையும், குகைகளையும், பிளவுகளையும், அருவிகளையும் சீதையோடு சுற்றிப் பார்க்கும்போது உன் மனம் மகிழும். மகிழ்ந்த கோயஷ்டிபப் பறவைகளின், குயில்களின் ஒலிகளால் மகிழ்விப்பதும், மேலான இன்பமும் மங்கலமும் உடையதும், மதங்கொண்ட விலங்குகளும் ஏராளமான யானைகளும் நிறைந்ததுமான அந்த மிக இனிய இடத்தை அடைந்து, ஆசிரமம் அமைத்து வாழ்வாயாக.’ நாற்பத்திரண்டாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளைக் கொண்டது — மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் ஒரே எண்ணின் கீழ் அமைந்துள்ளன; நாற்பத்துமூன்றாம் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் உள்ளது; சர்க்கத்தின் முடிவில் இவ்வாறு அமைப்பது கவிஞரின் வழக்கம். இந்தச் சர்க்கத்தோடு ராமன் சென்றடைய வேண்டிய இடம் உறுதியாகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் யமுனையைக் கடப்பதும் சித்திரகூடத்துக்குச் செல்வதும் வருணிக்கப்படுகின்றன. இறுதிச் சுலோகங்களில் பரத்வாஜர் சித்திரகூடத்தின் அழகை மீண்டும் விரிவாக வருணிக்கிறார் — மரக்கூட்டங்கள், கின்னரர்கள், நாகர்கள், மயில்கள், யானைத் தலைவர்கள், யானைக் கூட்டங்கள், மான் கூட்டங்கள், ஆறுகள், ஊற்றுகள், மலைச்சமவெளிகள், பிளவுகள், குகைகள், அருவிகள் என்று. இதனால் ராமனின் மனத்தை அங்கே செலுத்த அவர் விரும்புகிறார்; ‘நந்திஷ்யதி மனஸ்தவ’ (உன் மனம் மகிழும்) என்ற சொற்களால் அவருடைய நோக்கம் தெளிவாகிறது. இவ்வாறு வுல்கேட் பாடத்தில் சித்திரகூட வருணனை இருமுறை அமைந்துள்ளது — ஒருமுறை இருபத்தெட்டாம் சுலோகம் முதல் முப்பத்தொன்றாம் சுலோகம் வரை, மறுமுறை முப்பத்தொன்பதாம் சுலோகம் முதல் நாற்பத்துமூன்றாம் சுலோகம் வரை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुःपञ्चाशः सर्गः॥ ५४॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க