॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 55

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

யமுனையைக் கடத்தல்

பரத்வாஜரின் ஆசிகள், சித்திரகூடத்துக்கான வழிகாட்டல், தெப்பத்தால் காளிந்தியைக் கடத்தல், நதியிடமும் ஆலமரத்திடமும் சீதையின் வேண்டுதல், யமுனைக் கரையில் தங்குதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமனும் லக்ஷ்மணனும் சீதையும் பிரயாகையில் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்தை அடைந்து, அங்கே முனிவரால் உபசரிக்கப்பட்டனர்; இந்தச் சர்க்கம் அவர்கள் சித்திரகூடத்துக்குப் புறப்பட்டதை வருணிக்கிறது. அந்த ஆசிரமத்தில் இரவைக் கழித்து, பகைவரை அடக்கும் அந்த இரு அரசகுமாரர்களும் மாமுனிவரை வணங்கி அந்த மலையை நோக்கிப் புறப்பட்டனர். மாமுனிவர் அவர்களுக்கு ஸ்வஸ்தியயனம் (நலம் வேண்டும் ஆசி) செய்தார்; புறப்பட்ட அவர்களைக் கண்டு, தந்தை தன் சொந்த மகன்களைப் பின்தொடர்வது போல அன்போடு பின்தொடர்ந்தார். பின்னர் பெரும் ஒளியுடைய பரத்வாஜர் சத்தியமே வீரமாகக் கொண்ட ராமனிடம் பேசத் தொடங்கினார்: ‘மனிதரில் சிறந்தவர்களே, கங்கையும் யமுனையும் சேரும் இடத்தை அடைந்து, மேற்கு நோக்கிச் செல்லும் காளிந்தி நதியைப் பின்பற்றிச் செல்லுங்கள்.’ இங்கே கவனிக்கத்தக்கது — முனிவர் வழியை மட்டும் சொல்லவில்லை, மங்கலத்தையும் வாழ்த்துகிறார்; ‘தந்தை மகன்களைப் போல’ என்ற உவமையால் முனிவரின் அன்பு பெற்ற தந்தையின் அன்புக்கு நிகரானது என்பது குறிக்கப்படுகிறது.

முனிவர் மேலும் கூறுகிறார்: ‘எதிர் நீரோட்டமாக வந்து சேரும் காளிந்தியை அடைந்து, அதில் மக்கள் மிகுதியாகப் பயன்படுத்தும் இறங்குதுறையைக் கண்டு, அங்கே தெப்பம் அமைத்து ஒளிமிக்க அந்த நதியைக் கடவுங்கள். பின்னர் பசுமையான இலைகளுடைய பெரிய ஆலமரத்தை அடைவீர்கள்; அது பல மரங்களால் சூழப்பட்டது, கருநிறமானது, சித்தர்கள் வந்து தங்குவது. அந்த ஆலமரத்திடம் சீதை கைகூப்பி ஆசி வேண்டும் சடங்கைச் செய்யலாம்; அந்த மரத்தை அடைந்து அங்கே தங்கலாம், அல்லது கடந்து செல்லலாம்.’ இங்கே ஐந்தாம் சுலோகம் ஆறு அடிகளைக் கொண்டது — ஒரே எண்ணின் கீழ் மூன்று அரைச் சுலோகங்கள் அமைந்துள்ளன. ‘ப்ரசரிதம் தீர்த்தம்’ (மக்கள் பயன்படுத்தும் துறை) என்ற சொல்லால், மக்கள் சென்றுவரும் இறங்குதுறையையே கொள்ள வேண்டும், கண்ட இடத்திலெல்லாம் இறங்கலாகாது என்பது குறிக்கப்படுகிறது; நதியைக் கடக்கும்போது சோதிக்கப்படாத படித்துறையே பெரும் ஆபத்து. கருநிற ஆலமரம் வழியில் புகழ்பெற்ற அடையாளம், ஆகவே முனிவர் அதையே இலக்காகச் சுட்டுகிறார். ‘தங்கலாம், அல்லது கடந்து செல்லலாம்’ என்ற மாற்றுவழியால் முனிவர் அவர்களுடைய சுதந்திரத்தைக் காக்கிறார் — வழிகாட்டி திசையைக் காட்டுகிறார், கட்டுப்படுத்துவதில்லை. சீதை ஆலமரத்தை வணங்குவதும் இங்கே முன்னதாகவே சொல்லப்பட்டுள்ளது; அது இருபத்து நான்காம் சுலோகத்தில் சொன்னபடியே நிறைவேறுகிறது.

‘ஆலமரத்திலிருந்து ஒரு குரோச தூரம் சென்றதும் நீலநிறக் காட்டைக் காண்பீர்கள்; அது சல்லகி மரங்களும் இலந்தை மரங்களும் கலந்தது, யமுனைக் கரை மூங்கில்களால் இனிமையானது. இதுவே சித்திரகூடத்துக்கான வழி, நான் பலமுறை சென்ற வழி; அது இனிமையானது, மென்மையானது, காட்டுத்தீ இல்லாதது.’ இவ்வாறு வழியைக் காட்டிவிட்டு மாமுனிவர் திரும்பினார்; ராமன் அவரை வணங்கி ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி அவரை வழியனுப்பினான். இங்கே முனிவரின் வருணனை வெறும் திசைகாட்டல் அல்ல, ஆறுதலும்கூட — ‘மார்தவயுக்த:’ (மென்மையானது) என்ற சொல்லால் மென்மையான சீதையின் பாதங்களுக்குத் துன்பம் இராது என்பது குறிக்கப்படுகிறது; ‘காட்டுத்தீ இல்லாதது’ என்பதால் காட்டுவாசிகளின் முதன்மையான அச்சம் நீக்கப்படுகிறது. தானே அனுபவித்த வழியைச் சுட்டுவதால், முனிவர் தன் நேரடிச் சான்றாலேயே அவர்களுக்கு நம்பிக்கை ஊட்டுகிறார். ‘க்ரோசமாத்ரம்’ (ஒரு குரோசம் மட்டும்) என்ற அளவுக் குறிப்பால் வழி எளிதானது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது — நீண்ட பயணம் பகுதி பகுதியாகப் பிரித்துச் சொல்லப்படுகிறது, அதனால் கேட்பவர் மனத்தில் சோர்வு எழுவதில்லை.

அந்த முனிவர் திரும்பிச் சென்றதும் ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: ‘உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; இந்த முனிவர் நம்மீது இரக்கம் காட்டுகிறார் என்றால், நாம் உண்மையிலேயே புண்ணியம் செய்தவர்கள்.’ இந்தச் சொல் ராமனின் பண்பை வெளிப்படுத்துகிறது — முனிவரின் அருளைத் தன் பெருமையால் வந்ததாக அவன் கருதவில்லை, முன்பு செய்த புண்ணியத்தால் வந்ததாகக் கருதுகிறான். இவ்வாறு மனவலிமையுடைய ஆண்களில் புலிகளான அவ்விருவரும் கலந்தாலோசித்து, சீதையையே முன்னே செல்லவிட்டுக் காளிந்தி நதிக்குச் சென்றனர். ‘சீதையை முன்னே செல்லவிட்டு’ என்ற சொல் காவல் முறையைக் குறிக்கிறது — முன்னே மருமகள், பின்னே ஆயுதம் தாங்கிய இரு வீரர்கள்; காட்டு வழியில் நடக்க வேண்டிய முறை இதுவே; இது மேலே இருபத்தேழாம் சுலோகத்தில் தெளிவாகச் சொல்லப்படுகிறது.

விரைந்த நீரோட்டமுடைய காளிந்தி நதியை அடைந்ததும், நதியின் நீரைக் கடக்க விரும்பிய அவர்கள் உடனே கவலையில் ஆழ்ந்தனர். பின்னர் அவ்விருவரும் கட்டைகளை இணைத்து மிகப் பெரிய தெப்பத்தை அமைத்தனர்; அது உலர்ந்த மூங்கில்களால் பரப்பப்பட்டு, வெட்டிவேரால் மூடப்பட்டிருந்தது. அதன்பின் வீரமுடைய லக்ஷ்மணன் பிரம்புக் கிளைகளையும் நாவல் கிளைகளையும் வெட்டிச் சீதைக்கு வசதியான இருக்கையை அமைத்தான். இங்கே காவியத்தின் நுட்பம் காணத்தக்கது — தெப்பம் வெறும் கடக்கும் கருவி, ஆனால் லக்ஷ்மணன் அதில் உலர்ந்த மூங்கில்களையும் வெட்டிவேரையும் பரப்பி இருக்கையும் அமைக்கிறான்; அரசகுமாரியின் மென்மையை நினைத்துக் காட்டிலும் இயன்றவரை வசதி செய்யப்படுகிறது. ‘சிந்தாம் ஆபேதிரே’ (கவலையில் ஆழ்ந்தனர்) என்ற சொல்லால், இவர்கள் சித்தர்களோ யோகிகளோ அல்ல, மனிதர்களே என்று கவிஞர் காட்டுகிறார் — நதியைக் கடக்காமல் செல்ல இயலாது என்று அறிந்து அவர்கள் கலக்கமடைந்தனர், பின்னர் தாமே வழியை யோசித்துச் செயல்பட்டனர்.

அங்கே தசரதன் மகன் ராமன், திருமகளைப் போல எண்ணற்கரிய, சற்று நாணமுற்ற அன்புக்குரிய சீதையைத் தெப்பத்தில் ஏற்றினான். வைதேகியின் அருகில் ஆடைகளையும் அணிகலன்களையும், தெப்பத்தில் மண்வெட்டியையும் தோல் பெட்டியையும் ராமன் கவனமாக வைத்தான். ‘கடினகாஜம்’ என்ற சொல்லால் மண்வெட்டியும் தோலால் ஆன பெட்டியும் குறிக்கப்படுகின்றன; இவை காட்டுவாசிகளின் கருவிகள். முதலில் சீதையை ஏற்றிவிட்டு, தெப்பத்தைப் பற்றிக்கொண்டு, மகிழ்ச்சியோடும் கவனத்தோடும் தசரதனின் மகன்கள் இருவரும் கடந்தனர். இங்கே ‘யத்தௌ’ (கவனமுடையவர்கள்) என்ற சொல் முயற்சியையும் விழிப்பையும் குறிக்கிறது; ‘ப்ரீதௌ’ (மகிழ்ந்தவர்கள்) என்பதால் — அச்சத்தை விட்டு மகிழ்ச்சியோடே செயல்படும் சகோதரர்களாக அவர்கள் சித்திரிக்கப்படுகின்றனர். ‘திருமகளைப் போல’ என்ற உவமை சீதையின் தெய்வத்தன்மையை நினைவூட்டுகிறது; அவள் வெறும் அரச மருமகள் அல்ல, நேரடியாக லக்ஷ்மியே என்பது கவிஞரின் கருத்து. ‘சமாஹித:’ (கவனமுடையவன்) என்ற அடைமொழியால், ராமனே முயற்சியோடு அவற்றை வைத்தான் என்பது குறிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் பணியாளர்களும் அரசோடு சேர்த்துக் கைவிடப்பட்டனர்.

காளிந்தியின் நடுவை அடைந்த சீதை அந்த நதியையே வணங்கினாள்: ‘தேவியே, நலம் உண்டாகட்டும்; உன்னைக் கடக்கிறேன்; என் கணவன் தன் விரதத்தை நிறைவேற்றட்டும். ராமன் நலமாகத் திரும்பி வந்து, இக்ஷ்வாகுக்கள் காக்கும் நகரை அடைந்ததும், ஆயிரம் பசுக்களாலும் நூறு சுராக் குடங்களாலும் உன்னை வழிபடுவேன்.’ இவ்வாறு வேண்டிக்கொண்டு கைகூப்பியவாறு, சிறந்த நிறமுடைய சீதை தென்கரையை அடைந்தாள். இங்கே சீதையின் உள்ளம் வெளிப்படுகிறது — தன் துன்பத்தை அவள் நினைப்பதில்லை, கணவனின் விரதம் நிறைவேறுவதை மட்டுமே வேண்டுகிறாள்; திரும்பி வரும்போது செய்வதாக வாக்களித்த வழிபாடு அவளுடைய நம்பிக்கையையே குறிக்கிறது. நதிகளைத் தெய்வங்களாக வணங்குவது வைதிக முறை; அதைச் சீதை காட்டு வழியிலும் கைவிடுவதில்லை. மேலும் ‘இக்ஷ்வாகுபாலிதாம் புரீம்’ (இக்ஷ்வாகுக்கள் காக்கும் நகரம்) என்ற சொல்லால் அவள் அயோத்தியின் அரச குலத்தையே நினைக்கிறாள் — நாடுகடத்தப்பட்டாலும் அந்தக் குலத்தைத் தன்னுடையதாகவே கருதுகிறாள். ஆயிரம் பசுக்கள், நூறு சுராக் குடங்கள் என்ற இரு காணிக்கைகளும் அக்கால நதி வழிபாட்டு முறையைக் காட்டுகின்றன.

பின்னர் அவர்கள் தெப்பத்தால், விரைந்து ஓடுவதும், அலைமாலை சூடியதும், கரையில் வளர்ந்த பல மரங்களால் அழகுபெற்றதுமான யமுனை நதியைக் கடந்தனர். கடந்ததும் தெப்பத்தை விட்டுவிட்டு, யமுனைக் கரைக் காட்டிலிருந்து புறப்பட்டு, குளிர்ந்ததும் பசுமையான இலைகளுடையதுமான கருநிற ஆலமரத்தை அடைந்தனர் — பரத்வாஜர் முன்பு சுட்டிய அதே ஆலமரம். இவ்வாறு முனிவரின் சொல் சொன்னபடியே பலித்தது; இதனால் முனிவரின் வாக்கில் வாசகரின் நம்பிக்கை உறுதிப்படுகிறது. ‘ப்லவம் உத்ஸ்ருஜ்ய’ (தெப்பத்தை விட்டு) என்ற சொல்லும் பொருள் உடையது — தன் பணியை முடித்த கருவி அங்கேயே விடப்படுகிறது; காட்டுவாசிகள் எதையும் கூடுதலாகச் சுமப்பதில்லை. ‘சீதலம்’ (குளிர்ந்த) என்ற அடைமொழி வழிநடையால் களைத்த அவர்களுக்கு ஆறுதலைக் குறிக்கிறது.

ஆலமரத்தை அணுகிய வைதேகி அதை வணங்கினாள்: ‘பெருமரமே, உனக்கு வணக்கம்; என் கணவன் தன் விரதத்தை நிறைவேற்றட்டும். புகழ்மிக்க கௌசல்யையையும் சுமித்திரையையும் நாங்கள் மீண்டும் காண்போமாக.’ இவ்வாறு கைகூப்பி, மனவலிமையுடைய அவள் அந்தப் பெருமரத்தை வலம் வந்தாள். இங்கே சீதையின் வேண்டுதலில் சுயநலம் எதுவுமில்லை — கணவனின் விரதமும் மாமியார்களைக் காண்பதும் மட்டுமே வேண்டப்படுகின்றன. பின்னர் வேண்டிக்கொண்டிருந்த, குற்றமற்ற, அன்புக்குரிய, சொல்வழி நடக்கும் அந்தச் சீதையைக் கண்டு ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான். ‘விதேயா’ (சொல்வழி நடப்பவள்) என்ற சொல்லால் அவளுடைய இணக்கமும், ‘அநிந்திதா’ (குற்றமற்றவள்) என்பதால் குற்றமின்மையும் அறிவிக்கப்படுகின்றன; இதைக் கண்டதாலேயே ராமனின் உள்ளத்தில் அவளைக் காப்பது பற்றிச் சிறப்பான கவலை எழுகிறது; அது பின்னர் லக்ஷ்மணனுக்கான ஆணையாக வெளிப்படுகிறது.

ராமன் கூறினான்: ‘பரதனின் தம்பியே, மனிதரில் சிறந்தவனே, நீ சீதையை அழைத்துக்கொண்டு முன்னே செல்; நான் ஆயுதம் தாங்கிப் பின்னால் தொடர்வேன். ஜனகரின் மகள் எந்தெந்தப் பழத்தையோ பூவையோ கேட்கிறாளோ, எங்கே இவளுடைய மனம் மகிழ்கிறதோ, அதையெல்லாம் வைதேகிக்குக் கொடு.’ அந்த மென்மையான பெண் ஒவ்வொரு மரத்தையும், புதரையும், பூத்துக் குலுங்கும் கொடியையும் இதுவரை கண்டிராத வடிவில் கண்டு ராமனிடம் கேட்டாள்; சீதையின் சொல்லால் ஊக்கமடைந்த லக்ஷ்மணனும் பூக்கொத்துகளையும் இனிய பலவகைச் செடிகளையும் கொண்டுவந்தான். இங்கே வனவாசத்தின் கடுமை சற்று ஓய்கிறது — புதிய காட்சிகளால் சீதைக்குக் குழந்தையைப் போன்ற ஆர்வம் எழுகிறது, சகோதரர் இருவரும் அதை நிறைவேற்றுகின்றனர். ராமனின் ஆணையில் இரண்டு அம்சங்கள் — காவலும் அன்பும்; முன்னே லக்ஷ்மணனும் சீதையும், பின்னே ஆயுதம் தாங்கிய ராமன் என்ற அணிவகுப்பு பகைவர் அச்சத்தை நீக்குகிறது; ‘எங்கே இவளுடைய மனம் மகிழ்கிறதோ’ என்ற சொல் அவளுடைய மனநிறைவையே முதன்மையாகக் கருதுகிறது.

வியத்தகு மணலும் நீரும் உடைய, அன்னங்களும் நாரைகளும் ஒலிக்கும் அந்த நதியை அப்போது கண்டு ஜனக மன்னனின் மகள் மகிழ்ந்தாள். பின்னர் ஒரு குரோச தூரம் சென்று, சகோதரர்களான ராமனும் லக்ஷ்மணனும் வேள்விக்குத் தகுந்த பல விலங்குகளை வேட்டையாடி, யமுனைக் கரைக் காட்டில் திரிந்தனர். மயில் கூட்டங்கள் அகவுவதும், யானைகளும் வானரங்களும் நிறைந்ததுமான அழகிய காட்டில் உலவி, சோர்வற்ற தோற்றமுடைய அவர்கள், சமதளமான நதிக்கரையை அடைந்து, விரைவில் தங்குமிடத்துக்கு வந்தனர். இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளது; இதனால் சர்க்கத்தின் முடிவு குறிக்கப்படுகிறது. ‘அதீனதர்சனா:’ (சோர்வற்ற தோற்றமுடையவர்கள்) என்ற சொல் சர்க்கத்தின் சாரத்தையே தாங்குகிறது — அரசை இழந்தும் அவர்கள் இரங்கத்தக்கவர்கள் அல்லர்; கிடைத்ததைக் கொண்டு நிறைவடைந்து காட்டில் மகிழ்கின்றனர். இந்தச் சர்க்கத்தோடு ராமன் முதலியோரின் சித்திரகூடப் பயணத்தின் இரண்டாம் கட்டம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அவர்கள் சித்திரகூடத்தையே அடைந்து வால்மீகியைக் காண்பார்கள். ‘மேத்யான் ம்ருகான்’ என்ற சொல்லால் வேள்விக்குத் தகுந்த தூய விலங்குகள் குறிக்கப்படுகின்றன, கண்டதெல்லாம் அல்ல; ‘சமம் நதீவப்ரம்’ என்பது படுத்துறங்கத் தகுந்த சமதளமான கரையைக் குறிக்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चपञ्चाशः सर्गः॥ ५५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க