சர்க்கம்
சித்திரகூடத்தில் இலைக்குடில் அமைத்தல்
விடியலில் புறப்பாடு, வழியில் காட்டின் அழகின் வருணனை, சித்திரகூடத்தை அடைதல், வால்மீகியைக் காணுதல், லக்ஷ்மணன் இலைக்குடில் அமைத்தல், வாஸ்து சாந்தி, குடிலுக்குள் புகுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் முதலியோர் யமுனைக் கரையில் தங்குமிடத்துக்கு வந்தனர்; இங்கே அவர்கள் சித்திரகூடத்தை அடைவது வருணிக்கப்படுகிறது. இரவு கழிந்ததும், ரகுகுலத்தில் சிறந்த ராமன் தனக்குப் பின் உறங்கிய லக்ஷ்மணனை மெல்ல எழுப்பினான்: ‘சௌமித்ரியே, இனிமையாகக் கூவும் காட்டுப் பறவைகளின் ஒலியைக் கேள்; பகைவரை வாட்டுபவனே, புறப்படுவோம், புறப்படும் நேரம் இதுவே.’ உரிய நேரத்தில் அண்ணனால் எழுப்பப்பட்ட, உறங்கிக்கொண்டிருந்த லக்ஷ்மணன் உறக்கத்தையும் சோம்பலையும் தொடர்ந்திருந்த களைப்பையும் உதறினான். பின்னர் அனைவரும் எழுந்து, நதியின் மங்கல நீரைத் தொட்டு, முனிவர்கள் பயிலும் சித்திரகூடத்துக்கான அந்த வழியில் சென்றனர். இங்கே கவனிக்கத்தக்கது — ராமன் தம்பிக்கு ஆணையிடுவதில்லை, மெல்ல எழுப்புகிறான், காட்டுப் பறவைகளின் ஒலியையும் சுட்டுகிறான்; அவனுடைய ஆணையும் இனிமையானது. ‘சமயே ப்ரதிபோதித:’ (உரிய நேரத்தில் எழுப்பப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணன் விரைந்து எழுந்தது அறிவிக்கப்படுகிறது — அவன் தாமதிப்பதுமில்லை, மறுத்துப் பேசுவதுமில்லை. ‘நதியின் மங்கல நீரைத் தொட்டு’ என்ற சொற்றொடரால் காலைக் கடன்கள் சுருக்கமாகச் சொல்லப்படுகின்றன; காட்டிலும் நாள்தோறும் செய்யும் கடமைகள் கைவிடப்படுவதில்லை. ‘முனிவர்கள் பயிலும் வழி’ என்பது முந்தைய சர்க்கத்தில் பரத்வாஜர் சுட்டிய வழியே; இவ்வாறு கதையின் தொடர்ச்சி அறுபடாமல் காக்கப்படுகிறது.
உரிய நேரத்தில் புறப்பட்ட ராமன் சௌமித்திரியோடு சென்றுகொண்டே, தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடைய சீதையிடம் இதைக் கூறினான்: ‘வைதேகி, பனிக்காலம் முடிந்ததும் எங்கும் பூத்துக் குலுங்கும் மரங்களைப் பார்; தம் பூக்களாலேயே மாலை சூடிய முருக்க மரங்கள் தீப்பற்றி எரிவன போல ஒளிர்கின்றன. மனிதர்கள் தீண்டாத, பழங்களாலும் பூக்களாலும் தாழ்ந்த சேங்கொட்டை மரங்களையும் வில்வ மரங்களையும் பார் — நிச்சயம் இவற்றைக் கொண்டு நாம் வாழ முடியும். லக்ஷ்மணா, ஒவ்வொரு மரத்திலும் தேனீக்கள் சேர்த்த, துரோண அளவுள்ள தேன்கூடுகள் தொங்குவதைப் பார்.’ இந்த வருணனை இரண்டு நோக்கங்களை நிறைவேற்றுகிறது — சீதையின் மனத்தை மகிழ்விக்கிறது, காட்டில் வாழ்வதற்கான வழியையும் காட்டுகிறது. ‘நரை: அனுபசேவிதான்’ (மனிதர்கள் தீண்டாதவை) என்ற சொல்லால் ஆளரவமின்மை குறிக்கப்படுகிறது; அதுவே அங்கே பழங்கள் மிகுதியாக இருப்பதற்குக் காரணம். ‘சக்ஷ்யாம ஜீவிதும்’ (வாழ முடியும்) என்பது ராமனின் ஆறுதல் — காட்டிலும் பிழைப்பு எளிது என்று. இங்கே ராமன் தன் துயரைச் சொல்லவில்லை, பரதனையோ கைகேயியையோ நினைக்கவில்லை; முன்னே தெரிவதை மட்டுமே சீதைக்குக் காட்டுகிறான். ‘மாலின: கிம்சுகா:’ (மாலை சூடிய முருக்க மரங்கள்) என்ற உவமையால், பூச்சுமையால் வளைந்த மரங்கள் மாலை அணிந்த மனிதர்களைப் போலக் கற்பனை செய்யப்படுகின்றன.
‘பூக்கம்பளம் விரிந்து நெருங்கிய இனிய காட்டுப் பகுதியில் இதோ நீர்க்கோழி கூவுகிறது, அதற்கு மயில் எதிர்க்குரல் கொடுக்கிறது. யானைக் கூட்டங்கள் பின்தொடர்வதும், பறவைக் கூட்டங்கள் ஒலிப்பதும், உயர்ந்த சிகரங்களுடையதுமான இந்தச் சித்திரகூட மலையைப் பார். அன்பனே, சமதளமான தரையுடைய, பல மரங்களால் சூழப்பட்ட, புனிதமான சித்திரகூடக் காட்டில் நாம் மகிழ்ந்திருப்போம்.’ இவ்வாறு ராமன் லக்ஷ்மணனையும் சீதையையும் வழியில் தேற்றியவாறு செல்கிறான். ‘புஷ்பசம்ஸ்தரசங்கடே’ என்ற சொல்லால் தரை பூக்களால் பரப்பப்பட்டுள்ளது என்று சொல்லப்படுகிறது; ‘சமபூமிதலே’ (சமதளமான தரையில்) என்பதால் வாழ்வதற்கான தகுதி குறிக்கப்படுகிறது, ஏனெனில் மேடுபள்ளமான மலையில் இலைக்குடில் நிலைக்காது. இவ்வாறு ராமன் முன்னதாகவே வாழுமிடத்தின் தகுதிகளை ஆராய்கிறான் — இது அரசகுமாரனின் விவேகம். ‘தாத’ (அன்பனே) என்ற விளியும் அன்பைக் குறிப்பது; மூத்தவன் இளையவனிடம் பயன்படுத்துவது. நீர்க்கோழியும் மயிலும் மாறி மாறிக் கூவுவதைக் கேட்டு ராமன் காட்டின் உயிர்ப்பான வடிவைக் காட்டுகிறான்; ஆளில்லாக் காட்டிலும் தனிமை இல்லை, பறவைகளும் விலங்குகளும் துணையாக உள்ளன என்பது கருத்து.
பின்னர் அவ்விருவரும் சீதையோடு நடந்து சென்று, இனிய, மனங்கவரும் சித்திரகூட மலையை அடைந்தனர். பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, ஏராளமான கிழங்குகளும் பழங்களும் உடைய, இனிய, சுவையான நீர் நிறைந்த அந்த மலையை அடைந்து ராமன் கூறினான்: ‘சௌம்யனே, இந்த மலை மனத்துக்கு இனியது, பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது, ஏராளமான கிழங்குகளும் பழங்களும் உடையது, அழகியது; இங்கே இனிதே வாழ்க்கை நடத்த முடியும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த மலையில் மகாத்மாக்களான முனிவர்கள் வாழ்கின்றனர்; அன்பனே, இதுவே நம் உறைவிடமாகட்டும், நாம் இங்கே வாழ்வோம்.’ இங்கே நான்கு தகுதிகள் எண்ணப்பட்டுள்ளன — நீர், கிழங்கும் பழமும், மர நிழல், நல்லோர் தொடர்பு; இவற்றாலேயே ஓர் இடம் வாழத் தகுந்ததாகிறது. குறிப்பாக ‘முனிவர்கள் வாழ்கின்றனர்’ என்ற இறுதித் தகுதியே முதன்மையானது, ஏனெனில் தவவனத்தில் உடன் வாழ்பவர்களே காவல். ‘ப்ரதிபாதி மே’ (எனக்குத் தோன்றுகிறது) என்ற சொல்லால் ராமன் தன் கருத்தைப் பணிவோடு தெரிவிக்கிறான், ஆணையிடுவதில்லை; ‘வயம் அத்ர வசேம’ (நாம் இங்கே வாழ்வோம்) என்ற விதிவினைப் பிரயோகத்தால் இசைவையும் வேண்டுகிறான்.
இவ்வாறு முடிவுசெய்து, சீதை, ராமன், லக்ஷ்மணன் அனைவரும் கைகூப்பியவாறு ஆசிரமத்தை அடைந்து வால்மீகியை வணங்கினர். தர்மம் அறிந்த மாமுனிவர் மகிழ்ந்து அவர்களை உபசரித்தார், வரவேற்புச் சொல்லி ‘அமருங்கள்’ என்றார். பின்னர் நீண்ட கைகளுடைய லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான தலைவன், முனிவரிடம் முறைப்படி தன்னை அறிமுகம் செய்துகொண்டு லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான். இந்தப் பகுதி கீதா பிரஸ் பாடத்தின் சிறப்பு — திறனாய்வுப் பதிப்பில் வால்மீகியைக் காணும் நிகழ்ச்சி இங்கே இல்லை. கவிஞரே ஆதிகவி, அவருடைய ஆசிரமம் சித்திரகூடத்தில் உள்ளது; ஆகவே அவரோடு ராமன் சந்தித்தது மரபில் புகழ்பெற்றது. ‘யதாந்யாயம் ஆத்மானம் சந்நிவேத்ய’ (முறைப்படி தன்னை அறிமுகம் செய்து) என்ற சொல்லால் ஆசிரமத்துக்குள் நுழையும் முறை காட்டப்படுகிறது — வருபவன் தன்னைத் தானே அறிமுகம் செய்துகொள்ள வேண்டும், தன் பெருமையால் பிறர் அறிவார்கள் என்று காத்திருக்கலாகாது. ‘ஆஸ்யதாம்’ (அமருங்கள்) என்ற ஒரே சொல்லால் முனிவரின் உபசாரம் முழுமையடைகிறது — இருக்கை, வரவேற்புச் சொல், வழிபாடு.
ராமன் கூறினான்: ‘லக்ஷ்மணா, உறுதியான சிறந்த மரக்கட்டைகளைக் கொண்டு வா; சௌம்யனே, உறைவிடம் அமை — இங்கே வாழ்வதில் என் மனம் ஈடுபட்டுள்ளது.’ அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பகைவரை அடக்கும் சௌமித்திரி பலவகை மரங்களைக் கொண்டுவந்து, பின்னர் இலைக்குடிலை அமைத்தான். முடிவுற்ற, தட்டிகளால் கட்டப்பட்ட, காண்பதற்கு இனிய அதைக் கண்டு, ஒருமுகப்பட்டுப் பணிவிடை செய்யக் காத்திருந்த லக்ஷ்மணனிடம் ராமன் இந்தச் சொல்லைக் கூறினான். ‘பத்தகடாம்’ என்ற சொல்லால் தட்டிகளால் (மூங்கிலால் செய்த பலகைகளால்) கட்டப்பட்ட சுவர் குறிக்கப்படுகிறது; அதனால் மழையும் காற்றும் தடுக்கப்படுகின்றன. ‘வாசே மே மன: அபிரதம்’ (இங்கே வாழ்வதில் என் மனம் ஈடுபட்டுள்ளது) என்ற ராமனின் சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — பதினான்கு ஆண்டுகள் இங்கே தங்க வேண்டும் என்ற உறுதியோடேயே அவன் நிலையான உறைவிடத்தை அமைக்கச் செய்கிறான், தற்காலிகப் புகலிடத்தை அல்ல. ‘சுஸ்ரூஷமாணம் ஏகாக்ரம்’ (ஒருமுகப்பட்டுப் பணிவிடைக்குக் காத்திருப்பவன்) என்ற லக்ஷ்மணனின் இரு அடைமொழிகளும் அவனுடைய இயல்பையே வருணிக்கின்றன — அண்ணனின் சொல்லைக் கேட்க அவன் எப்போதும் ஆயத்தமாக இருக்கிறான். ஒரே நாளில் மரம் வெட்டுதல், கட்டை சேகரித்தல், சுவர் கட்டுதல், கூரை வேய்தல் — இவை அனைத்தையும் அவன் தனியொருவனாகச் செய்தான்.
‘சௌமித்ரியே, ஐணேய மாமிசத்தைக் கொண்டுவந்து குடிலுக்கு வேள்வி செய்வோம்; நீண்டகாலம் வாழ விரும்புவோர் வாஸ்து சாந்தி செய்ய வேண்டும். நல்ல பார்வையுடைய லக்ஷ்மணா, விலங்கை வேட்டையாடி விரைவில் இங்கே கொண்டு வா; சாஸ்திரம் கூறும் விதி செய்யப்பட வேண்டும் — தர்மத்தை நினைவில் கொள்.’ அண்ணனின் சொல்லை உணர்ந்து, பகை வீரர்களை அழிக்கும் லக்ஷ்மணன் சொன்னபடியே செய்தான்; ராமன் அவனிடம் மீண்டும் கூறினான்: ‘இதைச் சமை, குடிலுக்கு வேள்வி செய்வோம்; சௌம்யனே, விரைவாக; இந்த முகூர்த்தமும் இந்த நாளும் ‘த்ருவம்’ (நிலையானவை).’ கீதா பிரஸ் பதிப்பின் குறிப்பில் ‘ஐணேயம் மாம்ஸம்’ என்ற சொல்லின் பொருள் மான் இறைச்சி அல்ல, கஜகந்தக் கிழங்கின் சதை என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது; அதற்குச் சான்றாக ராமனின் ‘கிழங்கும் பழமும் உண்போம்’ என்ற உறுதிமொழி அங்கே மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. ‘த்ருவ: திவஸ:’ (நிலையான நாள்) என்பது முகூர்த்த சாஸ்திரத்தின் கலைச்சொல்; அந்நாளில் கிரக சாந்தி சிறப்பானது; மூன்று உத்தர நட்சத்திரங்களும், ரோகிணியும், ஞாயிற்றுக்கிழமையும் ‘த்ருவம்’ அல்லது ‘ஸ்திரம்’ (நிலையானவை) எனப் பெயர் பெறுகின்றன. ‘சிரஜீவிபி:’ (நீண்டகாலம் வாழ விரும்புவோரால்) என்ற சொல்லால் வாஸ்து சாந்தியின் பயனே சொல்லப்படுகிறது — நீண்ட ஆயுளை விரும்புவோர் அதைக் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். ‘சாஸ்திரம் கூறும் விதி’ என்பது ராமனின் வலியுறுத்தல்; காட்டிலும் அவன் சாஸ்திரத்தையே பிரமாணமாகக் கொள்கிறான்.
வீரமுடைய அந்த லக்ஷ்மணன் வேள்விக்குத் தகுந்த கருமானை வேட்டையாடி, கொழுந்துவிட்டு எரியும் தீயில் இட்டான். அது வெந்து, நன்கு சுடப்பட்டு, குருதி நீங்கியதை அறிந்து, லக்ஷ்மணன் ஆண்களில் புலியான ராகவனிடம் கூறினான்: ‘இந்தக் கருமான் முழுவதும், எல்லா உறுப்புகளோடும், என்னால் சமைக்கப்பட்டது; தேவனுக்கு நிகரானவனே, தேவர்களுக்கு வேள்வி செய் — நீ இதில் வல்லவன் அன்றோ.’ ‘சின்னசோணிதம்’ என்ற சொல் பதிப்பின் குறிப்பில் ‘குருதிக் கோளாறு வடிவான நோய்களை அறுப்பது’ என்று சொற்பிறப்பால் விளக்கப்படுகிறது; இவ்வாறு கஜகந்தக் கிழங்கின் மருத்துவக் குணம் குறிக்கப்படுகிறது. ‘தேவசங்காச’ (தேவனுக்கு நிகரானவனே) என்ற விளியால் லக்ஷ்மணன் அண்ணனைத் தேவனுக்கு நிகராகக் கருதுகிறான்; ‘குசல: ஹி அஸி’ (நீ வல்லவன் அன்றோ) என்பதால் வேள்வி விதியில் ராமனின் திறமையை அறிவிக்கிறான். இங்கே பணிப்பகிர்வு தெளிவாக உள்ளது — கொண்டுவருவதும் சமைப்பதும் லக்ஷ்மணனுடையவை, வேள்வியும் மந்திரமும் ராமனுடையவை; இருவரும் தத்தம் பணியை அன்போடு செய்கின்றனர்.
நற்குணமுடையவனும் ஜபத்தில் வல்லவனுமான ராமன் நீராடி, நியமத்தோடு, வேள்வியின் இறுதியில் சொல்லப்படும் எல்லா மந்திரங்களையும் சுருக்கமாகச் சொன்னான். எல்லாத் தேவர் கூட்டங்களுக்கும் வேள்வி செய்து, தூய்மையுடன் அவன் உறைவிடத்துக்குள் புகுந்தான்; அளவற்ற ஒளியுடைய ராமனின் மனத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது. பின்னர் வைச்வதேவ பலியைச் செய்து, ருத்திரனுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் உரிய வேள்விகளையும் செய்து, வாஸ்துவைச் சாந்திசெய்யும் மங்கலச் சடங்குகளை நடத்தினான். இங்கே புதுமனை புகுதலின் முழு விதியும் வரிசையாகக் காட்டப்படுகிறது — நீராடல், நியமம், மந்திர ஜபம், தேவ வழிபாடு, வைச்வதேவ பலி, ருத்திர விஷ்ணு பூஜை, மங்கல பாராயணம். அரசை இழந்தும் ராமன் இல்லற தர்மத்தைக் கைவிடவில்லை; இலைக்குடிலும் அவனுக்கு வீடே, ஆகவே அங்கும் முழுமையான வாஸ்து சாந்தி செய்யப்படுகிறது. ‘நியத:’ (நியமமுடையவன்), ‘சுசி:’ (தூயவன்) என்ற அடைமொழிகளால் புறத்தூய்மையும் அகத்தூய்மையும் குறிக்கப்படுகின்றன. ‘மனோஹ்லாத: பபூவ’ (மனத்தில் மகிழ்ச்சி பொங்கியது) என்ற சொல்லால் சர்க்கத்தின் உணர்வு மாறுகிறது — இனிமேல் ராமனின் துயரம் தணிந்தது, வனவாசம் ஒரு விரதமாக ஏற்கப்பட்டது.
முறைப்படி ஜபம் செய்து, நதியில் விதிப்படி நீராடி, ராமன் பாவங்களைத் தணிக்கும் சிறந்த பலியைச் செய்தான். ஆசிரமத்துக்கு ஏற்ற வேதித் தலங்களையும், சைத்தியங்களையும், ஆலயங்களையும் அவன் நிறுவினான். ‘ஆசிரமத்துக்கு ஏற்ற’ என்ற சொல் முக்கியமானது — வீடு எப்படியோ அப்படியே தெய்வத் தலங்களும்; சிறிய இலைக்குடிலுக்குச் சிறிய வேதிகளே, அரச அரண்மனையினுடையவை போல விரிவானவை அல்ல. இந்தி உரையில் வேதித் தலங்கள் திக்பாலர்களுக்கான பலியிடங்கள் என்றும், சைத்தியங்கள் கணேசர் முதலியோருக்கானவை என்றும், ஆலயங்கள் விஷ்ணு முதலியோருக்கான இடங்கள் என்றும் விளக்கப்பட்டுள்ளன. இவ்வாறு வனவாசத்தின் முதல் நாளே தர்மச் செயலோடு தொடங்குகிறது. ‘பாபசம்சமனம் பலிம்’ (பாவங்களைத் தணிக்கும் பலி) என்ற சொல்லால், இல்லறத்தான் நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய ‘பஞ்சசூனா’ (ஐந்து கொலைக்களங்களால் நேரும்) குற்றங்களின் சாந்தி சொல்லப்படுகிறது; இதனால் ராமன் காட்டிலும் இல்லற தர்மத்தையே பின்பற்றுகிறான் என்று அறிவிக்கப்படுகிறது.
மர இலைகளால் வேயப்பட்ட, மனத்துக்கு இனிய, இடத்துக்கு ஏற்ப நன்கு அமைக்கப்பட்ட, காற்று புகாத அந்தக் குடிலுக்குள், தேவர் கூட்டங்கள் சுதர்மா சபைக்குள் நுழைவது போல, அனைவரும் ஒன்றாகக் குடியிருக்கப் புகுந்தனர். மிக இனிய சித்திரகூடத்தையும், நல்ல துறைகளுடைய அந்த மால்யவதி நதியையும் அடைந்து, விலங்குகளும் பறவைகளும் நிறைந்த அந்த நிலத்தைக் கண்டு, மகிழ்ந்த ராமன் களிப்புற்றான்; நகரைப் பிரிந்ததால் உண்டான துயரையும் விட்டொழித்தான். இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளன; இதனால் சர்க்கத்தின் முடிவு குறிக்கப்படுகிறது. ‘சுதர்மா சபை’ என்ற உவமையால் இலைக்குடில் தேவசபைக்கு நிகராக்கப்படுகிறது — வீட்டின் பெருமை கல்லால் அல்ல, அதில் வாழ்பவர்களாலேயே. ‘ஜஹௌ ச து:கம் புரவிப்ரவாஸாத்’ (நகரைப் பிரிந்ததால் உண்டான துயரை விட்டான்) என்ற சொல்லால் சர்க்கம் ஆறுதலோடு முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் கதை மீண்டும் அயோத்திக்குத் திரும்புகிறது; அங்கே சுமந்திரன் துயரச் செய்தியைச் சுமந்து திரும்பி வருகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षट्पञ्चाशः सर्गः॥ ५६॥