சர்க்கம்
சுமந்திரன் திரும்பி வருதல்
குகன் தன் இல்லம் செல்லுதல், சுமந்திரன் அயோத்திக்குத் திரும்புதல், நகரத்தாரின் புலம்பல், தசரதனும் கௌசல்யையும் மயங்கி விழுதல், அந்தப்புரத்தில் ஓலம்
முந்தைய சர்க்கங்களில் ராமன் சித்திரகூடத்தில் குடியமர்ந்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் கதை மீண்டும் அயோத்திக்குத் திரும்புகிறது. ராமன் கங்கையின் தென்கரையில் இருந்தபோது, துயரால் வருந்திய குகன் சுமந்திரனோடு நெடுநேரம் பேசிவிட்டுத் தன் இல்லத்துக்குச் சென்றான். ராமன் பரத்வாஜரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றதையும், பிரயாகையில் உபசரிக்கப்பட்டதையும், அவர்கள் மலைவரை சென்றதையும் சிருங்கவேரபுரத்து ஆட்கள் கவனித்து, அனைத்தையும் குகனுக்குத் தெரிவித்தனர். இவ்வாறு நிஷாத அரசன் ராமனிடம் கொண்ட அன்பால் சும்மா இருக்கவில்லை என்று கவிஞர் காட்டுகிறார் — அவர்கள் பாதுகாப்பாக மலையை அடையும்வரை அவன் ஒற்றர்கள் மூலம் செய்தி அறிந்துகொண்டிருந்தான். ‘து:கார்த:’ (துயரால் வருந்தியவன்) என்ற சொல்லால் அவனுடைய துயரமும், ‘நெடுநேரம் பேசி’ என்பதால் சுமந்திரனோடு அவனுக்கிருந்த நட்பும் குறிக்கப்படுகின்றன.
விடைபெற்ற சுமந்திரன் சிறந்த குதிரைகளைப் பூட்டி, ஆழ்ந்த மனக்கலக்கத்தோடு அயோத்தி நகருக்கே புறப்பட்டான். நறுமணமுள்ள காடுகளையும், ஆறுகளையும், ஏரிகளையும், கிராமங்களையும், நகரங்களையும் கண்டவாறு, கவனத்தோடு விரைந்து கடந்து சென்றான். பின்னர் இரண்டாம் நாள் மாலை வேளையில் அந்தத் தேரோட்டி அயோத்தியை அடைந்து, அது மகிழ்ச்சியற்றிருப்பதைக் கண்டான். இங்கே பயண வருணனை சுருக்கமானது — செல்லும்போது கண்டவை எண்ணப்பட்டுள்ளனவே தவிர வருணிக்கப்படவில்லை; ஏனெனில் தேரோட்டியின் மனம் வழியில் ஈடுபடவில்லை, விரைந்து செல்லவே விரும்புகிறது. ‘நிரானந்தாம்’ (மகிழ்ச்சியற்றது) என்ற ஒரே சொல்லால் நகரத்தின் முழு நிலையும் சொல்லப்படுகிறது — முன்பு திருவிழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது இப்போது மகிழ்ச்சியற்றுக் கிடக்கிறது. ‘யத்த:’ (கவனமுடையவன்) என்பது அவனுடைய விழிப்பைக் குறிக்கிறது.
ஓசையற்று வெறிச்சோடியது போலிருந்த அதைக் கண்டு, மிகுந்த மனக்கலக்கமுற்று, துயரத்தின் வேகத்தால் தாக்குண்ட சுமந்திரன் எண்ணினான்: ‘ராமனைப் பற்றிய வேதனையின் துயரால், யானைகளோடும் குதிரைகளோடும் மக்களோடும் மக்கள் தலைவனோடும் இந்த நகரம் துயரத் தீயில் எரிந்துவிடவில்லையே?’ இவ்வாறு கவலையில் ஆழ்ந்த அந்தத் தேரோட்டி விரைந்து செல்லும் குதிரைகளோடு நகர வாயிலை அடைந்து அவசரமாக உள்ளே புகுந்தான். இங்கே சுமந்திரனின் ஐயம் மிகைப்படுத்தல் போலத் தோன்றுகிறது; ஆயினும் அதுவே துயரத்தின் இயல்பு — அன்புக்குரியவர் பிரிந்த இடத்தில் முழு அழிவையே மனம் கற்பனை செய்கிறது. ‘சகஜா சாஸ்வா சஜனா சஜனாதிபா’ (யானைகளோடு, குதிரைகளோடு, மக்களோடு, மக்கள் தலைவனோடு) என்ற நான்கால் நகரத்தின் முழுமை கொள்ளப்படுகிறது — யானைகள், குதிரைகள், குடிமக்கள், அரசன். ‘துயரத் தீயில் எரிந்தது’ என்ற உருவகம் துயரைத் தீயைப் போலச் சுட்டெரிப்பதாகக் காட்டுகிறது.
நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் மக்கள் சுமந்திரனை நோக்கி ஓடிவந்து, ‘ராமன் எங்கே?’ என்று கேட்டவாறு அந்தத் தேரோட்டியைச் சூழ்ந்தனர். அவன் அவர்களிடம் சொன்னான்: ‘கங்கைக் கரையில் ராகவனிடம் விடைபெற்று, தர்மவானான அந்த மகாத்மாவின் அனுமதியோடு நான் திரும்பினேன்.’ அவர்கள் கங்கையைக் கடந்துவிட்டனர் என்று அறிந்ததும், கண்ணீர் நிறைந்த முகங்களோடு மக்கள் ‘ஐயோ, இழிவு!’ என்று பெருமூச்செறிந்து ‘ஹா ராமா!’ என்று கதறினர். இங்கே மக்களின் கேள்வி ஒன்றே — ‘ராமன் எங்கே’; அவர்கள் அரசனைப் பற்றியோ அரசைப் பற்றியோ கேட்கவில்லை. சுமந்திரனின் விடையில் ‘ஆப்ருச்ச்ய’ (விடைபெற்று), ‘அனுஜ்ஞாத:’ (அனுமதி பெற்று) என்ற சொற்களால், அவன் தன் விருப்பப்படி திரும்பவில்லை, ராமனாலேயே அனுப்பப்பட்டான் என்பது தெளிவாகிறது; இதனால் அவன் தன்மீது பழி வராமல் காத்துக்கொள்கிறான். ‘கடந்துவிட்டனர்’ என்று கேட்டதுமே அவர்களுடைய நம்பிக்கை அறுபட்டது — அவர்கள் அக்கரைக்குச் செல்லாதவரை திரும்பி வரும் வாய்ப்பு இருந்தது.
கூட்டம் கூட்டமாக நின்ற அவர்களுடைய சொல்லை அவன் கேட்டான்: ‘இங்கே ராகவனைக் காணாத நாம் உண்மையில் அழிந்தோம். கொடைகளிலும், வேள்விகளிலும், திருமணங்களிலும், பெருங்கூட்டங்களிலும் தர்மவானான ராமனை இடையில் இனி ஒருபோதும் காணமாட்டோம். இந்த மக்களுக்கு எது தகுந்தது, எது விருப்பமானது, எது இன்பம் தருவது என்று எண்ணிக்கொண்டே ராமன் இந்த நகரத்தைத் தந்தையைப் போலக் காத்தான்.’ இங்கே நகரத்தாரின் துயரத்தின் காரணம் தெளிவாக்கப்படுகிறது — அவர்கள் அரசகுமாரனின் செல்வச் சிறப்பை நினைக்கவில்லை, அவனுடைய நாள்தோறுமான கருணையையே நினைக்கின்றனர். ‘தந்தையைப் போலக் காத்தான்’ என்ற உவமை ராமனின் ஆட்சியின் இயல்பையே சொல்கிறது; தந்தை அச்சத்தால் அல்ல, அன்பாலேயே காக்கிறான். ‘சமாஜேஷு மஹத்ஸு’ (பெருங்கூட்டங்களில்) என்பதால் — மக்கள் எங்கெங்கே கூடுகிறார்களோ அங்கெல்லாம் ராமனின் இன்மை உணரப்படுகிறது.
கடைவீதிகளின் நடுவே சாளரங்களில் நின்றிருந்த, ராமனையே எண்ணி வருந்திய பெண்களின் புலம்பலை அவன் கேட்டான். அரசப் பெருவழியின் நடுவே முகத்தை மூடிக்கொண்டு சுமந்திரன் அரசன் தசரதன் இருந்த மாளிகைக்கே சென்றான். தேரிலிருந்து விரைந்து இறங்கி, அரச மாளிகைக்குள் புகுந்து, பெருந்திரளான மக்கள் நிறைந்த ஏழு கட்டுகளையும் அவன் கடந்தான். ‘பிஹிதானன:’ (முகத்தை மூடியவன்) என்ற சொல் சர்க்கத்தில் மிக நெஞ்சைத் தொடுவது — நாணத்தாலும் துயரத்தாலும் தேரோட்டி ஆடையால் முகத்தை மூடுகிறான்; ஏனெனில் ராமனின்றித் திரும்பிய அவனுடைய முகத்தைக் காண யாரும் விரும்பவில்லை, அவனாலும் யாருடைய முகத்தையும் காண இயலவில்லை. ‘அந்தராபணம்’ என்பது கடைவீதிகளின் நடுப்பகுதி; அங்கே சாளரங்களில் நின்ற பெண்கள் புலம்புகின்றனர். ‘ஏழு கட்டுகள்’ என்பவை அரச மாளிகையின் ஏழு மதில் சுற்றுகள்; எட்டாவது மிக உட்பகுதி.
மாடமாளிகைகளிலிருந்தும், மேல்மாடங்களிலிருந்தும், அரண்மனைகளிலிருந்தும் வந்த அவனைக் கண்டு, ராமனைக் காணாமல் மெலிந்திருந்த பெண்கள் ஹாஹாகாரம் செய்தனர். கண்ணீர்ப் பெருக்கில் மூழ்கிய, அகன்ற, மைதீட்டாத கண்களால், மிகவும் வருந்திய அந்தப் பெண்கள் தெளிவின்றி ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். இங்கே மௌனமே வருணிக்கப்படுகிறது — அவர்கள் எதுவும் பேசவில்லை, ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள் மட்டுமே; சொல்ல வேண்டியதெல்லாம் கண்களாலேயே சொல்லப்பட்டது. ‘விமலை:’ (தூய) என்ற சொல்லால் மை தீட்டாத கண்கள் குறிக்கப்படுகின்றன, ஏனெனில் துயரத்தில் அலங்காரம் கைவிடப்படுகிறது. இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் திறனாய்வுப் பதிப்பில் வேறோர் இடத்தில் (2.053.009–010) சுமந்திரனின் சொந்த வாயால் சொல்லப்பட்டவையாகக் காணப்படுகின்றன; வுல்கேட் பாடத்திலோ கவிஞரே அவற்றை வருணிக்கிறார்.
பின்னர் ஆங்காங்கே அரண்மனைகளிலிருந்து, ராமனைப் பற்றிய துயரால் வருந்திய தசரதனின் மனைவியரின் மெல்லிய பேச்சை அவன் கேட்டான்: ‘ராமனோடு புறப்பட்ட இந்தத் தேரோட்டி ராமனின்றி இங்கே வந்திருக்கிறான்; கதறும் கௌசல்யைக்கு அவன் என்ன மறுமொழி சொல்வான்? நான் நினைப்பது போல, வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு அரியது; அதுபோலவே அதன் அழிவும் நிச்சயம் எளிதல்ல — ஏனெனில் பட்டாபிஷேகம் தடுக்கப்பட்டு மகன் வெளியேறிய பிறகும் கௌசல்யை உயிரோடிருக்கிறாள்.’ அரசியரின் உண்மை வடிவான அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, துயரால் பற்றி எரிவது போல அவன் திடீரென்று மாளிகைக்குள் புகுந்தான். அந்தப்புரத்தில் மறைவாக இருக்க வேண்டிய பேச்சே இங்கே தேரோட்டியின் காதுகளில் விழுகிறது; இதனால் நகரம் முழுவதன் துயரமும் ஓரிடத்தில் திரட்டப்படுகிறது. ‘சத்யரூபம் வாக்யம்’ (உண்மை வடிவான சொல்) என்பது கவிஞரின் ஒப்புதலே — அவர்கள் சொன்னதே உண்மையில் சத்தியம்.
எட்டாவது கட்டுக்குள் புகுந்து, வெண்ணிற மாளிகையில், இரங்கத்தக்க நிலையில், நோயுற்று, மகனைப் பற்றிய துயரால் வாடிய அரசனை அவன் கண்டான். அமர்ந்திருந்த அந்த அரசனை அணுகி வணங்கி, ராமன் சொன்ன சொற்களை அப்படியே சுமந்திரன் தெரிவித்தான். அதைக் கேட்டு மௌனமாகவே இருந்த அரசன், மனம் உருகி, ராமனைப் பற்றிய துயரால் வாட்டப்பட்டு, மயங்கித் தரையில் விழுந்தான். இங்கே மூன்று படிநிலைகள் காணத்தக்கவை — முதலில் மௌனம், பின் மனம் உருகுதல், இறுதியில் மயக்கம். ‘யதோக்தம்’ (சொன்னபடியே) என்ற சொல்லால் சுமந்திரனின் சத்திய நிஷ்டை அறிவிக்கப்படுகிறது — அரசனுக்கு அது உயிர்கொல்லியாக இருந்தபோதும், அவன் எதையும் மென்மைப்படுத்திச் சொல்லவில்லை. ‘பாண்டுரே க்ருஹே’ (வெண்ணிற மாளிகையில்) என்பது வெள்ளை மாளிகை; அது அரசனின் துயரத்தால் வெளிறிய நிலைக்கு ஒத்திருக்கிறது.
பூமியின் தலைவன் மயங்கியதும், அரசன் தரையில் விழுந்ததும், கலக்கமுற்ற அந்தப்புரம் கைகளை உயர்த்திக் கதறியது. சுமித்திரையோடு கூடிய கௌசல்யை விழுந்த கணவனை எழுப்பி, இந்தச் சொல்லைக் கூறினாள்: ‘பெரும் பேறுடையவரே, அரிய செயல் செய்த அவனுடைய இந்தத் தூதன் வனவாசத்திலிருந்து வந்திருக்கிறான்; ஏன் இவனுக்கு மறுமொழி சொல்லவில்லை?’ இங்கே கௌசல்யையின் மனவுறுதி காணத்தக்கது — மகனைப் பிரிந்த துயரால் எரிவது அவளே, ஆயினும் அவளே கணவனை எழுப்புகிறாள், சொல்லும் சொல்கிறாள். ‘துஷ்கரகாரிண:’ (அரிய செயல் செய்தவன்) என்ற ராமனுக்கான அடைமொழி பெருமையைக் குறிக்கிறது — எவராலும் செய்ய இயலாததை அவன் செய்தான். ‘தூதம்’ (தூதன்) என்றும் சுமந்திரன் குறிப்பிடப்படுகிறான்; அவன் வெறும் தேரோட்டி அல்ல, மகனின் செய்தியைச் சுமந்து வந்தவன், ஆகவே மதிக்கத்தக்கவன்.
‘ராகவரே, இன்று இந்த அநீதியைச் செய்துவிட்டு நாணுகிறீர்; எழுந்திருங்கள், உமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும் — துயரத்தில் துணை இராது. தேவரே, யாருக்கு அஞ்சித் தேரோட்டியிடம் ராமனைப் பற்றி நீர் கேட்கவில்லையோ, அந்தக் கைகேயி இங்கே இல்லை; நம்பிக்கையோடு பேசுங்கள்.’ இவ்வாறு மகாராஜாவிடம் சொல்லிவிட்டு, துயரத்தில் மூழ்கிக் கண்ணீரால் தழுதழுத்த குரலுடைய கௌசல்யை உடனே தரையில் விழுந்தாள். கௌசல்யையின் சொல்லில் மூன்று அம்சங்கள் — அநீதியை நினைவூட்டுதல், எழுப்புதல், அச்சமின்மையை அளித்தல். ‘யாருக்கு அஞ்சி’ என்ற சொல்லால் அரசனின் பலவீனம் வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படுகிறது; வரம் கொடுத்ததால் கட்டுண்ட அவன் கைகேயியின் முன்னிலையில் மகனைப் பற்றிய செய்தியைக் கேட்கக்கூட இயலாதவனாக இருக்கிறான். ‘விஸ்ரப்தம்’ (நம்பிக்கையோடு) என்ற அச்சமின்மைச் சொல் கணவனிடம் மனைவி கொண்ட இரக்கத்தைக் காட்டுகிறது — சினம் உண்டுதான், ஆயினும் அது இரக்கத்தால் மூடப்பட்டுள்ளது.
அவ்வாறு புலம்பித் தரையில் விழுந்த கௌசல்யையைக் கண்டும், கணவனைப் பார்த்தும், அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் சுற்றிலும் அழுதனர். பின்னர் அந்தப்புரத்தில் எழுந்த ஓலத்தைக் கேட்டு, முதியவர்களும் இளையவர்களுமான ஆண்கள் அனைவரும், பெண்கள் அனைவரும் எங்கும் அழுதனர்; அந்த நகரம் அப்போது மீண்டும் கொந்தளிப்பில் ஆழ்ந்தது. இறுதிச் சுலோகம் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளது; அதனால் துயரத்தின் பரவல் தொனிக்கிறது — அந்தப்புரத்தில் எழுந்த ஓலம் படிப்படியாக நகரம் முழுவதையும் நிறைக்கிறது. ‘புன: ஏவ’ (மீண்டும்) என்ற சொல் முக்கியமானது — முன்பு ராமன் புறப்பட்ட நாளிலும் இப்படியே இருந்தது; இன்று சுமந்திரன் திரும்பியதால் அதே துயரம் மீண்டும் கிளர்ந்தெழுகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தோடு சுமந்திரன் திரும்பி வந்த கதை முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அரசன் தெளிவுபெற்றுச் சுமந்திரனிடம் ராமனின் செய்தியைக் கேட்கிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तपञ्चाशः सर्गः॥ ५७॥