॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 58

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

ராம லக்ஷ்மணரின் செய்திகளைச் சுமந்திரன் தெரிவித்தல்

நினைவு திரும்பிய தசரதனின் கேள்விகள், தந்தை, தாய், பரதன் ஆகியோருக்கு ராமனின் செய்திகள், லக்ஷ்மணனின் சினம், சீதையின் அசைவற்ற நிலை

முந்தைய சர்க்கத்தில் சுமந்திரனிடமிருந்து ராமனின் செய்தியைக் கேட்டுத் தசரதன் மயங்கினான்; கௌசல்யையின் கடிந்துரைக்குப் பின் அந்தப்புரம் முழுவதும் ஓலத்தால் நிறைந்தது. இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் தெளிவுபெற்று நினைவு திரும்புகிறான். உணர்வு பெற்றதுமே அவன் உணவையோ ஓய்வையோ விரும்பவில்லை; ராமனின் செய்திக்காகத் தேரோட்டி சுமந்திரனை அழைக்கிறான் — அவனுடைய துயரத்துக்கு ஒரே மருந்து மகனைப் பற்றிய செய்தியே. அப்போது சுமந்திரன் கைகூப்பியவாறு வந்து நின்று, துன்பமும் துயரமும் நிறைந்து ராமனையே எண்ணி வருந்தும் மகாராஜாவைக் காண்கிறான். கவிஞர் அரசனின் நிலையை இரண்டு யானை உவமைகளால் காட்டுகிறார் — முதியவனும் மிகவும் வருந்தியவனுமான அவன் புதிதாகப் பிடிக்கப்பட்ட யானையைப் போலவும், பெருமூச்செறிந்து சிந்தனையில் ஆழ்ந்த நோயுற்ற யானையைப் போலவும் இருந்தான். பின்னர் அரசன் தேரோட்டியையும் அதே நிலையில் காண்கிறான் — புழுதி படிந்த உடல், கண்ணீர் நிறைந்த முகம், இரங்கத்தக்க தோற்றம். இருவருக்கும் ஒரே நிலை — ஒருவன் தந்தை, மற்றவன் தேரோட்டி, ஆயினும் இருவரும் புழுதியாலும் துயரத்தாலும் மாசடைந்தவர்கள். அத்தகைய தேரோட்டியைக் கண்டு அரசன் மிகவும் வருந்தியவனாகக் கேட்கத் தொடங்குகிறான். தேரோட்டியோ இன்னும் எதுவும் பேசவில்லை; கைகூப்பி நிற்கிறான் மட்டுமே, ஏனெனில் அவன் சொல்லப்போவது அரசனின் துயரத்தை வளர்க்கவே செய்யும். இதுவே சர்க்கத்தின் முன்னுரை — கேள்விகளும் விடைகளுமான நீண்ட உரையாடல் இங்கிருந்து தொடங்குகிறது. ‘ராமவ்ருத்தாந்தகாரணாத்’ (ராமனின் செய்திக்காக) என்ற சொல்லால், அரசனின் எல்லாச் செயல்களும் இப்போது ஒரே இலக்கைப் பின்பற்றுகின்றன என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்.

அரசனின் கேள்விகள் வெறும் செய்தியைப் பற்றியவை அல்ல, இன்பத்தில் வளர்ந்த மகனின் ஒவ்வொரு கண நிலையைப் பற்றியவை. அவன் கேட்கிறான்: ‘தர்மாத்மாவான ராகவன் மரத்தடியைச் சார்ந்து எங்கே வாழ்வான்? மிகுந்த இன்பத்தில் வாழ்ந்த அவன் என்ன உண்பான்? துன்பத்துக்குத் தகாதவனும், அரசனுக்குரிய படுக்கையில் உறங்கத் தகுந்தவனுமான பூமிபாலனின் மகன், ஆதரவற்றவனைப் போலத் தரையில் எப்படி உறங்குகிறான்? எவன் சென்றால் காலாட்களும் தேர்களும் யானைகளும் பின்தொடர்ந்தனவோ, அந்த ராமன் ஆளில்லாக் காட்டைச் சார்ந்து எப்படி வாழ்வான்?’ பின்னர் அவன் காட்டின் கொடுமையை நினைக்கிறான்: ‘கொடிய விலங்குகள் திரிவதும் கருநாகங்கள் உறைவதுமான அந்தக் காட்டை வைதேகியோடு இரு குமாரர்களும் எப்படி அடைந்தனர்? மென்மையான, இரங்கத்தக்க சீதையோடு அரசகுமாரர்கள் தேரிலிருந்து இறங்கி நடந்தே எப்படிச் சென்றனர்?’ இறுதியில் அவனுடைய குரல் மாறுகிறது — துயரத்திலிருந்து பொறாமைக்கு: ‘தேரோட்டியே, நீ உண்மையில் பேறு பெற்றவன்; மந்தர மலைக்குள் நுழையும் அசுவினி தேவர்களைப் போலக் காட்டுக்குள் நுழையும் என் மகன்களை நீ கண்டாய்.’ தந்தை பெறாத அந்தக் காட்சியைத் தேரோட்டி பெற்றான் என்பதே இங்கே அரசனின் வேதனை. உண்மையில் இந்த ஆறு சுலோகங்களும் கேள்வி வடிவில் சொல்லப்பட்டாலும் புலம்பலே; ஒவ்வொரு கேள்வியிலும் முந்தைய இன்பத்துக்கும் தற்போதைய துன்பத்துக்கும் உள்ள முரண் நிறுவப்படுகிறது — படுக்கைக்கு உரியவன் தரையில், தேரில் சென்றவன் நடந்து, படை சூழ்ந்தவன் ஆளில்லா இடத்தில். ‘மந்தர மலைக்குள் அசுவினி தேவர்களைப் போல’ என்ற உவமையால் ராம லக்ஷ்மணரின் அழகும் இணைபிரியாமையும் குறிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் உவமானத்தில் காடே மந்தர மலையாக நிற்கிறது என்பதில் இரக்கமும் பொதிந்துள்ளது.

அரசன் மீண்டும் கேட்கிறான்: ‘ராமன் என்ன சொன்னான், லக்ஷ்மணன் என்ன சொன்னான், காட்டை அடைந்து மைதிலி என்ன சொன்னாள்? தேரோட்டியே, ராமன் அமர்ந்ததையும், உறங்கியதையும், உண்டதையும் சொல்; சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்த யயாதி நல்லோரின் சேர்க்கையால் மீண்டும் இன்பம் பெற்றது போல, இதனாலேயே நான் உயிர்வாழ்வேன்.’ இங்கே அரசனின் துயரத்தின் இயல்பு தெளிவாகிறது — அவன் அறிவுரையையோ ஆறுதலையோ கேட்கவில்லை, மகனின் அன்றாட நடவடிக்கைகளைப் பற்றிய செய்தியை மட்டுமே கேட்கிறான்; அதனாலேயே அவனுடைய உயிர் தாங்கப்படுகிறது. மன்னனால் இவ்வாறு தூண்டப்பட்ட தேரோட்டி, தடுமாறும், கண்ணீரால் கட்டுண்ட குரலில் அரசனிடம் கூறினான் — அவன் சொல்லத் தொடங்கியது அவனுக்கே கேட்கத் தாங்க முடியாதது என்பதைக் கவிஞர் குரலுக்கான அடைமொழிகளாலேயே உணர்த்துகிறார். ‘ஆஸிதம் சயிதம் புக்தம்’ (அமர்ந்தது, உறங்கியது, உண்டது) என்ற மூன்று வினையெச்சங்களே தந்தையின் எல்லாக் கவலைகளையும் திரட்டுகின்றன — அமர்தல், உறங்குதல், உண்ணுதல் — இவ்வளவு மட்டுமே அவன் அறிய விரும்புகிறான். ‘சஜ்ஜமானயா’ (தடுமாறும்) என்ற குரலின் அடைமொழி தொண்டை அடைப்பதையும், ‘பாஷ்பபரிபத்தயா’ (கண்ணீரால் கட்டுண்ட) என்பது கண்ணீரால் கட்டுண்டதையும் குறிக்கின்றன.

சுமந்திரன் சொல்கிறான்: ‘மகாராஜா, அந்தக் கணத்திலும் தர்மத்தையே கடைப்பிடித்தவாறு ராகவன் கைகூப்பித் தலைவணங்கி என்னிடம் கூறினான்: “தேரோட்டியே, தன்னை அறிந்தவரும், தலையால் வணங்கத்தக்கவருமான அந்த மகாத்மாவான தந்தையின் திருவடிகளை என் சார்பில் வணங்கு.”’ இங்கே கவனிக்கத்தக்கது — தந்தையாலேயே நாடுகடத்தப்பட்டவன் தந்தையின் திருவடிகளையே முதலில் நினைக்கிறான்; எங்கும் கடிந்துரையோ கேள்வியோ இல்லை. ‘“அந்தப்புரம் முழுவதற்கும் என் சார்பில் நீ சொல்ல வேண்டும் — வேறுபாடின்றி நலத்தையும் உரியபடி வணக்கத்தையும்”’ என்றும் ஆணையிடுகிறான்; ‘அவிசேஷேண’ (வேறுபாடின்றி) என்ற சொல்லால் அவன் கைகேயியையும் தனியே பிரிக்கவில்லை. பின்னர் தாயைப் பற்றிய சிறப்புச் செய்தி: ‘“என் தாய் கௌசல்யைக்கு நலத்தையும், வணக்கத்தையும், கவனமாக இருக்குமாறும் சொல்ல வேண்டும்; அவளிடம் இந்தச் சொல்லையும் சொல்வாய் — ‘தர்மத்தில் என்றும் நிலைத்திரு; உரிய காலத்தில் அக்னிஹோத்திர சாலையில் ஈடுபடு; தேவி, அரசரின் திருவடிகளைத் தெய்வத்தைப் போலப் பேணு. செருக்கையும் மானத்தையும் விட்டுத் தாய்மாரிடம் சமமாகவே நடந்துகொள்; அம்மா, மேலோளான கைகேயியையும் அரசரைப் பின்பற்றியே மதித்து நட.’”’ மகன் தாயைத் துயரத்திலிருந்து தடுப்பதில்லை, கடமைகளில் ஈடுபடுத்துகிறான் — இதுவே ராமனின் வழி. ‘விதிதாத்மா’ (தன்னை அறிந்தவர்) என்ற தந்தையின் அடைமொழியும் சிந்திக்கத்தக்கது — தன்னை அறிந்தவர் எப்படித் தவறுவார் என்ற குத்தல் இங்கே இல்லை; ராமன் தந்தையை முன்போலவே மதிப்போடு நினைக்கிறான். இங்கே தாயின் துயரத்தைப் போக்க ராமன் எதுவும் சொல்லவில்லை; அக்னிஹோத்திரம், கணவனுக்குப் பணிவிடை என்ற நித்தியக் கடமைகளிலேயே அவளை நிறுத்துகிறான் — செயலாலேயே துயரைக் கடக்க வேண்டும் என்பது கருத்து.

ராமன் மீண்டும் கூறினான்: ‘“குமாரன் பரதனிடம் அரசனிடம் நடப்பது போலவே நடந்துகொள்ள வேண்டும்; மூத்தவர் அல்லாதவராயினும் அரசர்கள் அரசர்களே — இந்த அரச தர்மத்தை நினைவில் கொள்.”’ இந்தச் சொல் கௌசல்யைக்கே சொல்லப்பட்டது; மகனின் அரசைப் பறித்ததால் வருந்தும் தாயே அந்தப் பறித்தவனை அரசனாகக் கருத வேண்டும் என்பது கடினமான அறிவுரை. பின்னர் பரதனுக்கான செய்தி: ‘“பரதனிடமும் என் சார்பில் நலம் சொல்ல வேண்டும் — ‘எல்லாத் தாய்மாரிடமும் முறைப்படி நடந்துகொள். இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் நீண்ட கைகளுடைய நீ இளவரசுப் பதவியில் இருந்துகொண்டு, அரசில் இருக்கும் தந்தையைப் பேணு. அரசர் வயது கடந்தவர் — அவரைத் தடுக்காதே; இளவரசு அரசிலேயே வாழ்ந்து, அவருடைய ஆணையைச் செயல்படுத்துவதன் மூலமே நடந்துகொள்.’”’ ராமன் பரதனின் அரசை மறுப்பதில்லை, அதன் எல்லையையே சுட்டுகிறான் — தந்தை உயிரோடிருக்கிறார், ஆகவே மகன் இளவரசனே, அரசன் அல்ல. இறுதியில் அவன் மிகுதியாகக் கண்ணீர் சொரிந்தவாறு மீண்டும் சொன்னான்: ‘“மகனிடம் ஏக்கமுடைய என் தாயை நீ உன் சொந்தத் தாயைப் போலக் கருத வேண்டும்.”’ இவ்வாறு சொல்லியவாறே பெரும் புகழுடைய, தாமரை இதழ்க் கண்ணனான ராமன் மிகுதியாகக் கண்ணீர் சொரிந்தான் — சொற்களில் மனவுறுதி, கண்களிலோ துயரம். ‘அபி அஜ்யேஷ்டா: ராஜான:’ (மூத்தவர் அல்லாதவராயினும் அரசர்கள்) என்ற சொல்லால், மூத்தவனாக இருப்பதால் வரும் உரிமையை ராமன் தானே விலக்கிக்கொள்கிறான் — அரச தர்மம் வயதால் கட்டுப்படுவதில்லை. ‘ஆஜ்ஞாப்ரவர்தனாத்’ (ஆணையைச் செயல்படுத்துவதால்) என்ற ஐந்தாம் வேற்றுமையால், பரதனின் வாழ்க்கையும் தந்தையின் ஆணையைப் பின்பற்றுவதாகவே இருக்க வேண்டும், சுதந்திரமான ஆட்சியாக அல்ல என்பது குறிக்கப்படுகிறது.

ராமனின் அமைதியான சொற்களுக்குப் பின் லக்ஷ்மணனின் சொல் முற்றிலும் மாறானது. மிகுந்த சினங்கொண்டு பெருமூச்செறிந்து அவன் சொன்னான்: ‘எந்தக் குற்றத்துக்காக இந்த அரசகுமாரன் நாடுகடத்தப்பட்டான்? அரசர் கைகேயியின் கட்டளையை அலட்சியமாகக் கேட்டு ஒப்புக்கொண்டார்; அது செய்யத்தக்கதோ தகாததோ, நாங்கள் அதனால் துன்புறுத்தப்பட்டவர்களே. பேராசையாலோ வரம் கொடுத்ததன் காரணமாகவோ ராமன் நாடுகடத்தப்பட்டிருந்தால், எப்படியாயினும் தீச்செயலே செய்யப்பட்டது.’ பின்னர் அவன் சிந்தனையில் நுட்பமான வேறுபாட்டைச் செய்கிறான்: ‘ஆள்பவருக்கு விருப்பப்படி செய்ய உரிமை உண்டு என்பது அப்படியே இருக்கட்டும்; ராமனைக் கைவிட்டதற்கோ நான் எந்தக் காரணத்தையும் காணவில்லை.’ அதாவது அரசன் தன் விருப்பப்படி எதையும் செய்யலாம், ஆனால் ராமனைக் கைவிடுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை. ‘அறிவின் இலேசான தன்மையால் ஆராயாமல் தொடங்கப்பட்டதும், முரணானதுமான ராகவனின் நாடுகடத்தல் பெரும் பழிக்கூக்குரலையே உண்டாக்கும். நானோ மகாராஜாவிடம் தந்தைமையைக் காணவில்லை; எனக்குச் சகோதரனும், தலைவனும், உறவினனும், தந்தையும் ராகவனே.’ இறுதியில் அவன் அரசியல் நோக்கில் கேட்கிறான்: ‘உலகனைத்துக்கும் அன்பானவனும் உலகனைத்தின் நலனில் ஈடுபாடுடையவனுமானவனைக் கைவிட்டு, இந்தச் செயலால் உலகம் முழுவதும் அவரிடம் எப்படிப் பற்றுக்கொள்ளும்? எல்லா மக்களுக்கும் இனியவனான தர்மவான் ராமனை நாடுகடத்திவிட்டு, உலகனைத்தின் எதிர்ப்போடு அவர் எப்படி அரசராக இருப்பார்?’ அரசன் மக்களின் அன்பாலேயே அரசன், வெறும் பதவியால் அல்ல என்பது கருத்து. இங்கே லக்ஷ்மணனின் சொற்கள் சுமந்திரனின் வாயாலேயே அரசனின் காதுகளில் விழுகின்றன, ஆகவே அவற்றின் கூர்மை இருமடங்காகிறது — மகனின் கடிந்துரை தேரோட்டியால் சொல்லப்பட்டுத் தந்தையின் முன் வைக்கப்படுகிறது. ‘சங்க்ரோசம்’ என்ற சொல்லால் உலகப் பழி குறிக்கப்படுகிறது; அது அரசனின் புகழை அழித்துவிடும்.

இறுதியில் சுமந்திரன் சீதையின் நிலையைச் சொல்கிறான்: ‘மகாராஜா, இரங்கத்தக்க ஜானகியோ பெருமூச்சு மட்டுமே விட்டவாறு, பேய் பிடித்த மனமுடையவள் போல, அசைவற்று, தன்னை மறந்து நின்றிருந்தாள். இதுவரை துன்பம் கண்டிராத அந்தப் புகழ்மிக்க அரசகுமாரி அந்தத் துயரால் அழுதவாறு என்னிடம் எதுவுமே சொல்லவில்லை.’ ராமன் சொற்களாலும், லக்ஷ்மணன் சினத்தாலும், சீதையோ மௌனத்தாலும் தம் துயரை வெளிப்படுத்துகின்றனர் — மூவருக்கும் மூவகை எதிர்வினை. ‘வாடிய முகத்தோடு கணவனை நிமிர்ந்து பார்த்துக்கொண்டும், புறப்படும் என்னைப் பார்த்தும் அவள் திடீரென்று கண்ணீர் உகுத்தாள்.’ இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் ஒரு சித்திரத்தையே நிறுவுகிறது: ‘அப்படியே கண்ணீர் முகத்தோடு, கைகூப்பி, லக்ஷ்மணனின் கைகளால் காக்கப்பட்டு ராமன் நின்றான்; அப்படியே அழுதவாறு இரங்கத்தக்க சீதை சிலசமயம் அரசத் தேரையும் சிலசமயம் என்னையும் பார்க்கிறாள்.’ ‘ததைவ’ (அப்படியே) என்ற சொல் இருமுறை வருவதால், அந்தக் காட்சி தேரோட்டியின் கண்களில் இன்னும் நிலைத்திருக்கிறது, மறையவில்லை என்று கவிஞர் உணர்த்துகிறார். இந்தக் காட்சியோடு சர்க்கம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் தான் திரும்பியதை வருணிப்பான். ‘விஷ்டிதா விஸ்ம்ருதா ஸ்திதா’ (அசைவற்று, தன்னை மறந்து, நின்றிருந்தாள்) என்ற மூன்று சொற்களால் கவிஞர் அவளுடைய அசைவற்ற நிலையைப் படிப்படியாகக் காட்டுகிறார் — நிலைத்தல், நினைவிழத்தல், நின்றிருத்தல். சர்க்கத்தின் இறுதியில், நிகழ்ச்சி கடந்துவிட்டதாயினும் சுமந்திரனின் சொல் நிகழ்காலத்தில் (‘நிரீக்ஷதே’ — பார்க்கிறாள்) பிரயோகிக்கப்பட்டுள்ளது — இதனால் நினைவின் உயிர்ப்பு குறிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टपञ्चाशः सर्गः॥ ५८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க