சர்க்கம்
காட்டின் துயரையும் நகரின் துயரையும் சுமந்திரன் வருணித்தல்
குதிரைகள் திரும்ப மறுத்தல், ராமனைப் பற்றிய துயரால் உயிருள்ளவையும் உயிரற்றவையும் படும் இன்னல், அயோத்தியின் கைம்மை நிலை, தசரதனின் தன்னிந்தை, துயரக் கடல் புலம்பல், மயக்கம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோரின் நிலையைத் தெரிவித்தான்; இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் தான் திரும்பி வந்த கதையைத் தொடங்குகிறான். அவன் கூறுகிறான்: ‘ராமன் காட்டுக்குப் புறப்பட்டதும், திரும்பிய என் குதிரைகள் வழியில் நகரவில்லை; சூடான கண்ணீர் சொரிந்தவாறு நின்றுவிட்டன.’ இங்கே கவிஞர் முதலில் விலங்குகளைச் சாட்சியாக்குகிறார் — மனிதர்கள் சொல்வதைக் குதிரைகளும் கண்ணீராலேயே சொல்கின்றன. ‘இரு அரசகுமாரர்களையும் கைகூப்பி வணங்கி, அந்தத் துயரத்தையும் நெஞ்சில் தாங்கியவாறு தேரில் ஏறி நான் புறப்பட்டேன்.’ ‘தாரயன்’ (தாங்கியவாறு) என்ற சொல்லால், அவன் துயரை விட்டுவிடவில்லை, சுமந்தவாறே சென்றான் என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ‘ராமன் ஒருவேளை மீண்டும் என்னை அழைப்பானோ என்ற நம்பிக்கையில், குகனோடு அங்கேயே பல நாள்கள் தங்கியிருந்தேன்.’ குகனின் பெயரை நினைவுகூர்வதால் முந்தைய சர்க்கங்களின் சிருங்கவேரபுர நிகழ்ச்சி மீண்டும் தொடப்படுகிறது; தேரோட்டி தாமதித்ததன் காரணமும் இதனால் தெளிவாகிறது. ‘பல நாள்கள்’ என்ற சொல்லால் தேரோட்டி விரைவில் திரும்பவில்லை என்பது குறிக்கப்படுகிறது; அவனுடைய நம்பிக்கையே அவனை அங்கே கட்டிவைத்தது. குதிரைகளின் தடையோ ஒரு சகுனம் போன்றது — அவையும் திரும்பிச் செல்லவே விரும்பின என்று கவிஞர் உணர்த்துகிறார்.
பின்னர் சுமந்திரன் உயிரற்றவை, உயிருள்ளவை இரண்டின் ஒரே மாதிரியான துயர நிலையையும் வருணிக்கிறான். ‘மகாராஜா, உம் நாட்டில் பெருந்துன்பத்தால் மெலிந்த மரங்களும் பூக்களோடும் தளிர்களோடும் மொட்டுகளோடும் வாடிவிட்டன. ஆறுகளும், குட்டைகளும், ஏரிகளும் வெதும்பிய நீருடையவையாகிவிட்டன; காடுகளும் சோலைகளும் இலைகள் உலர்ந்துவிட்டன. உயிரினங்கள் நகரவில்லை, கொடிய விலங்குகள் திரியவில்லை; ராமனைப் பற்றிய துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அந்தக் காடு ஓசையற்றுப் போனது. தாமரைக் குளங்களின் தாமரைகள் வெதும்பின, அவற்றின் மீன்களும் பறவைகளும் மறைந்தன; ஆறுகள் கலங்கிய நீருடையவை, அவற்றில் தாமரை இலைகள் மறைந்துவிட்டன. நீரில் பூப்பவையும் நிலத்தில் பூப்பவையுமான மலர்களும் மாலைகளும் குறைந்த மணமுடையவையாக உள்ளன, ஆகவே மிகுதியாக ஒளிர்வதில்லை; பழங்களும் முன்போலத் தென்படுவதில்லை. இங்கே தோட்டங்கள் வெறிச்சோடியுள்ளன, அவற்றின் பறவைகள் மறைந்துவிட்டன; மனிதரில் சிறந்தவரே, பூங்காக்களை நான் இனியவையாகக் காணவில்லை.’ இந்த வருணனை வெறும் அணி அல்ல — ராமனின் பிரிவு அரசன் ஒருவனுக்கு மட்டுமல்ல, இயற்கை உலகம் முழுவதற்குமான துன்பம் என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘உபதப்தோதகா:’ (வெதும்பிய நீருடையவை), ‘பரிசுஷ்கபலாசானி’ (இலைகள் உலர்ந்தவை), ‘சந்தப்தபத்மா:’ (தாமரைகள் வெதும்பியவை) என்ற சொற்களில் நீர், இலை, பூ ஆகிய மூன்றின் வறட்சி முறையே வருணிக்கப்படுகிறது; இதனால் இயற்கையின் எல்லாச் செல்வங்களும் குன்றின என்பது குறிக்கப்படுகிறது. ‘நிஷ்கூஜம்’ (ஓசையற்றது) என்ற சொல்லே இங்கே முதன்மையானது — காட்டின் உயிர் பறவைகளின் ஒலியே அன்றோ. ‘யதாபுரம்’ (முன்போல) என்ற சொல்லால் முந்தைய செழிப்போடு நேரடி ஒப்பீடு செய்யப்படுகிறது.
காட்டிலிருந்து நகரத்தை நோக்கிப் பார்வையைத் திருப்பித் தேரோட்டி கூறுகிறான்: ‘அயோத்திக்குள் நுழையும் என்னை யாரும் வரவேற்கவில்லை; ராமனைக் காணாத மக்கள் மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்செறிகின்றனர். தேவரே, ராமனில்லாமல் இங்கே வந்த அரசத் தேரைக் கண்டு, அரசப் பெருவழியில் நின்ற மக்கள் அனைவரும் தொலைவிலேயே கண்ணீர் முகமாயினர். மாடமாளிகைகளிலிருந்தும், மேல்மாடங்களிலிருந்தும், அரண்மனைகளிலிருந்தும் தேர் வருவதைக் கண்டு, ராமனைக் காணாமல் மெலிந்த பெண்கள் ஹாஹாகாரம் செய்தனர். அகன்ற, மைதீட்டாத, கண்ணீர்ப் பெருக்கில் மூழ்கிய கண்களால், மிகவும் வருந்திய அந்தப் பெண்கள் தெளிவின்றி ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொள்கின்றனர்.’ இறுதியில் அவன் தன் நிலையையும் சொல்கிறான்: ‘துயரத்தால் பகைவர், நண்பர், நடுநிலையாளர் இவர்களிடையே எந்த வேறுபாட்டையும் நான் காணவில்லை.’ அதாவது துயரத்தால் அவனுடைய பகுத்தறிவே மறைந்துவிட்டது — பகைவனும் நண்பனும் நடுநிலையாளனும் அனைவரும் ஒன்றாகவே தோன்றுகின்றனர், ஏனெனில் எல்லாருடைய முகங்களிலும் ஒரே துயரம். ‘அபிநந்ததி’ (வரவேற்கிறான்) என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — தேரோட்டி அரசப் பணியாளன், அவன் திரும்புவது பொதுவாக மகிழ்ச்சியோடு வரவேற்கப்பட்டது; இன்றோ அவன் ராமனின்றி வந்தான் என்பதே அவனுடைய குற்றம் போலக் கொள்ளப்பட்டது. ‘தொலைவிலேயே கண்ணீர் முகமாயினர்’ என்ற சொல்லால் நகரத்தாரின் எதிர்வினையின் விரைவு குறிக்கப்படுகிறது — தேரின் வெறுமை தொலைவிலேயே தெரிந்துவிட்டது.
நகரத்தின் வருணனையைச் சுமந்திரன் ஓர் உவமையோடு முடிக்கிறான். ‘மகிழ்ச்சியற்ற மக்களை உடையதும், இரங்கத்தக்க யானைகளையும் குதிரைகளையும் உடையதும், துயரக் குரல்களால் வாடியதும், பெருமூச்சுகளே ஒலியாகக் கொண்டதும், களிப்பற்றதுமான — மகாராஜா, ராமனின் நாடுகடத்தலால் வருந்தும் இந்த அயோத்தி, மகனை இழந்த கௌசல்யையைப் போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.’ இங்கே ஐந்து பன்மொழித்தொகைகளால் நகரத்தின் எல்லா அங்கங்களும் கொள்ளப்படுகின்றன — மக்கள், யானைகளும் குதிரைகளும், குரல், பெருமூச்சு, களிப்பு. ‘வினி:ஸ்வஸிதநி:ஸ்வனா’ (பெருமூச்சுகளே ஒலியாகக் கொண்டது) என்ற சொல் மிக நுட்பமானது — எந்த நகரத்தின் ஒலியே பெருமூச்சாக இருக்கிறதோ, அதன் வாழ்க்கை என்ன? உவமானமோ கௌசல்யையே — அவள் அரசனின் முன்னிலையிலேயே இருக்கிறாள்; ஆகவே தேரோட்டியின் சொல் அரசனுக்கு இருமடங்கு தாங்க முடியாதது. இந்த உவமையோடு தேரோட்டியின் அறிக்கை முடிகிறது, அடுத்து அரசனின் மறுமொழி தொடங்குகிறது. ‘நிரானந்தா’ (களிப்பற்றது) என்ற சொல் எல்லா அடைமொழிகளின் சாரத்தையும் திரட்டுகிறது. நகரத்தின் உருவக வருணனை இங்கே பெண் வடிவமாக மாறுகிறது; அதனால் உவமை நிறைவுபெறுகிறது.
தேரோட்டியின் சொல்லைக் கேட்டு, மிக இரங்கத்தக்க, கண்ணீரால் தடைப்பட்ட குரலில் அரசன் அவனிடம் இதைக் கூறினான்: ‘பாவம் நிறைந்த குலத்தில் பிறந்த இயல்புடைய கைகேயியால் ஏவப்பட்ட நான், ஆலோசனையில் வல்ல முதியோரோடு கலந்து முடிவெடுக்கவில்லை. நண்பர்களோடோ, அமைச்சர்களோடோ, வணிகப் பெருமக்களோடோ கலந்தாலோசிக்காமல் — மயக்கத்தால், ஒரு பெண்ணுக்காகவே, திடீரென்று இந்தக் காரியத்தை நான் செய்தேன்.’ இங்கே அரசன் தன் குற்றத்தை மூன்று மறுப்புகளால் எண்ணுகிறான் — நண்பர்கள், அமைச்சர்கள், வணிகப் பெருமக்கள் ஆகியோர் அரசனின் மூன்று பற்றுக்கோடுகள்; அனைத்தையும் அவன் கைவிட்டான். ‘தேரோட்டியே, விதிவசத்தால் இந்தப் பெருந்துன்பம் இந்தக் குலத்தின் அழிவுக்காகத் தற்செயலாக வந்து சேர்ந்தது.’ பின்னர் அவன் வேண்டுகிறான்: ‘தேரோட்டியே, நானும் உனக்கு ஏதேனும் நன்மை செய்திருந்தால், என்னை விரைவில் ராமனிடம் கொண்டு சேர்; என் உயிர் என்னை அவசரப்படுத்துகிறது.’ குற்ற ஒப்புதல், விதிவாதம், வேண்டுகோள் — இம்மூன்றின் வரிசையால் அரசனின் மனக் கலக்கம் காட்டப்படுகிறது. ‘சம்மோஹாத்’ (மயக்கத்தால்), ‘சஹஸா’ (திடீரென்று) என்ற இரு சொற்களும் அரசனின் குற்றத்தின் இயல்பைச் சுட்டுகின்றன — அறிவின் மயக்கமும் காலத்தின் அவசரமும். ‘பவிதவ்யதயா’ (விதிவசத்தால்) என்ற சொல்லால் அவன் குற்றத்தை விதியின் மேல் சுமத்துகிறான், ஆனால் உடனேயே மீண்டும் தன் குற்றத்தையே நினைக்கிறான். ‘நானும் உனக்கு ஏதேனும் நன்மை செய்திருந்தால்’ என்ற சொல்லில் அரசன் தலைமையை விட்டு இரப்பவனாகிவிட்டான்.
அரசன் மீண்டும் தன் ஆணையை நினைக்கிறான்: ‘இன்னும் என் ஆணையே செல்லுபடியாகுமானால், அது ராகவனைத் திருப்பட்டும்; ராமனின்றி ஒரு கணமும் என்னால் வாழ இயலாது. அல்லது நீண்ட கைகளுடைய அவன் தொலைவில் சென்றிருந்தால், என்னையே தேரில் ஏற்றி விரைவில் ராமனைக் காட்டு.’ பின்னர் கேள்வி: ‘உருண்ட பற்களுடையவனும், பெரிய வில்லாளியும், லக்ஷ்மணனின் அண்ணனுமான அவன் எங்கே? நான் உயிரோடிருந்தால் அவனைச் சீதையோடு நன்கு காண்பேனாக. சிவந்த கண்களும் நீண்ட கைகளும் உடைய, மணிக்குண்டலங்கள் அணிந்த ராமனை நான் காணாவிட்டால் யமனுலகுக்குச் செல்வேன்.’ இறுதியில் மீண்டும் தன்னிந்தை: ‘இந்த நிலையை அடைந்தும் இக்ஷ்வாகு குலத்தை மகிழ்விக்கும் ராகவனை இங்கே காணாமல் இருப்பதைவிடக் கொடிய துன்பம் வேறென்ன? ஹா ராமா, ஹா ராமனின் தம்பியே, ஹா ஹா இரங்கத்தக்க வைதேகி — ஆதரவற்றவனைப் போலத் துயரத்தால் நான் இறந்துகொண்டிருப்பதை நீங்கள் அறியவில்லை.’ மூவரின் பெயர்களையும் சொல்வதால் புலம்பல் முழுமையடைகிறது. ‘என் ஆணையே’ என்ற சொல் இரங்கத்தக்கது — மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற சக்கரவர்த்தி தன் சொந்த ஆணை செல்லுபடியாகுமா என்பதில் ஐயமுடையவனாகிவிட்டான். ‘யமனுலகுக்குச் செல்வேன்’ என்பது அவனுடைய உறுதி; அது அடுத்த சர்க்கங்களில் உண்மையாகும். ‘ஹா ஹா’ என்ற இரட்டிப்பால் புலம்பலின் கடுமை குறிக்கப்படுகிறது.
அந்தத் துயரத்தில் உணர்வை முழுவதும் பறிகொடுத்த அரசன், கடப்பதற்கு மிகக் கடினமான துயரக் கடலில் மூழ்கியவனாகக் கூறினான். இங்கே கவிஞர் ஒரு விரிவான உருவகத்தை அமைக்கிறார் — ராமனைப் பற்றிய துயரமே அந்தக் கடலின் பெருவேகம், சீதையின் பிரிவே அதன் மறுகரை; பெருமூச்சுகளே அலைகளும் பெருஞ்சுழல்களும், கண்ணீர்ப் பெருக்கே கலங்கிய நீர்; கைகளை வீசுதலே மீன்கள், கதறலே பேரொலி; அவிழ்ந்து சிதறிய கூந்தலே பாசி, கைகேயியே வடவாமுகம் (கடலுக்குள் உள்ள தீ); என் கண்ணீர்ப் பெருக்கே அதன் பிறப்பிடம், கூனியின் (மந்தரையின்) சொற்களே பெரும் முதலைகள்; கொடியவளான கைகேயியின் இரு வரங்களே அதன் இரு கரைகள், ராமனின் நாடுகடத்தலே அதன் நீண்ட பரப்பு. இவை அனைத்தையும் எண்ணிவிட்டு அவன் கௌசல்யையை விளிக்கிறான்: ‘கௌசல்யா, ராகவனின்றி நான் மூழ்கியிருக்கும் இந்தத் துயரக் கடல், தேவி, உயிரோடிருக்கும் என்னால் கடக்க இயலாதது, அந்தோ!’ உருவகத்தின் ஒவ்வொரு அங்கமும் ஏதோ ஒரு மனிதரையோ ஒரு செயலையோ குறிக்கிறது — இதனால் கவிஞர் அரசனின் துயரத்துக்கான காரணத் தொடரை வரிசையாக எண்ணுகிறார். இந்த உருவகம் எட்டு அரைச் சுலோகங்களில் விரிந்துள்ளது என்பது இந்தச் சர்க்கத்தின் சிறப்பு; திறனாய்வுப் பதிப்பிலோ இத்தனை விரிவு இல்லை. ‘பத’ (அந்தோ) என்ற இடைச்சொல்லால் அரசனின் கையறுநிலை வெளிப்படுகிறது.
இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளன; அவற்றில் உரைநடை போன்ற புலம்பல் செய்யுள் போன்ற வடிவைப் பெறுகிறது. அரசன் கூறுகிறான்: ‘லக்ஷ்மணனோடு கூடிய ராகவனைக் காண விரும்பியும் இன்று இங்கே அவனைப் பெறவில்லை என்பது மங்கலமற்றது.’ இவ்வாறு புலம்பியவாறே பெரும் புகழுடைய அவன் விரைவில் மயங்கிப் படுக்கையில் விழுந்தான். பின்னர் கவிஞர் பார்வையைக் கௌசல்யையின் மேல் திருப்புகிறார் — இவ்வாறு புலம்பிய அரசன் உணர்விழந்ததும், ராமனுக்காக அவன் சொன்ன மிக இரங்கத்தக்க, இருமடங்கான சொல்லைக் கேட்டு, ராமனின் தாயான தேவி மீண்டும் அச்சமடைந்தாள். ‘த்விகுணம்’ (இருமடங்கு) என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படுவது — மகனின் பிரிவு ஒரு துயரம், கணவனின் மயக்கம் மற்றொன்று; இரண்டின் சுமையும் ஒருத்தியின் மேலேயே விழுந்தது. இந்த அச்சத்தால் அடுத்த சர்க்கத்தின் கௌசல்யை புலம்பலுக்குக் களம் அமைகிறது. ‘அசோபனம்’ (மங்கலமற்றது) என்ற சொல்லால் அரசன் தன் துர்ப்பாக்கியத்தையே சுட்டுகிறான், வேறொருவரின் குற்றத்தை அல்ல. ‘புன: ஏவ’ (மீண்டும்) என்ற சொல்லால் கௌசல்யையின் அச்சம் மீண்டும் வருவது குறிக்கப்படுகிறது — முன்பும் அவள் அஞ்சியிருந்தாள், இப்போது இருமடங்கு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनषष्टितमः सर्गः॥ ५९॥