॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 60

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கௌசல்யையின் புலம்பலும் சுமந்திரனின் ஆறுதலும்

தண்டகக் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லுமாறு கௌசல்யையின் வேண்டுதல், காட்டில் சீதையின் வாழ்க்கையைச் சுமந்திரன் வருணித்தல், ‘அவர்கள் வருந்தத்தக்கவர்கள் அல்லர்’ என்ற ஆறுதல், தேவியின் ஓயாத கதறல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அரசன் புலம்பியவாறு மயங்கினான், கௌசல்யை மீண்டும் அச்சமுற்றாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவளுடைய சொல்லே தொடங்குகிறது. பேய் பிடித்தவள் போல மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கியவாறு, உயிரற்றவள் போலத் தரையில் விழுந்திருந்த அவள் தேரோட்டியிடம் கூறினாள்: ‘காகுத்ஸ்தன் எங்கே இருக்கிறானோ, சீதையும் லக்ஷ்மணனும் எங்கே இருக்கிறார்களோ, அங்கே என்னை அழைத்துச் செல்; அவர்களின்றி இன்று ஒரு கணமும் வாழ என்னால் இயலாது. விரைவில் தேரைத் திருப்பு, என்னையும் தண்டகக் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல். அவர்களை நான் பின்தொடராவிட்டால் யமனுலகுக்குச் செல்வேன்.’ இங்கே தாயின் துயரம் அரசனின் துயரத்திலிருந்து வேறு வடிவுடையது — அரசன் புலம்புகிறான், அவளோ செயலையே விரும்புகிறாள்; ராமனை அழைக்க அவள் விரும்பவில்லை, தானே செல்ல விரும்புகிறாள். ‘உயிரற்றவள் போலத் தரையில்’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய உடலின் நிலையும், ‘நடுங்கியவாறு’ என்பதால் மனத்தின் நிலையும் குறிக்கப்படுகின்றன. இறப்பே மாற்றுவழி என்று அவள் கருதுவதில் துயரத்தின் மிகுதி உள்ளது. ‘தேரைத் திருப்பு’ என்ற ஆணையும் சிந்திக்கத்தக்கது — ராமனைக் காட்டுக்குக் கொண்டு சென்ற அதே தேர் தன்னையும் கொண்டு செல்லட்டும் என்பது அவள் விருப்பம்; ஆகவே தேர் இங்கே துயரத்தின் கருவியும், அதற்கான தீர்வின் கருவியுமாகிறது.

கண்ணீர்ப் பெருக்கால் தடைப்பட்டுத் தடுமாறும் குரலில், கைகூப்பியவாறு தேரோட்டி தேவியைத் தேற்றி இதைக் கூறினான்: ‘துயரத்தையும், மயக்கத்தையும், துன்பத்தால் எழும் கலக்கத்தையும் விடுங்கள்; வேதனையை உதறிவிட்டு ராகவன் காட்டில் வாழ்வான்.’ ‘வ்யவதூய’ (உதறிவிட்டு) என்ற சொல் இங்கே நயமானது — ராமன் வேதனையைச் சுமப்பதில்லை, அதை உடனே அகற்றிவிட்டே வனவாசத்தை ஏற்கிறான். ‘லக்ஷ்மணனும் காட்டில் ராமனின் திருவடிகளுக்குப் பணிவிடை செய்தவாறு, தர்மம் அறிந்தவனாகவும் புலன்களை வென்றவனாகவும், மறுமையை ஆராதிக்கிறான்.’ தேரோட்டி பொய் சொல்லவில்லை; துயரத்தின் இடத்தில் தர்மத்தையே காட்டுகிறான் — தாயின் பார்வையில் தண்டனையான வனவாசமே மகன்களின் பார்வையில் தவம். ‘பரலோகம் ஆராதயதி’ (மறுமையை ஆராதிக்கிறான்) என்ற சொல்லால் லக்ஷ்மணனின் சேவை வெறும் சகோதர அன்பு அல்ல, மறுமைக்கான சாதனம் என்று நிலைநாட்டப்படுகிறது. ‘ப்ராஞ்சலி:’ (கைகூப்பியவன்) என்ற சொல்லால் தேரோட்டியின் பணிவு குறிக்கப்படுகிறது — அவன் அரசிக்கு அறிவுரை கூறவில்லை, வேண்டிக்கொள்கிறான் மட்டுமே.

பின்னர் தேரோட்டி சீதையைப் பற்றி விரிவாகப் பேசுகிறான், ஏனெனில் தாயின் கவலை அவளைப் பற்றியே மிகுதியாக உள்ளது. ‘ஆளரவமற்ற காட்டில் வாழ்ந்தாலும் சீதை வீட்டில் இருப்பது போல நம்பிக்கையோடு இருக்கிறாள்; ராமனிடம் மனத்தை வைத்த அவள் அச்சமற்றவள். அவளிடம் மிகச் சிறிதளவு இரக்கத்துக்குரிய நிலையும் தென்படவில்லை; வைதேகி வெளியூர் வாழ்க்கைக்குப் பழகியவள் போலவே எனக்குத் தோன்றுகிறாள். முன்பு நகரத்துச் சோலைக்குச் சென்று அவள் மகிழ்ந்தது போலவே, ஆளில்லாக் காடுகளிலும் மகிழ்கிறாள். இளம்பிறை போன்ற முகமுடைய அவள் சிறுமியைப் போல மகிழ்கிறாள்; ராமனிடம் சோர்வற்ற மனமுடைய அந்த அழகி ஆளில்லாக் காட்டிலும் நிலைத்திருக்கிறாள். எவளுடைய இதயம் அவனிடம் சென்றுவிட்டதோ, எவளுடைய வாழ்க்கை அவனைச் சார்ந்ததோ, அவளுக்கு ராமனில்லாத அயோத்தியே காடாகிவிடும்.’ பதினொன்றாம் சுலோகமே அனைத்தின் சாரம் — சீதையின் இன்பம் இடத்தால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை, ராமனின் அருகாமையாலேயே. ஆகவே காடு அவளுக்குக் காடு அல்ல, அயோத்தியே. ‘ப்ரவாஸானாம் உசிதா இவ’ (வெளியூர் வாழ்க்கைக்குப் பழகியவள் போல) என்ற உவமை சிறப்பாக ஆறுதல் தருவது — வீட்டைவிட்டு ஒருபோதும் வெளியேறாதவளே பழகியவள் போலத் தோன்றுகிறாள் என்று.

‘வைதேகி வழியில் கிராமங்களையும் நகரங்களையும் பற்றிக் கேட்கிறாள்; ஆறுகளின் போக்கையும் பலவகை மரங்களையும் கண்டு அவற்றைப் பற்றியும் அறிய விரும்புகிறாள். ராமனையோ லக்ஷ்மணனையோ கண்டு, ஜானகி விளையாட்டுக்காக அயோத்தியிலிருந்து ஒரு குரோச தூரத்திலேயே தங்கியிருப்பது போல உணர்கிறாள்.’ இதனால் தேரோட்டி காட்டுவது — சீதையின் மனத்தில் வனவாசம் ஒரு சுற்றுலா போன்றது, நாடுகடத்தல் போன்றதல்ல. பின்னர் அவன் கவனக்குறைவால் எதையோ சொல்லத் தொடங்குகிறான்: ‘அவள் திடீரென்று பேசிய இதையே நான் நினைவுகூர்கிறேன்; கைகேயியைப் பற்றிய அந்தப் பேச்சோ இப்போது எனக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை.’ இங்கே கவிஞர் தேரோட்டியின் சங்கடத்தையே காட்டுகிறார் — சீதை கைகேயியைப் பற்றி ஏதோ கடுமையாகச் சொல்லியிருந்தாள், அதைக் கௌசல்யையின் முன் சொல்வது தகாது. ஆகவே கவனக்குறைவால் வாய்க்கு வந்த அந்தச் சொல்லை அழித்துவிட்டு, தேரோட்டி தேவிக்கு மகிழ்ச்சி தரும் இனிய சொல்லைக் கூறினான். தேரோட்டியின் இந்த விவேகமான சொல்லடக்கம் இங்கே போற்றத்தக்கது. ‘ப்ரமாதாத்’ (கவனக்குறைவால்) என்ற சொல்லால், அந்தச் சொல் விருப்பமின்றி வெளிப்பட்டது என்று கவிஞர் தெளிவுபடுத்துகிறார்; ‘த்வம்ஸயித்வா’ (அழித்துவிட்டு) என்பதால் அவன் உடனே அதை அடக்கியது குறிக்கப்படுகிறது.

தாய் அதையே கேட்க விரும்புவதால், தேரோட்டி மீண்டும் சீதையின் உடல்நிலையை வருணிக்கிறான். ‘வழிநடையாலும், காற்றின் வேகத்தாலும், கலக்கத்தாலும், வெயிலாலும் வைதேகியின் நிலவொளி போன்ற ஒளி நீங்கவில்லை. நூறிதழ்த் தாமரைக்கு நிகரான, முழுநிலவு போன்ற ஒளியுடைய, வள்ளன்மையுடைய அவளுடைய முகம் சற்றும் நடுங்கவில்லை. செம்பஞ்சுக் குழம்பு இல்லாமலேயே செம்பஞ்சுக் குழம்பால் சிவந்தவை போலத் தோன்றும் அவளுடைய பாதங்கள் இன்னும் தாமரை மொட்டுக்கு நிகரான ஒளியுடையவை. அவனிடம் கொண்ட அன்பால் அணிகலன்களைக் களைந்த வைதேகி இப்போதும் சிலம்பொலியோடு கூடிய விளையாட்டு நடை போல ஒயிலாக நடக்கிறாள். காட்டைச் சார்ந்த அவள் யானையையோ சிங்கத்தையோ புலியையோ கண்டு அச்சம் கொள்வதில்லை, ஏனெனில் ராமனின் கைகளைச் சார்ந்திருக்கிறாள்.’ பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் முரண் தோற்றம் இனிமையானது — செம்பஞ்சுக் குழம்பு இல்லாமலேயே பாதங்கள் அதனால் சிவந்தவை போல; பத்தொன்பதாம் சுலோகத்தில் அணிகலன்கள் களையப்பட்டும் நடை சிலம்பொலியோடு கூடியது போல ஒயிலானது. அலங்காரமின்மை எதையும் குறைக்கவில்லை — இதுவே தேரோட்டியின் செய்தி. ‘ராமனின் கைகளைச் சார்ந்திருக்கிறாள்’ என்ற சொல்லால் அவளுடைய அச்சமின்மையின் வேர் சுட்டப்படுகிறது — அது அவளுடைய சொந்த வீரம் அல்ல, கணவனின் அடைக்கலமே.

இறுதியில் தேரோட்டி துயரத்தின் வேரையே மறுக்கிறான்: ‘அவர்கள் வருந்தத்தக்கவர்கள் அல்லர்; நீங்களும் உங்களை வருந்தத்தக்கவளாகக் கருதாதீர்கள்; மக்கள் தலைவரான அரசரும் வருந்தத்தக்கவர் அல்லர். இந்த வரலாறு உலகில் என்றும் நிலைபெறும்.’ அதாவது இப்போது துன்பம் போலத் தோன்றுவதே காலப்போக்கில் புகழாகும். இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளன. ‘துயரை உதறி மகிழ்ந்த மனத்தோடு, மாமுனிவர்கள் சென்ற வழியில் நன்கு நிலைத்து, காட்டில் மகிழ்ந்து, காட்டுப் பழங்களை உண்டு, அவர்கள் தந்தையின் மங்கலமான உறுதிமொழியைக் காக்கின்றனர்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் முடிவுரை — மூவரின் வனவாசம் தண்டனை அல்ல, முனிவர்களின் வழியைப் பின்பற்றுதல். ஆனால் ஆறுதல் பயனளிக்கவில்லை — நன்கு பொருந்திய சொற்களைப் பேசும் தேரோட்டியால் தடுக்கப்பட்டும், மகனைப் பற்றிய துயரால் மெலிந்த தேவி கதறுவதை நிறுத்தவில்லை; ‘அன்பனே’, ‘மகனே’, ‘ராகவா’ என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் கதறுகிறாள். ஆறுதலின் பயனின்மையோடேயே சர்க்கம் முடிகிறது. ‘கூஜிதாத் ந விரராம’ (கதறுவதை நிறுத்தவில்லை) என்ற சொல்லால் கவிஞர் ஆறுதலின் எல்லையையே காட்டுகிறார் — நியாயம் துயரைத் தணிப்பதில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षष्टितमः सर्गः॥ ६०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க