சர்க்கம்
கௌசல்யையின் கடிந்துரை
காட்டில் சீதை படும் துன்பம் பற்றிய கவலை, ராமனின் முகத்தைக் காணும் ஏக்கம், உண்டு எஞ்சிய அரசின் இழிவு, பெண்ணுக்கு உள்ள மூன்று புகல்கள், தசரதனின் மயக்கம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் பல சொற்களால் கௌசல்யையைத் தேற்ற முயன்றான், ஆனால் அவள் புலம்புவதை நிறுத்தவில்லை. இந்தச் சர்க்கத்தில் அவள் தேரோட்டியை விட்டுவிட்டுக் கணவனையே கடிந்துகொள்கிறாள். தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையவனும், மகிழ்விப்பவர்களில் சிறந்தவனுமான ராமன் காட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான்; அவன் சென்றதும், அழுதவாறும் வருந்தியவாறும் கௌசல்யை கணவன் தசரதனிடம் இதைக் கூறினாள். அவள் கடிந்துரையைத் திடீரென்று தொடங்கவில்லை, முதலில் அரசனின் புகழையே நினைவூட்டுகிறாள்: ‘மூவுலகிலும் உம்முடைய பெரும் புகழ் பரவியுள்ளது; ராகவர் இரக்கமுடையவர், வள்ளல், இனிமையாகப் பேசுபவர் என்று எல்லா மக்களும் சொல்கின்றனர்.’ இங்கே ‘ராகவ:’ என்ற சொல்லால் தசரதனே குறிக்கப்படுகிறான், ஏனெனில் அவனும் ரகு குலத்தில் பிறந்தவன். ‘யத்யபி’ (ஆயினும்) என்ற சொல்லே கடிந்துரையின் அடையாளம் — புகழ் ஒருபுறம், செய்த செயல் மறுபுறம் என்று அவள் தொனிக்கச் செய்கிறாள். இங்கே கவிஞர் கௌசல்யையின் இரு நிலைகளையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார் — ‘ருததீ’ (அழுபவள்) என்பது புறத்தே தெரியும் துயரத்தின் அடையாளம், ‘ஆர்தா’ (வருந்தியவள்) என்பது அகத்தே உள்ள வேதனை.
பின்னர் அவள் கேள்விகளின் தொடரைத் தொடங்குகிறாள். ‘மனிதரில் சிறந்தவரே, இன்பத்தில் வளர்ந்த அந்த இரு மகன்களும் சீதையோடு காட்டில் துன்பத்தை எப்படித் தாங்குவார்கள்?’ என்று. அதன்பின் அவளுடைய கவலை குறிப்பாக மருமகளின் மேல் படிகிறது. சீதை இளம்பெண், இளமை ததும்புபவள், மென்மையானவள், இன்பத்துக்குப் பழகியவள்; அவள் வெயிலையும் குளிரையும் எப்படித் தாங்குவாள்? நல்ல கறிவகைகளோடு கூடிய சிறந்த உணவை உண்ட அகன்ற கண்ணாள், காட்டில் விளையும் நீவார அரிசியை உணவாக எப்படி உண்பாள்? இசையும் வாத்திய முழக்கமும் கேட்டு வளர்ந்தவள், ஊனுண்ணும் விலங்குகளின், சிங்கங்களின் அச்சந்தரும் ஒலியை எப்படிக் கேட்பாள்? இந்தக் கேள்விகளால் கவிஞர் கௌசல்யையின் துயரத்தை மட்டுமல்ல, சீதையின் மென்மையையும் காட்டின் கடுமையையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார். கேள்விகள் அனைத்தும் ‘எப்படி’ என்ற சொல்லால் தொடங்குகின்றன — விடை இல்லை, அதனாலேயே அவை கடிந்துரைகள். ‘இன்பத்தில் வளர்ந்தவர்கள் துன்புறுவது’ என்ற முரண் அணியால் கவிஞர் அவர்களுடைய நிலையைச் சுருக்கமாகக் காட்டுகிறார்.
அதன்பின் தாய் மகனையே நினைக்கிறாள். இந்திரனின் கொடிக்கம்பம் போன்ற அந்த நீண்ட கையன் எங்கே உறங்குகிறான்? இரும்புத் தண்டாயுதம் போன்ற தன் கையையே தலையணையாக வைத்து அந்தப் பெருவலிமையாளன் தரையில் உறங்குவானோ என்று எண்ணி அவள் நடுங்குகிறாள். பின்னர் அவனுடைய முகத்தையே தியானிக்கிறாள் — தாமரை நிறமுடைய, அழகிய முன்கூந்தல் உடைய, தாமரை மணம் கமழும் மூச்சுடைய, தாமரைக் கண்களுடைய அந்தச் சிறந்த முகத்தை எப்போது காண்பேன் என்று. இறுதியில் அவள் தன்னையே பழிக்கிறாள்: ‘என் இதயம் நிச்சயம் வைரத்தின் உறுதியால் ஆனது, இதில் ஐயமில்லை; ஏனெனில் அவனைக் காணாமலிருந்தும் என் இந்த இதயம் ஆயிரம் துண்டுகளாகப் பிளக்கவில்லை.’ இந்தக் கூற்று அயோத்தியா காண்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; ஆனால் இங்கே அது கேள்விகளுக்குப் பின் வைக்கப்பட்டுள்ளதால் அவளுடைய வேதனை மேலும் ஆழமாகத் தோன்றுகிறது. ‘க்வ நு சேதே’ (எங்கே உறங்குகிறான்) என்ற கேள்வி தாயின் இரவு விழிப்பையே குறிக்கிறது.
பின்னர் அவள் நேரடியாகக் குற்றம் சாட்டுகிறாள்: ‘நீர் கொடிய செயலைச் செய்தீர்; ஆராய்வதை விட்டுவிட்டு என் உறவினர்களை வெளியேற்றினீர்; இன்பத்துக்குத் தகுந்தவர்களாக இருந்தும் அவர்கள் இரங்கத்தக்கவர்களாகக் காட்டில் அலைகின்றனர்.’ இங்கே ‘பாந்தவா:’ (உறவினர்கள்) என்ற பன்மையால் ராமன், லக்ஷ்மணன், சீதை ஆகியோர் கொள்ளப்படுகின்றனர். அதன்பின் அவள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய ஐயத்தை எழுப்புகிறாள்: ‘பதினைந்தாம் ஆண்டில் ராகவன் மீண்டும் வந்தாலும், அப்போது பரதன் அரசையும் கருவூலத்தையும் விட்டுக்கொடுப்பான் என்று தோன்றவில்லை.’ இதனால் பதினான்கு ஆண்டுகள் முடிந்தாலும் சிக்கல் தீராது என்று அவள் காட்டுகிறாள். இதற்குப் பின் அரசை ஏற்பதன் தகாமையை எடுத்துக்காட்டுகளால் நிறுவத் தொடங்குகிறாள். இங்கே ‘கருணம்’ என்ற சொல் செயலின் கொடுமையைக் குறிக்கிறது, இரக்கத்தை அல்ல.
முதல் எடுத்துக்காட்டு சிராத்தத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. சிலர் சிராத்தத்தில் முதலில் தம் உறவினர்களையே உண்பிக்கின்றனர், பின்னர் அந்தக் காரியம் முடிந்த பிறகு சிறந்த பிராமணர்களைத் தேடுகின்றனர். ஆனால் அங்கே நற்குணமும் கல்வியும் உடைய, தேவர்களுக்கு நிகரான பிராமணர்கள் பின்னர் அழைக்கப்பட்டால் அமுதத்தைக்கூட ஏற்பதில்லை. பிராமணர்களே முன்பு உண்டிருந்தாலும், அறிவுமிக்க சிறந்த பிராமணர்கள் உண்டு எஞ்சியதை ஏற்கமாட்டார்கள் — காளைகள் கொம்பு வெட்டப்படுவதைத் தாங்காதது போல. இங்கே உவமை மிகக் கூர்மையானது — அவமானம் கொம்பு வெட்டப்படுவது போன்றது. கௌசல்யையின் கருத்து — ராமனுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய அரசு முதலில் பரதனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டது, ஆகவே அது உண்டு எஞ்சியது போலாகிவிட்டது. ‘சுதாம் அபி ந அபிமன்யந்தே’ (அமுதத்தைக்கூட ஏற்பதில்லை) என்ற உயர்வுநவிற்சியால் மானத்தின் பெருமை நிலைநாட்டப்படுகிறது.
எடுத்துக்காட்டை முடித்து வைத்து அவள் கூறுகிறாள்: ‘மக்கள் தலைவரே, அதுபோலவே இளைய சகோதரன் அனுபவித்த அரசை மூத்தவனும் சிறந்தவனுமான சகோதரன் ஏன் இகழமாட்டான்?’ பின்னர் வேறு எடுத்துக்காட்டுகள் வரிசையாக முன்வைக்கப்படுகின்றன. புலி பிறர் கொண்டுவந்த இரையை உண்ண விரும்புவதில்லை; அதுபோலவே மனிதரில் புலியான ராமன் பிறர் சுவைத்ததை ஏற்கமாட்டான். அவியுணவு, நெய், புரோடாசம், தர்ப்பை, கருங்காலி மரத்தாலான யூபத் தூண்கள் — இவை ஒரு வேள்வியில் பயன்படுத்தப்பட்டதும் பழையனவாகிவிடுகின்றன, மீண்டும் வேள்வியில் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை. அதுபோலவே எடுத்துக்கொள்ளப்பட்ட இந்த அரசு, சாரம் நீக்கப்பட்ட சுரா போலவும், சோமம் அழிந்த வேள்வி போலவும் ஆகிவிட்டது; அதை ராமன் ஏற்க இயலாது. வலிமையான புலி வாலைத் தொடுவதைத் தாங்காதது போல, இத்தகைய அவமதிப்பை ராகவன் பொறுக்கமாட்டான். இந்த நான்கு எடுத்துக்காட்டுகளும் முறையே விலங்குலகிலிருந்தும், வேள்வி உலகிலிருந்தும், உலக வழக்கிலிருந்தும் எடுக்கப்பட்டவை.
அதன்பின் அவள் மகனின் வலிமையையே வருணிக்கிறாள் — உலகங்கள் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்தாலும் பெரும்போரில் அவனுக்கு அச்சமூட்ட இயலாது; ஆயினும் தர்மாத்மாவான அவன் அதர்மத்தைத் தவிர்க்கிறான், ஏனெனில் அவனே உலகைத் தர்மத்தோடு இணைக்கிறான். பெரும் வீரமும் நீண்ட கைகளும் உடைய அவன், ஊழிக்காலம் உயிர்களை எரிப்பது போல, பொன்னம்புகளால் கடல்களையும் எரித்துவிடுவான் அன்றோ. அத்தகைய சிங்க வலிமையுடைய, காளைக் கண்ணுடைய, மனிதரில் சிறந்த மகன் தந்தையாலேயே தானே கொல்லப்பட்டான் — மீன் தன் குஞ்சையே தின்பது போல. இந்த உவமை அனைத்திலும் கடுமையானது; மீன் தன் குஞ்சையே விழுங்குகிறது என்ற உலகறிந்த வழக்கைச் சார்ந்து, கவிஞர் தந்தையின் செயலை மிகக் கொடியதாகக் காட்டுகிறார். ‘ஸ்வயமேவ’ (தானே) என்ற சொல்லால் தந்தையே செய்தவன் என்பது உறுதிசெய்யப்படுகிறது.
பின்னர் அவள் தர்மத்தையே கேள்விக்குள்ளாக்குகிறாள் — இருபிறப்பாளர்கள் கடைப்பிடித்ததும், தொன்மையான முனிவர்கள் சாஸ்திரத்தில் கண்டதுமான தர்மம், தர்மத்தில் ஈடுபாடுடைய மகனை நீர் நாடுகடத்தியபின், உமக்கு உண்மையானதுதானா? அதன்பின் அவள் தன் நிலையை எண்ணுகிறாள் — பெண்ணுக்கு முதல் புகல் கணவன், இரண்டாம் புகல் மகன், மூன்றாம் புகல் உறவினர்; நான்காம் புகல் இல்லை. ‘அவற்றுள் நீர் எனக்கு இல்லவே இல்லை, ராமனோ காட்டில் வைக்கப்பட்டான்; காட்டுக்குச் செல்ல நான் விரும்பவில்லை; ஆகவே எல்லா வகையிலும் உம்மால் கொல்லப்பட்டவள் ஆனேன்.’ இதனால் மூன்று புகல்களும் இழக்கப்பட்டன என்பது நிறுவப்படுகிறது. ‘வனமாஹித:’ (காட்டில் வைக்கப்பட்டான்) என்பது அச்சிட்ட பாடம்; திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘வனமாஸ்ரித:’ (காட்டைச் சார்ந்தான்) என்று படிக்கப்படுகிறது. மூன்று புகல்களும் இழக்கப்பட்டதால் துயரத்துக்கு எல்லையின்மை நிறுவப்படுகிறது.
இறுதி இரண்டு சுலோகங்களும் நீண்ட யாப்பில் அமைந்துள்ளன; அதனால் சொல்லின் வேகம் கூடுகிறது. ‘உம்மால் இந்த நாடு அரசோடு அழிக்கப்பட்டது; நாங்கள் அனைவரும் அமைச்சர்களோடு அழிக்கப்பட்டோம்; நான் மகனோடு அழிக்கப்பட்டேன், நகரத்தாரும் அழிக்கப்பட்டனர்; உம் மகனும் மனைவியும் மட்டுமே மகிழ்ந்திருக்கின்றனர்’ என்று அவள் கூறுகிறாள். இங்கே ‘ஹத’ (அழிக்கப்பட்ட) என்ற சொல் பலமுறை மீண்டும் வருகிறது — இது சாபம் போலத் தோன்றுகிறது. கொடிய சொற்கள் நிறைந்த அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு, துயருற்ற அரசன் ‘ராமா’ என்று சொல்லி மயங்கினான்; பின்னர் துயரத்தில் மூழ்கினான், அப்போது தன் பழைய தீச்செயலையும் மீண்டும் நினைவுகூர்ந்தான். இந்த இறுதிச் சொல்லால் கவிஞர் வரவிருக்கும் இரண்டு சர்க்கங்களுக்கான விதையை ஊன்றியுள்ளார் — அந்தப் பழைய தீச்செயலே அறுபத்துமூன்றாம் சர்க்கத்தில் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. மயக்கத்துக்குப் பின் நினைவு, நினைவுக்குப் பின் கதை — இதுவே மூன்று சர்க்கங்களின் இணைப்பு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकषष्टितमः सर्गः॥ ६१॥