॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 62

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தசரதனும் கௌசல்யையும் ஒருவரையொருவர் சமாதானப்படுத்துதல்

அரசனின் மயக்கமும் நினைவு திரும்புதலும், பழைய தீச்செயலின் நினைவு, கைகூப்பி அரசன் கௌசல்யையைச் சமாதானப்படுத்துதல், தேவி மன்னிப்பு வேண்டுதல், துயரம் பகைவன் என்ற வருணனை, இரவில் உறக்கம்

முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் கௌசல்யையின் கொடிய சொல்லைக் கேட்டு அரசன் மயங்கியிருந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அதே நிலை விரிவாக்கப்படுகிறது. சினமும் துயரமும் கொண்ட ராமனின் தாயால் கடுஞ்சொல் கேட்கவைக்கப்பட்ட அவன் துயருற்றுச் சிந்தித்தான். சிந்தித்து, மயக்கத்தால் புலன்கள் கலங்கியவன் ஆனான்; பின்னர் நெடுநேரம் கழித்துப் பகைவரை வாட்டும் அவன் உணர்வு பெற்றான். உணர்வு பெற்றதுமே நீண்ட, சூடான பெருமூச்செறிந்து, அருகில் நின்ற கௌசல்யையைக் கண்டு மீண்டும் கவலையில் ஆழ்ந்தான். இங்கே கவிஞர் கவலை — மயக்கம் — உணர்வு — கவலை என்ற ஒரு சுழற்சியைக் காட்டுகிறார் — துயரத்தால் மயக்கம், மயக்கத்திலிருந்து மீட்சி, மீண்டும் துயரம். இங்கே ‘பருஷம் வாக்யம் ஸ்ராவித:’ (கடுஞ்சொல் கேட்கவைக்கப்பட்டான்) என்ற செயப்பாட்டுவினைப் பிரயோகத்தால் கவிஞர் அரசனின் செயலற்ற நிலையைக் காட்டுகிறார் — அவன் மறுமொழி சொல்லவில்லை, கேட்கிறான் மட்டுமே. ‘பரந்தப:’ (பகைவரை வாட்டுபவன்) என்ற முரணான அடைமொழியும் பொருள் உடையது — பகைவரை வாட்டுபவனே இப்போது தன் துயரால் வாடுகிறான். கௌசல்யையின் சினமோ நிலையானது அல்ல; அடுத்த சுலோகங்களில் அதுவே மன்னிப்பு வேண்டுதலாக மாறுகிறது. சர்க்கத்தின் தொடக்கமே முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதிச் சொற்களோடு இணைக்கப்படுகிறது.

சிந்தித்துக்கொண்டிருந்த அவனுக்கு, அறியாமையால் ஒலியைக் கொண்டு அம்பெய்பவனாக இருந்தபோது முன்பு தான் செய்த தீச்செயல் நினைவுக்கு வந்தது. இங்கே முதன்முறையாகக் கதையின் புதிய இழை திறக்கப்படுகிறது; அதன் விரிவு அறுபத்துமூன்றாம் சர்க்கத்தில் வரும். அந்தத் தீச்செயலைப் பற்றிய துயரத்தாலும் ராமனைப் பற்றிய துயரத்தாலும் அவன் மனம் கலங்கினான்; இரண்டு துயரங்களாலும் மகாராஜா வாடுகிறான். அவற்றால் எரிக்கப்பட்டுத் துயருற்ற அவன், நடுங்கியவாறு கைகூப்பி, தலைகுனிந்து, கௌசல்யையைச் சமாதானப்படுத்தப் பேசினான். அரசனாக இருந்தும் மனைவியின் முன் கைகூப்புதல் — இதுவே அவனுடைய பச்சாதாபத்தின் அளவு. ‘அஜ்ஞானாத்’ (அறியாமையால்) என்ற சொல் இங்கே முக்கியமானது — செயல் விருப்பமின்றிச் செய்யப்பட்டது, ஆயினும் அதன் பயன் விடுவதில்லை என்ற கர்மக் கொள்கை இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. இரு துயரங்களும் வெவ்வேறு காலத்தவை — ஒன்று பழையது, மற்றொன்று இன்றையது; இரண்டும் ஒரே கணத்தில் அரசனை எரிக்கின்றன.

அரசன் மூன்று சுலோகங்களால் வேண்டுகிறான். ‘கௌசல்யா, உன்னைச் சமாதானப்படுத்துகிறேன்; இதோ நான் கைகூப்புகிறேன். நீ எப்போதும் பிறரிடமும் அன்புடையவள், கொடுமையற்றவள் — என்னிடம் சொல்லவும் வேண்டுமோ.’ பின்னர் பொதுவான தர்மச் சொல்லைச் சொல்கிறான் — நற்குணமுடையவனோ குணமற்றவனோ, தர்மத்தை ஆராயும் பெண்களுக்குக் கணவனே கண்கண்ட தெய்வம். இறுதியில் அதே நியதியை அவளுக்குப் பொருத்துகிறான்: ‘அத்தகைய நீ எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையவள், உலகின் உயர்வு தாழ்வுகளைக் கண்டவள்; ஆகவே நீயே துயருற்றிருந்தாலும் மிகவும் துயருற்ற ஒருவனிடம் விரும்பத்தகாததைச் சொல்லலாகாது.’ இங்கே ‘சுது:கிதம்’ (மிகவும் துயருற்றவன்) என்ற சொல்லால் அவன் தன்னையே சுட்டுகிறான். இந்தச் சொற்களில் மூன்று பகுதிகள் — முதலில் வேண்டுதல், பின்னர் பொதுவான தர்மக் கொள்கை, இறுதியில் அதன் பிரயோகம். இதுவே சாஸ்திர வாத முறை, ஆனால் இங்கே அது அன்பால் மென்மையாக்கப்பட்டுள்ளது.

இரங்கத்தக்க நிலையிலிருந்த அரசனின் அந்த இரக்கமான சொல்லைக் கேட்டு, கௌசல்யை கூரைக் குழாயிலிருந்து புதுமழைநீர் பெருகுவது போலக் கண்ணீர் சொரிந்தாள். அழுதவாறு அவள் அரசனின் தாமரை போன்ற கூப்பிய கைகளைத் தன் தலைமேல் வைத்துக்கொண்டு, கலக்கத்தால் அஞ்சியவளாக, சொற்கள் விரைந்து வெளிப்படப் பேசினாள்: ‘அருள் புரிவீர், தலையால் வேண்டுகிறேன், உம் காலடியில் விழுந்திருக்கிறேன். தேவரே, உம்மால் வேண்டப்பட்ட நானே அழிந்தேன்; நான் உம்மால் மன்னிக்கப்பட வேண்டியவள், அழிக்கப்பட வேண்டியவள் அல்லேன்.’ இங்கே உணர்வு மாற்றம் காணத்தக்கது — முந்தைய சர்க்கத்தில் கடிந்துகொண்டவளே இப்போது காலடியில் விழுகிறாள்; சினம் துயரத்தால் பிறந்தது என்பது தெளிவாகிறது. ‘ப்ரணாலீவ நவோதகம்’ (கூரைக் குழாயிலிருந்து புதுமழைநீர் போல) என்ற உவமை மழைக்காலத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது — இடைவிடாத தாரைப் பெருக்கு என்பது கருத்து. ‘த்வரமாணாக்ஷரம்’ (சொற்கள் விரைந்து வெளிப்பட) என்ற சொல்லால் அவளுடைய பேச்சின் வேகம் தெளிவாக்கப்படுகிறது — சொற்கள் ஒன்றோடொன்று கலப்பது போல.

அவள் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொள்கிறாள்: ‘அறிவுமிக்க கணவனால் சமாதானப்படுத்தப்பட வேண்டிய நிலைக்கு உள்ளாகும் பெண் இம்மையிலும் மறுமையிலும் போற்றத்தக்கவள் ஆகமாட்டாள். தர்மம் அறிந்தவரே, நான் தர்மத்தை அறிவேன், உம்மைச் சத்தியம் பேசுபவர் என்றும் அறிவேன்; நான் சொன்னதெல்லாம் மகனைப் பற்றிய துயரால் வருந்தியே சொன்னேன்.’ பின்னர் துயரத்தின் இயல்பை வருணிக்கிறாள் — துயரம் மனவுறுதியை அழிக்கிறது, கற்றதை அழிக்கிறது, அனைத்தையும் அழிக்கிறது; துயரத்துக்கு நிகரான பகைவன் இல்லை. பகைவனின் கையிலிருந்து விழும் அடியைத் தாங்க முடியும், வந்து விழுந்த துயரமோ மிகச் சிறியதாயினும் தாங்க முடிவதில்லை. இந்த இரண்டு சுலோகங்களும் சுபாஷிதங்களாகப் புகழ்பெற்றவை. முதலாவது துயரத்தின் அழிக்கும் தன்மையை மூன்று வினைச்சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறது; இரண்டாவது துயரத்தின் தாங்கவொண்ணாமையை ஆயுத அடியோடு ஒப்பிடுகிறது — புற அடி தாங்கக்கூடியது, அக அடி அல்ல.

அதன்பின் அவள் காலத்தின் நீட்சியை வருணிக்கிறாள்: ‘ராமனின் வனவாசத்துக்கு இங்கே ஐந்து இரவுகள் எண்ணப்படுகின்றன; துயரால் மகிழ்ச்சி அழிந்த எனக்கு அதுவே ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு நிகராக உள்ளது. அவனை நினைக்கும் என் இதயத்தில் இந்தத் துயரம், ஆறுகளின் வேகத்தால் பெருங்கடலின் நீர் பெருகுவது போலப் பெருகுகிறது.’ இவ்வாறு கௌசல்யை நல்ல சொற்களைப் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே கதிரவன் ஒளி மங்கியவனானான், இரவும் வந்தது. பின்னர் தேவி கௌசல்யையின் சொற்களால் மகிழ்விக்கப்பட்டும், துயரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டும் இருந்த மன்னன் உறக்கத்தின் வசப்பட்டான். இவ்வாறு சர்க்கம் அமைதியான தொனியில் முடிகிறது; ஆனால் ‘சோகேன சமாக்ராந்த:’ (துயரத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்) என்ற சொல்லால் அடுத்த சர்க்கத்தில் அவன் விழித்தெழுவதற்குக் களம் அமைகிறது. ‘மந்தரஸ்மி: சூர்ய:’ (ஒளி மங்கிய கதிரவன்) என்ற இயற்கை வருணனை இங்கே மனநிலையின் பிரதிபலிப்பு — அரசனின் ஒளியும் அதுபோலவே மங்கியுள்ளது. ‘ப்ரஹ்லாதித:’ (மகிழ்விக்கப்பட்டவன்), ‘சமாக்ராந்த:’ (ஆட்கொள்ளப்பட்டவன்) என்ற இரு முரணான நிலைகளும் ஒரே சுலோகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கே உறக்கம் அமைதி அல்ல, துயரத்தின் கணநேர ஓய்வு மட்டுமே.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्विषष्टितमः सर्गः॥ ६२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க