॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 50

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

குகன் ராமனை உபசரித்தல்

அயோத்தியிடம் விடைபெறுதல், நாட்டு மக்களை அனுப்பி வைத்தல், கங்கையின் விரிவான வருணனை, சிருங்கிபேரபுரத்தில் இங்குதி மரத்தடியில் தங்குதல், வேடர் தலைவன் குகனின் விருந்தோம்பல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் கோசல நாட்டின் எல்லையைக் கடந்தான். இங்கே பரந்த அழகிய கோசல நாட்டைக் கடந்து, லக்ஷ்மணனின் அண்ணனான அறிவுடைய ராமன் அயோத்தியை நோக்கித் திரும்பிக் கைகூப்பிக் கூறினான்: ‘காகுத்ஸ்தர்களால் காக்கப்பட்ட நகரங்களில் சிறந்ததே, உன்னிடம் விடைபெறுகிறேன்; உன்னைக் காத்து உன்னில் வாழும் தெய்வங்களிடமும் விடைபெறுகிறேன். வனவாசம் முடிந்து, உலகத் தலைவரான தந்தைக்குக் கடன் தீர்த்தவனாக, தாயுடனும் தந்தையுடனும் சேர்ந்து மீண்டும் உன்னைக் காண்பேன்.’ பின்னர் அழகிய செங்கண்களுடைய அவன் வலக்கையை உயர்த்தி, கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன் வாடியவனாக நாட்டு மக்களிடம் கூறினான்: ‘என் மேல் நீங்கள் தகுந்த அளவு இரக்கமும் கருணையும் காட்டினீர்கள். நெடுநேரம் துயரத்தைச் சுமப்பது மிகவும் தீயது; ஆகவே உங்கள் காரியங்களை நிறைவேற்றச் செல்லுங்கள்.’ இங்கே காணத்தக்கது — ராமன் நகரத்தையும் தெய்வம் போல வணங்குகிறான், துயரத்தால் அதைப் பழிக்கவில்லை; மேலும் தன் துயரை விட்டுவிட்டுத் தன்னைப் பின்தொடர்ந்த மக்களின் நலனையே நினைக்கிறான். ‘விடைபெறுகிறேன்’ என்ற சொல் நோக்கமுடையது — புறப்படும் முன் பெரியோரிடமும் தெய்வங்களிடமும் விடைபெற்றே செல்ல வேண்டும் என்பது சான்றோர் முறை; அதையே ராமன் நகரத்திடம் கடைப்பிடிக்கிறான். ‘கடன் தீர்த்தவனாக’ என்ற சொல்லால் அவன் பார்வை தெளிவாகிறது — வனவாசம் தண்டனை அல்ல, தந்தையின் சொல் என்னும் கடனைத் தீர்ப்பதே. மீண்டும் காண்போம் என்ற உறுதியைக் கொடுத்த பின்னரே அவன் மக்களை அனுப்புகிறான்; இதனால் அவர்கள் துயரம் சிறிது தணிகிறது. ‘நெடுநேரம் துயரத்தைச் சுமப்பது தீயது’ என்ற சொல்லால், மிக நீண்ட துயரம் தானே அதர்மம், ஏனெனில் அது கடமையிலிருந்து நழுவச் செய்கிறது என்று கவிஞர் குறிக்கிறார்.

அந்த மக்கள் மகாத்மாவான ராமனை வணங்கி வலம் வந்து, கொடூரமாகப் புலம்பிக்கொண்டு அங்கங்கே நின்றனர். அவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டு, நிறைவடையாமல் அவர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே ராகவன் கண்ணுக்கு எட்டாத தொலைவுக்குச் சென்றான் — இரவின் தொடக்கத்தில் கதிரவன் மறைவது போல. இங்கே உவமை உருக்கமானது — ராமன் மக்களின் கதிரவன்; அவனைக் காணாமையே அவர்களுடைய இரவின் தொடக்கம். பின்னர் அவன் தானியமும் செல்வமும் நிறைந்த, கொடையுள்ளம் கொண்ட மக்களுடைய, மங்கலமான, எங்கிருந்தும் அச்சமற்ற, அழகிய, புனித மரங்களாலும் வேள்வித் தூண்களாலும் சூழப்பட்ட, சோலைகளும் மாந்தோப்புகளும் உடைய, நிறைந்த நீர்நிலைகள் கொண்ட, திருப்தியும் செழிப்புமுடைய மக்கள் நிறைந்த, பசுக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, அரசர்களால் காக்கப்பட வேண்டிய, வேத ஒலி முழங்கும் நாடுகளைத் தேரில் கடந்தான். இவ்வாறு மன உறுதியுடையவர்களில் சிறந்த அவன் மகிழ்ச்சியும் செழிப்பும் நிறைந்த, அழகிய சோலைகள் நிறைந்த, அரசர்கள் அனுபவிக்கத் தக்க நாட்டின் நடுவே சென்றான். இந்த வருணனையால், ராமன் துறக்கும் அரசு அயோத்தி மட்டுமல்ல, இத்தகைய செழிப்பான பரந்த நாடும் என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். நாட்டின் அடைமொழிகளும் சிந்திக்கத்தக்கவை — கொடையுள்ள மக்கள், எங்கிருந்தும் அச்சமின்மை, புனித மரங்களும் வேள்வித் தூண்களும், மாந்தோப்புகளும் நீர்நிலைகளும் பசுக் கூட்டங்களும், வேத ஒலியும். இந்தச் சொற்களால் கவிஞர் நன்கு ஆளப்படும் நாட்டின் இலக்கணங்களையே எண்ணுகிறார் — தர்மம், அச்சமின்மை, உழவு, பசுக் காப்பு, வேத ஓதல். இத்தகைய நாட்டை ஆள வல்லவனே இப்போது காட்டுக்குச் செல்கிறான்; இந்தச் சூழலின் கருணை இங்கேயே பொதிந்துள்ளது.

அங்கே ராகவன் மூன்று வழிகளில் செல்லும், தெய்வீகமான, குளிர்ந்த நீருடைய, பாசியற்ற, அழகிய, முனிவர்கள் நாடும் கங்கையைக் கண்டான். அது அருகே உள்ள அழகிய ஆசிரமங்களால் அணிசெய்யப்பட்டது; உரிய காலத்தில் மகிழ்ந்த அப்சரஸ்களால் நீர்மடுக்கள் நாடப்படும் மங்கலமானது. தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்களால் அது அழகுபெற்றது; நாக, கந்தர்வப் பெண்டிரால் எப்போதும் நாடப்படுவது. நூற்றுக்கணக்கான தேவர் விளையாட்டிடங்களால் நிறைந்தது, தேவர் சோலைகளுடன் கூடியது, தேவர்களுக்காக வானில் செல்வது, அங்கே ‘தேவபத்மினி’ என்று புகழ்பெற்றது — இதனால் கங்கையின் மூன்று வழிச் செலவே தெளிவாக்கப்படுகிறது. நீர் மோதுவதால் உரத்துச் சிரிப்பது போலக் கடுமையானது, நுரையால் தூய்மையாகப் புன்னகைப்பது போன்றது; சில இடங்களில் சடைபோலப் பின்னிய நீருடையது, சில இடங்களில் சுழல்களால் அழகுற்றது. சில இடங்களில் அசைவற்று ஆழமானது, சில இடங்களில் வேகத்தால் கலங்கியது; சில இடங்களில் ஆழ்ந்த முழக்கமுடையது, சில இடங்களில் அச்சமூட்டும் ஒலியுடையது. தேவர் கூட்டங்கள் மூழ்கி நீராடும் நீருடையது, தூய நீலோற்பலங்கள் நிறைந்தது, சில இடங்களில் பரந்த மணல்திட்டுகளுடையது, சில இடங்களில் தூய மணலுடையது. இவை அனைத்தும் வழக்குப் பாட (வல்கேட்) மரபின் விரிவான கங்கைத் துதியே; திறனாய்வுப் பதிப்பில் இவ்வளவு விரிவு இல்லை. வருணனையின் வரிசையும் கவிஞருக்கு இசைந்தது — முதலில் நதியின் இயல்பு (மூன்று வழிச் செல்வது, குளிர்ந்த நீருடையது, பாசியற்றது), பின்னர் கரையிலுள்ள ஆசிரமங்கள், பின்னர் அதை நாடும் தெய்வீகர், பின்னர் மூவுலகிலும் அதன் செலவு, இறுதியில் நீரின் பலவித நிலைகள். ‘சில இடங்களில்’ என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்துவதால் ஒரே நதி இடத்துக்கு இடம் வேறு வேறு வடிவம் கொள்கிறது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார் — சில இடங்களில் அமைதி, சில இடங்களில் வேகம், சில இடங்களில் ஆழ்ந்த முழக்கம், சில இடங்களில் அச்சமூட்டும் ஒலி.

அது அன்னங்களும் நாரைகளும் ஒலிக்கும், சக்கரவாகப் பறவைகளால் அழகுற்ற, எப்போதும் களிப்புற்ற பறவைகள் நாடும், பழிப்பற்ற நதி. சில இடங்களில் கரையில் வளர்ந்த மரங்களால் மாலைகள் அணிந்தது போல அழகுற்றது, சில இடங்களில் மலர்ந்த நீலோற்பலங்களால் மூடப்பட்டது, சில இடங்களில் தாமரைக் காடுகளால் நிறைந்தது. சில இடங்களில் ஆம்பல் கூட்டங்களாலும் மொட்டுகளாலும் அழகுற்றது, சில இடங்களில் பலவித மலர்களின் மகரந்தத்தால் தூவப்பட்டு மதங்கொண்டது போலத் தோன்றுகிறது. அது மாசுக் குவியல் நீங்கியது, மணி போலத் தெளிவான தோற்றமுடையது; திசை யானைகளாலும், காட்டு யானைகளாலும், மதங்கொண்ட சிறந்த களிறுகளாலும், தேவராஜனின் வாகன யானைகளாலும் அதன் காட்டுப் பகுதிகள் ஒலிக்கச் செய்யப்படுகின்றன. பழங்களாலும் மலர்களாலும் தளிர்களாலும் புதர்களாலும் பறவைகளாலும் சூழப்பட்ட அது, சிறந்த அணிகலன்களால் கவனமாக அலங்கரிக்கப்பட்ட இளம்பெண் போலத் திகழ்கிறது. இறுதியில் கவிஞர் அதன் உயர்ந்த பெருமையைச் சொல்கிறார் — அது விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து நழுவியது, தெய்வீகமானது, பாவமற்றது, பாவத்தை அழிப்பது. இவ்வாறு உலகியல் அழகிலிருந்து தொடங்கி ஆன்மிகப் புனிதம் வரை வருணனை முடிக்கப்படுகிறது. ‘அலங்கரிக்கப்பட்ட இளம்பெண் போல’ என்ற உவமையால் கவிஞர் வருணனை முழுவதையும் ஒன்றாகத் தொகுக்கிறார் — மலர்களும் தளிர்களும் பறவைகளும் அவளுடைய அணிகலன்கள், சுழல்கள் அவளுடைய ஒய்யாரம். இறுதியில் ‘விஷ்ணுவின் பாதத்திலிருந்து நழுவியது’ என்ற சொல்லால் நதியின் தோற்றம் நினைவூட்டப்படுகிறது; ‘பாவமற்றது, பாவத்தை அழிப்பது’ என்பதால் அதன் இருவகைப் பெருமை — தானே தூயது, பிறருடைய மாசைப் போக்குவது. இதுவே இந்திய மரபில் கங்கையின் சிறப்பிடம். மேலும் இங்கே குறிக்கப்படுவது — வனவாசம் செல்பவன் முதலில் புனித நீருடைய கங்கையையே நாடுகிறான்.

அது சிம்சுமாரங்களும் முதலைகளும் பாம்புகளும் நிறைந்தது; சங்கரனின் சடைமுடியிலிருந்து சகர குலத்தின் தவ ஆற்றலால் இறங்கியது; கடலின் அரசி; நாரைகளும் அன்றில்களும் ஒலிப்பது. நீண்ட கைகளுடைய ராமன் அந்தக் கங்கையைச் சிருங்கிபேரபுரத்தின் அருகே அடைந்தான். அலைகளால் கலங்கிய சுழல்களுடைய அதைப் பார்த்து, பெருந்தேர் வீரனான அவன் சூதனான சுமந்திரனிடம் கூறினான்: ‘இன்று இங்கேயே தங்குவோம். தேரோட்டியே, நதிக்கு அருகே பல மலர்களும் தளிர்களும் உடைய இந்த மிகப் பெரிய இங்குதி மரம் உள்ளது; இங்கேயே தங்குவோம்.’ இங்கே காணத்தக்கது — ராமன் கிராமத்தையோ மாளிகையையோ கேட்கவில்லை; மரத்தடியையே தன் இருப்பிடமாகத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்; வனவாசத்தின் முதல் இரவு இவ்வாறே தொடங்கியது. ‘சங்கரனின் சடைமுடியிலிருந்து சகர குலத்தின் ஆற்றலால் இறங்கியது’ என்ற சொல்லால் பகீரதனின் கதை சுருக்கமாக நினைவூட்டப்படுகிறது — சகரனின் மைந்தர்களை உய்விப்பதற்காக இறக்கப்பட்ட அதுவே இப்போது சகர குலத்தவனான ராமனின் முன்னே ஓடுகிறது. ஆகவே கங்கையைக் காண்பது இங்கே வெறும் வழி நிகழ்ச்சி அல்ல, குலத்தின் நினைவும் ஆகும். இங்குதி மரம் தவசிகளுக்கு விருப்பமானது; அதன் அடியில் தங்குவதே ராமனின் புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தை அறிவிக்கிறது. ‘தங்குவோம்’ என்ற பன்மையால் அவன் உடன்வந்த அனைவரையும் தன்னுடன் சேர்த்துக் கணக்கிடுகிறான்.

ராமன் மீண்டும் கூறினான்: ‘தேவர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், விலங்குகள், பாம்புகள், பறவைகள் ஆகியோரால் மதிக்கப்படும் நீருடைய, மங்கலமான, நதிகளில் சிறந்த இந்தக் கங்கையை நான் காண்கிறேன்.’ லக்ஷ்மணனும் சுமந்திரனும் ராகவனிடம் ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி, அப்போது குதிரைகளுடன் அந்த இங்குதி மரத்தை அணுகினர். இக்ஷ்வாகு குலத்தின் மகிழ்ச்சியான ராமன் அந்த அழகிய மரத்தை அடைந்து, மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் அந்தத் தேரிலிருந்து இறங்கினான். சுமந்திரனும் இறங்கி, சிறந்த குதிரைகளை அவிழ்த்துவிட்டு, மரத்தடியில் இருந்த ராமனைக் கைகூப்பி அணுகினான். இந்தச் சுலோகங்களில் கவிஞர் நுட்பமான வரிசையைப் பின்பற்றுகிறார் — முதலில் அரசகுமாரன் இறங்குதல், பின்னர் தேரோட்டி குதிரைகளை அவிழ்த்தல், இறுதியில் பணிவுடன் அணுகுதல். ‘நதிகளில் சிறந்ததைக் காண்கிறேன்’ என்ற ராமனின் சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — அவன் ஓய்வுக்காக அல்ல, கங்கையைக் காண்பதற்காகவே அங்கே தங்க விரும்புகிறான்; அவன் பார்வையில் நதி புனிதத் தீர்த்தமே, வழித்தடை அல்ல. ‘தேவர், மனிதர், கந்தர்வர், விலங்கு, பாம்பு, பறவை’ என்ற நீண்ட சமாசத்தால் கங்கை மனிதருக்கு மட்டுமல்ல, எல்லா உயிர்களுக்கும் மதிக்கத்தக்கது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். லக்ஷ்மணனும் சுமந்திரனும் ‘அப்படியே’ என்று ஒரே சொல்லில் பதில் சொல்வதும் அவர்களுடைய பணிந்து நடக்கும் தன்மையைக் குறிக்கிறது.

அங்கே குகன் என்னும் அரசன் இருந்தான் — ராமனுக்குத் தன்னுயிர் போன்ற நண்பன், வேடர் குலத்தவன், வலிமையுடையவன், ‘ஸ்தபதி’ என்று புகழ்பெற்றவன். மனிதருள் புலியான ராமன் தன் நாட்டுக்கு வந்திருப்பதைக் கேட்டு, அவன் முதிய அமைச்சர்களாலும் உறவினர்களாலும் சூழப்பட்டு வந்தான். தொலைவிலேயே வந்து நின்ற வேடர் தலைவனைக் கண்டு, ராமன் சுமித்திரை மைந்தனுடன் குகனை எதிர்கொண்டு சென்றான். ராமனின் தவக்கோலத்தைக் கண்டு வேதனையுற்ற குகன் அவனைத் தழுவிக்கொண்டு கூறினான்: ‘ராமா, அயோத்தி எப்படியோ அப்படியே இதுவும் உனதே; உனக்கு நான் என்ன செய்யட்டும்?’ இங்கே நட்பின் இலக்கணம் தெரிகிறது — குல வேறுபாடோ கோல வேறுபாடோ அவர்களுடைய அன்பைத் தடுக்கவில்லை; வேதனையுற்ற நண்பன் தன் அரசையே அர்ப்பணிக்கிறான். ‘ஸ்தபதி’ என்பது குகனின் பட்டம்; அவன் வேடர்களின் தலைவன், வலிமையுடையவன். ராமனுடன் அவனுக்குள்ள நட்பு முன்பே புகழ்பெற்றது; அதைக் ‘தன்னுயிர் போன்ற நண்பன்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் குறிக்கிறார். தொலைவிலேயே வந்து நின்ற அவனைக் கண்டு ராமன் தானே முன்னே செல்கிறான் — மதிப்பளிப்பதற்காக முதல் அடியைத் தாமே எடுத்து வைப்பது பெரியோரின் இலக்கணம். ‘அயோத்தி எப்படியோ அப்படியே இதுவும் உனது’ என்ற குகனின் சொல்லில் நட்பின் உச்சம் தெரிகிறது — அவன் ஏதோ ஒன்றைக் கொடுக்க விரும்பவில்லை, அனைத்துக்குமான உரிமையையே அர்ப்பணிக்கிறான்.

குகன் மீண்டும் கூறினான்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, இத்தகைய அன்பான விருந்தினனை யார்தான் பெறுவார்?’ பின்னர் அவன் நற்சுவையுடைய பலவித உணவுகளை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக அர்க்கியத்தைக் கொண்டுவந்து, இந்தச் சொல்லைக் கூறினான்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, உனக்கு நல்வரவு; இந்தப் பூமி முழுவதும் உனதே. நாங்கள் பணியாளர்கள், நீயே தலைவன்; எங்கள் அரசை நன்றாக ஆள்வாயாக. இதோ கடித்து உண்பதும், உண்பதும், பருகுவதும், நக்கி உண்பதும் ஆயத்தமாக உள்ளன; சிறந்த படுக்கைகளும், குதிரைகளுக்கான தீவனமும் உனக்கு ஆயத்தமாக உள்ளன.’ இந்தச் சுலோகம் (39) ஆறு அடிகள் உடையது — மூன்று அரை அடிகள் ஒரே எண்ணின் கீழ் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. குகனின் சொல்லில் விருந்தோம்பலின் நான்கு அங்கங்கள் முறையே சொல்லப்படுகின்றன — அர்க்கியம், உணவு, படுக்கை, வாகனங்களுக்கான தீவனம். இதுவே சாஸ்திரம் கூறும் விருந்தோம்பலின் வரிசை. ‘நாங்கள் பணியாளர்கள், நீயே தலைவன்’ என்ற சொல்லால் குகன் தானே பணியாளன் நிலையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறான்; ‘எங்கள் அரசை நன்றாக ஆள்வாயாக’ என்பதால் அரசை அர்ப்பணிக்கிறான். கடித்து உண்பது, உண்பது, பருகுவது, நக்கி உண்பது என்ற இந்த நால்வகைக் கணக்கு சாஸ்திரங்களில் புகழ்பெற்றது — சர்வ்யம், அத்யம், பேயம், லேஹ்யம். இறுதியில் குதிரைகளுக்கான தீவனத்தைக் குறிப்பிடுவதும் பொருளுடையது, ஏனெனில் அதையே ராமன் ஏற்பான்.

இவ்வாறு பேசிய குகனுக்கு ராகவன் மறுமொழி கூறினான்: ‘உம்மால் நாங்கள் எப்போதும் போற்றப்பட்டும் மகிழ்விக்கப்பட்டும் இருக்கிறோம்.’ காலால் நடந்து வந்ததாலும் அன்பைக் காட்டியதாலும் மகிழ்ந்த அவன், நல்லொழுக்கமுடைய தன் இரு கைகளால் அவனை அணைத்துக்கொண்டு கூறினான்: ‘குகா, நல்வினைப் பயனாக உன்னை உறவினருடன் நோயின்றிக் காண்கிறேன். உன் நாட்டிலும், நண்பர்களிடமும், காடுகளிலும் நலம்தானே? அன்பால் நீ ஏற்பாடு செய்துள்ள இவை அனைத்துக்கும் நான் இசைகிறேன் — ஆனால் நான் கொடை ஏற்பதில்லை. தர்ப்பை மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்து, பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு, தர்மத்தில் ஊன்றி, காட்டில் திரியும் தவசியாக என்னை அறிவாயாக.’ இங்கே ராமனின் பண்பு தெரிகிறது — அவன் கடுமையாக மறுக்கவில்லை; அன்பை ஏற்றுக்கொண்டு பொருளை மட்டும் மறுக்கிறான்; கொடை ஏற்காமை தவசி தர்மத்தின் அங்கமே. ‘போற்றப்பட்டும் மகிழ்விக்கப்பட்டும்’ என்ற சொல்லால் அவன் குகனின் விருந்தோம்பலை முழுமையானதாகவே கருதுகிறான் — காலால் நடந்து வந்ததும், அன்பைக் காட்டியதும் இவ்வளவே போதுமான வழிபாடு. அதன் பின் அவன் கைகளால் அவனைத் தழுவுகிறான்; சொல்லால் நலம் விசாரிக்கிறான் — நாட்டில், நண்பர்களிடம், காடுகளில். இதனால் ராமன் குகனை நண்பனாக மட்டுமல்ல, அரசனாகவும் மதிக்கிறான். இறுதியில் தன்னை அறிமுகம் செய்கிறான் — ‘தர்ப்பை மரவுரியும் மான்தோலும் அணிந்த, பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்ணும், தர்மத்தில் ஊன்றிய, காட்டில் திரியும் தவசியாக என்னை அறி’ — பதினான்கு ஆண்டுகள் வரை கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவனுடைய உறுதிமொழி இதுவே.

ராமன் மீண்டும் கூறினான்: ‘குதிரைகளுக்கான தீவனம் மட்டுமே எனக்குத் தேவை, வேறு எதுவும் அல்ல. இவ்வளவாலேயே இங்கே நீ என்னை நன்கு போற்றியதாகும். இந்தக் குதிரைகள் என் தந்தை அரசர் தசரதருக்கு அன்புக்குரியவை; இந்தக் குதிரைகள் நன்கு பேணப்பட்டாலே நான் போற்றப்பட்டவனாவேன்.’ அதைக் கேட்டுக் குகன் அங்கேயே, குதிரைகளுக்குக் குடிநீரும் தீவனமும் விரைவாகக் கொடுக்கப்படட்டும் என்று ஆட்களுக்கு ஆணையிட்டான். இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது — ராமன் தன் நலனை முற்றிலும் துறக்கிறான், ஆனால் தந்தைக்கு அன்புக்குரிய குதிரைகளைப் புறக்கணிக்கவில்லை; தந்தைப் பக்தியே அவனுடைய ஒரே விதிவிலக்கு. தான் ஏற்காததைத் தந்தைக்கு அன்புக்குரிய குதிரைகளுக்காக வேண்டுகிறான்; இதனால் கொடை மறுப்பும் அன்புடையதாகிறது, கடுமையானதாக அல்ல. ‘இவ்வளவாலேயே நீ என்னை நன்கு போற்றியதாகும்’ என்ற சொல்லால் அவன் குகனின் மனத்தை நிறைவு செய்கிறான் — விருந்தோம்பலை மறுப்பது விருந்தளிப்பவனை வருத்தும்; ஆகவே சிறிதேனும் ஏற்றுக்கொண்டே அவனை ஆற்றுகிறான். குகனும் தாமதிக்கவில்லை, அங்கேயே ஆட்களுக்கு ஆணையிடுகிறான். இவ்வாறு இருவருடைய தகுதியும் காக்கப்படுகிறது.

பின்னர் மரவுரியை மேலாடையாக அணிந்த ராமன் மாலைச் சந்தியா வழிபாட்டைச் செய்து, லக்ஷ்மணன் கொண்டுவந்த நீரையே உணவாக ஏற்றான். மனைவியுடன் தரையில் படுத்த அவனுடைய பாதங்களைக் கழுவிவிட்டு லக்ஷ்மணன் அங்கிருந்து விலகி மரத்தைச் சார்ந்து நின்றான். குகனும் சூதனுடன் சுமித்திரை மைந்தனிடம் பேசிக்கொண்டு, கவனமுடன் வில்லேந்தி ராமனைக் காத்து விழித்திருந்தான். இவ்வாறு படுத்திருந்த, புகழுடைய, மன உறுதியுடைய மகாத்மாவான தசரதன் மைந்தனுக்கு — துன்பத்தை முன்பு காணாத, சுகத்துக்குப் பழகியவனுக்கு — அந்த இரவு அப்போது மிக நீண்டு கழிந்தது. இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் நான்கு அடிகளுடையது; இது சர்க்க முடிவின் அடையாளம். ‘துன்பத்தை முன்பு காணாத, சுகத்துக்குப் பழகிய’ என்ற இரு சொற்களால் கவிஞர் இரவின் நீளத்துக்குக் காரணத்தைக் குறிக்கிறார் — படுக்கை கடினமானதல்ல, பழக்கமே புதியது. ‘நீரையே உணவாக ஏற்றான்’ என்ற சொல்லால் அவனுடைய விரதத்தின் கடுமை வெளிப்படுகிறது — வனவாசத்தின் தொடக்கத்திலேயே அவன் உணவைத் துறக்கிறான். லக்ஷ்மணன் பாதம் கழுவுவது சகோதரப் பக்தியின் எடுத்துக்காட்டு; பின்னர் அவன் தானே உறங்கவில்லை, மரத்தைச் சார்ந்து விழித்திருக்கிறான். குகனும் வில்லேந்திக் கவனமாகச் சுமந்திரனுடன் விழித்திருக்கிறான். இவ்வாறு மூவர் விழித்திருக்க, ஒருவர் உறங்குகிறார் — இதுவே சித்திரத்தின் அமைப்பு; இதனால் கவிஞர் ராமன் காக்கப்பட வேண்டியவன் என்பதையும் அனைவருடைய அன்பையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चाशः सर्गः॥ ५०॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க