॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 49

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

மூன்று நதிகளைக் கடத்தல்

கிராமவாசிகளின் துயர மொழிகளைக் கேட்டல், கோசல நாட்டைக் கடத்தல், வேதஸ்ருதி, கோமதி, ஸ்யந்திகை நதிகளைக் கடத்தல், சூதருடன் வேட்டை பற்றிய உரையாடல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அயோத்தியின் பெண்டிர் ராமனுக்காகத் துயருற்று அழுதனர்; நகரம் ஒலியற்றதாயிற்று. இங்கே கவிஞர் மீண்டும் வழியில் உள்ள ராமனைப் பின்தொடர்கிறார். ராமனும் இரவின் எஞ்சிய பகுதியில் அதே வழியில் நெடுந்தொலைவு சென்றான்; மனிதருள் புலியான அவன் தந்தையின் ஆணையை நினைத்துக்கொண்டே சென்றான். தந்தையின் சொல்லே அவன் தேரைச் செலுத்துவது, எவருடைய அச்சமும் அல்ல. அவ்வாறு அவன் செல்லும்போது அந்த மங்கலமான இரவு கழிந்தது; பின்னர் அவன் மங்கலமான சந்தியா வழிபாட்டைச் செய்து நாட்டுப்புறங்களுக்குள் ஆழச் சென்றான். எல்லைகள் வரை உழப்பட்ட கிராமங்களையும் பூத்த காடுகளையும் பார்த்துக்கொண்டே, சிறந்த குதிரைகளால் விரைவாகச் சென்றும் அவன் மெல்லச் செல்வது போலக் கடந்தான். இங்கே ‘மெல்லச் செல்வது போல’ என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — வேகம் பெரிதுதான்; ஆனால் வழியின் அழகில் ஆழ்ந்த பார்வையாளனுக்கு அந்த வேகம் மெதுவானது போலத் தோன்றுகிறது. இதனால் ராமனின் பார்வை நாடுகடத்தலின் துயரால் மாசுபடவில்லை, நாட்டின் அழகைப் பற்றிக்கொள்ள வல்லதாகவே உள்ளது என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். ‘விஷயங்கள்’ என்ற சொல்லால் நாட்டுப்புறங்கள் சொல்லப்படுகின்றன; அயோத்திக்கு வெளியே உள்ள முதல் பகுதிக்குள் அவன் இப்போது நுழைகிறான்.

வழியில் கிராமக் குடியிருப்புகளில் வாழும் மனிதர்களின் சொற்கள் ராமனின் காதுகளில் விழுகின்றன. அவர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘காமத்துக்கு வசப்பட்ட அரசன் தசரதனுக்கு இழிவு! ஐயோ, இன்று கொடியவளும், பாவியும், பாவத்தைத் தொடர்பவளும், கூர்மையானவளும், வரம்பை உடைத்தவளுமான கைகேயி கொடிய செயலில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள். ஏனெனில் அவள் அரசனின் இத்தகைய தர்மவானும், பேரறிவாளனும், இரக்கமுடையவனும், புலன்களை வென்றவனுமான மகனைக் காட்டில் வாழ நாடு கடத்துகிறாள்.’ இங்கே காணத்தக்கது — கிராம மக்கள் அரசத் துரோகத்தால் பேசவில்லை; தர்மம் மீறப்பட்டதால் வதைபட்டே பேசுகிறார்கள். ராமனின் நற்பண்புகளே அவர்களுடைய துயரத்துக்குக் காரணம்; இரக்கமும் புலனடக்கமும் உடையவனே காட்டுக்கு அனுப்பப்படுகிறான் என்ற அநீதி அவர்களை எரிக்கிறது. மேலும் ‘வரம்பை உடைத்தவள்’ என்ற சொல்லால் கைகேயியின் குற்றம் தெளிவாக்கப்படுகிறது — அவள் தன்னலக்காரி மட்டுமல்ல, குலதர்மத்தின் எல்லையையும் உடைத்தவள். ‘கூர்மையானவள் கூர்மையான செயலில் ஈடுபடுகிறாள்’ என்ற திரும்பக் கூறலும் நோக்கமுடையது — இயல்பாகவே கூர்மையானவள் இப்போது கொடிய செயலில் ஈடுபட்டிருக்கிறாள் என்பது பொருள்.

மக்கள் மீண்டும் கூறுகின்றனர்: ‘எப்போதும் சுகங்களில் மகிழ்ந்த மகாபாக்கியசாலியான ஜனகன் மகள் சீதை துன்பங்களை எப்படித்தான் அனுபவிப்பாள்? ஐயோ, மக்களுக்கு அன்புக்குரிய, குற்றமற்ற ராமனை இங்கே கைவிட விரும்பும் அளவுக்கு அரசன் தசரதன் தன் மகனிடம் அன்பற்றவன் ஆனானே!’ கிராமவாசிகளின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டுக்கொண்டே வீரனான கோசல ஈஸ்வரன் கோசல நாட்டைக் கடந்தான். ராமனின் பிரிவு அயோத்தி நகரத்தாருக்கு மட்டுமல்ல, நாடு முழுவதற்குமான துயரம் என்று கவிஞர் இங்கே குறிக்கிறார். மேலும் ராமன் அந்தச் சொற்களைக் கேட்கிறான், ஆனால் மறுமொழி சொல்லவில்லை, தேரையும் நிறுத்தவில்லை — தந்தையின் ஆணையைக் கடைப்பிடிப்பதே அவன் பதில். இதுவே இந்தக் காண்டத்தின் அடிப்படைப் பாடம். ‘கோசல ஈஸ்வரன்’ என்ற அடைமொழி இங்கே உருக்கமானது — அரசிலிருந்து வீழ்ந்தவனையே கவிஞர் கோசலத்தின் தலைவன் என்கிறார்.

பின்னர் அவன் மங்கல நீரைச் சுமக்கும் வேதஸ்ருதி என்னும் நதியைக் கடந்து, அகஸ்தியர் வாழ்ந்த திசையை நோக்கிச் சென்றான். நெடுநேரம் சென்று, குளிர்ந்த நீரோட்டமுடைய, பசுக்கள் நிறைந்த கரைச்சதுப்புகளுடைய, கடலைச் சேரும் கோமதி நதியைக் கடந்தான். கோமதியையும் கடந்து, விரைந்தோடும் குதிரைகளால் மயில்களும் அன்னங்களும் ஒலிக்கும் ஸ்யந்திகை நதியைக் கடந்தான். அங்கே அவன் வைதேகிக்கு, முன்பு மனு அரசனால் இக்ஷ்வாகுவுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட, நாடுகள் சூழ்ந்த அந்தச் செழிப்பான பூமியைக் காட்டுகிறான். இந்தக் காட்சி சிந்திக்கத்தக்கது — காட்டுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்தும் ராமன் முன்னோர் மரபின் நினைவைக் கைவிடவில்லை; மனைவிக்குக் குலத்தின் நிலத்தையே முதலில் காட்டுகிறான். தான் துறக்கும் நிலத்தின் பெருமையையே அவன் சீதையிடம் சொல்கிறான்; இதனால் அவனுடைய துறவு வெறுப்பால் அல்ல, தர்மத்தின் பலனாலேயே என்று அறியப்படுகிறது. மூன்று நதிகளும் தெற்குத் திசையில் செல்வோருக்கு உரிய வரிசையிலேயே சொல்லப்படுகின்றன — வேதஸ்ருதி, கோமதி, ஸ்யந்திகை; இந்த வழி அயோத்தியின் தென்கிழக்குத் திசையில் கங்கைக் கரை வரை கொண்டு செல்கிறது.

அதன் பின் செல்வனான அந்தப் புருஷோத்தமன் தேரோட்டியை மீண்டும் மீண்டும் ‘சூதரே’ என்று விளித்து, மதங்கொண்ட அன்னத்தின் குரலில் கூறினான்: ‘நான் மீண்டும் திரும்பி வந்து, தாயுடனும் தந்தையுடனும் சேர்ந்து, சரயுவின் பூத்த காட்டில் எப்போது வேட்டையாடித் திரிவேன்? நான் வேட்டையை மிகுதியாக விரும்புவதில்லை; ஆனால் அது உலகில் ராஜரிஷிகளின் கூட்டத்தால் ஏற்கப்பட்ட ஒப்பற்ற இன்பம்.’ இந்த உலகில் காட்டில் வேட்டை ராஜரிஷிகளின் இன்பத்துக்காகவே ஏற்பட்டது; உரிய காலத்தில் செய்யப்படும் அது மனிதர்களாலும் வில்லாளிகளாலும் விரும்பப்படுகிறது. இவ்வாறு அந்தந்தப் பொருளைக் கருதி இனிய குரலில் சொல்லைப் பேசிக்கொண்டே இக்ஷ்வாகு குலத்தவன் அந்த வழியில் சென்றான். சர்க்க முடிவில் ராமனின் அமைதியான மனம் தெரிகிறது — அவன் புலம்பவில்லை, கைகேயியைப் பழிக்கவுமில்லை; திரும்பி வருவோம் என்ற நம்பிக்கையைச் சுமந்துகொண்டு சூதனுடன் இனிமையாக உரையாடுகிறான். மக்கள் புலம்புகிறார்கள்; ராமனோ வேட்டையை நினைவுகூர்வதால் சூதனின் துயரத்தைப் போக்குகிறான் — இதுவே தீரனின் இலக்கணம்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनपञ्चाशः सर्गः॥ ४९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க