சர்க்கம்
நகரப் பெண்டிரின் புலம்பல்
நகரத்தார் வீடு திரும்புதல், நகரில் எல்லா நடவடிக்கைகளும் நின்றுபோதல், பெண்டிர் கணவரைப் பழித்தலும் கைகேயியை நிந்தித்தலும், ராமனின் நற்பண்புகளை நினைவுகூர்தல், பகல் முடிவில் அயோத்தி ஒளியிழத்தல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் நகரத்தார் ராமனைக் காணாமல் அயோத்திக்குத் திரும்பினர். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவர்கள் வீடுகளிலும் நகரத்திலும் துயரம் பரவுவது வருணிக்கப்படுகிறது. மனம் சோர்ந்து, மிகவும் வதைபட்டு, கண்ணீரில் மூழ்கிய கண்களுடன், துயரத்துடன், சாகும் நிலையில் இருந்த அந்த நகரவாசிகள் — ராமனை அடைந்தும் திரும்பிய அந்த மனமுடைந்தவர்களின் உயிர் வெளியேறியது போல இருந்தது — உயிர்கள் உடலிலிருந்து வெளியேறியவை போலத் தோன்றின. தத்தம் வீடுகளை அடைந்து, மக்களாலும் மனைவியராலும் சூழப்பட்ட அனைவரும் கண்ணீரால் முகம் மூடியவர்களாகக் கண்ணீர் சொரிந்தனர். பின்னர் நகரத்தின் எல்லா நடவடிக்கைகளும் நின்றுபோயின — யாரும் மகிழவில்லை, யாரும் களிக்கவில்லை; வணிகர்கள் விற்பனைப் பொருள்களை விரிக்கவில்லை, விரித்த பொருள்களும் அழகாகத் தோன்றவில்லை; இல்லறத்தாரும் சமைக்கவில்லை. உணவும் சமைக்கப்படவில்லை என்பதால் துயரத்தின் ஆழம் காட்டப்படுகிறது. முதல் இரண்டு சுலோகங்களும் ஒரே வாக்கியமாக அமைகின்றன — முதலாவதில் அடைமொழிகள், இரண்டாவதில் ‘உயிர் வெளியேறியது போல’ என்ற பயனிலை. ‘ஸத்த்வம்’ என்பது இங்கே உயிர் அல்லது மன உறுதி; அது வெளியேறியது போல என்பது தற்குறிப்பேற்றம். 4-ஆம் சுலோகத்தில் நகர வாழ்வின் நான்கு தூண்கள் சுட்டப்படுகின்றன — மகிழ்ச்சி, வாணிகம், பொருள்களின் அழகு, வீட்டுச் சமையல்; அவை அனைத்தும் ஒருசேர நின்றுபோயின. இதனால் கவிஞர் துயரத்தை வருணிக்கவில்லை, அதன் விளைவுகளை மட்டுமே காட்டுகிறார் — இதுவே இந்தச் சர்க்கத்தின் கலைத்திறன்.
இழந்த பொருளை மீண்டும் கண்டும் யாரும் மகிழவில்லை, பெருஞ்செல்வம் வந்தபோதும் மகிழவில்லை. தலைச்சன் மகனைப் பெற்றும் தாய் மகிழவில்லை — உலகில் மகிழ்ச்சிக்கு மிக உயர்ந்த இரண்டு காரணங்களும் இன்று பயனற்றவை என்பது கருத்து. வீடுதோறும் பெண்டிர் அழுதுகொண்டு, துயருற்றவர்களாக, வீடு திரும்பிய கணவனை — அங்குசங்களால் யானைகள் குத்தப்படுவது போல — சொற்களால் பழித்தனர். அவர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘ராகவனைக் காணாதவர்களுக்கு வீடுகளால் என்ன பயன், மனைவியரால் என்ன, செல்வத்தால் என்ன, மக்களாலோ சுகங்களாலோ என்ன? உலகில் ஒரே ஒரு சான்றோன் தான் உண்டு — அவன் லக்ஷ்மணன்; சீதையுடன் காட்டில் காகுத்ஸ்தனான ராமனுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டு அவனைப் பின்தொடர்கிறான்.’ கணவர்களை நிந்திக்கும் அவர்கள் லக்ஷ்மணனைப் புகழ்கிறார்கள் — இந்த ஒப்பீடே அவர்களுடைய பழிப்பின் வலிமை. 5-ஆம் சுலோகத்தில் இரண்டு உதாரணங்கள் — இழந்த பொருளை மீண்டும் பெறுதல், தலைச்சன் பிள்ளையின் பிறப்பு; இரண்டுமே உலகில் மிக உயர்ந்த மகிழ்ச்சிக்குக் காரணங்கள், இருந்தும் இன்று பயனற்றவை. 6-ஆம் சுலோகத்தில் ‘அங்குசங்களால் யானைகளைப் போல’ என்ற உவமை விநோதமானது — மனைவியரின் சொற்கள் அங்குசம் போலக் கூர்மையானவை, கணவர்களோ யானைகளைப் போல ஊமைகள். 7-ஆம் சுலோகத்தில் ‘வீடுகள், மனைவியர், செல்வம், மக்கள், சுகங்கள்’ என்று இல்லற வாழ்வின் எல்லாக் கருவிகளையும் எண்ணி அவற்றின் பயனின்மை சொல்லப்படுகிறது. 8-ஆம் சுலோகத்தில் லக்ஷ்மணனைப் பற்றிய ஒரே புகழ்ச்சி மற்ற அனைவருக்கும் நிந்தையாகிறது.
பின்னர் அந்தப் பெண்டிர் காட்டையே பாக்கியமுடையதாகக் கருதுகிறார்கள். ‘காகுத்ஸ்தன் எவற்றின் தூய நீரில் மூழ்கிச் செல்வானோ, அந்த நதிகளும் தாமரைக் குளங்களும் ஏரிகளும் புண்ணியம் செய்தவை. அழகிய சோலைகளுடைய காடுகளும், பெரும் நீர்நிலைகளுடைய நதிகளும், சாரல்களுடைய மலைகளும் காகுத்ஸ்தனை அழகுபடுத்தும்.’ இங்கே தலைகீழ் மாற்றம் இனிமையானது — பொதுவாக இடம் மனிதனை அழகுபடுத்துகிறது; இங்கேயோ ராமனே அவற்றின் அழகு என்று சொல்லப்படுகிறது. ‘ராமன் எந்தக் காட்டையோ மலையையோ அடைவானோ, அது அன்பான விருந்தினனைப் போல வந்த அவனைப் போற்றாமல் இருக்க முடியாது.’ வண்ண வண்ண மலர்முடி சூடிய, பல பூங்கொத்துகளைத் தாங்கிய, வண்டுகள் மொய்க்கும் மரங்கள் ராகவனுக்குத் தம்மைக் காட்டும்; மலைகள் இரக்கத்தால் பருவமில்லாக் காலத்திலும் சிறந்த மலர்களையும் பழங்களையும் வந்த ராமனுக்குக் காட்டும்; மலைகள் தெளிந்த நீரைப் பொழியும், பலவித அழகிய அருவிகளைக் காட்டிக்கொண்டு. உணர்வற்ற மரங்களுக்கும் மலைகளுக்கும் நதிகளுக்கும் உணர்வுள்ளவை போன்ற இந்தக் கற்பனை நகரப் பெண்டிரின் அன்பின் ஒளியே. 9-ஆம், 10-ஆம் சுலோகங்களில் நீர், நிலம் என்ற பிரிவு — ஒருபுறம் நதிகள், தாமரைக் குளங்கள், ஏரிகள்; மறுபுறம் காடுகள், நதிகள், மலைகள். 11-ஆம் சுலோகத்தில் ‘அன்பான விருந்தினனைப் போல’ என்பதால் விருந்தோம்பல் தர்மம் காட்டையும் கட்டுப்படுத்துகிறது என்று சொல்லப்படுகிறது. 12-ஆம் சுலோகத்தில் மரங்களுக்கு மூன்று அடைமொழிகள் — மலர்முடி சூடியவை, பூங்கொத்துகளைத் தாங்கியவை, வண்டுகள் மொய்ப்பவை. 13-ஆம் சுலோகத்தில் ‘இரக்கத்தால்’ என்பதால் இரக்கமே காரணம்; பருவ நியதியும் இரக்கத்தால் உடைகிறது என்பது உயர்வுநவிற்சி. 14-ஆம் சுலோகத்தில் அருவிகளின் பல்வகைமை சொல்லப்படுகிறது.
‘மலைமுகடுகளில் உள்ள மரங்கள் ராகவனை மகிழ்விக்கும். ராமன் எங்கே இருக்கிறானோ அங்கே அச்சம் இல்லை, தோல்வியும் இல்லை; அவன் வீரன், நீண்ட கைகளுடையவன், தசரதனின் மகன்.’ பின்னர் அவர்கள் தூண்டுகிறார்கள்: ‘அவன் தொலைவில் போகாத வரையிலேயே நாம் ராகவனைப் பின்தொடர்வோம்; அத்தகைய மகாத்மாவான தலைவனின் பாத நிழலே சுகம்; அவனே இந்த மக்களுக்குத் தலைவன், அவனே புகல், அவனே இறுதி அடைக்கலம்.’ ‘நாங்கள் சீதைக்குப் பணிவிடை செய்வோம், நீங்கள் ராகவனுக்கு’ என்று துயருற்ற நகரப் பெண்டிர் கணவர்களிடம் அதையும் இதையும் கூறினர். ‘காட்டில் உங்கள் யோகக்ஷேமத்தை ராகவன் பார்த்துக்கொள்வான்; இந்தப் பெண்டிர் கூட்டத்தின் யோகக்ஷேமத்தைச் சீதை பார்த்துக்கொள்வாள்’ என்றும் கூறினர். ‘யோகக்ஷேமம்’ என்பது பெறாததைப் பெறுதலும், பெற்றதைக் காத்தலும்; காட்டிலும் ராம சீதையரின் அடைக்கலத்தில் அது நிறைவேறும் என்பது அவர்களுடைய நம்பிக்கை. 15-ஆம் சுலோகத்தில் ‘ராமன் எங்கே, அங்கே அச்சமில்லை’ என்ற வாக்கியம் இந்தக் காண்டத்தின் புகழ்பெற்ற சூத்திரம் போன்றது. 16-ஆம் சுலோகத்தில் ‘அவன் தொலைவில் போகாத வரை’ என்பதால் விரைவு குறிக்கப்படுகிறது — இன்னும் அவன் தொலைவில் போகவில்லை என்ற நம்பிக்கை. 17-ஆம் சுலோகத்தில் ‘பாத நிழல்’ என்பது தலைவனின் அடைக்கலத்துக்கான உருவகம்; ‘தலைவன், புகல், இறுதி அடைக்கலம்’ என்ற மூன்று சொற்களும் முறையே காப்பவன், பற்றுக்கோடு, இறுதிப் புகலிடம் என்பவற்றைக் குறிக்கின்றன. 18-ஆம் சுலோகத்தில் பெண்டிருக்கும் ஆடவருக்கும் இடையிலான பணிப்பிரிவு தெளிவு — பெண்டிர் சீதைக்குப் பணிவிடை செய்வார்கள், ஆடவர் ராமனுக்கு.
‘இந்த அந்நியமாகிவிட்ட, ஏக்கமுற்ற மக்களுடைய, விரும்பத்தகாத, உணர்வழிந்த வாழ்க்கையால் யார்தான் மகிழ்வார்?’ என்று அவர்கள் கேட்கிறார்கள் — நகரம் அதுவே, ஆனால் அதன் எல்லா இனிமையும் போய்விட்டது. ‘அரசு கைகேயியுடையதானால், அது அதர்மமானதாகவும் தலைவனற்றது போலவும் ஆகும்; அப்போது நமக்கு உயிர் வாழ்வதாலேயே பயனில்லை, மக்களால் எங்கே, செல்வத்தால் எங்கே? அதிகாரத்துக்காக மகனையும் கணவனையும் கைவிட்ட குலத்தைக் களங்கப்படுத்தும் கைகேயி வேறு யாரைத்தான் கைவிடமாட்டாள்? எங்கள் மக்களின் மேல் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறோம் — கைகேயி உயிரோடிருக்கும் வரை, நாங்கள் உயிரோடிருந்தாலும் அவள் அரசில் கூலியாட்களாகக்கூட வாழமாட்டோம். மன்னர் மன்னனின் மகனை நாடு கடத்தும் இரக்கமற்ற, அதர்மமான, தீய நடத்தையுடையவளை அடைந்து யார்தான் சுகமாக வாழ்வார்? இவை அனைத்தும் சீர்குலைந்தன, வேள்வியற்றவை ஆயின, தலைவனற்றவை ஆயின; கைகேயியின் பொருட்டு அனைத்தும் அழிவை அடையும்.’ அரசகுலத்தில் ஒருத்தியின் விருப்பத்தால் நாடு முழுவதும் தேய்கிறது என்பதே இங்கே உள்ள நீதி. 20-ஆம் சுலோகத்தில் ‘அந்நியமாகிவிட்ட’ என்பது முன்பு பழக்கமானது இன்று அறிமுகமில்லாதது போல ஆனது என்ற கருத்து. 21-ஆம் சுலோகத்தில் ‘தலைவனற்றது போல’ என்பதில் ‘வத்’ என்ற விகுதியால் ஒப்புமை சொல்லப்படுகிறது — அரசன் இருந்தும் அரசு தலைவனற்றது போல. 22-ஆம் சுலோகத்தில் வாதம் வலிமையானது — தன் மகனையும் கணவனையும் கைவிடுபவள், பிறரைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா. 23-ஆம் சுலோகத்தில் ‘மக்களின் மேல் ஆணையிட்டு’ என்பது பெண்டிரின் மிகக் கனமான சத்தியம். 25-ஆம் சுலோகத்தில் ‘வேள்வியற்றவை’ என்பது வேள்வியின்மை, ‘தலைவனற்றவை’ என்பது தலைமையின்மை — தர்மம், ராஜநீதி இரண்டின் அழிவும் குறிக்கப்படுகிறது.
‘ராமன் காட்டுக்குச் சென்றதால் மன்னன் உயிர் வாழமாட்டான்; தசரதன் இறந்ததும் அதன் பின் அழிவு வெளிப்படை’ என்று அவர்கள் எதிர்காலத்தையே சொல்கிறார்கள் — அடுத்த சர்க்கங்களில் அதுவே உண்மையாகிறது. ‘ஆகவே புண்ணியம் தீர்ந்து மிகவும் துயருற்ற நீங்கள் நஞ்சைக் கலக்கிக் குடியுங்கள், அல்லது ராகவனைப் பின்தொடருங்கள், அல்லது அவள் பெயரும் கேட்கப்படாத இடத்துக்குச் செல்லுங்கள். ராமன் மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் பொய்யாக நாடு கடத்தப்பட்டான்; நாங்களோ கசாப்புக் கடையில் கட்டப்பட்ட விலங்குகளைப் போலப் பரதனிடம் கட்டுண்டுள்ளோம்.’ பின்னர் அவர்கள் ராமனையே நினைவுகூர்கிறார்கள்: ‘முழுநிலவு போன்ற முகமுடையவன், கருநிறத்தவன், மறைந்த காறையெலும்புடையவன், பகைவரை அடக்குபவன், முழங்கால் வரை நீண்ட கைகளுடையவன், தாமரைக் கண்ணன், லக்ஷ்மணனின் அண்ணன்; முதலில் பேசுபவன், இனியவன், சத்தியம் பேசுபவன், பெருவலிமையுடையவன், உலகம் அனைத்துக்கும் இனியவன், நிலவைப் போலக் காண இனியவன். மதங்கொண்ட யானையின் வீரமுடைய அந்த மனிதருள் புலி, பெருந்தேர் வீரன், நிச்சயமாகக் காடுகளில் திரிந்து அவற்றை அழகுபடுத்துவான்.’ நிந்தைக்குப் பின் வரும் இந்தப் புகழ்ச்சி புலம்பலின் அமைதியான முடிவு. 26-ஆம் சுலோகத்தில் சொல்லப்பட்ட எதிர்கால வாக்கு விரைவிலேயே உண்மையாகிறது — தசரதன் துயரத்தால் இறக்கிறான். 27-ஆம் சுலோகத்தில் மூன்று வழிகள் சொல்லப்படுகின்றன — நஞ்சு அருந்துதல், ராமனைப் பின்தொடர்தல், நாட்டைத் துறத்தல்; மூன்றுமே அயோத்தியைத் துறப்பதன் வடிவங்களே. 28-ஆம் சுலோகத்தில் ‘கசாப்புக் கடையில் விலங்குகளைப் போல’ என்ற உவமை கடுமையானது; ஆனால் அது பரதனின் குற்றத்தைச் சொல்லவில்லை, பெண்டிரின் அச்சத்தையே வெளிப்படுத்துகிறது. 29 முதல் 31 வரையிலான சுலோகங்களில் ராமனின் உருவமும் பண்புகளும் வருணிக்கப்படுகின்றன — உடல் இலக்கணங்கள், பேச்சுப் பண்புகள், வீரம் என்று முறையே.
நகரத்தில் நகரப் பெண்டிர் அவ்வாறு புலம்பி, துயரத்தால் வெந்து, மரண பயம் வந்தது போலக் கதறினர். இவ்வாறு வீடுகளில் ராகவனைக் குறித்து அவர்கள் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில் கதிரவன் மறைந்தான், இரவும் வந்தது. அந்த இரவில் நகரம் அக்கினி ஒளியும் வெம்மையும் அழிந்ததாக, வேத ஓதலும் நற்கதைகளும் அடங்கியதாக ஆனது — எங்கும் அக்கினிஹோத்திரச் சுடர் இல்லை, வேத ஓதல் இல்லை, புண்ணியக் கதை இல்லை; இருளால் பூசப்பட்டது போல அது தோன்றியது. வணிகமும் விற்பனையும் அடங்கி, மகிழ்ச்சி அழிந்து, ஆதரவற்ற அந்த அயோத்தி விண்மீன்கள் அழிந்த வானம் போல இருந்தது. தங்கள் சொந்த மகனோ சகோதரனோ நாடு கடத்தப்பட்டது போலப் பெண்டிர் ராமனுக்காகத் துடித்தனர்; வாடிப் புலம்பி உணர்விழந்து அழுதனர், ஏனெனில் அவன் அவர்களுக்குத் தம் மக்களை விட மேலானவனாக இருந்தான். பாட்டும் விழாவும் நடனமும் இசைக்கருவிகளும் அடங்கி, மகிழ்ச்சி நழுவி, கடைகளின் திறப்பும் மூடப்பட்ட அந்த நகரம் அப்போது நீர் வற்றிய பெருங்கடல் போல ஆனது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் அயோத்தியின் வெறுமையைச் சித்திரித்து, அடுத்த சர்க்கங்களில் தசரதனின் துயர மரணத்துக்குக் களம் அமைக்கிறது. 32-ஆம் சுலோகத்தில் ‘மரண பயம் வந்தது போல’ என்ற உவமையால் கதறலின் தீவிரம் சொல்லப்படுகிறது. 34-ஆம் சுலோகத்தில் நகரத்தின் இரண்டு இலக்கணங்கள் சுட்டப்படுகின்றன — அக்கினிஹோத்திரம் இல்லாமை, வேத ஓதலும் புண்ணியக் கதைகளும் மௌனமானது; இதனால் நகரத்தின் தர்ம வாழ்வே உறைந்தது என்று அறியப்படுகிறது. 35-ஆம் சுலோகத்தில் ‘விண்மீன்கள் அழிந்த வானம் போல’, 37-ஆம் சுலோகத்தில் ‘நீர் வற்றிய பெருங்கடல் போல’ என்ற இரண்டு உவமைகள் — ஒன்று வானத்திலிருந்து, மற்றொன்று கடலிலிருந்து; இரண்டிலும் வடிவம் நிற்கிறது, சாரம் போய்விட்டது என்பது பொது. 36-ஆம், 37-ஆம் சுலோகங்கள் த்ரிஷ்டுப் யாப்பில் அமைந்தவை; அதனால் சர்க்க முடிவில் யாப்பு மாற்றம் உண்டாகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टचत्वारिंशः सर्गः॥ ४८॥