சர்க்கம்
நகரத்தாரின் புலம்பலும் திரும்புதலும்
விடியலில் ராமனைக் காணாத நகரத்தாரின் துயரம், உறக்கத்தைப் பழித்தல், சிதையில் புகும் எண்ணம், தேர்த்தடம் மறைந்ததால் திரும்புதல், வெறிச்சோடிய அயோத்தியைக் காணுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் உறங்கும் நகரத்தாரை விட்டுவிட்டுத் தேரில் புறப்பட்டான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவர்கள் விழித்தெழுவதும் அவர்களுடைய துயரமும் வருணிக்கப்படுகின்றன. இரவு விடிந்ததும் ராகவன் இல்லாமல் அந்த நகரத்தார் துயரத்தால் தாக்குண்டு, அசைவற்று, உணர்விழந்தனர் — உடல் உறைந்தது, மனம் வெறுமையானது. துயரத்தால் பிறந்த கண்ணீரால் வாடிய அவர்கள் அங்குமிங்கும் பார்த்தும் ராமனின் சுவடையும் காணவில்லை. ‘ஆலோகம்’ என்பது இங்கே காட்சி அல்லது அடையாளம்; ராமன் மட்டுமல்ல, அவன் காலடிச் சுவடும் காணப்படவில்லை என்பது கருத்து. பின்னர் அந்த அறிஞனை இழந்து, மனச்சோர்வால் வாடிய முகத்துடன், அறிவுடையவர்களாக இருந்தும் பரிதாபத்துக்குரியவர்களாக அவர்கள் இரங்கத்தக்க சொற்களைப் பேசத் தொடங்கினர். விவேகிகளுக்கும் துயரத்தில் விவேகம் நிலைப்பதில்லை என்று இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. ‘உணர்விழந்த’ என்ற சொல்லால் உணர்வே அழிந்தது சொல்லப்படுகிறது; துயரத்தின் முதல் பலன் ஜடத்தன்மையே. 3-ஆம் சுலோகத்தில் ‘அறிவுடையவர்கள்’ என்ற அடைமொழி நோக்கமுடையது — விவேகிகளாக இருப்பவர்களும் இன்று பரிதாபத்துக்குரியவர்கள் என்பதால் துயரத்தின் ஆழம் தொனிக்கிறது.
அவர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘எந்த உறக்கத்தால் உணர்வு பறிக்கப்பட்டு இன்று அகன்ற மார்பும் நீண்ட கைகளுமுடைய ராமனை நாங்கள் காணவில்லையோ, அந்த உறக்கத்துக்கு இழிவு! பொய்க்காத செயலுடைய, நீண்ட கைகளுடைய ராமன் பக்தியுடைய மக்களைக் கைவிட்டுத் தவசிக் கோலத்தில் எப்படி வெளிநாடு சென்றான்? தந்தை தன் சொந்தப் பிள்ளைகளைக் காப்பது போல எங்களை எப்போதும் காத்த ரகு குலச் சிறந்தோன் எங்களைக் கைவிட்டுக் காட்டுக்கு எப்படிச் சென்றான்?’ தன்னிந்தை, வியப்பு, கேள்வி — இவை மூன்றும் துயரத்தின் இயல்பான படிகள். இறுதியில் அவர்கள் மரணத்தையே விரும்புகிறார்கள்: ‘இங்கேயே உயிர் விடுவோம், அல்லது மகாப்பிரஸ்தானம் மேற்கொள்வோம்; ராமனை இழந்த எங்களுக்கு வாழ்வதால் என்ன பயன்?’ ‘மகாப்பிரஸ்தானம்’ என்பது வடதிசை நோக்கிச் சென்று உயிர் துறக்கும் தொன்மையான முறை. 5-ஆம் சுலோகத்தில் ‘தவசி’ என்ற சொல்லால் ராமனின் புதிய கோலம் குறிக்கப்படுகிறது — காலையிலேயே இளவரசனாக முடிசூட்டப்பட வேண்டியவன் இன்று மரவுரி அணிந்த தவசி. 6-ஆம் சுலோகத்தில் ‘தந்தை தன் சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போல’ என்ற உவமையால் அரசன் மக்களைக் காப்பது தந்தையின் கடமைக்கு இணையானது என்று காட்டப்படுகிறது.
மீண்டும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘இங்கே ஏராளமான பெரிய உலர்ந்த கட்டைகள் உள்ளன; அவற்றால் சிதையை மூட்டி நாம் அனைவரும் அதில் புகுவோம்.’ ஆனால் பின்னர் நாணமே அவர்களை வதைக்கிறது: ‘பொறாமையற்ற, இனிமையாகப் பேசும், நீண்ட கைகளுடைய ராகவன் எங்களால் காட்டுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டான் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்? அல்லது நாங்கள் என்னதான் சொல்வோம்?’ ராமனைத் திருப்புவதற்காகச் சென்றவர்களே அவன் காட்டுக்குச் சென்றதற்குச் சாட்சிகளானார்கள் என்பதே இந்த வேதனை. ‘ராகவன் இல்லாமல் எங்களைக் கண்டு, பெண்டிரும் குழந்தைகளும் முதியோரும் உள்ள அந்த நகரம் வாடி மகிழ்ச்சியற்றதாகும். அந்த வீரனான மகாத்மாவுடன் என்றும் வாழ்வதற்காகவே நாங்கள் புறப்பட்டோம்; அவனை இழந்து மீண்டும் அந்த நகரத்தை எப்படிக் காண்போம்?’ 9-ஆம் சுலோகத்தில் ‘அந்த ராகவன் எங்களால் கொண்டு செல்லப்பட்டான்’ என்ற வாக்கியத்தில் தனி வேதனை — ராமனைத் திருப்புவதற்காகவே அவர்கள் வந்திருந்தனர்; விளைவாகவோ அவன் காட்டுக்குச் சென்றதில் உடன் பயணிகளாகவே ஆனார்கள். 10-ஆம் சுலோகத்தில் ‘பெண்டிரும் குழந்தைகளும் முதியோரும்’ என்று நகரத்தின் எல்லாப் பிரிவினரும் கொள்ளப்படுகின்றனர்.
இவ்வாறு பலவிதமாகப் பேசிக்கொண்டு, கைகளை உயர்த்திக்கொண்டு, கன்றைப் பறிகொடுத்த சிறந்த பசுக்களைப் போல அந்த மக்கள் புலம்பினர். கன்று கொல்லப்பட்டபோது பசு எப்படிக் கதறுமோ அப்படியே அவர்களுடைய கதறல் இருந்தது. பின்னர் அவர்கள் வழியைப் பின்பற்றிச் சிறிது நேரம் சென்று, வழி மறைந்ததால் பெரும் மனச்சோர்வில் மூழ்கினர். தேர்ச் சக்கரத்தின் தடமே அவர்களுக்கு ஆதாரமாக இருந்தது; அது சுமந்திரன் செய்த வடதிசைப் பயணத்தால் மறைந்துவிட்டது. ஆகவே தேர்த்தடத்தைப் பின்பற்றியே மன உறுதியுடைய அவர்கள் திரும்பினர் — ‘இது என்ன? என்ன செய்வோம்? தெய்வத்தால் தாக்கப்பட்டோம்’ என்று சொல்லிக்கொண்டு. களைத்த மனமுடைய அவர்கள் அனைவரும் வந்த வழியிலேயே அயோத்திக்குத் திரும்பினர் — சான்றோர் அனைவரும் வேதனையுற்றிருந்த அந்த நகரத்துக்கு. 12-ஆம் சுலோகத்தில் ‘கைகளை உயர்த்தி’ என்பது புலம்பலின் தொன்மையான முத்திரை. 14-ஆம் சுலோகத்தில் ‘தெய்வத்தால் தாக்கப்பட்டோம்’ என்ற சொல்லால் அவர்கள் தங்கள் கவனக்குறைவைத் தெய்வத்தின் மேல் சுமத்துகிறார்கள்; இதுவும் துயரத்தின் ஒரு போக்கே.
அந்த நகரத்தைப் பார்த்து, அதன் சீரழிவால் கலங்கிய மனமுடைய அவர்கள் துயரத்தால் வதைபட்ட கண்களால் கண்ணீர் உகுத்தனர். அவர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘ராமனை இழந்த இந்த நகரம், கருடனால் மடுவிலிருந்து பாம்பு தூக்கிச் செல்லப்பட்ட நதி போல ஒளிரவில்லை.’ இந்த உவமை உருக்கமானது — நதியின் நீர் அப்படியே இருக்கிறது, ஆனால் அதன் உயிரான நாகம் போய்விட்டது; அதுபோல நகரத்தின் மாளிகைகள் நிற்கின்றன, ராமனோ இல்லை. உணர்விழந்த அவர்கள் நிலவற்ற வானம் போலவும், நீரற்ற கடல் போலவும், மகிழ்ச்சி அழிந்த நகரத்தைக் கண்டனர். துயரத்தால் துயருற்ற அவர்கள் பெருஞ்செல்வமுடைய வீடுகளுக்குள் நுழைந்தும், மகிழ்ச்சி முற்றிலும் அழிந்தவர்களாகச் சொந்தத்தாரையோ அயலாரையோ பார்த்தும் அடையாளம் காணவில்லை — மகனையும் நண்பனையும்கூட அடையாளம் காணவில்லை. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் நகரத்தின் வெறுமையைத் தொடங்கி, அடுத்த சர்க்கத்தின் பெண்டிர் புலம்பலைக் குறிக்கிறது. ‘க்ஷயம்’ என்பது இங்கே நகரத்தின் செழிப்பு இழப்பு. ‘பெருஞ்செல்வமுடைய வீடுகள்’ என்ற சொல்லின் கருத்து — செல்வம் நிற்கிறது, மகிழ்ச்சியோ போய்விட்டது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तचत्वारिंशः सर्गः॥ ४७॥