॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 46

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தமசைக் கரையில் இரவு தங்குதலும் புறப்படுதலும்

சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் ராமன் தமசைக் கரையில் தங்குதல், பெற்றோரையும் நகரத்தாரையும் பற்றிய கவலை, உறங்கும் நகரத்தாரை விட்டுவிட்டுத் தேரில் மறைவாகப் புறப்படுதல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் நகரத்தாராலும் அந்தணர்களாலும் பின்தொடரப்பட்ட ராமன் அயோத்தியிலிருந்து வெளியேறி மாலையில் தமசையின் கரையை அடைந்தான். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவன் அந்த நதியின் அழகிய கரையை அடைந்து அங்கே தங்கினான். சீதையைப் பார்த்துவிட்டு அவன் சுமித்திரையின் மைந்தனிடம் கூறினான்: ‘லக்ஷ்மணா, வனவாசத்துக்குப் புறப்பட்ட நமக்கு இன்று இதுவே முதல் இரவு; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்; நீ ஏக்கம் கொள்ள வேண்டாம்.’ முதல் இரவு எந்தப் புதிய வாழ்க்கைக்கும் சோதனை; ஆகவே ராமன் முதலிலேயே தம்பியை உறுதிப்படுத்துகிறான். பின்னர் அவன் காட்டின் அழகைக் காட்டுகிறான்: ‘வெறுமையான இந்தக் காடுகளைப் பார்; அவை சுற்றிலும் அழுவது போலத் தோன்றுகின்றன. விலங்குகளும் பறவைகளும் தத்தம் இருப்பிடங்களை அடைந்து அங்கே ஒடுங்கிவிட்டன; அவற்றின் ஒலியாலேயே இந்தக் காட்டுநிலம் நிறைந்துள்ளது.’ அதன் பின் அவன் மனம் நகரத்தை நோக்கிச் செல்கிறது: ‘இன்று என் தந்தையின் தலைநகரான அயோத்தி, பெண்டிருடனும் ஆடவருடனும், சென்றுவிட்ட நம்மைக் குறித்து வருந்தும்; இதில் ஐயமில்லை.’ இவ்வாறு தொடக்கத்திலேயே இரண்டு விஷயங்கள் குறிக்கப்படுகின்றன — ஒருபுறம் தம்பியின் மன உறுதி, மறுபுறம் விட்டு வந்த நகரத்தின் துயரம். இந்தச் சர்க்கம் அந்தத் துயரத்தைப் போக்கச் செய்த உபாயத்தின் கதை. ‘தமசை’ என்ற பெயருடைய நதி அயோத்திக்குத் தெற்கே ஓடுகிறது; அதன் கரையே முதல் ஓய்விடம். சிறிது தொலைவே சென்று ராமன் அங்கே தங்கினான், ஏனெனில் நகரத்தார் அனைவரும் காலால் நடந்தே பின்தொடர்ந்தனர்.

அயோத்தி வாழ் மக்கள் பல நற்பண்புகளால் மகாராஜா தசரதனிடமும், லக்ஷ்மணனிடமும், என்னிடமும், சத்ருக்னனிடமும் பரதனிடமும் பற்றுடையவர்கள்; ஆகவேதான் அவர்கள் நம்மைப் பின்தொடர்வதை நிறுத்தவில்லை என்று ராமன் கூறுகிறான். பற்றே அவர்களுடைய துன்பத்துக்கு வேர் என்று ராமன் அறிகிறான். ஆனால் தந்தையையும் புகழுடைய தாயையும் நினைத்து அவன் ஐயுறுகிறான்: ‘இடைவிடாது அழும் அவ்விருவரும் ஒருவேளை குருடர்களாகிவிடக் கூடாதே.’ இந்த ஐயம் மகனின் அன்பாலேயே பிறக்கிறது, நம்பிக்கை இழப்பால் அல்ல. மீண்டும் அவன் தானே ஆறுதல் பெறுகிறான்: ‘பரதன் உண்மையில் தர்மாத்மா; அவன் தர்மமும் பொருளும் இன்பமும் நிறைந்த சொற்களால் தந்தையையும் தாயையும் ஆற்றுவான். பரதனின் கொடுமையின்மையை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்து நான் தந்தையைக் குறித்தும் தாயைக் குறித்தும் வருந்தவில்லை.’ இங்கே காணத்தக்கது — ராமன் பரதனிடம் வைத்திருக்கும் அதே நம்பிக்கை அடுத்த சர்க்கங்களில் உண்மையாகவே நிரூபிக்கப்படுகிறது; தாய் கைகேயியின் வரத்தால் மகன் பரதன் களங்கப்படுவதில்லை. இதனால் ராமனின் சமநோக்கு ஒளிர்கிறது. 6-ஆம் சுலோகத்தில் ‘நௌ’ என்ற இருமையால் பெற்றோர் இருவருமே குறிக்கப்படுகின்றனர்; ‘அபீக்ஷ்ணஶ:’ (இடைவிடாது) என்ற சொல்லால் தொடர்ந்த அழுகை குறிக்கப்படுகிறது. 7-ஆம் சுலோகத்தில் ‘தர்மமும் பொருளும் இன்பமும் நிறைந்த’ என்று மூன்று புருஷார்த்தங்களுக்கும் இசைந்த சொற்கள் சொல்லப்படுகின்றன; அவற்றால் துயரம் தணிகிறது.

பின்னர் ராமன் லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: ‘மனிதருள் புலியே, என்னைப் பின்தொடர்ந்ததால் நீ பெரும் காரியம் செய்தாய்; இல்லையெனில் வைதேகியைக் காப்பதற்காக நான் வேறொரு துணையைத் தேட வேண்டியிருந்திருக்கும்.’ லக்ஷ்மணனின் வருகை வெறும் அன்புச் செயல் மட்டுமல்ல, பாதுகாப்பின் இன்றியமையாத அங்கம் என்று ராமன் தெளிவாகச் சொல்கிறான். பலவிதக் காட்டுப் பழங்களும் கிழங்குகளும் இருந்தும், இன்று நீரை மட்டுமே உண்டு இரவைக் கழிக்க அவன் விரும்புகிறான் — முதல் காட்டு இரவு தவத்தோடேயே தொடங்கப்பட வேண்டும், சுகத்தோடு அல்ல என்பது கருத்து. இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு அவன் சுமந்திரனிடமும் கூறுகிறான்: ‘அன்பரே, குதிரைகளிடம் கவனமாக இருங்கள்.’ கதிரவன் மறைந்ததும் சுமந்திரன் குதிரைகளைக் கட்டி அவற்றின் முன் ஏராளமான புல்லை வைத்து ராமனுக்கு அருகே வந்து நின்றான். அரசப் பணியாளனும் காட்டில் அதேபோலத் தன் கடமையைக் காக்கிறான்; தேரும் குதிரைகளும் தேரோட்டியும் இன்னும் அரசகுமாரனின் அருகிலேயே உள்ளனர் என்று இங்கே குறிக்கப்படுகிறது. ‘நீரை மட்டுமே உண்டு வாழ்வேன்’ என்பதால் அவன் பால் விரதம் போன்ற ஒரு நியமத்தை ஏற்கிறான். இதை அவன் பிறருக்கு விதிக்கவில்லை, தானே கடைப்பிடிக்கிறான் — நியமம் முதலில் தன்னிடமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது நீதி. 10-ஆம் சுலோகத்தில் ‘பலவிதக் காட்டு உணவு இருந்தும்’ என்ற வாக்கியத்தால் காட்டில் பழங்களுக்கும் கிழங்குகளுக்கும் குறைவில்லை என்று குறிக்கப்படுகிறது; இருந்தும் அவன் நீரால் மட்டுமே திருப்தியடைகிறான்.

மங்கலமான சந்தியா வழிபாட்டைச் செய்து, இரவு வந்ததைக் கண்டு, சூதன் சுமித்திரையின் மைந்தனுடன் சேர்ந்து ராமனுக்குப் படுக்கை அமைத்தான். வனவாசத்திலும் சந்தியா வழிபாடு கைவிடப்படவில்லை என்று இங்கே காட்டப்படுகிறது. தமசைக் கரையில் மர இலைகளால் அமைந்த அந்தப் படுக்கையைப் பார்த்து, ராமன் மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் படுத்தான். அரச மாளிகையின் படுக்கையிலிருந்து மர இலைப் படுக்கைக்கான இந்த மாற்றத்தை அவன் சிரமமின்றியே ஏற்றான். களைத்து மனைவியுடன் ஆழ்ந்து உறங்கும் அண்ணனைப் பார்த்து, லக்ஷ்மணன் சூதனிடம் ராமனின் பலவித நற்பண்புகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான். இவ்வாறு நற்பண்புகளைப் பேசிக்கொண்டு விழித்திருந்த அவ்விருவருக்கும் அந்த இரவு கழிந்தது; கதிரவனும் உதித்தான் — லக்ஷ்மணனின் விழிப்பு பக்தியின் அடையாளமே. தமசையின் கரை பசுக் கூட்டங்களால் நிறைந்திருந்தது; அங்கிருந்து சற்றுத் தொலைவில் ராமன் குடிமக்களுடன் அந்த இரவைக் கழித்தான். இங்கே அச்சுப் பதிப்பில் ‘ஸம்ஸக்தான்’ (ஒட்டிக்கொண்டு) என்றும், திறனாய்வுப் பதிப்பில் ‘ஸம்ஸுப்தான்’ (நன்கு உறங்கி) என்றும் பாடம் உள்ளது — இரண்டின் பொருளும் ஏறக்குறைய ஒன்றே; இந்தி விளக்கமும் ‘நெருக்கமாக ஒட்டிக்கொண்டு உறங்குகின்றனர்’ என்று இரண்டையுமே தழுவுகிறது. 16-ஆம் சுலோகத்தில் ‘விழித்திருந்த இருவர்’ என்ற இருமை; சூதனும் லக்ஷ்மணனும் இருவருமே விழித்திருந்தனர். 17-ஆம் சுலோகத்தில் ‘குடிமக்களுடன்’ என்ற சொல்லில் ராஜநீதி சாஸ்திரத்தில் உள்ளது போல மக்களே ‘ப்ரக்ருதிகள்’ என்று சொல்லப்படுகின்றனர். இவ்வாறு முதல் காட்டு இரவு அமைதியாகவே கழிந்தது; துயரமோ நகரத்திலேயே எஞ்சியது.

விடியலில் பெரும் தேஜஸ் உடைய ராமன் எழுந்து, அந்தக் குடிமக்களைப் பார்த்து, புண்ணிய இலக்கணங்கள் உடைய தம்பி லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: ‘சுமித்திரை மைந்தா, பார்; இந்த நகரத்தார் தம் வீடுகளில் நாட்டமற்றவர்களாக, நம்மிடமே நாட்டமுடையவர்களாக, மரத்தடிகளில் ஒட்டிக்கொண்டு உறங்குகிறார்கள். நம்மைத் திருப்புவதற்காக அவர்கள் கொண்டுள்ள உறுதியால் அறியப்படுவது — உயிரையும் விடுவார்கள், உறுதியை மட்டும் விடமாட்டார்கள். ஆகவே அவர்கள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் வரையிலேயே நாம் விரைவாகத் தேரில் ஏறி எங்கிருந்தும் அச்சமற்ற வழியில் செல்வோம்.’ இங்கே ராமனின் உபாயம் ஆராயத்தக்கது — அன்பால் கட்டுண்ட மக்களை வலிமையாலும் சொல்லாலும் திருப்ப முடியாது; அவர்கள் உயிர் விடுவதையும் உறுதியை விட இலேசாகக் கருதுகிறார்கள். அவர்களைச் சிரமமின்றி விடுவிக்க மறைவான புறப்பாடே ஒரே வழி. ஆகவே இந்தச் செயல் ஏமாற்று அல்ல, கருணையின் இன்னொரு வடிவமே. 19-ஆம் சுலோகத்தில் ‘வ்யபேக்ஷா’ என்பது நம்பிக்கை அல்லது எதிர்பார்ப்பு; நகரத்தாரின் எல்லா நம்பிக்கையும் ராமனிடமே வைக்கப்பட்டது, வீடுகளில் எதுவும் இல்லை. 20-ஆம் சுலோகத்தில் ‘நியமம்’ என்பது உண்ணாநோன்பிருந்து உயிர்விடுவது போன்ற உறுதியான சங்கல்பம். 21-ஆம் சுலோகத்தில் ‘எங்கிருந்தும் அச்சமற்ற வழி’ என்பது எந்தத் திசையிலிருந்தும் அச்சம் இல்லாத பாதை; இதனால் ராமனின் அச்சமின்மையும் பாதையின் பாதுகாப்பும் இரண்டுமே குறிக்கப்படுகின்றன.

‘இவ்வாறு செய்தால், இக்ஷ்வாகு நகர மக்கள் மீண்டும் என் மேல் பற்றுக் கொண்டு மரத்தடிகளில் கிடந்து உறங்க வேண்டியிருக்காது’ என்று ராமன் கூறுகிறான். பின்னர் அவன் அரசதர்மத்தின் சாரத்தையே உபதேசிக்கிறான்: ‘அரசகுமாரர்கள் நகரத்தாரை அவர்களுக்கே நேர்ந்த துன்பத்திலிருந்து விடுவிக்க வேண்டும்; தங்கள் சொந்தத் துன்பத்தில் அவர்களை ஈடுபடுத்தக் கூடாது.’ அரசகுமாரனின் துன்பம் மக்களுக்குப் பரவக் கூடாது என்ற இந்தப் பார்வை அயோத்தியா காண்டம் முழுவதும் தொடர்கிறது. நேரடியாகத் தர்மமே நிற்பது போல நின்ற ராமனிடம் லக்ஷ்மணன் கூறினான்: ‘அறிஞரே, எனக்கும் அதுவே விருப்பம்; விரைவில் ஏறுவோம்.’ இசைவைத் தெரிவிப்பதே, வாதிடுவது அல்ல — இதுவே லக்ஷ்மணனின் இயல்பு. பின்னர் ராமன் சூதனிடம் கூறுகிறான்: ‘விரைவாகத் தேர் பூட்டப்படட்டும்; இங்கிருந்து நான் காட்டுக்குச் செல்வேன்.’ சுமந்திரன் விரைந்து அந்தச் சிறந்த குதிரைகளைத் தேரில் பூட்டிக் கைகூப்பித் தெரிவித்தான்: ‘நீண்ட கைகளுடையவனே, தேரோட்டிகளில் சிறந்தவனே, தேர் பூட்டப்பட்டுவிட்டது; சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் விரைந்து ஏறு; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.’ இவ்வாறு இரவின் முடிவிலேயே மறைவான புறப்பாடு ஆயத்தமாக்கப்பட்டது. 24-ஆம் சுலோகத்தில் ராமன் ‘நேரடியாகத் தர்மமே நிற்பது போல’ என்று வருணிக்கப்படுகிறான் — இது சர்க்கங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் தனிச்சிறப்பான உவமை. 27-ஆம் சுலோகத்தில் சுமந்திரன் ‘தேரோட்டிகளில் சிறந்தவனே’ என்று விளிக்கிறான், ஏனெனில் இன்னும் அவன் ராமனை அரசகுமாரனாகவே காண்கிறான், தவசியாக அல்ல. 22-ஆம் சுலோகத்தில் ராமனின் கருணை வெளிப்படை — நகரத்தாருக்கு மீண்டும் நேரும் துன்பமே அவனுடைய முதன்மைக் கவலை, தன் சொந்த உழைப்பு அல்ல.

பரிவாரத்துடன் ராமன் அந்தத் தேரில் ஏறி, விரைந்தோடும், சுழல்கள் நிறைந்த தமசை நதியைக் கடந்தான். கடந்து, நீண்ட கைகளுடைய அந்தச் செல்வன், அச்சம் காண்பவர்களுக்கும் அச்சமற்றதான, மங்கலமான, முள்ளற்ற பெருவழியை அடைந்தான். பின்னர் நகரத்தாரை மயக்குவதற்காக அவன் சூதனிடம் கூறினான்: ‘தேரோட்டியே, தேரில் ஏறி நீர் வடக்கு நோக்கிச் செல்லும்; ஒரு முகூர்த்தம் விரைவாகச் சென்று மீண்டும் தேரைத் திருப்பும்; நகரத்தார் என் வழியை அறியாதபடி கவனமாகச் செய்யும்.’ தேர்ச் சக்கரங்களின் தடமே பின்தொடர்வதற்கான வழி; அந்தத் தடத்தைக் குழப்புவதற்கே இந்த முயற்சி. தேரோட்டி அவ்வாறே செய்து, திரும்பி வந்து ராமனிடம் தேரை ஒப்படைத்தான். பின்னர் சீதையுடன் ரகு குலத்தைப் பெருக்கும் இருவரும் பூட்டப்பட்ட அந்தத் தேரில் ஏறினர்; தேரோட்டியும் தவவனத்துக்குச் செல்லும் வழியில் குதிரைகளைத் தூண்டினான். பெருந்தேர் வீரனான தசரதன் மைந்தன் பயணத்துக்கான மங்கல நிமித்தங்களைக் காண்பதற்காக முதலில் தேரை வடக்கு நோக்கித் திருப்பச் செய்து, பின்னர் தேரோட்டியுடன் காட்டுக்குச் சென்றான். வடக்குத் திசை சுபமானது, மங்கலமானது என்று சகுன சாஸ்திரத்தில் புகழ்பெற்றது; ஆகவே பயணத் தொடக்கத்தில் தேர் அங்கே நிறுத்தப்பட்டது. இவ்வாறு இந்தச் சர்க்கம் நகரத்தாரை விட்டுப் பிரிவதால் காட்டுப் பயணத்தின் இரண்டாம் பகுதியைத் தொடங்குகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் விழித்தெழுந்த நகரத்தாரின் புலம்பல் வருணிக்கப்படுகிறது. 34-ஆம் சுலோகத்தில் ‘பெருந்தேர் வீரன்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் போர்த்திறன் நினைவூட்டப்படுகிறது; அது வனவாசத்திலும் அழிவதில்லை.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षट्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४६॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க