சர்க்கம்
நகரத்தார் பின்தொடர்தலும் தமசையை அடைதலும்
காட்டுக்குச் செல்லும் ராமனை அயோத்தி மக்கள் பின்தொடர்கின்றனர்; பரதனிடம் அன்பு காட்டுமாறு ராமன் வேண்டுகிறான்; முதிய அந்தணர்கள் திரும்புமாறு இரக்கின்றனர்; அனைவரும் தமசைக் கரையை அடைகின்றனர்
முந்தைய சர்க்கத்தில் கதை அந்தப்புரத்தில் இருந்தது; இங்கே அது மீண்டும் வழிக்குத் திரும்புகிறது. சத்தியமே வீரமாக உடைய மகாத்மாவான ராமனிடம் பற்றுடைய மக்கள் காட்டில் வாழப் புறப்பட்ட அவனைப் பின்தொடர்ந்தனர். நண்பர்களுக்குரிய முறைப்படி — ‘விரைவில் திரும்பி வர வேண்டியவனை நெடுந்தொலைவு பின்தொடரக் கூடாது’ என்ற நியதிப்படி — அரசன் தசரதன் வலிந்து திருப்பி அனுப்பப்பட்ட பின்னும், அந்த நகரத்தார் ராமனின் தேரைப் பின்தொடர்ந்தே சென்றனர், திரும்பவில்லை. அயோத்தியில் வாழும் மக்களுக்குப் பெரும் புகழுடைய, நற்பண்புகள் நிறைந்த அவன் முழுநிலவு போல அன்புக்குரியவனாக இருந்தான். அந்தக் குடிமக்களால் இரந்து வேண்டப்பட்டும், காகுத்ஸ்தன் தந்தையின் சத்தியத்தைக் காத்துக் காட்டையே நாடினான். இங்கே ‘குடிமக்களால்’ என்ற சொல்லால் வெறும் மக்கள் கூட்டம் மட்டுமல்ல, அரசின் அங்கங்களும் குறிக்கப்படுகின்றன — அவர்களுடைய இரத்தலும் ராமனை அசைக்கவில்லை. ‘முழுநிலவு போல அன்புக்குரியவன்’ என்ற உவமையால் ராமனின் மக்கள் செல்வாக்கு அவன் இனிமையுடன் சேர்த்துக் காட்டப்படுகிறது — அவன் தேஜஸால் அச்சுறுத்துவதில்லை, குளிர்ச்சியால் ஈர்க்கிறான். ‘பற்றுடைய’ என்ற சொல்லும் இந்தப் பக்தி ஆணையால் அல்ல, இயல்பாகவே பிறந்தது என்று குறிக்கிறது.
ராமன் அந்த மக்களைத் தன் சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போல அன்புடன் நோக்கி, கண்களால் பருகுபவன் போல, அன்புடன் கூறினான்: ‘அயோத்தி வாழ் மக்களுக்கு என்னிடம் உள்ள அன்பும் பெருமதிப்பும் எவையோ, அவை எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்வதற்காகச் சிறப்பாகப் பரதனிடம் காட்டப்படட்டும். மங்கலமான ஒழுக்கமுடையவனும் கைகேயியின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவனுமான அவன் உங்களுக்கு விருப்பமானவற்றையும் நன்மையானவற்றையும் முறைப்படி செய்வான். அறிவில் முதிர்ந்தவனும் வயதில் இளையவனும், மென்மையானவனும், வீரமும் நற்பண்பும் உடையவனுமான அவன் உங்களுக்குத் தகுந்த, அச்சத்தைப் போக்கும் தலைவனாக இருப்பான்.’ இங்கே ராமனின் பெருந்தன்மை வெளிப்படுகிறது — தன்னை அரசிலிருந்து விலக்கியவளுடைய மகனையே அவன் மக்களிடம் ஒப்படைக்கிறான். ‘அறிவில் முதிர்ந்தவன், வயதில் இளையவன்’ என்ற முரண் அணியால் பரதனின் முதிர்ச்சி குறிக்கப்படுகிறது. ‘கண்களால் பருகுபவன் போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் விடைபெறும் பயணத்தின் தீவிரம் புலப்படுகிறது — மீண்டும் காண்பானோ இல்லையோ என்ற ஐயத்துக்குரியவர்களைக் கண்களாலேயே அவன் பற்றிக்கொள்கிறான். ‘தன் சொந்தப் பிள்ளைகளைப் போல’ என்ற உவமையால் அரசகுமாரனின் பாசம் தந்தையின் பாசம் போலச் சொல்லப்படுகிறது.
‘அவன் அரச குணங்கள் நிறைந்தவன்; இளவரசனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவன்; மேலும் என்னால் அறிவுறுத்தப்பட்ட நீங்கள் தலைவனின் ஆணையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். நான் வனவாசம் சென்ற பின் மகாராஜா துயரத்தால் வேகாதபடி, எனக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் எண்ணத்துடன் நீங்கள் நடந்துகொள்ள வேண்டும்.’ ஆனால் எதிரான பலன் எழுகிறது — தசரதன் மைந்தன் தர்மத்தையே எவ்வளவு பற்றினானோ, அவ்வளவுக்குக் குடிமக்கள் ராமனையே தலைவனாக விரும்பினர். இது கவிஞரின் நுண்ணோக்கு — அரசை விரும்பாதவனை மக்கள் மேலும் விரும்புகிறார்கள்; தர்ம நிஷ்டையே உலகில் அன்புக்கு வேர். ராமனின் சொல்லே அதன் எதிர்ப்பொருளாக மாறுகிறது. ‘குணங்களால் கட்டியவனைப் போல இழுத்தான்’ என்று அடுத்த சுலோகத்திலும் இதே கருத்து தொடர்கிறது — ராமன் யாரையும் அழைக்கவில்லை, இருந்தும் அனைவரும் ஈர்க்கப்படுகிறார்கள்; நற்பண்புகளே கயிறுகள்.
கண்ணீரால் மூடப்பட்டு வாடிய நகர மக்களை, லக்ஷ்மணனுடன் கூடிய ராமன் குணங்களால் கட்டியவனைப் போல இழுத்தான். அறிவாலும், வயதாலும், தவ ஆற்றலாலும் — என்று மூவகையிலும் முதிர்ந்த அந்த அந்தணர்கள், வயதால் நடுங்கும் தலையுடன், தொலைவிலிருந்தே இந்தச் சொல்லைக் கூறினர்: ‘ஓ, ஓ, நற்குலத்தில் பிறந்த விரைந்தோடும் குதிரைகளே, ராமனைச் சுமந்து செல்லும் நீங்கள் திரும்புங்கள்; போகாதீர்கள்; உங்கள் தலைவனுக்கு நன்மை செய்பவர்களாக இருங்கள். உயிர்கள் அனைத்தும் காதுடையவை, சிறப்பாகக் குதிரைகள்; ஆகவே வேண்டுகோள் தெரிவிக்கப்பட்டதால் நீங்கள் திரும்புங்கள்.’ இங்கே கருணையின் விநோதமான வடிவம் — முதிய அந்தணர்கள் ராமனிடம் இரக்கவில்லை, குதிரைகளிடம் இரக்கிறார்கள்; ஏனெனில் ராமன் தர்மத்தால் கட்டுண்டவன், குதிரைகளோ வெறும் ஓட்டத்தால். ‘அறிவாலும், வயதாலும், தவ ஆற்றலாலும்’ என்று மூவகை முதுமையைக் கவிஞர் எண்ணுகிறார் — சாஸ்திரத்தால், ஆயுளால், தவத்தால். இத்தகைய முதியவர்கள் தொலைவிலிருந்தே கதறும்போது மக்களின் துயரத்தின் அளவு அறியப்படுகிறது. குதிரைகளை விளிப்பதும் கருணையின் உச்சம் — சொல்லைப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்களிடமே இரப்பவர்கள் இரக்கிறார்கள்.
‘தர்மத்தால் தூய உள்ளமுடைய, வீரனான, மங்கலமும் உறுதியுமான விரதமுடைய உங்கள் தலைவனை உங்களால் ‘உபவாஹ்யம்’ செய்ய வேண்டும் — வெளியிடத்திலிருந்து நகரத்தின் அருகே கொண்டுவர வேண்டும்; ‘அபவாஹ்யம்’ செய்யக் கூடாது — நகரத்திலிருந்து காட்டை நோக்கிக் கொண்டு செல்லக் கூடாது.’ இவ்வாறு துயர மொழிகளைப் புலம்பும் அந்த முதிய அந்தணர்களைப் பார்த்து ராமன் திடீரெனத் தேரிலிருந்து இறங்கினான். இங்கே ‘உபவாஹ்ய’, ‘அபவாஹ்ய’ என்ற இரு சொற்களின் எதிர்மையிலேயே சுலோகத்தின் முழுப் பளுவும் நிற்கிறது; ஒரே முன்னொட்டின் வேறுபாட்டில் நகரமும் காடும் பிரிக்கப்படுகின்றன. தேரிலிருந்து இறங்குவது ராமனின் பணிவின் அடையாளம் — தான் கடந்து செல்ல விரும்பாதவர்களுடன் சமநிலையை அவனே ஏற்கிறான். ‘துயர மொழிகளைப் புலம்பும்’ என்ற திரும்பக் கூறலும் பொருளுடையது — அவர்கள் வாதிடவில்லை, புலம்ப மட்டுமே செய்கிறார்கள்; அதுவே ராமனின் இதயத்தைத் தொடுகிறது. திடீரென இறங்குவதும், தர்மத்துக்கு முரணில்லாத இடத்தில் ராமன் எல்லாவற்றையும் கொடுக்கிறான் என்று காட்டுகிறது.
பின்னர் காட்டையே இலக்காகக் கொண்ட ராமன் சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் காலாலேயே நடந்தான், அடிகளை அருகருகே வைத்து — அந்த முதியவர்கள் பின்னால் விடப்படாதபடி சிறிது சிறிதாகவே அடி எடுத்து வைத்தான். நல்லொழுக்கத்தில் பற்றுடைய, இரக்கக் கண்ணுடைய அவனால் காலால் நடக்கும் அந்த அந்தணர்களைத் தேரில் சென்று விட்டுவிட முடியவில்லை. அவன் போய்க்கொண்டே இருப்பதைக் கண்டு, கலங்கிய மனத்துடன் மிகவும் வெந்த அந்தணர்கள் ராமனிடம் மீண்டும் இந்தச் சொல்லைக் கூறினர். ‘அடிகளை அருகருகே வைத்து’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் ராமனின் உடல் நடத்தையையே காட்டுகிறார் — இங்கே கருணை சொல்லில் அல்ல, அடியெடுப்பில். ‘இரக்கக் கண்ணுடைய’ என்ற அடைமொழியும் உருக்கமானது — பார்வையே இரக்கத்தால் நனைந்தவன் முதியவர்களை எப்படிப் பின்னால் விடுவான்? தேர் அவனுக்குச் சுகத்தின் கருவி; ஆனால் அதனால் பிறருக்குத் துன்பம் நேரும் என்பதால் அதையே துறக்கிறான்.
‘அந்தணர்களிடம் பற்றுடைய உன்னை இந்த அந்தணர் குலம் முழுவதும் பின்தொடர்கிறது; அந்தணர்களின் தோள்களில் ஏறியுள்ள இந்த வேள்வித் தீகளும் உன்னைப் பின்தொடரட்டும். வாஜபேய வேள்வியால் பெற்ற இந்த எங்கள் குடைகளைப் பார் — மழைக்காலம் முடிந்ததும் மேகங்கள் போல இவை பின்னால் தொடர்ந்து வருகின்றன. அரசக் குடையைப் பெறாமல் கதிர்களால் வெந்துகொண்டிருக்கும் உனக்கு, எங்களுடைய இந்த வாஜபேயக் குடைகளால் நிழல் செய்வோம்.’ இங்கே அந்தணர்களின் வாதம் உருக்கமானது — முடிசூட்டு விழாவில் ராமனுக்குக் கிடைக்காத வெண்கொற்றக் குடையை, வேள்வியால் பெற்ற குடைகளால் நிரப்ப அவர்கள் விரும்புகிறார்கள்; அவர்கள் தோளில் சுமக்கும் வேள்வித் தீகள் காட்டையும் வேள்விக்களமாக்க வல்லவை. ‘மழைக்காலம் முடிந்ததும் மேகங்கள் போல’ என்ற உவமை கூதிர்கால மேகங்களின் வெண்மையையும் குடைகளின் வெண்மையையும் சமப்படுத்துகிறது; மேலும் கூதிர்கால மேகங்கள் மழையின்றிப் போவது போல இந்த வேண்டுகோளும் பயனற்றுப் போகும் என்ற தொனியும் உண்டு.
‘குழந்தாய், எப்போதும் வேத மந்திரங்களைப் பின்பற்றிய எங்கள் புத்தி உனக்காக வனவாசத்தைப் பின்பற்றுவதாக ஆக்கப்பட்டது. எங்களுக்கு உயர்ந்த செல்வமான வேதங்கள் எங்கள் இதயங்களிலேயே நிலைத்திருக்கின்றன; மனைவியரும் ஒழுக்கத்தால் காக்கப்பட்டு வீடுகளிலேயே வாழ்வார்கள் — ஆகவே எங்களுக்கு எதுவும் குறைவதில்லை. மீண்டும் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை; உன்னுடன் வருவதென்ற எண்ணம் நன்கு செய்யப்பட்டதே. ஆனால் நீயே தர்மத்தைப் புறக்கணித்தால், தர்ம வழியில் நிலைத்திருப்பது வேறு யார்தான்?’ இறுதிக் கேள்வி கூர்மையானது — அந்தணர்களின் வேண்டுகோளைப் புறக்கணிப்பதும் தர்மத்தைத் துறப்பதே என்று அவர்கள் குறிக்கிறார்கள்; ராமனின் தர்மமே அவனுக்கு எதிரான சான்றாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இங்கே அந்தணர்களின் தியாகம் காணத்தக்கது — வீடு, மனைவியர், வேத ஓதல் ஆகியவையே அவர்களுடைய எல்லாம்; அவை அனைத்தையும் ராமனுக்காகத் துறக்க அவர்கள் முனைகிறார்கள். ‘வேதங்கள் இதயங்களில் நிலைத்திருக்கின்றன’ என்ற சொல்லால், வேதம் ஓதுதல் இடத்தைச் சார்ந்ததல்ல, ஆகவே வனவாசத்திலும் அது குறைவதில்லை என்று அவர்கள் குறிக்கிறார்கள்.
‘அடக்கமான நடத்தையுடையவனே, அன்னப்பறவை போல வெண்மையான மயிருடைய, தரையில் விழுந்து வணங்கியதால் புழுதி படிந்த தலைகளால் இரந்து வேண்டப்பட்ட நீ திரும்பு. இங்கே வந்துள்ள அந்தணர்களில் பலருடைய வேள்விகள் தொடங்கப்பட்டுள்ளன; குழந்தாய், அவற்றின் நிறைவு நீ திரும்புவதைச் சார்ந்திருக்கிறது. இங்கே அசையும் உயிர்களும் அசையா உயிர்களும் பக்தியுடையவை; அவை இரந்து வேண்டும்போது, பக்தர்களிடம் நீ பக்தியைக் காட்டு.’ இங்கே ‘தரையில் விழுந்து புழுதி படிந்த’ என்ற அடைமொழி உள்ளம் தொடுவது — சாஷ்டாங்க வணக்கத்தால் அவர்கள் தலைகள் புழுதி படிந்துள்ளன; அந்தணர்கள் ஒரு க்ஷத்திரியனை வணங்குகிறார்கள்; அது ராமனிடம் அவர்கள் கொண்ட இறைவன் என்ற எண்ணத்தைக் குறிக்கிறது. மேலும் வேள்விகளின் நிறைவு ராமன் திரும்புவதைச் சார்ந்தது என்று சொல்லி அவர்கள் ஒரு தர்மசங்கடத்தை முன்வைக்கிறார்கள் — ராமனின் பயணம் அவர்களுடைய வேள்விகளுக்குத் தடையாகும்; அதுவும் ராமனுக்கே தர்ம இழப்பு.
‘வேர்களால் வேகம் தடுக்கப்பட்ட உயர்ந்த மரங்கள் உன்னைப் பின்தொடர இயலாமல் காற்றின் வேகத்தால் கதறுவது போல உள்ளன. உணவு தேடவும் அசையவும் இல்லாமல், ஒரே மரத்தில் தங்கியிருக்கும் பறவைகளும் எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கமுடைய உன்னை இரந்து வேண்டுகின்றன.’ இவ்வாறு திரும்புமாறு கதறும் அந்த அந்தணர்களுக்காகவே போல, அங்கே தமசை நதி தோன்றியது — குறுக்கே ஓடும் தன் நீரோட்டத்தால் ராகவனைத் தடுப்பது போல. பின்னர் சுமந்திரனும் களைத்த குதிரைகளைத் தேரிலிருந்து அவிழ்த்து, விரைவாகப் புரட்டி உருள விட்டு, நீர் பருகச் செய்து, உடலை நீரில் நனைத்து, தமசைக்கு அருகே மேய விட்டான். இவ்வாறு முதல் நாள் பயணம் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் ராமன் தமசைக் கரையில் இரவைக் கழித்து, உறங்கும் நகரத்தாரை விட்டுவிட்டுப் புறப்படுவான். மரங்களும் பறவைகளும் இரந்து வேண்டுவது கவிஞரின் கற்பனையின் உச்சம் — உணர்வற்றவற்றிலும் பக்தி ஏற்றப்படுகிறது; அதனால் ராமன் எல்லோருக்கும் அன்புக்குரியவன் என்று குறிக்கப்படுகிறது. ‘தடுப்பது போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் நதியும் அவர்கள் பக்கம் நிற்பது போலத் தோன்றுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चचत्वारिंशः सर्गः॥ ४५॥