சர்க்கம்
சுமித்திரை கௌசல்யையை ஆற்றுதல்
புலம்பும் கௌசல்யையிடம் சுமித்திரையின் தர்மம் நிறைந்த சொல் — ராமனின் தர்ம நிஷ்டை, இயற்கையின் அனுகூலம், பெருமை, திரும்பி வருவான் என்ற உறுதி
முந்தைய சர்க்கத்தில் கௌசல்யை தசரதனிடம் நெடுநேரம் புலம்பினாள். பெண்டிருள் சிறந்த அவள் அவ்வாறு புலம்புவதைக் கண்டு, தர்மத்தில் நிலைத்த சுமித்திரை தர்மம் நிறைந்த சொல்லைக் கூறினாள்: ‘பெரியவளே, உன் மகன் நற்பண்புகள் நிறைந்த புருஷோத்தமன்; இப்படிப் புலம்புவதாலும் பரிதாபமாக அழுவதாலும் உனக்கு என்ன பயன்? அரசைத் துறந்து சென்ற பெருவலிமையுடைய உன் மகன், சத்தியம் பேசும் மகாத்மாவான தந்தையை நேர்மையாக்கியே சென்றான். சான்றோரால் என்றும் முறையாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டதும், மறுமையில் பலன் தருவதுமான தர்மத்திலேயே ராமன் நிலைத்திருக்கிறான்; அவன் சிறந்தவன்; அவனைக் குறித்து ஒருபோதும் வருந்தத் தேவையில்லை.’ இங்கே சுமித்திரையின் சொல்லின் அடிப்படை காணத்தக்கது — அவள் கௌசல்யையின் துயரத்தை மறுக்கவில்லை, அதன் பொருளை மாற்றுகிறாள்; தானே தர்மத்தின் மேல் நிற்பவனைக் குறித்து வருந்துவது பொருந்தாது என்று. மேலும் சுமித்திரையின் நிலை தனிச்சிறப்புடையது — அவளும் மகனைப் பிரிந்தவளே; இருந்தும் முதலில் பிறளுடைய துயரத்தைத் தணிக்கிறாள். ‘தர்மத்தில் நிலைத்தவள் தர்மம் நிறைந்த சொல்லை’ என்ற இரு சொற்களால், இந்த ஆறுதல் பொய்ப் புகழ்ச்சி அல்ல, தர்மத்துக்கு இசைந்த உண்மையே என்று கவிஞர் குறிக்கிறார்.
‘குற்றமற்ற லக்ஷ்மணன் இவனிடம் எப்போதும் சிறந்த முறையில் நடந்துகொள்கிறான்; எல்லா உயிர்களிடமும் இரக்கமுடையவன்; அந்த மகாத்மாவுக்கு இது பேறே. சுகத்துக்குப் பழகிய வைதேகி காட்டு வாழ்க்கையில் உள்ள துன்பத்தை அறிந்தே உன் தர்மாத்மாவான மகனைப் பின்தொடர்கிறாள். உலகில் புகழ் என்னும் கொடியைச் சுழற்றி அசைக்கும் பிரபுவும், சத்திய விரதத்தில் ஈடுபட்ட தர்மமே உருவெடுத்தவனுமான உன் மகனால் அடையப்படாதது என்ன இருக்கிறது?’ இங்கே காட்டுக்குச் செல்லும் மூவரும் தனித்தனியே புகழப்படுகின்றனர் — லக்ஷ்மணன் சகோதரப் பக்தியால், சீதை அறிந்தே தன் விருப்பத்தால் பின்தொடர்வதால், ராமன் புகழால். தன் மகனைப் பற்றி ‘இது அவனுக்குப் பேறு’ என்று சொல்லும் சுமித்திரை தாய்ப்பாசத்தைத் தர்மத்தால் வெல்கிறாள் — மகன் காட்டுக்குப் போவது அவளுக்கும் இழப்பே, ஆனால் அதை அவள் பேறாகவே கருதுகிறாள். ‘புகழ் என்னும் கொடியைச் சுழற்றுகிறான்’ என்ற உருவகத்தால் புகழ் கொடி போல எல்லாத் திசைகளிலும் அசைகிறது என்று புலப்படுத்தப்படுகிறது; இத்தகைய புகழுடையவனுக்கு அடையப்படாதது என்ன?
‘ராமனின் சிறந்த தூய்மையையும் வெளிப்படையான பெருமையையும் அறிந்து, கதிரவன் தன் கதிர்களால் அவன் உடலைச் சுடத் துணியமாட்டான். எல்லாக் காலங்களிலும் காடுகளிலிருந்து வெளிப்படும், தக்க அளவு குளிரும் வெப்பமும் உடைய, மங்கலமான, சுகமான காற்று ராகவனுக்குப் பணிவிடை செய்யும். இரவில் உறங்கும் குற்றமற்ற அவனைத் தந்தையைப் போலத் தழுவிக்கொண்டு, வெப்பத்தைப் போக்கும் குளிர்ந்த கதிர்களால் தொட்டுச் சந்திரன் மகிழ்விப்பான். போரில் திமிங்கிலக் கொடியோனின் மகனான அசுர அரசன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு பிரம்மா எந்தப் பெரும் வீரனுக்குத் தெய்வீக அஸ்திரங்களைக் கொடுத்தாரோ, அவனுக்குக் காட்டில் என்ன அச்சம்?’ இங்கே கவிஞர் இயற்கையையே ராமனின் பரிவாரம் ஆக்குகிறார்; எல்லா உயிர்களும் அவனுக்கு அனுகூலமாக இருப்பதால் காடும் வீடாகவே ஆகிறது. இங்கே நான்கு சாட்சிகள் முன்வைக்கப்படுகின்றனர் — கதிரவன், காற்று, சந்திரன், பிரம்மா கொடுத்த அஸ்திரங்கள்; முதல் மூன்றால் காட்டின் துன்பம் நீக்கப்படுகிறது, நான்காவதால் காட்டின் அச்சம். தாடகை வதத்துக்குப் பின் விசுவாமித்திரரின் வேள்வியில் நடந்த சுபாகு வதம் இங்கே நினைவூட்டப்படுகிறது; அதனால் கௌசல்யையின் நினைவில் மகனின் முந்தைய வெற்றி மீண்டும் உதிக்கிறது.
‘அந்த வீரன், மனிதருள் புலி, தன் தோள்வலிமையைச் சார்ந்து அஞ்சாமல் காட்டில் வீட்டில் இருப்பது போல வாழ்வான். அவன் அம்பின் வழியை அடைந்ததுமே பகைவர் அழிகிறார்கள்; அவனுடைய ஆட்சியில் பூமி எப்படி நிலைக்காமல் இருக்கும்? ராமனின் திருவும், வீரமும், மங்கலமான உள்ளமும் எவையோ, அவற்றாலேயே அவன் வனவாசம் முடிந்ததும் விரைவில் தன் அரசை அடைவான்.’ இதுவே ஆறுதலின் இரண்டாம் பகுதி — முதலில் சுமித்திரை ராமனைத் தர்மத்தால் அச்சமற்றவனாகக் காட்டினாள், இப்போது வலிமையால். ‘வீட்டில் இருப்பது போல’ என்ற உவமையால் காட்டின் அச்சம் மறுக்கப்படுகிறது; ‘அம்பின் வழியை அடைந்ததுமே’ என்ற சொல்லால், அம்பின் பாதையை அடைந்ததுமே பகைவரை அழிப்பவனின் அரசைப் பிறர் பறிக்க முடியாது என்று குறிக்கப்படுகிறது. ‘அவன் ஆட்சியில் பூமி நிலைக்கத் தக்கது’ என்ற சொல்லால் அரசை மீண்டும் பெறுவது சாத்தியம் மட்டுமல்ல, தர்மப்படி தவிர்க்க முடியாதது என்று சொல்லப்படுகிறது.
இதன் பின் சுமித்திரையின் சொல் துதி வடிவம் பெறுகிறது: ‘அவன் கதிரவனுக்கும் கதிரவன், நெருப்புக்கும் நெருப்பு, பிரபுவுக்கும் பிரபு; திருவுக்கும் முதன்மையான திரு, புகழுக்கும் புகழ், பொறுமைக்கும் பொறுமை; தேவர்களுக்கும் தெய்வம், உயிர்களுள் மிகச் சிறந்த உயிர். தேவி, காட்டிலோ நகரத்திலோ அவனுக்கு என்ன குறை?’ பின்னர் உறுதிச் சொல்: ‘அந்த மனிதருள் காளை பூமி, வைதேகி, திரு — இந்த மூவருடனும் விரைவில் முடிசூட்டப்படுவான்.’ இங்கே ‘கதிரவனுக்கும் கதிரவன்’ முதலிய சொற்களால் கவிஞர் ராமனின் பரம்பொருள் தன்மையைக் குறிக்கிறார்; இந்தச் சுலோகங்களில் வழக்குப் பாடம் (வல்கேட்) திறனாய்வுப் பதிப்பை விட விரிவானது; பக்திச் சுவையும் மேலும் வெளிப்படையானது. ‘மூவருடனும்’ என்ற எண்ணிக்கையில் பூமி, சீதை, திரு மூவரும் ஒன்றாக நிறுத்தப்படுகின்றனர் — அரசும், இல்லமும், செல்வமும் ஒருசேரத் திரும்பி வரும் என்பது கருத்து. ‘பொறுமைக்கும் பொறுமை’ என்ற சொல் தனியாகச் சிந்திக்கத்தக்கது — எல்லாவற்றையும் பொறுக்க வல்லவனே பொறுமைக்கும் இருப்பிடம்; இதனால் வனவாசத்தை ஏற்றதும் அவனுடைய பலவீனம் அல்ல, மிக உயர்ந்த வலிமையே என்று குறிக்கப்படுகிறது.
‘அவன் வெளியேறுவதைக் கண்டு அயோத்தியில் மக்கள் அனைவரும் துயர வேகத்தால் தாக்குண்டு துயரத்தால் பிறந்த கண்ணீரைச் சொரிகிறார்கள்; தர்ப்பை மரவுரி அணிந்து செல்லும் வெல்லப்படாத அந்த வீரனைச் சீதை என்னும் திருமகள் பின்தொடர்கிறாள் — அவனுக்கு அரியது என்னதான் இருக்கிறது? வில்லேந்துவோரில் சிறந்தவனும், அம்பு, வாள், அஸ்திரம் தாங்கியவனுமான லக்ஷ்மணன் யாருக்கு முன்னே செல்கிறானோ — அவனுக்கு அரியது என்னதான் இருக்கிறது?’ இங்கே ‘அரியது என்னதான் இருக்கிறது’ என்று இருமுறை திரும்பக் கூறுவதால் சுமித்திரை கௌசல்யையின் மனத்தில் உறுதியை வலுப்படுத்துகிறாள். ‘சீதை என்னும் திருமகள்’ என்ற உவமையில் ஒரு சிறப்பு உள்ளது — திருமகள் சீதைக்கு உவமை அல்ல, சீதையே திருமகளுக்கு; அதனால் சீதை நேரடியாகத் திருமகளின் வடிவம் என்று தொனிக்கிறது. ‘தர்ப்பை மரவுரி அணிந்த, வெல்லப்படாத’ என்ற முரண்தோற்றமும் இனிமையானது — மரவுரி அணிந்தாலும் அவன் வெல்ல முடியாதவனே; புறக்கோலம் வலிமையின் அளவுகோல் அல்ல.
‘வனவாசம் முடிந்து திரும்பி வந்த அவனை நீ காண்பாய்; தேவி, துயரத்தையும் மயக்கத்தையும் விடு — உனக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன். பழிப்பற்ற மங்கலமானவளே, இந்த உன் பாதங்களைத் தலையால் வணங்கும் மகனை, உதித்த நிலவைப் போல மீண்டும் காண்பாய். மீண்டும் நுழைந்து முடிசூட்டப்பட்ட பெரும் திருவுடைய அவனைக் கண்டு கண்களிலிருந்து விரைவில் ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிவாய். தேவி, உனக்குத் துயரமோ துன்பமோ வேண்டாம்; ராமனிடம் எந்த அமங்கலமும் காணப்படவில்லை. சீதையுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் கூடிய மகனை விரைவில் காண்பாய்.’ ‘உதித்த நிலவைப் போல’ என்ற உவமை வனவாசம் வெறும் மறைவே, அழிவல்ல; உதயம் உறுதி என்று குறிக்கிறது. இங்கே சுமித்திரை ‘உனக்கு உண்மையைச் சொல்கிறேன்’ என்று சத்தியம் செய்வது போலப் பேசுகிறாள்; அதனால் ஆறுதல் வெறும் தேற்றுமொழியாக இல்லாமல் உறுதியான வாக்குறுதியாகிறது. ‘பெரும் திருவுடைய, முடிசூட்டப்பட்ட’ அவனைக் காண்பதால் இறுதியில் ஆனந்தக் கண்ணீரே துயரக் கண்ணீரின் இடத்தைப் பிடிக்கும் என்று தொனிக்கிறது.
‘குற்றமற்றவளே, இந்த மக்கள் அனைவரும் உன்னாலேயே ஆற்றப்பட வேண்டியவர்கள்; ஆகவே இப்போது இதயத்தில் ஏன் இந்தக் கலக்கத்தைக் கொள்கிறாய்? தேவி, ராகவனை மகனாகப் பெற்ற நீ வருந்தத் தகாதவள்; உலகில் ராமனை விட நல்வழியில் நிலைத்தவர் எவரும் இல்லை. நண்பர்களுடன் வந்து வணங்கும் மகனைக் கண்டு, மழைக்கால மேகவரிசை போல, நீ விரைவில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் சொரிவாய்.’ இங்கே சுமித்திரை அரசமாதாவின் கடமையை நினைவூட்டுகிறாள் — யாருடைய மன உறுதியால் அந்தப்புரம் முழுவதும் நகரமும் நிலைக்கின்றனவோ, அவளுடைய கலக்கம் அனைவருடைய கலக்கமும் ஆகும். ‘மேகவரிசை போல’ என்ற உவமையிலும் பொருத்தம் உள்ளது — மழைக்காலத்தில் மேகம் நீரைப் பொழிகிறது, ஆனால் அந்த நீர் பயிரை வளர்க்கிறது; அதுபோல ஆனந்தக் கண்ணீர் துயரக் கண்ணீர் போல எரிப்பதில்லை, எல்லாவற்றையும் நனைத்து வளர்க்கிறது.
‘வரம் அருளும் உன் மகன் விரைவில் அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்து, மென்மையும் திரட்சியுமுடைய கைகளால் உன் பாதங்களை அழுத்துவான். நண்பர்களுடன் வணங்கி நமஸ்கரிக்கும் வீர மகனை, மேகவரிசை மலையை நனைப்பது போல, நீ மகிழ்ச்சிக் கண்ணீரால் நனைப்பாய்.’ இவ்வாறு சொல்லாடலில் வல்ல, குற்றமற்ற, அழகிய தேவி சுமித்திரை பலவிதச் சொற்களால் ராமனின் தாயை ஆற்றி, இதைச் சொல்லிவிட்டு நிறுத்தினாள். லக்ஷ்மணனின் தாயின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, மனிதர் தலைவனின் மனைவியும் ராமனின் தாயுமானவளின் உடலில் இருந்த துயரம், கூதிர்காலத்தில் சிறிதளவே நீருடைய மேகம் போல உடனே அழிந்தது. இவ்வாறு சர்க்கம் அமைதியுடன் முடிகிறது; அடுத்த சர்க்கத்தில் கதை மீண்டும் ராமனின் வழியில் தொடர்கிறது. ‘கூதிர்காலத்தில் சிறிதளவே நீருடைய மேகம்’ என்ற உவமை நுட்பமானது — கூதிர்காலத்தில் மேகம் தெரிகிறது, ஆனால் அதில் நீர் குறைவு; ஆகவே அது விரைவில் கரைகிறது; அதுபோலவே நல்ல சொல்லால் தொடப்பட்ட துயரம் கணத்தில் அழிகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தால் கவிஞர் பெண்டிர் ஒருவரையொருவர் ஆற்றுவதைக் காட்டி, அயோத்தியின் அந்தப்புரத்தில் மன உறுதி மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுவதைக் குறிக்கிறார்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे चतुश्चत्वारिंशः सर्गः॥ ४४॥