॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 43

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கௌசல்யையின் புலம்பல்

படுக்கையில் கிடக்கும் தசரதனிடம் கௌசல்யையின் துயர மொழிகள் — கைகேயியை நிந்தித்தல், காட்டுக்குச் சென்றவர்களைப் பற்றிய கவலை, திரும்பி வருதலுக்கான ஏக்கம், துயர நெருப்பின் வருணனை

முந்தைய சர்க்கத்தில் நள்ளிரவில் தசரதன் கௌசல்யையிடம், ‘என் பார்வை ராமனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுவிட்டது; உன்னை நான் காணவில்லை’ என்றான். இங்கே அதே கௌசல்யை துயரத்தால் தளர்ந்து படுக்கையில் கிடக்கும் மன்னனைப் பார்த்து, தானும் மகனைப் பிரிந்த துயரால் வாடியவளாக, அவனிடம் பேசினாள். அவளுடைய முதல் சொல் கைகேயியின் நிந்தை: ‘மனிதருள் புலியான ராகவன் மேல் நஞ்சைக் கக்கிவிட்டுக் கைகேயி சட்டையை உரித்த பெண்பாம்பைப் போலத் தன் விருப்பம் போலத் திரிவாள். ராமனை நாடு கடத்தித் தன் விருப்பத்தை அடைந்து நிம்மதியடைந்த அந்தப் பாக்கியசாலி, வீட்டில் உள்ள கொடிய பாம்பைப் போல, என்னை மேலும் அச்சுறுத்துவாள்.’ இங்கே கவிஞர் கௌசல்யையின் இருவகைத் துயரத்தைக் காட்டுகிறார் — ஒருபுறம் மகன் பிரிவு, மறுபுறம் அந்த மகனை விலக்கியவளுடன் ஒரே அந்தப்புரத்தில் வாழ வேண்டிய நிலை. மேலும் ‘நஞ்சைக் கக்கிவிட்டு’ என்ற உருவகத்தால், கைகேயியின் இரண்டு வரங்களும் திடீர்க் கோபம் அல்ல, நெடுநாள் சேர்த்து வைத்த நஞ்சு என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். ‘விருப்பத்தை அடைந்து நிம்மதியடைந்த’ என்ற இரு சொற்களும் கூர்மையானவை — அவள் திருப்தியடைந்தது மட்டுமல்ல, அசையாத மனமும் உடையவள்; ஆகவேதான் கௌசல்யையின் அச்சம் பொருத்தமானது.

‘ராமன் இதே நகரத்தில் பிச்சை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டில் வாழ்ந்திருந்தாலும், அல்லது என் மகன் அவளுக்கு அடிமையாகவே ஆக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த வரம் எனக்குச் சிறந்ததாக இருந்திருக்கும்; அவனைக் காண்பதாவது இழக்கப்படாமல் இருந்திருக்கும்.’ பின்னர் அவள் ஓர் உவமையைச் சொல்கிறாள் — வேள்வித்தீ வளர்ப்பவன் பருவ நாளில் தேவர்களுக்குரிய பங்கை அரக்கர்களுக்கு அளிப்பது போல, கைகேயியால் ராமன் தன் இடத்திலிருந்து விருப்பம் போல வீழ்த்தப்பட்டான். அதன் பின் காட்டுப் பயணம் பற்றிய கவலை: ‘நாகராஜனின் நடையுடைய, நீண்ட கைகளுடைய, வில்லேந்திய வீரன் மனைவியுடனும் லக்ஷ்மணனுடனும் நிச்சயமாக இப்போது காட்டுக்குள் நுழைகிறான். துன்பத்தை முன்பு காணாத அந்த மூவரும் கைகேயியின் சம்மதத்தால் உம்மாலேயே வனவாசத்துக்குக் கைவிடப்பட்டனர். அவர்களுக்கு வேறு என்ன நிலை வரும்? ரத்தினங்களை இழந்து, பலன் அனுபவிக்க வேண்டிய வயதில் நாடு கடத்தப்பட்ட அந்த இரங்கத்தக்க இளைஞர்கள் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு எப்படி வாழ்வார்கள்?’ இங்கே ‘பருவ நாளில் வேள்வித்தீ வளர்ப்பவன்’ என்ற உவமை உருக்கமானது — வேள்விப் பங்கு தேவர்களின் உரிமை; அதை வேறொருவருக்குக் கொடுக்க யாருக்கும் உரிமையில்லை. அதுபோலவே இளவரசுப் பட்டம் ராமனின் உரிமையாக இருந்தது. ‘பலன் அனுபவிக்க வேண்டிய வயதில் நாடு கடத்தப்பட்ட’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் வயதின் பருவத்தையும் குறிக்கிறார் — சுகத்தை அனுபவிக்க வேண்டிய காலத்திலேயே அவர்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். கௌசல்யையின் வாதம் இங்கே தெளிவு — அடிமைத்தனமும் பொறுக்கத்தக்கது, பிரிவோ பொறுக்க இயலாதது.

இதன் பின் கௌசல்யையின் புலம்பல் நம்பிக்கையைப் பற்றுகிறது. அவள் மீண்டும் மீண்டும் ‘எப்போது’ என்று கேட்கிறாள்: ‘என் துயரம் தீரும், மனைவியுடனும் தம்பியுடனும் ராகவனை இங்கே காணும் அந்த மங்கல வேளை இப்போதாவது வருமா? ‘இரு வீரர்களும் வந்துவிட்டனர்’ என்று கேட்டதுமே புகழுடைய அயோத்தி மகிழ்ந்த மக்களுடனும் உயர்த்தப்பட்ட கொடிவரிசைகளுடனும் எப்போது திகழும்? காட்டிலிருந்து திரும்பிய மனிதருள் புலிகளான இருவரையும் கண்டு, பருவ நாளில் கடல் பொங்குவது போல நகரம் எப்போது மகிழும்? காளை பசுவை முன்னிட்டுச் செல்வது போல, நீண்ட கைகளுடைய வீரன் தேரில் சீதையை முன்னிட்டு எப்போது அயோத்திக்குள் நுழைவான்? அரசவீதியில் நுழையும் பகைவரை அடக்கும் என் மைந்தர் இருவர் மேலும் ஆயிரக்கணக்கான உயிர்கள் எப்போது பொரி தூவும்?’ இங்கே காணத்தக்கது — துயரம் கோபத்திலிருந்து நம்பிக்கையை நோக்கி நகர்கிறது. ஐந்து சுலோகங்களில் ‘எப்போது’ என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; அதனால் தாயின் மனம் நிகழ்காலத்திலிருந்து எதிர்காலத்துக்குத் தப்பி ஓடுகிறது. ‘பருவ நாளில் கடல் போல’ என்ற உவமையும், கடல் நீரால் நிறைவது போல நகரம் மக்களால் நிறையும் என்று குறிக்கிறது. மகனின் நலனை மட்டும் கேட்காமல் நகரத்தின் விழாவையும் அவள் நினைப்பது தாயின் மனத்தின் விரிவைக் குறிக்கிறது.

ஏக்கம் மேலும் சித்திரமாகிறது. ‘மங்கலக் குண்டலங்களுடன், உயர்த்திய ஆயுதங்களும் வாள்களுமாக, சிகரங்களுடைய இரண்டு மலைகளைப் போல அயோத்திக்குள் நுழையும் அவ்விருவரையும் நான் எப்போது காண்பேன்? அந்தணர்களின் கன்னியர் மலர்களையும் பழங்களையும் வழங்கிக்கொண்டு மகிழ்ந்து எப்போது நகரை வலம் வருவார்கள்? அறிவில் முதிர்ந்து, வயதில் தேவரைப் போல ஒளிரும் அந்தத் தர்மாத்மா, நல்ல மழை போல மக்களைப் பேணிக்கொண்டு எப்போது வருவான்?’ இங்கே ‘நல்ல மழை போலப் பேணிக்கொண்டு’ என்ற உவமை சிந்திக்கத்தக்கது — அரசகுமாரன் மக்களை உதவியாலேயே பேணுகிறான், தண்டனையால் அல்ல; மழை போல எங்கும் சமமாகப் பொழிகிறான். இந்த மூன்று சுலோகங்களால் தாயின் மனத்தில் ராமனின் மகன் வடிவம் மட்டுமல்ல, அரச வடிவமும் மலர்கிறது. ‘சிகரங்களுடைய இரண்டு மலைகளைப் போல’ என்ற உவமையால் ஆயுதம் ஏந்திய அவ்விருவரின் உயர்வும் உறுதியும் புலப்படுத்தப்படுகின்றன.

பின்னர் அவள் தன் துயரத்துக்கான காரணத்தை முற்பிறவியில் தேடுகிறாள்: ‘வீரரே, ஐயமின்றி முன்பு நான் கருமியாக இருந்திருக்க வேண்டும்; பால் குடிக்க விரும்பிய கன்றுகளுக்குத் தாய்ப்பசுக்களின் மடிகளை நான் அறுத்திருக்க வேண்டும்; அதன் பலனே இது என்று நினைக்கிறேன்.’ பின்னர் புகழ்பெற்ற உவமை: ‘சிங்கத்தால் இளங்கன்றுடைய அன்புப் பசு வலிந்து கன்றை இழக்கச் செய்யப்படுவது போல, கைகேயியால் நான் மகனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டேன்.’ அதன் பின் தாயின் இறுதிக் காரணம்: ‘நற்பண்புகள் நிறைந்த, எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் வல்ல அந்த மகனின்றி, ஒரே மகனையுடைய நான் வாழத் துணியவில்லை.’ இங்கே ‘ஒரே மகனையுடைய’ என்ற சொல் தீர்மானமானது — கைகேயிக்குப் பரதன் இருக்கிறான், சுமித்திரைக்கு இருவர்; கௌசல்யைக்கோ ஒருவனே. ‘அன்புப் பசு கன்றை இழந்தது’ என்ற சொற்களின் அருகாமையும் உள்ளம் தொடுவது — அன்புடைய பசுவுக்கே கன்றை இழப்பது தாங்க முடியாதது. ‘கருமியாக’ என்ற தன்னிந்தையும் துயரத்தின் அடையாளம் — துயருற்றவர் காரணத்தைத் தன்னிடமே தேடுகிறார்; அதனால் துயரம் இருமடங்காகிறது.

இறுதியில் அவள் கூறுகிறாள்: ‘அன்பு மகனையும் பெருவலிமையுடைய லக்ஷ்மணனையும் காணாத என் வாழ்வில் சிறிதளவு வலிமையும் இருப்பதாகத் தோன்றவில்லை.’ சர்க்க முடிவில் யாப்பு மாறுகிறது; அனுஷ்டுப்புக்குப் பதிலாக நீண்ட யாப்பு வருகிறது; அதனால் துயரத்தின் வேகத்தைக் கேட்க முடிகிறது: ‘மகனைப் பிரிந்த துயரத்தால் பிறந்த, பெருங்கேடு விளைவிக்கும் இந்த நெருப்பு இன்று என்னை எரிக்கிறது — கோடையில் மிகுந்த ஒளியுடைய பகவான் கதிரவன் தன் கதிர்களால் இந்தப் பூமியைச் சுடுவது போல.’ இந்தச் சர்க்கத்தால் கவிஞர் தசரதனின் துயரத்தைக் கௌசல்யையின் துயரத்தால் பெருக்குகிறார்; அடுத்த சர்க்கத்தில் சுமித்திரை இதே கௌசல்யையை ஆற்றுவாள்; அதனால் துயரத்துக்கான மாற்று தொடங்கும். ‘பெருங்கேடு விளைவிக்கும்’ என்ற அடைமொழியால் துயரம் வெறும் வேதனை அல்ல, உயிரைக் கொல்லக்கூடியது என்று குறிக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रिचत्वारिंशः सर्गः॥ ४३॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க