॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 42

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தசரதனின் புலம்பலும் கைகேயியைக் கைவிடுதலும்

புழுதியும் மறைந்தபின் அரசன் வீழ்தல், கைகேயியைக் கைவிடுதல், நகருக்குள் நுழைதல், கௌசல்யையின் மாளிகையில் புலம்பல்

முந்தைய சர்க்கத்தில் அயோத்தி துயரத்தால் நடுங்கியது. இந்தச் சர்க்கத்தில் கவிஞர் மீண்டும் தசரதனையே பற்றுகிறார். புறப்பட்ட ராமனின் தேரிலிருந்து எழுந்த புழுதி தெரிந்துகொண்டிருந்த வரை, இக்ஷ்வாகு குலத்தில் சிறந்த தசரதன் தன் கண்களை விலக்கவில்லை — பார்வையைத் திருப்பவில்லை. மிகுந்த தர்மவானான அன்பு மகனை அவன் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வரை, மகனைக் காண்பதற்காக அவன் உடல் பூமியில் வளர்வது போல இருந்தது — நிமிர்ந்து நின்று தொலைவில் காண அவன் விரும்பினான். ஆனால் ராமனின் புழுதியையும் மன்னன் காணாதபோது, துயருற்று மனம் சோர்ந்து நிலத்தில் விழுந்தான். புழுதியைக் காண்பதே அவனுக்கு இறுதி இழையாக இருந்தது; அது அறுந்ததும் அவன் விழுகிறான். ‘கண்களை விலக்கவில்லை’ என்ற சொல்லால் பார்வையின் பற்று சொல்லப்படுகிறது; ‘வளர்வது போல’ என்ற தற்குறிப்பேற்றத்தால் முதிய அரசனின் ஏக்கம் சித்திரிக்கப்படுகிறது. மூன்றே சுலோகங்களில் கவிஞர் காண்பதிலிருந்து காணாமைக்கும், காணாமையிலிருந்து வீழ்ச்சிக்குமான நகர்வை வருணிக்கிறார்.

விழுந்த அவனுடைய வலக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு கௌசல்யை பின்தொடர்ந்தாள்; மறுபக்கத்தை அழகிய இடையுடைய கைகேயி பற்றினாள். நீதியும் தர்மமும் பணிவும் நிறைந்த அரசன் கைகேயியைப் பார்த்து, புலன்கள் வேதனையுற்றவனாக அவளிடம் கூறினான்: ‘கைகேயி, பாவ உறுதி கொண்டவளே, என் அங்கங்களைத் தொடாதே. உன்னைப் பார்க்கவும் நான் விரும்பவில்லை; நீ என் மனைவியும் அல்ல, உறவினளும் அல்ல.’ வரம் அளித்த வேளையில் மௌனத்தையே பற்றிய அரசன் இப்போது தொடுவதையும் தடுக்கிறான் — துயரம் அவன் வாக்கை விடுவிக்கிறது. ‘நீதியும் தர்மமும் பணிவும் நிறைந்த’ என்ற அடைமொழியும் இந்தச் சொல் வெறும் கோபமல்ல, சிந்தித்து எடுத்த முடிவு என்று குறிக்கிறது. கௌசல்யை வலப்புறம், கைகேயி மறுபுறம் — இட வேறுபாட்டாலேயே கவிஞர் இருவருடைய உறவின் வேறுபாட்டைக் குறிக்கிறார்.

அரசன் மீண்டும் கூறுகிறான்: ‘உன்னைச் சார்ந்து வாழ்பவர்களுக்கு நான் உரியவன் அல்ல, அவர்களும் எனக்கு உரியவர்கள் அல்ல. பொருளை மட்டுமே நாடி தர்மத்தைத் துறந்த உன்னை நான் துறக்கிறேன். உன் கையைப் பற்றியதையும், நெருப்பை வலம் வந்ததையும் — அனைத்தையும் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் விட்டுவிடுகிறேன். பரதன் இந்த அழிவற்ற அரசைப் பெற்று மகிழ்ந்தால், அவன் தந்தைக்காக எனக்கு அளிக்கும் நீர்க்கடன் எனக்கு வந்து சேர வேண்டாம்.’ கைப்பற்றுதலையும் நெருப்பை வலம் வருதலையும் துறந்ததால் திருமண உறவே அறுக்கப்பட்டது; பிண்டமும் நீரும் மறுக்கப்பட்டதால் மகன் உறவும் நீக்கப்பட்டது. இதுவே முதிய அரசனின் இறுதி ஆயுதம். ‘அழிவற்ற அரசு’ என்ற சொல்லால் அரசின் நிலைபேறு குறிக்கப்படுகிறது; ஆனால் அரசனின் சொல்லில் அதுவே நிந்தைக்குரியதாகிறது.

பின்னர் புழுதி படிந்த மன்னனைத் தூக்கி நிறுத்தி, துயரத்தால் மெலிந்த தேவி கௌசல்யை அப்போது திரும்பினாள். விருப்பத்துடன் அந்தணனைக் கொன்றவன் போலவும், கையால் நெருப்பைத் தொட்டவன் போலவும், தர்மாத்மாவான அவன் மகன் ராகவனை நினைத்து வருந்தினான் — தான் செய்ததைத் தவிர்க்க இயலாமையே இங்கே இரண்டு உவமைகளால் குறிக்கப்படுகிறது. மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்துத் தேர் சென்ற தடத்தில் தளர்ந்த அரசனின் தோற்றம், கிரகணம் பிடித்த கதிரவனின் தோற்றம் போல ஒளிரவில்லை. ‘திரும்பிப் பார்த்து, திரும்பிப் பார்த்து’ என்ற இரட்டைக் கிளவியால் அவன் மீண்டும் மீண்டும் பின்னோக்கியது சித்திரிக்கப்படுகிறது; தேர்த் தடத்தில் உள்ள சுவடுகளே அவனுக்கு எஞ்சிய பற்றுக்கோடு. கௌசல்யை பழிக்கவில்லை, புலம்பவில்லை; விழுந்த கணவனைத் தூக்கி நிறுத்துகிறாள் — இதுவே அவள் பண்பு. பிரம்மஹத்தி, நெருப்பைத் தொடுதல் என்ற இரண்டு உவமைகளும் பாவத்தின் தவிர்க்க இயலாத பலனையே குறிக்கின்றன. ‘கிரகணம் பிடித்த கதிரவன்’ என்ற உவமை முந்தைய சர்க்கத்திலும் இருந்தது; இங்கே மீண்டும் வருகிறது.

துயருற்ற அவன் அன்பு மகனை நினைத்துப் புலம்பினான்; மகன் நகர எல்லையை அடைந்துவிட்டான் என்று உணர்ந்து கூறினான்: ‘என் மகனைச் சுமந்து செல்லும் சிறந்த வாகனங்களின் சுவடுகள் வழியில் தெரிகின்றன; அந்த மகாத்மாவோ தெரியவில்லை. சந்தனம் பூசிக்கொண்டு தலையணைகளில் சுகமாக உறங்கி, மதிப்புமிக்க பெண்டிரால் விசிறப்பட்டு வந்த என் சிறந்த மகன், நிச்சயமாக இன்று எங்கோ ஒரு மரத்தின் அடியை அடைந்து, கட்டையையோ கல்லையோ தலைக்கு வைத்து உறங்குவான்.’ சுகப் படுக்கைக்கும் காட்டுப் படுக்கைக்கும் இடையிலான இந்த முரண் இந்தச் சர்க்கத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; தந்தையின் கற்பனையிலேயே மகனின் துன்பம் கண்முன் நிற்பது போல ஆகிறது. ‘சுவடுகள் வழியில் தெரிகின்றன, அந்த மகாத்மா தெரியவில்லை’ என்ற வரி இந்தச் சர்க்கத்தின் உள்ளம் தொடுவது — அடையாளங்கள் எஞ்சியுள்ளன, அடையாளம் இட்டவனோ போய்விட்டான். சந்தனம் பூசியவன், தலையணையில் உறங்குபவன், விசிறப்படுபவன் என்ற மூன்று அடைமொழிகளால் முந்தைய சுகத்தை நினைவுகூர்ந்து, பின்னர் மரத்தடி, கட்டை, கல் என்று சொல்லிக் கவிஞர் முரணைக் கூர்மையாக்குகிறார். இதுவே தந்தையின் துயரத்தின் வடிவம் — அவன் நிகழ்வதைக் காணவில்லை, கற்பனை மட்டுமே செய்கிறான்.

‘பரிதாபத்துக்குரிய அவன் புழுதி படிந்தவனாக, நெடுமூச்செறிந்துகொண்டு, அருவியிலிருந்து பெண்யானைகளின் தலைவனான களிறு எழுவது போலத் தரையிலிருந்து எழுவான். நீண்ட கைகளுடைய, உலகத் தலைவனான ராமன் ஆதரவற்றவன் போல எழுந்து செல்வதைக் காட்டில் திரியும் மனிதர்கள் நிச்சயமாகக் காண்பார்கள். ஜனகனின் அன்பு மகளும் எப்போதும் சுகத்துக்கே பழகியவளுமான சீதை இன்று முட்களை மிதித்துக் களைத்துக் காட்டுக்குச் செல்வாள். காட்டை அறியாத அவள் காட்டு விலங்குகளின் ஆழ்ந்த, மயிர்க்கூச்செறியச் செய்யும் கர்ஜனையைக் கேட்டு நிச்சயமாக அஞ்சுவாள்.’ ‘உலகத் தலைவன் ஆதரவற்றவன் போல’ என்ற முரண்தோற்றத்தால் கவிஞர் ராமனின் நிலையைக் கூர்மையாகக் காட்டுகிறார் — எல்லோருக்கும் தலைவனானவனே ஆதரவற்றவன் போலக் காட்டில் திரிகிறான். அருவியிலிருந்து எழும் களிற்றரசனின் உவமையால் ராமனின் கம்பீரமும் உடல் வலிமையும் குறிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் ‘பரிதாபத்துக்குரிய, புழுதி படிந்த’ என்ற சொற்களால் அவனுடைய இப்போதைய நிலை. சீதையின் வருணனையில் ‘எப்போதும் சுகத்துக்கே பழகியவள்’ என்ற சொல்லே எல்லாவற்றையும் சொல்கிறது — எப்போதும் சுகத்துக்குத் தகுந்தவள் முட்களில் நடக்கிறாள். காட்டின் ஒலிகளும் அவளுக்கு அச்சம் தருபவை என்று தந்தை நினைக்கிறான். இங்கே காணத்தக்கது — அரசன் மகனின் துயரை வருணிக்கும்போதும் சீதையின் துயரை மறக்கவில்லை; மருமகளிடமும் அவன் பாசம் சமமானதே.

‘கைகேயி, உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்; விதவையாக இருந்து அரசில் வாழ்; அந்த மனிதருள் புலியின்றி வாழ நான் துணியவில்லை.’ இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டு, மக்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட அரசன், சுடுகாட்டிலிருந்து திரும்பி நீராடியவன் போல, மங்கலமற்றதாகிவிட்ட தன் சிறந்த மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். அவன் கண்டான் — நாற்சந்திகளும் வீடுகளின் முற்றங்களும் வெறிச்சோடிய, கடைகளும் திண்ணைகளும் மூடப்பட்ட, களைத்து வலிமையிழந்து துயருற்ற, பெருவீதிகளில் கூட்டமற்ற அந்த நகரத்தை. அந்த நகரம் முழுவதையும் பார்த்து, ராமனையே நினைத்துப் புலம்பிக்கொண்டு, கதிரவன் மேகத்துக்குள் நுழைவது போல அரசன் அரண்மனைக்குள் நுழைந்தான். ‘நீராடியவன் போல’ என்பது சுடுகாட்டிலிருந்து வந்து நீராடியவனின் உவமை; அதனால் அரசனின் துயரம் இறுதிச் சடங்கின் துயரம் போல ஆனது என்று தொனிக்கிறது. ‘உன் விருப்பம் நிறைவேறட்டும்’ என்ற சொல் சாபம் போலத் தோன்றுகிறது; ‘விதவையாக அரசில் வாழ்’ என்பதால் அரசன் தன் மரணத்தை உறுதியானது போலச் சொல்கிறான். நகர வருணனையில் நாற்சந்திகள் வெறிச்சோடியவை, கடைகள் மூடியவை, பெருவீதிகள் கூட்டமற்றவை — மூன்றே அடையாளங்களால் கவிஞர் நகரத்தின் வெறுமையை நிறுவுகிறார். கதிரவன் மேகத்துக்குள் நுழைவது தேஜஸ் மறைக்கப்படுவதையே குறிக்கிறது. அரசனின் நுழைவும் கொண்டாட்டத்துடன் அல்ல, மக்கள் கூட்டம் சூழப் புலம்பலுடனேயே நடந்தது.

ராமனும் வைதேகியும் லக்ஷ்மணனும் இல்லாத அந்த மாளிகை, கருடனால் நாகம் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட, கலங்காத பெரும் மடுவைப் போல இருந்தது. பின்னர் தழுதழுத்த குரலுடைய மன்னன் புலம்பிக்கொண்டு மென்மையாக, மங்கிய பொருளுடன், பரிதாபமாக, குரலற்ற சொல்லைக் கூறினான்: ‘ராமனின் தாய் கௌசல்யையின் மாளிகைக்கு என்னை விரைவாகக் கொண்டு செல்லுங்கள்; வேறு எங்கும் என் இதயத்துக்கு ஆறுதல் இருக்காது.’ இவ்வாறு சொல்லும் அரசனை வாயிற்காவலர்கள் அங்கே கொண்டு சென்று கௌசல்யையின் மாளிகையில் பணிவுடன் படுக்கையில் கிடத்தினர் (அச்சில் ‘ந்யவேஸ்யத’ என்று உள்ளது). கருடனால் நாகம் கவரப்பட்ட மடுவின் உவமை உருக்கமானது — நீர் அங்கேயே உள்ளது, ஆனால் உயிர் போய்விட்டது. ‘தழுதழுத்த குரலுடைய’ என்ற பஹுவ்ரீஹி சமாசத்தால் வாக்கின் தடுமாற்றம் சொல்லப்படுகிறது; ‘மங்கிய பொருளுடன்’, ‘குரலற்ற’ என்ற சொற்களால் சொல்லின் தெளிவின்மையும் பரிதாபமும். வாயிற்காவலர்களும் பணிவுடனே நடந்துகொள்கிறார்கள் — அரசனின் நிலையைக் கண்டு அவர்கள் பேசவில்லை, பணிவிடை மட்டுமே செய்கிறார்கள். கௌசல்யையின் மாளிகையையே அவன் வேண்டுகிறான், ஏனெனில் அங்கேயே ராமனின் நினைவு மேலும் உயிர்ப்புடன் உள்ளது. இதனால் அடுத்த சர்க்கத்துக்கான களமும் அமைகிறது.

அங்கே கௌசல்யையின் மாளிகைக்குள் நுழைந்து படுக்கையில் ஏறியும் அவன் மனம் கலங்கியே இருந்தது — இடம் மாறியதால் துயரம் தணியவில்லை. இரண்டு மகன்களும் இல்லாத, மருமகளும் இல்லாத அந்த மாளிகையை அரசன் நிலவு மறைந்த வானம் போலக் கண்டான். அதைக் கண்டு வீரமுடைய மகாராஜா கையை உயர்த்தி உரத்த குரலில் கதறினான்: ‘ஐயோ ராமா, எங்கள் இருவரையும் விட்டுப் போகிறாயே. அந்தக் காலம் வரை உயிரோடிருந்து, திரும்பி வந்த ராமனைத் தழுவிக்கொண்டு காணப்போகும் அந்த மனிதருள் சிறந்தவர்கள் பாக்கியசாலிகள்!’ இங்கே அரசன் தன் மரணத்தையே மறைமுகமாகக் குறிக்கிறான் — பதினான்கு ஆண்டுகள் வரை வாழ அவன் நம்பவில்லை. ‘கலங்கிய’ என்ற சொல் சஞ்சலத்தையும் வாட்டத்தையும் சொல்கிறது. ‘நிலவு மறைந்த வானம்’ என்ற உவமையால் மாளிகையின் அழகிழப்பு சொல்லப்படுகிறது — விண்மீன்கள் உள்ளன, ஆனால் நிலவு இல்லை. கையை உயர்த்துதல் கதறலின் உடல் அடையாளம். ‘எங்கள் இருவரையும்’ என்ற இருமையால் அவன் தன்னையும் கௌசல்யையையும் ஒன்றாகக் கணக்கிடுகிறான். ‘பாக்கியசாலிகள்’ என்ற சொல் பொறாமை அல்ல, தன் ஆயுளின் குறுமையை ஏற்றுக்கொள்வதே.

பின்னர் தனக்குக் காளராத்திரி போன்ற இரவு வந்தபோது, நள்ளிரவில் தசரதன் கௌசல்யையிடம் கூறினான்: ‘கௌசல்யை, உன்னை நான் காணவில்லை; கையால் என்னை நன்றாகத் தொடு. என் பார்வை ராமனைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுவிட்டது; அது இன்னும் திரும்பவில்லை.’ ராமனையே நினைத்து நெடுமூச்செறிந்து படுக்கையில் கிடந்த மன்னனைப் பார்த்து, மேலும் துயருற்ற தேவி கௌசல்யை அருகில் அமர்ந்து வேதனையுடன் புலம்பினாள். இந்தக் குருட்டுத்தன்மை துயரத்தால் பிறந்தது; மேலும் முன்பு பெற்ற அந்தணனின் சாபத்தையும் நினைவூட்டுகிறது — அடுத்த சர்க்கங்களில் அந்தச் சாபத்தை அவனே சொல்வான். சர்க்க முடிவில் கௌசல்யையின் புலம்பல் தொடங்குகிறது; அதுவே அடுத்த சர்க்கத்தின் பொருள். ‘உன்னை நான் காணவில்லை’ என்ற சொல் கண்களின் ஒளி இழப்பைக் குறிக்கிறது; பார்வை ராமனிடமே போய்விட்டது என்று சொல்லி அவன் அதன் காரணத்தையும் கூறுகிறான். கௌசல்யை அருகில் அமர்வதும் பணிவிடையின் வடிவமே; அவள் பழிக்கவில்லை, அருகிலேயே அமர்கிறாள். இவ்வாறு சர்க்கம் இரண்டு முதியவர்களின் மௌன உரையாடலுடன் முடிகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे द्विचत्वारिंशः सर्गः॥ ४२॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க