॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 41

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

அந்தப்புரத்தின், நகரத்தின் புலம்பல்

அந்தப்புரப் பெண்டிரின் துயரக் குரல், தீய நிமித்தங்கள், நகரத்தாரின் தளர்ச்சி, அயோத்தியின் நடுக்கம்

முந்தைய சர்க்கத்தில் ராமன் தேரில் புறப்பட்டான்; அரசன் மனைவியருடன் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான். இந்தச் சர்க்கத்தில் கவிஞர் பார்வையை நகரத்திலிருந்து அந்தப்புரத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறார். மனிதருள் புலியான அவன் கைகூப்பியபடி நகரத்திலிருந்து வெளியேறியபோது, அந்தப்புரத்தில் பெண்டிரின் பெரும் துயரக் குரல் எழுந்தது. அரசனின் மனைவியர் புலம்புகின்றனர்: ‘ஆதரவற்ற, வலிமையற்ற, இரங்கத்தக்க இந்த மக்களுக்குப் புகலும் அடைக்கலமுமாக இருந்த அந்தத் தலைவன் எங்கேதான் போகிறான்?’ ‘புகல்’ என்பது சார்பு, ‘அடைக்கலம்’ என்பது ஆபத்தில் காப்பு, ‘தலைவன்’ என்பது விருப்பங்களை நிறைவேற்றுபவன் — மூன்று சொற்களால் ராமனின் மூவகை உதவும் தன்மை சொல்லப்படுகிறது. ‘கைகூப்பியபடி’ என்ற சொல்லால், ராமன் போகும்போதும் தந்தையையும் தாய்மாரையும் வணங்கியபடியே போகிறான் என்று குறிக்கப்படுகிறது.

அவர்கள் மீண்டும் கூறுகின்றனர்: ‘பழிக்கப்பட்டாலும் சினக்காதவன், சினமூட்டும் செயல்களைத் தவிர்ப்பவன், சினந்தோர் அனைவரையும் சாந்தப்படுத்துபவன், பிறர் துயரில் சமமாகத் துயருறுபவன் — அவன் எங்கே போகிறான்? பெரும் தேஜஸ் உடைய அவன் தாய் கௌசல்யையிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறானோ, அப்படியே எங்களிடமும் நடந்துகொள்கிறான்; அந்த மகாத்மா எங்கேதான் போகிறான்? கைகேயியால் வதைக்கப்படும் அரசனால் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்ட, இந்த மக்களையும் உலகத்தையும் காப்பவன் எங்கேதான் போகிறான்?’ மூன்று சுலோகங்களிலும் ‘எங்கேதான் போகிறான்’ என்ற சொல் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; இந்தத் திரும்பக் கூறலே துயரத்தின் வடிவம் — கேள்வி பதிலை விரும்பவில்லை, வேதனையை மட்டுமே சுமக்கிறது. மேலும் ‘வதைக்கப்படும் அரசனால்’ என்ற சொல்லால் அரசனும் துன்புறுபவனே, குற்றவாளி அல்ல என்று குறிக்கப்படுகிறது. இந்த அரசியர் கைகேயியை நிந்திக்கவில்லை; அவர்களுடைய சொல் ராமனின் நற்பண்புகளை நினைவுகூர்வது மட்டுமே.

மேலும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்: ‘ஐயோ, அரசன் உணர்விழந்தவன்; உயிர்களின் உலகத்தையே அழிப்பவன் போல, தர்மவானும் சத்திய விரதனுமான ராமனைக் காட்டில் வாழ அனுப்புகிறான்.’ இவ்வாறு சொல்லி அரசியர் அனைவரும் கன்றை இழந்த பசுக்களைப் போலத் துயருற்று அழுதனர், உரத்த குரலில் கதறினர். கன்றை இழந்த பசுக்களின் கதறல் என்ற உவமை இந்தக் காண்டத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது, ஏனெனில் மகனைப் பிரிதலே இங்கே துயரத்தின் முதன்மைக் காரணம். அந்தப்புரத்தில் எழுந்த அந்தக் கொடிய துயரக் குரலைக் கேட்டு, மகனைப் பிரிந்த துயரத்தால் வெந்த மன்னன் தசரதன் மிகவும் துயருற்றான். அரசனின் துயரம் இருமடங்கு — தன் மகன் பிரிவும், பிறருடைய புலம்பலும். ‘உணர்விழந்தவன்’ என்ற கடுஞ்சொல்லும் இங்கே நிந்தைக்காக அல்ல, வியப்புக்காகவே சொல்லப்பட்டது — அரசனின் புத்தி எதனால் இப்படி மயக்கப்பட்டது என்று.

அந்த நாளில் அக்கினிஹோத்திரங்கள் செய்யப்படவில்லை, இல்லறத்தார் சமைக்கவில்லை, மக்கள் வேலை செய்யவில்லை, கதிரவனும் மறைந்தான். யானைகள் வாயிலிருந்த கவளங்களைக் கீழே போட்டன, பசுக்கள் கன்றுகளுக்குப் பால் ஊட்டவில்லை, தலைச்சன் மகனைப் பெற்றும் தாய் மகிழவில்லை. இந்த வாக்கியங்களால் துயரம் மனிதரிடம் மட்டுமல்ல, வேள்வியிலும் வீட்டிலும் விலங்குகளிலும் இயற்கையிலும் பரவியது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். பின்னர் திரிசங்கு, செவ்வாய், வியாழன், புதன் — இந்தக் கொடிய கிரகங்கள் சந்திரனை நெருங்கி நின்றன. ஜோதிடத்தில் சந்திரனுக்கு ஏற்படும் பீடை அரசனுக்கும் குலத்துக்கும் தீங்கைக் குறிக்கிறது; ஆகவே இந்தத் தீய நிமித்த வருணனை வரவிருக்கும் தசரதனின் மரணத்தின் முன்னறிவிப்பு. இல்லறத்தார் சமைக்காமை, மக்கள் வேலையைக் கைவிடுதல், பசுக்களின் தாய்ப்பாசம் மறைதல் — இந்த மூன்றும் இல்லற வாழ்வின் வேர்கள்; அவை திரிந்தபோது சமூக வாழ்வு முழுவதுமே உறைந்தது என்று அறியப்படுகிறது.

விண்மீன்கள் ஒளியிழந்தன, கிரகங்களும் தேஜஸ் இழந்தன; விசாகை நட்சத்திரங்களும் புகை சூழ்ந்தவை போல வானில் தோன்றின. இக்ஷ்வாகுக்களின் குல நட்சத்திரம் விசாகை; அது புகை சூழ்ந்திருந்தது குலத்துக்கே நேர்ந்த ஆபத்தைச் சொல்கிறது. காற்றின் வேகத்தால் எழுந்த பெருங்கடல் போல மேகத்திரள் இருந்தது; ராமன் காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டபோது அந்த நகரம் நடுங்கியது — அயோத்தியில் நிலநடுக்கம் வந்தது போல. எல்லாத் திசைகளும் கலங்கி இருளால் மூடப்பட்டவை போல ஆயின; கிரகமோ, நட்சத்திரமோ, எதுவுமோ ஒளிரவில்லை. இவ்வாறு கவிஞர் மூன்று தளங்களில் — வானில், இடைவெளியில், பூமியில் — ஒரே திரிபைக் காட்டுகிறார். ‘காலிகா’ என்பது மேகத்திரள்; காற்றின் வேகத்தால் எழுந்த கடலின் உவமையால் அதன் ஆழமும் சஞ்சலமும் சொல்லப்படுகின்றன. ‘நடுங்கியது’ என்ற சொல்லால் நிலத்தின் நடுக்கம் மட்டுமல்ல, நகரத்தின் நிலைகுலைவும் குறிப்பாகத் தொனிக்கிறது.

திடீரென்று நகர மக்கள் அனைவரும் தளர்ச்சியடைந்தனர்; உணவிலோ விளையாட்டிலோ எவரும் மனம் செலுத்தவில்லை. அடுத்தடுத்து வந்த துயரத்தால் வெந்து, இடைவிடாது நெடுமூச்செறிந்து, அயோத்தியில் மக்கள் அனைவரும் உலகத் தலைவனான தசரதனைக் குறித்துக் கதறினர் — அரசனையே அவர்கள் பழிக்கின்றனர், ஏனெனில் சத்தியத்தைக் காப்பதன் விலையை நகரமே செலுத்துகிறது என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். அரசவீதியில் சென்ற மக்கள் கண்ணீரால் கலங்கிய முகத்துடன் இருந்தனர்; மகிழ்ந்தவர் ஒருவரும் காணப்படவில்லை, அனைவரும் துயரில் மூழ்கியிருந்தனர். ‘அரசவீதியில் சென்ற’ என்ற சொல்லால் பொது இடம் சொல்லப்படுகிறது — வீடுகளில் துயரம் இயல்பே; ஆனால் அரசவீதியிலும் மகிழ்ச்சியின் சுவடே இல்லை. உணவையும் விளையாட்டையும் விட்டொழிதல் துயரத்தின் முதல் அடையாளம்; அதையே கவிஞர் முதலில் வருணிக்கிறார். நெடுமூச்சு மனச் சுமையின் புற அடையாளம்.

குளிர்ந்த காற்று வீசவில்லை, நிலவு இனிய தோற்றத்துடன் இல்லை, கதிரவன் உலகைச் சுடவில்லை — உலகம் முழுவதும் கலங்கியிருந்தது. பெண்டிருக்குத் தம் மகன்களும் கணவர்களும் சகோதரர்களும் பொருட்டற்றவர்கள் ஆனார்கள்; அனைவரும் அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு ராமனையே நினைத்துக்கொண்டிருந்தனர். ‘பொருட்டற்றவர்கள்’ என்ற சொல் உருக்கமானது — வீட்டின் இயல்பான உறவுகளும் அப்போது பொருளற்றவையாகத் தோன்றின. ராமனின் நண்பர்களாக இருந்தவர்களோ அனைவரும் மனம் மயங்கி, துயரச் சுமையால் அழுத்தப்பட்டு, படுக்கையையே நாடவில்லை — இரவில் உறக்கமும் அவர்களை அணுகவில்லை. குளிர்காற்று, இனிய நிலவு, சுடும் கதிரவன் — இந்த மூன்றும் பருவச் சுழற்சியின் நிலையானவை; அவற்றுக்கும் திரிபு நேர்ந்ததைக் காட்டி, தர்மத்துக்கு நேரும் இழப்பு உலகம் முழுவதையும் கலக்குகிறது என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். நண்பர்களின் உறக்கம் இழப்பும் அன்பின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது.

இறுதியில் கவிஞர் உபஜாதி யாப்பால் சர்க்கத்தை முடிக்கிறார் — மகாத்மாவான ராமனை இழந்த அயோத்தி, இந்திரனை இழந்த மலைகளுடன் கூடிய பூமி நடுங்குவது போல நடுங்கியது. அச்சத்தாலும் துயரத்தாலும் எரிந்த அந்த நகரம் யானைகள், வீரர்கள், குதிரைகள் கூட்டங்களுடன் கொடூரமாக ஒலித்தது. இந்திரனை இழந்த பூமி என்ற உவமையால் ராமனின் காக்கும் தன்மையே குறிக்கப்படுகிறது; நகரத்தின் ஒலி யானைகள், குதிரைகள், வீரர்களுடன் சேர்ந்தது என்று சொல்லி, துயரம் படையையும் பரவியது என்று கவிஞர் குறிக்கிறார். அடுத்த சர்க்கத்தில் தசரதனின் வீழ்ச்சியும் கைகேயியைக் கைவிடுதலும் வருணிக்கப்படுகின்றன.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकचत्वारिंशः सर्गः॥ ४१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க