॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 51

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

லக்ஷ்மணனின் புலம்பல்

குகன் படுக்கையை அளித்தலும் விழித்திருப்பதாக உறுதியளித்தலும், லக்ஷ்மணன் உறக்கத்தை மறுத்தல், தசரதன், கௌசல்யை, அயோத்தி பற்றிய துயர மொழிகள், குகன் கண்ணீர் சொரிதல்

முந்தைய சர்க்க முடிவில் ராமன் சீதையுடன் தரையில் படுத்தான்; லக்ஷ்மணன் மரத்தைச் சார்ந்து விழித்து நின்றான். இங்கே அதே சூழல் தொடர்கிறது. அண்ணனுக்காக ஆடம்பரமின்றி விழித்திருக்கும் லக்ஷ்மணனைக் கண்டு, வேதனையால் வெந்த குகன் ரகு குலத்தவனான லக்ஷ்மணனிடம் கூறினான்: ‘அன்பரே, அரசகுமாரா, இந்தச் சுகமான படுக்கை உனக்காக அமைக்கப்பட்டுள்ளது; இதில் சுகமாக நன்கு இளைப்பாறு. இந்த மக்கள் அனைவரும் துன்பங்களுக்குப் பழகியவர்கள், நீயோ சுகத்துக்குப் பழகியவன்; காகுத்ஸ்தனைக் காப்பதற்காக நாங்கள் இரவு முழுவதும் விழித்திருப்போம்.’ இங்கே ‘ஆடம்பரமின்றி’ என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — லக்ஷ்மணனின் விழிப்பு பிறருக்குக் காட்டுவதற்காக அல்ல, தூய அன்பாலேயே. குகனின் சொல்லிலும் பணிவு தெரிகிறது — தன் மக்கள் துன்பத்துக்குத் தகுந்தவர்கள், விருந்தினனோ சுகத்துக்குத் தகுந்தவன் என்ற வேறுபாட்டை அவனே ஏற்கிறான். ‘காப்பதற்காக’ என்ற சொல்லால் பாதுகாப்பே நோக்கம் என்பது தெளிவு; வேடர்கள் வில்லேந்துபவர்கள், காட்டின் உரிமையாளர்கள்.

குகன் மீண்டும் கூறினான்: ‘பூமியில் ராமனை விட எனக்கு மிக அன்புக்குரியவர் எவரும் இல்லை; இதை நான் உண்மையாகவே சொல்கிறேன், சத்தியத்தின் மேலேயே உனக்கு ஆணையிடுகிறேன். இவனுடைய அருளாலேயே இந்த உலகில் பெரும் புகழையும், மிகுந்த தர்மப் பேற்றையும், நிறைவான பொருளையும் இன்பத்தையும் எதிர்பார்க்கிறேன். அப்படிப்பட்ட நான், சீதையுடன் உறங்கும் அன்பு நண்பன் ராமனை, வில்லைக் கையில் ஏந்தி, உறவினர்களுடன் சேர்ந்து எல்லா வகையிலும் காப்பேன். இந்தக் காட்டில் எப்போதும் திரியும் எனக்குத் தெரியாதது எதுவும் இல்லை; ஆகவே மிக வலிமையான பெரிய நால்வகைப் படையையும் நாங்கள் வெல்வோம்.’ இந்தச் சொற்களால் குகனின் மூவகை வலிமை வெளிப்படுகிறது — அன்பு, தர்ம நிஷ்டை, நில அறிவு. காட்டில் பிறந்து வளர்ந்தவனுக்குக் காட்டு அறிவே படை. ‘சத்தியத்தின் மேலேயே உனக்கு ஆணையிடுகிறேன்’ என்ற சத்தியம் இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது — குகன் தேவர்களையோ செல்வத்தையோ சான்றாக்கவில்லை, சத்தியத்தையே; இதுவே ராமனின் சேர்க்கையின் தாக்கம். ‘இவனுடைய அருளால்’ என்று சொல்லி அவன் தன் பாக்கியம் அனைத்தும் ராமனைச் சார்ந்தது என்று கருதுகிறான்.

அப்போது லக்ஷ்மணன் கூறினான்: ‘குற்றமற்றவனே, தர்மத்தையே நோக்கும் உன்னால் காக்கப்படும் நாங்கள் அனைவரும் இங்கே அஞ்சவில்லை. ஆனால் தசரதன் மைந்தன் சீதையுடன் தரையில் படுத்திருக்கும்போது எனக்கு உறக்கம் எப்படி வரும், உயிர் வாழ்வோ சுகங்களோ எப்படி? எல்லாத் தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் போரில் எதிர்க்க முடியாதவனைப் பார் — அவன் சீதையுடன் புல்லின் மேல் சுகமாக உறங்குகிறான்.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் மறுமொழி இருவகை — முதலில் குகனின் ஐயத்தை நீக்குதல் (நாங்கள் அஞ்சவில்லை), பின்னர் தன் இயலாமையைத் தெரிவித்தல் (எனக்கு உறக்கம் சாத்தியமில்லை). ‘தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் எதிர்க்க முடியாதவன்’ என்று ராமனின் பெருமையை நினைத்து, அவன் புல் படுக்கையில் உறங்குவதைக் கண்டு அவனுடைய துயரம் இருமடங்காகிறது. இங்கே முரண்தோற்றமே அணி — மூவுலகமும் தாங்க முடியாத வலிமையுடையவனே புல்லின் மேல் உறங்குகிறான்.

லக்ஷ்மணன் மீண்டும் கூறினான்: ‘மந்திரத்தாலும் தவத்தாலும் பலவித முயற்சிகளாலும் பெறப்பட்ட, தசரதனுக்கு இணையான இலக்கணங்களுடைய மகன் இவன் ஒருவனே. இவன் காட்டுக்குச் சென்றதால் அரசன் நெடுநாள் உயிர் வாழமாட்டான்; நிச்சயமாக விரைவிலேயே பூமி விதவையாகும்.’ ‘விதவையான பூமி’ என்ற உவமை கடுமையானது — அரசனே பூமியின் கணவன்; அவன் இறந்தால் அது விதவை போல ஆதரவற்றதாகிறது. ‘மந்திரத்தாலும் தவத்தாலும் பெறப்பட்டவன்’ என்ற சொல்லால் புத்திரகாமேஷ்டி வேள்வி நினைவூட்டப்படுகிறது; அங்கே நெடுங்கால முயற்சியாலேயே ராமன் பெறப்பட்டான். இவ்வாறு அரிதாகப் பெறப்பட்டதே இப்போது காட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டது — இதுவே லக்ஷ்மணனின் துயரத்துக்குக் காரணம். ‘ஒருவனே’ என்ற சொல்லும் பொருளுடையது — நான்கு மைந்தர்கள் இருக்கிறார்கள்; ஆனால் அரசுச் சுமையைச் சுமக்க வல்லவனும் இலக்கணங்கள் நிறைந்தவனும் ஒருவனே.

‘அன்பரே, பெண்டிர் பெரும் கூக்குரலிட்டுக் களைப்பால் ஓய்ந்திருப்பார்கள்; ஆகவே அரச மாளிகை ஒலி அடங்கியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். கௌசல்யை, அரசர், அதேபோல என் தாய் — இவர்கள் அனைவரும் இந்த இரவில் உயிரோடிருப்பார்கள் என்று நான் நம்பவில்லை. சத்ருக்னனைப் பார்த்துக்கொள்வதற்காக என் தாய் உயிர் வாழக்கூடும்; ஆனால் வீரனைப் பெற்ற கௌசல்யை அழிந்தால், அதுவே துயரம். பற்றுடைய மக்கள் நிறைந்த, சுகமும் ஒளியும் இனிமையும் தரும் அந்த நகரம் அரசனுக்கு நேரும் பேரிழப்பில் சிக்கி அழியும்.’ இங்கே லக்ஷ்மணனின் பார்வை படிப்படியாக விரிகிறது — முதலில் அந்தப்புரம், பின்னர் மூன்று பேர், இறுதியில் நகரம் முழுவதும். ‘ஒலி அடங்கியிருக்கும்’ என்ற சொல் மிகவும் பொருள் பொதிந்தது — முன்பு மங்கல இசைக்கருவிகள் இருந்த இடத்தில் இப்போது அழுகையும் களைப்பால் அடங்கிவிட்டது. ‘வீரனைப் பெற்றவள்’ என்ற கௌசல்யையின் அடைமொழியும் இரங்கத்தக்கது — வீர மகனைப் பெற்றும் அவள் அவனையே பிரிந்திருக்கிறாள்.

‘மகாத்மாவான மூத்த மகனைக் காணாத மகாத்மாவான அரசனின் உயிர் எப்படி உடலைத் தாங்கும்? மன்னன் அழிந்ததும் பின்னர் கௌசல்யை அழிவாள்; அதன் பின் என் தாயும் அழிவை அடைவாள். ‘கடந்துவிட்டது, கடந்துவிட்டது’ என்று சொல்லிக்கொண்டு, தன் விருப்பத்தை அடையாமல், ராமனை அரசில் அமர்த்தாமலேயே என் தந்தை அழிவார். அந்த வேளை வரும்போது இறந்த தந்தைக்கு எல்லா இறுதிச் சடங்குகளையும் செய்பவர்கள் பேறுபெற்றவர்கள்.’ ‘கடந்துவிட்டது, கடந்துவிட்டது’ என்ற திரும்பக் கூறல் அரசனின் இறுதிக் கதறலையே குறிக்கிறது — எல்லாம் கையை விட்டுப் போய்விட்டது என்று. தான் தொலைவில் காட்டில் இருப்பேன் என்று அறிந்து, தந்தையின் இறுதிச் சடங்கில் பங்கு பெறவும் முடியாது என்று நினைத்து லக்ஷ்மணன் புலம்புகிறான். ‘பேறுபெற்றவர்கள்’ என்ற சொல்லால் பிறருடைய பாக்கியத்தைப் புகழ்ந்து, தான் இழந்ததையே அவன் குறிக்கிறான்.

‘அழகிய நாற்சந்திகளும் அமைப்புகளும் உடைய, நன்கு பிரிக்கப்பட்ட பெருவீதிகளுடைய, மாடங்களும் மாளிகைகளும் நிறைந்த, சிறந்த கணிகையரால் அழகுபெற்ற, தேர்களும் குதிரைகளும் யானைகளும் நெருங்கிய, இசைக்கருவிகளின் ஒலியால் முழங்கும், எல்லா மங்கலங்களும் நிறைந்த, மகிழ்ச்சியும் செழிப்புமுடைய மக்கள் நிறைந்த, சோலைகளும் பூங்காக்களும் உடைய, கூட்டங்களாலும் விழாக்களாலும் சிறந்த என் தந்தையின் தலைநகரில் சுகமாகத் திரியப்போகிறவர்களே பாக்கியசாலிகள்.’ இங்கே மூன்று சுலோகங்களால் அயோத்தியின் சித்திரம் மீண்டும் முன்வைக்கப்படுகிறது — வீதிகள், மாளிகைகள், வாகனங்கள், இசைக்கருவிகள், சோலைகள், விழாக்கள். ஆனால் இந்த வருணனை மகிழ்ச்சிக்காக அல்ல, பிரிவின் தீவிரத்தையே பெருக்குகிறது; ஏனெனில் லக்ஷ்மணன் அந்த நகரத்தை நினைத்துக்கொண்டே காட்டில் மரத்தடியில் விழித்திருக்கிறான். ‘சுகமாகத் திரியப்போகிறவர்கள்’ என்ற சொல்லால் அவன் பிறருடைய பாக்கியத்தையே புகழ்கிறான், தன்னுடையதை அல்ல. இந்த வருணனை முந்தைய சர்க்கங்களில் சொல்லப்பட்ட அயோத்தி வருணனையின் எதிரொலியே; ஆனால் இங்கே அது துயரம் என்னும் திரைச்சீலையில் வரையப்பட்டுள்ளது.

‘தசரதன் உயிரோடிருப்பாரா? வனவாசத்திலிருந்து மீண்டும் திரும்பி வந்து நல்விரதமுடைய அந்த மகாத்மாவை நாம் காண்போமா? இந்த வனவாசம் முடிந்ததும் சத்தியப் பிரதிக்ஞை உடைய ராமனுடன் சேர்ந்து நலமாக நாம் அயோத்திக்குள் நுழைவோமா?’ இவ்வாறு புலம்பிக்கொண்டு, துயருற்று நின்றிருந்த மகாத்மாவான அரசகுமாரனுக்கு அந்த இரவு கழிந்தது. இங்கே ‘அபி’ என்ற வினா இடைச்சொல்லை மூன்று முறை பயன்படுத்தி நம்பிக்கையின் மெலிவைக் கவிஞர் காட்டுகிறார் — எந்த உறுதியும் இல்லை, வெறும் நம்பிக்கை மட்டுமே. ‘நின்றிருந்த’ என்ற சொல்லால், லக்ஷ்மணன் இரவு முழுவதும் அமர்ந்துகூட இல்லாமல் நின்றபடியே விழித்திருந்தான் என்று அறியப்படுகிறது — இதுவே அவனுடைய பணிவிடை. இவ்வாறு ஐம்பதாவது சர்க்கத்தில் ராமனுக்கு மிக நீண்டு கழிந்த அதே இரவு இங்கே லக்ஷ்மணனுக்குப் புலம்பலுடன் கழிந்தது; கவிஞர் ஒரே இரவை இருவருடைய பார்வையில் வருணிக்கிறார்.

மக்களின் நலனில் ஈடுபட்ட அரசகுமாரன் இவ்வாறு உண்மையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கையில், ஆழ்ந்த நட்பின் காரணமாகத் துயரத்தால் வதைபட்ட குகன் கண்ணீர் சொரிந்தான் — காய்ச்சலால் வாடும் யானை போல வேதனையுற்று. இந்த இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த யாப்பில் நான்கு அடிகளுடையது; இது சர்க்க முடிவின் அடையாளம். உவமையும் உருக்கமானது — காய்ச்சலால் வாடும் பெரிய யானை வலிமையுடையதாக இருந்தும் அசைவற்று அழுவது போல, வலிமையுடைய வேடர் தலைவன் அன்பின் வசப்பட்டுக் கண்ணீர் சொரிகிறான். இவ்வாறு சர்க்கம் லக்ஷ்மணனின் புலம்பலுடன் தொடங்கிக் குகனின் கண்ணீருடன் முடிகிறது; இரண்டுக்கும் வேர் ராமன் மீதான அன்பே. மேலும் இங்கே குறிக்கப்படுவது — பிறப்பால் வேடனாக இருப்பவனும் அன்பால் க்ஷத்திரியக் குமாரனுக்குச் சமமானவனே; வால்மீகியின் பார்வையில் நட்பே மதிக்கத்தக்க அளவுகோல்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकपञ्चाशः सर्गः॥ ५१॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க