சர்க்கம்
தசரதனின் புலம்பல், கௌசல்யையின் அறிவுரை, ராமன் தாய்மாரிடம் விடைபெறுதல்
அரசனின் மயக்கமும் புலம்பலும், சுமந்திரன் தேரைப் பூட்டுதல், சீதைக்கு ஆடை அணிகலன்கள் வழங்குதல், சீதை கௌசல்யை உரையாடல், அந்தப்புரத்தில் கதறல்
முந்தைய சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் கௌசல்யையைக் குறித்துத் தந்தையிடம் வேண்டினான். ராமனின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, முனிவர் கோலம் பூண்ட அவனைக் கண்டு, அரசன் தசரதன் மனைவியருடன் உணர்விழந்தான். துயரத்தால் வெந்த அவன் ராகவனை நோக்கிப் பார்வையைக்கூடச் செலுத்தவில்லை — அவனைப் பார்த்து எதுவும் மறுமொழி சொல்லவும் இல்லை; மனம் கலங்கிய அவன் மௌனத்தையே பற்றினான். ஒரு முகூர்த்த நேரம் உணர்வற்றவன் போலிருந்து, துயருற்ற அந்த மன்னன் ராமனையே நினைத்துப் புலம்பினான். இங்கே கவிஞர் மூன்று படிகளைக் காட்டுகிறார் — முதலில் பார்க்க இயலாமை, பின்னர் பேச இயலாமை, இறுதியில் உணர்வு இழத்தல். முன்பு அவையில் கம்பீரக் குரலில் மன்னர்களை விளித்துப் பேசிய அதே அரசன் இப்போது மகனைப் பார்க்கக்கூட முடியவில்லை. கோல மாற்றமே அவனுக்கு மிகப் பெரிய அடி, ஏனெனில் அதனால் வனவாசம் வெறும் கற்பனையிலிருந்து கண்முன் உண்மையாயிற்று. ‘மனைவியருடன்’ என்ற சொல்லால் அரசன் மட்டுமல்ல, அரசியர் அனைவருமே அங்கே மயங்கினர் என்று கவிஞர் குறிக்கிறார்; துயரம் ஒருவருடையது அல்ல, அந்தப்புரம் முழுவதுடையது.
உணர்வு பெற்ற அரசன் புலம்புகிறான்: ‘முன்பு நான் பல பசுக்களைக் கன்றுகளிடமிருந்து பிரித்திருக்க வேண்டும், அல்லது உயிர்களைத் துன்புறுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்; அதனாலேயே இந்தப் பலன் எனக்கு வந்தது. ஆனால் காலம் வருவதற்கு முன் உடலிலிருந்து உயிர் பிரிவதில்லை; இல்லையெனில் கைகேயியால் வதைக்கப்படும் எனக்கு எப்படிச் சாவு வராமல் இருக்கும்? நெருப்பைப் போன்ற மகன் மெல்லிய ஆடைகளைத் துறந்து தவசியின் ஆடையை அணிந்து என் முன்னே நிற்பதைக் காணும் நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன் என்பதே வியப்பு. ஒரே கைகேயியின் பொருட்டே இந்த மக்கள் அனைவரும் வருந்துகிறார்கள் — தன்னலத்துக்காக முயன்று இந்த வஞ்சகத்தைப் பற்றி நிற்கிறாள் அவள்.’ இவ்வாறு சொல்லி, கண்ணீரால் புலன்கள் தடைபட்ட அவன் ‘ராமா’ என்று ஒருமுறை மட்டுமே சொல்லி மேலும் பேச இயலாதவன் ஆனான். ‘கன்றைப் பிரிந்த பசுக்கள்’ என்ற உவமை மிக உருக்கமானது — பிறருக்குத் தான் கொடுத்ததாக அவன் கருதும் துயரத்தையே இப்போது தானே அனுபவிக்கிறான். ‘நிக்ருதி’ என்பது சூழ்ச்சியும் வஞ்சகமும்; இரண்டு வரங்களைக் கேட்டதையே அரசன் வஞ்சகம் என்கிறான், ஏனெனில் அது அன்பின் துணையைக் கொண்டே செய்யப்பட்டது. ‘ராமா’ என்ற ஒரே சொல்லைச் சொல்லியதும் அவன் வாக்கு அடைபட்டது — இவ்வளவாலேயே கவிஞர் அவன் நிலையைப் போதுமான அளவு காட்டுகிறார். முற்பிறவி வினை பற்றிய இந்தக் கற்பனை அரசனுக்கு அமைதி தருவதல்ல; தன்னைத் தானே தண்டித்துக்கொள்ளும் இன்னொரு வடிவமே.
ஒரு முகூர்த்தத்தில் உணர்வு மீண்டதுமே அந்த மன்னன் கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் சுமந்திரனிடம் கூறினான்: ‘பயணத்துக்கான தேரில் சிறந்த குதிரைகளைப் பூட்டிக்கொண்டு வா; இந்த மகாபாக்கியசாலியை இந்த நாட்டிலிருந்து அப்பால் கொண்டு சேர்.’ பின்னர் அவன் கசப்பான உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறான்: ‘நல்லவனும் வீரனுமான ஒருவன் தந்தையாலும் தாயாலும் காட்டுக்கு விரட்டப்படுகிறான் என்பதே குணவான்களின் குணங்களுக்குப் பலன் என்று சொல்லப்படுகிறது போலும்.’ இந்தச் சொல்லே இந்தச் சர்க்கத்தின் மிகக் கூர்மையான வாக்கியம் — அரசன் தானே தன் செயலை நிந்திக்கிறான்; ‘தாயால்’ என்ற சொல்லால் கைகேயியையும் சேர்க்கிறான். அரசனின் சொல்லை அறிந்து, விரைந்து செயல்படும் சுமந்திரன் குதிரைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தேரைப் பூட்டிக்கொண்டு அங்கே வந்தான். பின்னர் அந்தச் சூதன் கைகூப்பி அரசகுமாரனிடம் தெரிவித்தான்: ‘சிறந்த குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, பொன்னால் அணிசெய்யப்பட்ட தேர் தயார்.’ செயலாலேயே புறப்படும் கணம் நெருங்கிவிட்டது. ‘இந்த நாட்டிலிருந்து அப்பால் கொண்டு சேர்’ என்ற ஆணையில் அரசனுக்கு இருவித உணர்வு — ஒருபுறம் மகனை வெளியேற்றுதல், மறுபுறம் அவன் சுகமாகச் செல்ல வேண்டும் என்ற கவலை. தேர் கட்டுக்கான கருவி அல்ல; தந்தை அன்பின் இறுதிப் பரிசு.
பின்னர் இடத்தையும் காலத்தையும் அறிந்த, எல்லா வகையிலும் தூயவனான அரசன், செல்வம் சேர்ப்பதில் ஈடுபட்டிருந்த கருவூலத் தலைவனை விரைவாக அழைத்து உறுதியான சொல்லைக் கூறினான்: ‘வைதேகிக்காக உயர்ந்த ஆடைகளையும் பெரும் அணிகலன்களையும் இந்த ஆண்டுகளைக் கணக்கிட்டு விரைவாகக் கொண்டு வா.’ அதாவது பதினான்கு ஆண்டுகளின் கணக்குப்படியே அவை கொடுக்கப்பட வேண்டும். மன்னனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அவன் கருவூலத்துக்குச் சென்று அனைத்தையும் கொண்டு வந்து விரைவாகச் சீதையிடம் கொடுத்தான். காட்டுக்குப் புறப்பட்ட நற்குடிப் பிறந்த வைதேகி அந்த வண்ண வண்ண அணிகலன்களால் தன் அழகிய அங்கங்களை அலங்கரித்தாள். நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள் அந்த மாளிகையை ஒளிரச் செய்தாள் — உரிய வேளையில் உதிக்கும் கதிரவனின் ஒளி வானத்தை ஒளிரச் செய்வது போல. இங்கே முரண் தெளிவு — மரவுரி அணிய முனைந்தவளே இப்போது எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; வசிஷ்டரின் ஆணையே பலித்தது. ஆனால் இந்த அழகு கணநேரமே, ஏனெனில் புறப்பாடே முன்னே உள்ளது. ‘எல்லா வகையிலும் தூயவன்’ என்ற சொல் கீதா பிரஸ் உரையில் ‘இம்மை மறுமை இரண்டிலும் கடன் தீர்ந்தவன்’ என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது — அதாவது மூன்று கடன்களிலிருந்தும் விடுபட்டவன். இருந்தும் அவன் மகனையே வெளியேற்றுகிறான்; இதுவே விதியின் தலைகீழ் மாற்றம். சீதையின் அலங்காரம் இங்கே ஆடம்பரத்துக்காக அல்ல, மாமியார்களுடையவும் குருவுடையவும் ஆணையை நிறைவேற்றுவதற்கே.
மாமியார் கௌசல்யை இரண்டு கைகளாலும் அவளைத் தழுவி, ஒருபோதும் இழிவாக நடந்துகொள்ளாத மைதிலியின் உச்சியை முகர்ந்து, இவ்வாறு கூறினாள்: ‘இந்த உலகம் முழுவதிலும், அன்பர்களால் எப்போதும் மதிக்கப்பட்டும், தாழ்வுற்ற கணவனை ஏற்காத பெண்டிர் எவரோ, அவர்கள் கற்பற்றவர்கள். இதுவே அத்தகைய பெண்டிரின் இயல்பு — முன்பு சுகத்தை அனுபவித்துவிட்டு, சிறிய ஆபத்து வந்ததுமே அவர்கள் கெட்டுப்போகிறார்கள், கணவனைக் கைவிடுகிறார்கள். பொய்யான இயல்புடையவர்கள், திரிந்தவர்கள், தீயோரைப் பின்பற்றுபவர்கள், எப்போதும் இதயமற்றவர்கள், கற்பற்றவர்கள், பாவ எண்ணம் கொண்டவர்கள், கணநேரத்தில் பற்று நீங்குபவர்கள் அவர்கள்.’ மாமியாரின் இந்த அறிவுரை சீதையின் மேல் ஐயத்தால் எழுந்ததல்ல; முதலில் அவள் உலகின் குறைகளைக் காட்டுகிறாள், ஏனெனில் பின்னர் அதற்கு எதிராகக் கற்புடைய பெண்டிரின் தர்மம் மேலும் ஒளிரும். இதுவே சாஸ்திர முறை — முதலில் பூர்வபக்ஷத்தை நிறுவிவிட்டுப் பின்னர் சித்தாந்தம் சொல்லப்படுகிறது. ‘இழிவாக நடந்துகொள்ளாத’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சீதையின் மன உறுதியைப் புகழ்கிறார் — அவள் அழவில்லை, இரக்கவில்லை, தாழ்வைக் காட்டவுமில்லை; மாமியாரின் அன்புக்கும் அதுவே காரணம். இங்கே ‘அஸத்ய:’ என்ற சொல் கற்பற்ற பெண்டிரைக் குறிக்கிறது, வெறுமனே பொய் பேசுபவர்களை அல்ல.
‘அத்தகைய பெண்டிரின் இதயத்தைக் குலத்தாலும் பிடிக்க முடியாது, செய்த உதவியாலும், கல்வியாலும், கொடுத்த கொடையாலும், அரவணைப்பாலும் பிடிக்க முடியாது — ஏனெனில் அவர்கள் நிலையற்ற இதயமுடையவர்கள். ஆனால் நல்லொழுக்கத்திலும், சத்தியத்திலும், கேள்வியிலும் நிலைத்த கற்புடைய பெண்டிருக்குக் கணவன் ஒருவனே மிக உயர்ந்த புனிதப் பொருளாகச் சிறந்து நிற்கிறான் — அவனே எல்லாத் தேவர்களையும் விட மேலானவன்.’ பின்னர் அவள் முடிக்கிறாள்: ‘ஆகவே காட்டுக்கு விரட்டப்பட்ட என் மகனை நீ அவமதிக்கக் கூடாது; பொருளற்றவனானாலும் பொருளுடையவனானாலும், இவனே உன் தெய்வம்.’ இங்கே கௌசல்யையின் தாய்ப்பாசமும் ஐயமும் இரண்டுமே தெரிகின்றன — மகனின் வறுமையை அவள் அறிகிறாள்; அதையே ‘பொருளற்றவனானாலும் பொருளுடையவனானாலும்’ என்ற சொல்லால் குறிக்கிறாள். வனவாசத்தில் அரசகுமாரன் இரவலனைப் போல வாழ்வான்; அப்போதும் மனைவியால் அவனுடைய பெருமை குறைக்கப்படக் கூடாது — இதுவே அறிவுரையின் சாரம். ‘குலமும் அல்ல, செய்ததும் அல்ல, கல்வியும் அல்ல, கொடுத்ததும் அல்ல, அரவணைப்பும் அல்ல’ என்று ஐந்து முறை மறுப்பதால் கவிஞர் வாக்கியத்தின் வேகத்தைக் கூட்டுகிறார்; பின்னர் ‘கற்புடையவர்களுக்கோ’ என்று ‘து’ என்ற இடைச்சொல்லால் எதிர்ப்பக்கம் நிறுவப்படுகிறது.
தர்மமும் பொருளும் நிறைந்த அவளுடைய சொல்லை அறிந்து, சீதை மாமியாரின் எதிரே நின்று கைகூப்பி இவ்வாறு கூறினாள்: ‘பெரியவர் எனக்கு அறிவுறுத்துவதை எல்லாம் நான் செய்வேன். கணவனிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை நான் அறிவேன்; நான் கேட்டும் இருக்கிறேன். பெரியவர் என்னைத் தீயோருடன் ஒப்பிடத் தகாது; சந்திரனிடமிருந்து ஒளி விலக முடியாதது போல, நானும் தர்மத்திலிருந்து விலக முடியாது. நரம்பற்ற வீணை இசைக்கப்படுவதில்லை, சக்கரமற்ற தேர் இருப்பதில்லை; அதுபோலக் கணவனற்ற பெண் நூறு பிள்ளைகளைப் பெற்றிருந்தாலும் சுகமாக வாழ்வதில்லை. தந்தை அளவோடு கொடுக்கிறான், சகோதரன் அளவோடு, மகனும் அளவோடு; அளவற்றதைக் கொடுக்கும் கணவனை எந்தப் பெண்தான் போற்றமாட்டாள்? இத்தகைய நிலையில் உள்ள நான், சிறந்த பெண்டிரிடமிருந்து தர்மத்தின் பொதுவும் சிறப்புமான நெறிகளைக் கேட்டிருக்கிறேன் — பெரியவரே, அவனை நான் எப்படி அவமதிப்பேன்? பெண்ணுக்குக் கணவனே தெய்வம்.’ வீணையும் தேரும் என்ற இரண்டு உவமைகளும் சீதையின் அறிவை வெளிப்படுத்துகின்றன — அவள் உணர்ச்சியால் அல்ல, வாதத்தாலேயே மறுமொழி தருகிறாள். சீதை முதலில் ஆணையை ஏற்கிறாள், பின்னரே தன் தரப்பை நிறுவுகிறாள் — இதுவே பணிவின் முறை; அவள் மாமியாரை மறுக்கவில்லை, தன் உறுதியை மட்டும் தெரிவிக்கிறாள். ‘பராவரம்’ என்ற சொல்லால் தர்மத்தின் பொதுவும் சிறப்பும் இரண்டுமே கொள்ளப்படுகின்றன; அது அவளுடைய சாஸ்திர அறிவைக் குறிக்கிறது.
சீதையின் உள்ளம் தொடும் சொல்லைக் கேட்டு, தூய உள்ளமுடைய கௌசல்யை திடீரெனத் துயரமும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த கண்ணீரைச் சொரிந்தாள் — ஒரே கணத்தில் சோகமும் களிப்பும்; இந்த இரட்டையே கவிஞரின் நுண்ணோக்கு. பின்னர் தாய்மாரின் நடுவே மிகவும் மதிக்கப்பட்ட அவளைப் பார்த்து, பெரும் தர்மாத்மாவான ராமன் கைகூப்பித் தாயிடம் கூறினான்: ‘அம்மா, நீ துயருற்று என் தந்தையைப் பார்க்காதே — அவர் மேல் குற்றம் சுமத்தாதே. வனவாசத்தின் முடிவும் விரைவிலேயே வரும். ஒன்பதும் ஐந்துமான (பதினான்கு) ஆண்டுகள் நீ உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே கழிந்துவிடும்; பின்னர் இங்கே திரும்பி வந்த, நண்பர்கள் சூழ்ந்த என்னை முழுமையாகக் காண்பாய்.’ இவ்வளவு பொருள் நிறைந்த சொல்லைத் தாயிடம் கூறிவிட்டு அவன் திரும்பிப் பார்த்து முந்நூற்றைம்பது தாய்மாரைக் கண்டான். ‘உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே’ என்ற சொல்லால் அவன் பதினான்கு ஆண்டுகளை ஓர் இரவு போல இலேசாகக் காட்டுகிறான் — தாயை ஆற்றுவதற்கே இந்தச் சொல். ‘அம்மா’ என்ற விளியால் ராமன் முதலில் அன்பைத் தூண்டுகிறான், பின்னரே அறிவுரை தருகிறான் — தாயின் கோபம் தந்தையின் மேல் விழக் கூடாது என்பதே அவனுடைய முதன்மைக் கவலை. ‘ஒன்பதும் ஐந்தும்’ என்ற கணக்கு முறை யாப்புக்காகவே; பொருள் பதினான்கே.
அவர்களும் அதேபோலத் துயருற்றிருப்பதைக் கண்டு, தசரதன் மைந்தன் கைகூப்பி இந்தத் தர்மம் நிறைந்த சொல்லைக் கூறினான்: ‘சேர்ந்து வாழ்ந்ததால் நான் ஏதேனும் கடுமையாக நடந்திருந்தாலும், அறியாமையால் ஏதேனும் செய்திருந்தாலும், அதை எனக்காகப் பொறுத்தருளுங்கள்; உங்கள் அனைவரிடமும் விடைபெறுகிறேன் — விடை வேண்டுகிறேன்.’ ராகவனின் தர்மம் நிறைந்த, அமைதியான இந்தச் சொல்லை அந்தப் பெண்டிர் அனைவரும் கேட்டனர்; துயரத்தால் தாக்குண்ட மனமுடையவர்கள் ஆனார்கள். பின்னர் மன்னனின் மனைவியரிடையே அன்றில் பறவைகளின் அலறல் போன்ற பேரொலி எழுந்தது. இறுதியில் கவிஞர் ஒரே சுலோகத்தால் காட்சியை முடிக்கிறார் — முன்பு முழவும் பறையும் முகில் முழக்கம் போல ஒலித்த தசரதனின் மாளிகை, இப்போது புலம்பலும் அழுகையும் நிறைந்து, துன்பத்தில் ஆழ்ந்து, மிகவும் துயருற்றதாயிற்று. மங்கல இசைக்கருவிகளின் இடத்தில் அழுகை — ஒலியின் இந்த மாற்றத்தாலேயே சர்க்கம் முடிகிறது. இங்கிருந்தே அடுத்த சர்க்கத்தில் புறப்பாடு தொடங்குகிறது. ‘பொறுத்தருளுங்கள்’ என்ற ஏவல் வடிவத்தால் ராமன் ஆணையிடவில்லை, இரந்து வேண்டுகிறான் — மகன் தாய்மாரிடம் மன்னிப்பு வேண்டுகிறான். சர்க்கத்தின் இறுதிச் சுலோகம் யாப்பு மாற்றத்தாலேயே துயரத்தின் ஆழத்தைக் கூட்டுகிறது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनचत्वारिंशः सर्गः॥ ३९॥