॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 38

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

தசரதன் கைகேயியைக் கடிதலும் ராமன் கௌசல்யைக்காக அருள் வேண்டுதலும்

மக்களின் கூக்குரல், அரசனின் மனக்கசப்பு, சீதை மரவுரி அணிவதைத் தடுத்தல், தாயைக் காக்குமாறு ராமன் வேண்டுதல்

சீதை மரவுரி அணிந்தபோது மக்கள் அனைவரும் கூக்குரலிட்டனர்: ‘கணவன் இருந்தும் இவள் கணவனற்றவள் போலத் தோன்றுகிறாள்; தசரதா, உனக்கு இழிவு!’ அந்தப் பேரொலியால் துயருற்ற மன்னன் வாழ்க்கையிலும், தர்மத்திலும், தன் புகழிலும் வைத்திருந்த நம்பிக்கையையே அறுத்துக்கொண்டான் — மூன்று புருஷார்த்தங்களிலும் அவனுடைய பற்று அழிந்தது. பின்னர் அந்த இக்ஷ்வாகு குலத்தவன் வெப்ப மூச்செறிந்து மனைவி கைகேயியிடம் கூறினான்: ‘கைகேயி, சீதை தர்ப்பை மரவுரியுடன் போகத் தகாதவள். இவள் மென்மையானவள், இளையவள், எப்போதும் சுகத்துக்கே பழகியவள்; ஆகவே இவள் காட்டுக்கு ஏற்றவள் அல்ல என்று என் குரு வசிஷ்டர் சொன்னது உண்மையே.’ இங்கே காணத்தக்கது — முந்தைய சர்க்கத்தில் குரு வசிஷ்டர் சொன்னதையே இப்போது அரசன் மீண்டும் எடுத்துரைக்கிறான்; அவனுக்குச் சொந்தச் சொல் எஞ்சவில்லை, குருவின் சொல்லே அவனுக்குப் பற்றுக்கோடு. முந்தைய சர்க்கத்தில் மக்கள் மௌனமாக இருந்தனர்; இங்கேயோ அவர்கள் வெளிப்படையாக வாயால் அரசனை நிந்திக்கின்றனர் — இதுவே நகரத்தாரின் மௌனத்தின் முடிவு. ‘கணவன் இருந்தும் கணவனற்றவள் போல’ என்ற முரண் அணியால் கவிஞர் அரசனின் இயலாமையையே குறிக்கிறார், ஏனெனில் கணவன் இருந்தும் அவளைக் காக்க முடியவில்லை.

‘அரசருள் சிறந்த ஜனகனின் மகளான இந்தத் தவப்பெண் யாருக்காவது சிறிதேனும் தீங்கு செய்கிறாளா? மரவுரியைப் பெற்று, மக்களின் நடுவே உணர்விழந்த ஏதோ ஒரு துறவிப் பெண்ணைப் போல நிற்கிறாளே — இது என்ன காட்சி? ஜனகன் மகள் மரவுரிகளைக் களையட்டும்; இந்த வாக்குறுதியை நான் முன்பு கொடுக்கவில்லை. அரசகுமாரி எல்லா ரத்தினங்களுடனும் முழுமையாக விருப்பம் போலக் காட்டுக்குச் செல்லட்டும்.’ பின்னர் அவன் தன்னையே நிந்திக்கிறான்: ‘வாழத் தகுதியற்ற நான் நியமத்தால் கட்டுண்டு கொடிய வாக்குறுதியைச் செய்தேன்; நீயோ அதைச் சிறுபிள்ளைத்தனத்தால் பற்றிக்கொண்டாய். மூங்கிலை அதன் சொந்தப் பூவே எரிப்பது போல, அது என்னை எரிக்கட்டும்.’ மூங்கிலின் பூவே மூங்கிலின் அழிவுக்குக் காரணம் என்ற உலகறிந்த உவமை இங்கே மிகவும் பொருத்தமானது. ‘பாவியே, ராமன் உனக்கு ஏதேனும் தகாதது செய்திருந்தாலும், இழிந்தவளே, வைதேகி உனக்கு என்ன தீங்கு காட்டினாள்?’ இங்கே அரசன் மூன்று வழிகளைப் பற்றுகிறான் — முதலில் சீதையின் குற்றமின்மை, பின்னர் தன் வாக்குறுதியின் எல்லை, இறுதியில் தன்னையே நிந்தித்தல். ‘இந்த வாக்குறுதியை நான் கொடுக்கவில்லை’ என்ற வாக்கியம் வசிஷ்டரின் வாதத்தின் எதிரொலியே — வரம் ராமனின் வனவாசத்தை மட்டுமே தொடுகிறது, சீதையின் கோலத்தை அல்ல.

‘பெண்மானைப் போல மலர்ந்த கண்களுடைய, மென்மையான இயல்புடைய, மன உறுதியுடைய ஜனகன் மகள் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்கிறாள்? பாவியே, ராமனை நாடு கடத்தியதே உனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது; இந்த இழிந்த பாவங்களை மேலும் செய்வதால் என்ன? தேவி, நீ சொன்னதைக் கேட்டு அந்த அளவுக்கே நான் வாக்களித்தேன் — முடிசூட்டுக்காக இங்கே வந்த ராமனைக் குறித்து நீ பேசியபோது. அதையும் மீறி நீ நரகத்துக்குப் போக விரும்புகிறாய் — மைதிலியையும் மரவுரி அணிந்தவளாகக் காண்கிறாயே.’ அரசனின் இந்தக் கோபம் எதிர்நடவடிக்கை எடுக்கும் வலிமையற்றது; அவன் சொல்லால் மட்டுமே அடிக்கிறான், செயலால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை — ஏனெனில் வரத்தைக் கொடுத்தது அவனே. இதனால் வால்மீகி அரசனின் ஆதரவற்ற நிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்; இந்தச் சர்க்கத்தில் தசரதன் அரசனாக அல்ல, முதிய தந்தையாக மட்டுமே எஞ்சுகிறான். ‘நரகத்துக்குப் போக விரும்புகிறாய்’ என்ற சொல்லால் அரசன் கைகேயியின் மறுமையையும் சபிக்கிறான்; அவ்வளவு அவனுடைய கோபம். இருந்தும் அவள் மறுமொழி சொல்லவில்லை, வருந்தவும் இல்லை — அவளுடைய மௌனமே இந்தச் சர்க்கத்தில் அச்சமூட்டுவது.

இவ்வாறு பேசி, தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்த தந்தையிடம், காட்டுக்குப் புறப்பட்ட ராமன் இந்தச் சொல்லைக் கூறினான்: ‘தர்மவானே, புகழுடைய என் தாய் கௌசல்யை முதியவள், இழிவற்ற பண்புடையவள்; அவள் உம்மை ஒருபோதும் பழிப்பதில்லை. வரம் அருள்பவரே, என்னை இழந்து, துயரக் கடலில் வீழ்ந்து, முன்பு கண்டிராத துன்பத்தை அடைந்த அவள் மேலும் மதிக்கப்படத் தக்கவள் — உம்மால் அதிகமாக மதிக்கப்பட வேண்டியவள். மதிக்கத்தக்க உம்மால் மதிக்கப்பட்டு அவள் மகனைப் பிரிந்த துயரை அடையாதிருக்கும்படியும், என்னை நினைத்துக்கொண்டிருந்தாலும் அந்தத் தவப்பெண் உம்மைச் சார்ந்தே வாழும்படியும் செய்ய வேண்டும். மகேந்திரனைப் போன்றவரே, மகன்மேல் ஏக்கம் கொண்ட என் தாய், நான் காட்டில் இருக்கும்போது துயரத்தால் மெலிந்து உயிரை விட்டு யமனுலகுக்குப் போகாதபடி அவளைக் காக்கத் தக்கவர் நீர்.’ இவ்வாறு ராமனின் இறுதி வேண்டுகோள் தனக்காக அல்ல, தாயைக் காப்பதற்காகவே — இதுவே சர்க்கத்தின் முடிவு. ராமனின் இந்த வேண்டுகோள் நுட்பமானது — அவன் தந்தையை நிந்திக்கவில்லை, கைகேயியைச் சபிக்கவில்லை; தாயின் நலனை மட்டுமே வேண்டுகிறான். ‘உம்மைச் சார்ந்தே வாழும்படி’ என்ற சொல்லால் அவன் தந்தையையே தாய்க்குப் பற்றுக்கோடாக நிறுத்துகிறான்; அதனால் தந்தையின் குற்ற உணர்வையும் சிறிது தணிக்கிறான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टात्रिंशः सर्गः॥ ३८॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க