॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 37

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சீதை மரவுரி அணிதலும் வசிஷ்டர் கைகேயியைக் கடிதலும்

ராமன் சேனையை மறுத்தல், ராமன் லக்ஷ்மணன் சீதை மரவுரி அணிதல், அந்தப்புரப் பெண்டிரின் வருத்தம், வசிஷ்டரின் சினமொழி

முந்தைய சர்க்கத்தில் அரசன் ராமனுடன் சேனையையும் கருவூலத்தையும் அனுப்ப ஆணையிட்டான்; பெரும் அமைச்சர் சித்தார்த்தரும் கைகேயியின் முன்னே ராமனின் குற்றமின்மையை எடுத்துரைத்தார். அமைச்சரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, பணிவை அறிந்த ராமன் மிகப் பணிவுடனேயே தசரதனிடம் கூறினான்: ‘அரசே, நான் போகங்களைத் துறந்துவிட்டேன்; காட்டில் காட்டு உணவாலேயே நான் வாழ வேண்டும். எல்லாப் பற்றையும் துறந்த எனக்குப் பின்தொடரும் கூட்டத்தால் என்ன பயன்?’ பின்னர் அவன் ஓர் உவமையால் தன் கருத்தைத் தெளிவுபடுத்துகிறான் — சிறந்த யானையைக் கொடுத்துவிட்டுப் பின்னர் அதன் இடுப்புக் கயிற்றின் மேல் மனம் வைப்பவனுக்கு, அந்த உயர்ந்த யானையைத் துறந்த பின் கயிற்றின் மேல் உள்ள பற்றால் என்ன பயன்? அதுபோலவே சான்றோரில் சிறந்தவரே, உலகத் தலைவரே, அரசைத் துறந்த எனக்குக் கொடியுடைய சேனையால் என்ன? ‘எல்லாவற்றையும் நான் விட்டுக்கொடுக்கிறேன்; மரவுரிகளை மட்டுமே எனக்குக் கொண்டு வரட்டும்’ என்று அவன் தெளிவாகக் கூறுகிறான். பின்னர் பணிப்பெண்களிடம் மண்வெட்டி, கூடை இரண்டையும் கொண்டு வருமாறு ஆணையிடுகிறான், ஏனெனில் பதினான்கு ஆண்டுகள் அவன் காட்டில் வாழ வேண்டும் — மண்வெட்டியால் கிழங்குகளைத் தோண்ட வேண்டும், கூடையால் பழங்களைச் சுமக்க வேண்டும். இங்கே காணத்தக்கது — ராமனின் துறவு பாதியல்ல, முழுமையானது; அவன் அரசை மட்டும் துறக்கவில்லை, அரசக் கோலத்தையும் துறந்து தவக்கோலத்தையே ஏற்க விரும்புகிறான். இந்த உறுதியே அடுத்து வரும் நிகழ்ச்சிகளுக்கு வேர். அரசன் கொடுத்த கருவூலம், சேனை, பரிவாரம் — அனைத்தும் அந்த ஒரே வாக்கியத்தால் மறுக்கப்பட்டன.

அப்போது கைகேயி அனுமதி கொடுத்ததோடு நிற்கவில்லை; தானே மரவுரிகளைக் கொண்டு வந்து, பெரும் மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவே வெட்கமின்றி, ராகவனிடம் ‘அணிந்துகொள்’ என்றாள். மனிதருள் புலியான ராமன் அந்த இரண்டு மரவுரிகளையும் அவள் கையிலிருந்து பெற்றுக்கொண்டு, தன் மெல்லிய ஆடையைக் கழற்றி எறிந்து, அக்கணமே முனிவர் ஆடைகளை அணிந்தான் — அங்கே தாமதமும் இல்லை, வருத்தமும் இல்லை, மறுமொழியும் இல்லை. லக்ஷ்மணனும் அங்கேயே தந்தையின் முன்னிலையில் அழகிய ஆடைகளைக் களைந்து தவ ஆடைகளை ஏற்றான்; தம்பியின் பின்தொடர்தலும் அதே விரைவுடன் நடந்தது. ஆனால் சீதையைப் பற்றிச் சொல்லும்போது கவிஞர் போக்கை மாற்றுகிறார். பட்டாடை அணிந்திருந்த அவள், தான் அணிவதற்காகக் கொடுக்கப்பட்ட மரவுரியைக் கண்டு நடுங்கினாள் — வலையைக் கண்ட புள்ளிமான் நடுங்குவது போல. இந்த உவமை நுட்பமானது — பெண்மான் சாவுக்கு அஞ்சவில்லை, முன்பு கண்டிராத கட்டுக்கே அஞ்சுகிறது; அதுபோலச் சீதை வனவாசத்துக்கு அஞ்சவில்லை, பழக்கமில்லாத கோலத்தாலேயே திகைக்கிறாள். அவள் ஜனகனின் அரசகுமாரி, தசரதனின் மருமகள்; அப்படிப்பட்ட மரவுரியை அவள் ஒருபோதும் கண்டதும் இல்லை, தொட்டதும் இல்லை. இங்கேயே சர்க்கத்தின் கருணைச் சுவை தொடங்குகிறது. கைகேயி தன் கையாலேயே மரவுரியைக் கொடுத்ததே அவளுடைய வெட்கமின்மையை வெளிப்படுத்துகிறது, ஏனெனில் எந்த மாமியாரும் மருமகளுக்கு மரவுரியைக் கொடுக்க விரும்பமாட்டாள்.

நாணியவள் போலவும், மிகுந்த மனவருத்தத்துடனும் அவள் கைகேயியின் கையிலிருந்து அந்தத் தர்ப்பை மரவுரிகளைப் பெற்றுக்கொண்டாள். கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், தர்மத்தை அறிந்தவளும் தர்மத்தைக் காண்பவளுமான ஜானகி, கந்தர்வ அரசனைப் போன்ற தன் கணவனிடம் கேட்டாள்: ‘காட்டில் வாழும் முனிவர்கள் மரவுரியை எப்படித்தான் கட்டுகிறார்கள்?’ இந்தக் கேள்வியே அவள் நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது; அவள் காட்டை மறுக்கவில்லை, முறையை மட்டும் அறியவில்லை. இவ்வாறு திறமையற்றவளாக அவள் மீண்டும் மீண்டும் தடுமாறினாள் — மீண்டும் மீண்டும் மறந்து கலங்கினாள். இறுதியில் ஒரு மரவுரியைக் கழுத்தில் போட்டுக்கொண்டு, மற்றொன்றைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு, நாணிய ஜனகன் மகள் அங்கே திறமையற்றவளாகவே நின்றாள் — எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க நடுவே திகைத்து நின்றாள். அதைக் கண்டு, தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்த ராமன் விரைந்து வந்து தானே அவளுடைய பட்டாடையின் மேல் மரவுரியைக் கட்டினான். இதுவே சர்க்கத்தின் மையப் புள்ளி. ராமன் துயரப்பட்டான் என்று கவிஞர் சொல்லவில்லை; ஆனால் அவன் பட்டாடையை நீக்கிவிட்டுக் கட்டாமல், அதன் மேலேயே கட்டினான் என்பதால் அவன் மனநிலை குறிப்பிடப்படுகிறது — இன்னும் சீதையின் அரசகுமாரித் தன்மையை அவன் பறிக்கவில்லை. இந்தி உரையும் இங்கே ‘மறந்துவிடுவாள்’ என்று பொருள்படும் சொல்லால் நினைவுத் தடுமாற்றத்தையே குறிக்கிறது, மயக்கத்தை அல்ல.

சீதைக்கு உயர்ந்த மரவுரியைக் கட்டும் ராமனைக் கண்டு அந்தப்புரத்துப் பெண்டிர் கண்ணீர் சொரிந்தனர். பெரிதும் வருந்தியவர்களாக — மிகுந்த துயருற்றும் பிறர் வயப்பட்டும் — அவர்கள் ஒளிவீசும் தேஜஸ் உடைய ராமனிடம் கூறினர்: ‘குழந்தாய், மன உறுதியுடைய இவள் வனவாசத்துக்கு நியமிக்கப்படவில்லை; இரண்டு வரங்களின் சொல்லும் ராமனையே தொட்டது, சீதையை அல்ல. தந்தையின் சொல்லுக்கு இணங்கி மனிதர் அற்ற காட்டுக்குச் சென்ற உன்னைப் பிரிந்திருக்கும்போது இவளைக் காண்பதே எங்களுக்குப் பயனுடையதாக இருக்கட்டும், பிரபுவே. லக்ஷ்மணனைத் துணையாகக் கொண்டு நீ காட்டுக்குப் போ; இந்த மங்கலமானவள் தவசியைப் போலக் காட்டில் வாழத் தகுதியற்றவள். மகனே, எங்களுடைய இந்த வேண்டுகோளை நிறைவேற்று — அழகிய சீதை இங்கேயே இருக்கட்டும். என்றும் தர்மத்தில் நிலைத்த நீ இப்போது தானே இங்கு தங்க விரும்பவில்லை, அது பொருத்தமே; ஆனால் இவளை அழைத்துச் செல்லாதே.’ இவர்களுடைய சொற்களில் ஆணையும் இல்லை, கோபமும் இல்லை, இரக்கமே உள்ளது — அரசியர்களாக இருந்தும் அவர்கள் இரந்து வேண்டுகிறார்கள். இருந்தும் ராமன் மறுமொழி சொல்லவில்லை; மௌனமே அவன் பதில். இதனால் சீதையின் உறுதியை ராமனாலும் உடைக்க முடியாது என்று கவிஞர் காட்டுகிறார். ‘பரமாயத்தா:’ என்ற சொல் இந்தி உரையில் ‘மிகுந்த வருத்தமுற்றவர்கள்’ என்று விளக்கப்பட்டுள்ளது; பிறர் வயப்பட்ட நிலை, இரக்க நிலை இரண்டுமே இங்கே கொள்ளப்படுகின்றன.

அவர்களுடைய இப்படிப்பட்ட சொற்களைக் கேட்டபோதும், தசரதன் மைந்தன் தனக்கு இணையான பண்புடைய சீதைக்கு அதேபோல மரவுரியைக் கட்டினான் — மனைவியின் விருப்பத்தையே அவன் அளவுகோலாகக் கொள்கிறான். அவள் மரவுரியை ஏற்றபோது, அரசனின் குருவான வசிஷ்டர் கண்ணீருடன் சீதையைத் தடுத்து, கைகேயியிடம் கூறினார்: ‘எல்லை மீறியவளே, தீய மதியுடையவளே, குலத்தைக் களங்கப்படுத்தும் கைகேயியே! அரசனை ஏமாற்றிவிட்டு நீ வரம்புக்குள் நிற்கவில்லை — வரங்களின் எல்லையையும் மீறுகிறாய். நல்லொழுக்கம் அற்றவளே, தேவி சீதை காட்டுக்குப் போக வேண்டியதில்லை; ராமனுக்கு உரிய அரியணையில் அவளே அமர்ந்து ஆள்வாள். மனைவியை ஏற்று இல்லறம் நடத்துவோர் அனைவருக்கும் மனைவி தம் ஆன்மாவே; ஆகவே இவளே ராமனின் ஆன்மா என்று கருதி இவள் பூமியை ஆள்வாள்.’ குருவின் இந்த வாதம் நினைவில் கொள்ளத்தக்கது — அவர் உருக்கத்தோடு இரக்கவில்லை; வரத்தின் எழுத்துப் பொருளையே பற்றி வாதத்தால் கைகேயியைக் கட்டுகிறார். நீ எதை வேண்டவில்லையோ, அதை நீ பெறவில்லை; ராமனின் வனவாசமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது, சீதையுடையது அல்ல. இதே வாதம் அடுத்த சுலோகங்களில் விரிக்கப்படுகிறது. ‘இணையான பண்புடைய’ என்ற சொல்லால் சீதையின் பண்பு ராமனின் பண்புக்குச் சமம் என்றும், ஆகவே அவளுடைய உறுதியும் அதேபோல உறுதியானது என்றும் கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார்.

வசிஷ்டர் மீண்டும் கூறுகிறார்: ‘வைதேகி ராமனுடன் சேர்ந்து காட்டுக்குப் போனால், நாங்களும் அங்கே பின்தொடர்வோம்; இந்த நகரமும் போகும். மனைவியுடன் ராகவன் எங்கே இருக்கிறானோ, அங்கேயே எல்லைக் காவலர்களும் போவார்கள்; வாழ்வாதாரத்துடன் கூடிய நாடும், பரிவாரத்துடன் கூடிய நகரமும் அங்கேயே போகும். பரதனும் சத்ருக்னனுடன் மரவுரி அணிந்து காட்டில் திரிபவனாகி, காட்டில் வாழும் தன் அண்ணன் காகுத்ஸ்தனுடன் வாழ்வான். அப்போது நீ தனியாக, தீய நடத்தையுடன், மக்களுக்குத் தீங்கில் நிலைத்து, வெறுமையான, மக்கள் அகன்ற, மரங்கள் மட்டுமே எஞ்சிய பூமியை ஆள்.’ இறுதியில் அவர் சூத்திரம் போலக் கூறுகிறார்: ‘ராமன் அரசனாக இல்லாத நாடு நாடே ஆகாது; ராமன் எங்கே வாழ்வானோ, அந்தக் காடே நாடாகும்.’ இந்த வாக்கியமே இந்தச் சர்க்கத்தின் சாரம் — நாடு என்பது நிலமும் அல்ல, மதிலும் அல்ல; மக்களின் அன்பே. கைகேயியின் கையில் அயோத்தி இருக்கட்டும்; ஆனால் அது வெறுமையாகும்; ராமனின் அடிச்சுவட்டைப் பின்பற்றும் காட்டுநிலமே உயிருள்ள நாடாகும். ‘அந்தபாலர்’ என்பவர் எல்லைக் காவலர்கள்; அவர்களும் போய்விட்டால் அரசுக்கு எல்லையே எஞ்சாது.

வசிஷ்டர் கைகேயியின் அடிப்படை நோக்கத்தையே உடைக்கிறார்: ‘பரதன் உண்மையில் மன்னன் தசரதனின் மகனாகப் பிறந்திருந்தால், தந்தை கொடுக்காத பூமியை ஆள விரும்பமாட்டான்; உன்னிடம் மகனாக வாழவும் விரும்பமாட்டான். நீ பூமியிலிருந்து வானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தாலும், தந்தைவழிக் குலத்தின் ஒழுக்கத்தை அறிந்த அவன் வேறு விதமாகச் செய்யமாட்டான்.’ பின்னர் முடிவு: ‘இவ்வாறு மகன்மேல் பேராசை கொண்ட நீ மகனுக்கே விருப்பமில்லாததைச் செய்தாய்; ஏனெனில் ராமனைப் பின்பற்றாதவன் உலகில் எவனும் இல்லை.’ இறுதியில் அவர் நேரடிச் சான்றைக் காட்டுகிறார்: ‘இன்றே நீ காண்பாய் — ராமனுடன் செல்லும் விலங்குகளையும், பாம்புகளையும், மான்களையும், பறவைகளையும், அவனை நோக்கித் திரும்பிய மரங்களையும்.’ விலங்குகளும் மரங்களும் ராமனைப் பின்தொடரும்போது மனிதர்களைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா? இவ்வாறு வசிஷ்டர் கைகேயியை இரண்டு அடிகளால் தாக்குகிறார் — முதலில் அவளுடைய தர்மத்தை, பின்னர் அவளுடைய தன்னலத்தையும். மகனுக்காகச் செய்தது மகனுக்கே கேடாக முடிந்தது — இதுவே அவள் செயலின் விளைவு. ‘வானத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தாலும்’ என்ற உயர்வுநவிற்சியால் வசிஷ்டர் கைகேயியின் முயற்சி பயனற்றது என்று காட்டுகிறார்.

இறுதி நான்கு சுலோகங்கள் உபஜாதி யாப்பில் அமைந்துள்ளன; இது சர்க்க முடிவில் வேகம் கூடுவதைக் குறிக்கிறது. வசிஷ்டர் ஆணையிடுகிறார்: ‘தேவியே, மரவுரியை நீக்கி மருமகளுக்குச் சிறந்த அணிகலன்களைக் கொடு; இவளுக்கு மரவுரி விதிக்கப்படவில்லை’ என்று சொல்லி அந்த ஆடையைத் தடுத்தார். ‘கேகய அரசன் மகளே, உன் வரத்தில் ராமன் ஒருவனுடைய வனவாசமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது, சீதையுடையது அல்ல; ஆகவே இவள் அணிகலன் பூண்டு, நாள்தோறும் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு காட்டில் ராகவனுடன் வாழட்டும். சிறந்த வாகனங்களாலும் பணியாளர்களாலும் சூழப்பட்டு, எல்லா ஆடைகளுடனும் பொருள்களுடனும் இந்த அரசகுமாரி விருப்பம் போலச் செல்லட்டும் — வரம் அளிக்கும்போது இவளை நீ தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.’ இவ்வாறு ஒப்பற்ற ஆற்றலுடைய அந்தணருள் முதல்வரான குரு பேசிக்கொண்டிருந்தும், சீதை தன் எண்ணத்திலிருந்து திரும்பவில்லை. அவள் அன்புக் கணவனுக்கு ஒத்து நடக்க விரும்பினாள் — அவனுடைய கோலத்தையே பின்பற்ற விரும்பினாள். இவ்வாறு சர்க்கம் ஒரு முரணுடன் முடிகிறது: குருவின் ஆணை சீதைக்கு அணிகலன்களைக் கொடுக்கிறது; சீதையோ மரவுரியையே தேர்ந்தெடுக்கிறாள். அடுத்த சர்க்கத்தில் தசரதன் தானே இதே விஷயத்தை எழுப்புவான்.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तत्रिंशः सर्गः॥ ३७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க