சர்க்கம்
சித்தார்த்தர் கூறும் அசமஞ்சன் கதை
ராமனுடன் சேனையையும் கருவூலத்தையும் அனுப்புமாறு அரசன் ஆணையிடுதல், கைகேயியின் மறுப்பு, அசமஞ்சன் கதையால் சித்தார்த்தர் கைகேயிக்கு அறிவுறுத்துதல், அரசன் தானே பின்தொடர விரும்புதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சுமந்திரன் கைகேயியைக் கடிந்துகொண்டது பயனற்றுப் போயிற்று. இங்கே தன் வாக்குறுதியாலேயே துன்புற்ற இக்ஷ்வாகு குல அரசன் கண்ணீருடன் நெடுமூச்செறிந்து, மீண்டும் சுமந்திரனிடமே கூறினான்: ‘சூதனே, ரத்தினங்களால் நிறைந்த நால்வகைப் படை ராகவனைப் பின்தொடர்ந்து செல்லுமாறு உடனே ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும். அழகால் வாழும் பெண்டிரும், இசைக்கும் பெண்களும், பெருஞ்செல்வம் படைத்த வணிகர்களும் பரவலாக அணிவகுத்து இளவரசனின் படைவரிசைகளை அழகுபடுத்தட்டும். இந்த ராமனைச் சார்ந்து வாழ்பவர்களுக்கும், எவருடைய வீரத்தில் அவன் மகிழ்கிறானோ அவர்களுக்கும் பலவகைச் செல்வத்தைக் கொடுத்து அவர்களையும் இதில் அமர்த்து. முதன்மையான ஆயுதங்களும், நகரத்தாரும், வண்டிகளும், காட்டை நன்கறிந்த வேடர்களும் காகுத்ஸ்தனைப் பின்தொடரட்டும்.’ இங்கே அரசனின் உள்நோக்கம் சிந்திக்கத்தக்கது — கைகேயியின் வரத்தில் ‘ராமன் காட்டுக்குப் போகட்டும்’ என்று மட்டுமே சொல்லப்பட்டது; ‘தனியனாகவோ வறியவனாகவோ போகட்டும்’ என்று சொல்லப்படவில்லை. ஆகவே வரத்தின் எழுத்தைக் காத்தபடியே அவன் மகனின் சுகத்தையும் காக்க விரும்புகிறான். இந்த உபாயம் தர்மத்துக்கு முரணானதல்ல; ஆனால் கைகேயியால் அதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. நால்வகைப் படை, கணிகையரும் வணிகரும் செல்லுதல், ஆயுதங்களையும் வண்டிகளையும் அனுப்புதல் — இவை அனைத்தாலும் அரசன் வனவாசத்தை ஒரு வனப் பயணமாகவே மாற்ற விரும்புகிறான். வேடர்களைக் குறிப்பிடுவது தனிப் பொருளுடையது, ஏனெனில் காட்டின் வழிகளையும் நீர்நிலைகளையும் அறிந்தவர்கள் அவர்களே.
அரசன் கூறுகிறான்: ‘மான்களையும் யானைகளையும் வேட்டையாடிக்கொண்டும், காட்டுத் தேனைப் பருகிக்கொண்டும், பலவகை நதிகளைக் கண்டுகொண்டும் இருக்கும்போது அவன் அரசை நினைக்கவே மாட்டான். என்னுடைய தானியக் களஞ்சியமும் செல்வக் கருவூலமும் எவையோ, அவ்விரண்டும் மனிதர் அற்ற காட்டில் வாழும் ராமனையே பின்தொடரட்டும். புண்ணியத் தலங்களில் வேள்வி செய்தும், தக்க தட்சிணைகளை அளித்தும், முனிவர்களுடன் கூடியும் அவன் காட்டில் சுகமாக வாழ்வான். நீண்ட கைகளுடைய பரதன் அயோத்தியை ஆளட்டும்; செல்வனான ராமனுக்கோ எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேற்றப்படட்டும்.’ இங்கே அரசனின் மனத்தில் உள்ள இருமை வெளிப்படுகிறது — வாயால் அவன் வனவாசத்தை ஏற்கிறான்; உள்ளத்தாலோ அந்த வனவாசத்தையே ஒரு திருவிழாவாக்க விரும்புகிறான். ‘அரசை நினைக்கவே மாட்டான்’ என்ற சொல் உண்மையில் தந்தைக்கே ஆறுதல், ராமனுக்கு அல்ல; ராமனோ ஏற்கெனவே அரசை மறந்துவிட்டான். ‘வேள்வி செய்தும் தக்க தட்சிணைகளை அளித்தும்’ என்ற சொற்களால் அரசன் குறிப்பது — கருவூலம் அங்கே போகத்துக்காக அல்ல, வேள்வியாலும் தானத்தாலும் தர்மத்துக்கே பயன்பட வேண்டும்; இவ்வாறு வனவாசமும் அரசதர்மத்தின் ஒரு வடிவமாகவே ஆகும்.
காகுத்ஸ்தன் இவ்வாறு பேசியபோது கைகேயிக்கு அச்சம் வந்தது; அவள் முகம் வறண்டது, குரலும் தடைபட்டது. மனம் சோர்ந்து, நடுங்கி, உலர்ந்த முகத்துடன் அவள் அரசனையே நோக்கித் திரும்பிக் கூறினாள்: ‘சான்றோனே, மேல் ஏடு பருகப்பட்ட கள்ளைப் போல, செல்வம் இழந்த, முற்றிலும் சுவையற்ற, வெறுமையான அரசைப் பரதன் ஏற்கமாட்டான்.’ நாணத்தை விட்டுவிட்ட கைகேயி மிகக் கொடூரமாகப் பேசியபோது, அரசன் தசரதன் நீண்ட கண்களுடைய அவளிடம் கூறினான்: ‘நன்மை நினைக்காதவளே, நுகத்தடியில் பூட்டப்பட்டுச் சுமந்து செல்லும் என்னையே ஏன் குத்துகிறாய்? இந்த இழிந்த செயலைத் தொடங்கினாய்; அப்போதே முதலிலேயே ஏன் தடுக்கவில்லை?’ இங்கே கவிஞர் கைகேயியின் மூன்று உடல் அடையாளங்களைக் குறிப்பிடுகிறார் — அச்சம், முகம் வறளுதல், குரல் உடைதல்; பேராசைக்கு எல்லையில்லை; ஆகவே இரண்டு வரங்களைப் பெற்ற பின்னும் அவள் ஐயுறுகிறாள். அரசனின் குற்றச்சாட்டில் தேரின் உருவகம் உள்ளது — நுகத்தில் பூட்டப்பட்டவனே சுமக்கிறான்; அவனை மீண்டும் சாட்டையால் அடிப்பது கொடுமையே. ‘முதலிலேயே ஏன் தடுக்கவில்லை’ என்ற கேள்வியால் அவன் காட்டுவது — மறுப்பதே நோக்கமாக இருந்திருந்தால், வரம் பெற்ற வேளையிலேயே அதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும்; இப்போது சுமையைக் கொடுத்துவிட்டு மீண்டும் தடை செய்வது தகாது.
கோபம் கலந்த அவனுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அழகிய அங்கங்களுடைய கைகேயி இருமடங்கு சினந்து அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்: ‘உன் குலத்திலேயே சகரன் தன் மூத்த மகனைத் தடுத்து வெளியேற்றினான்; அவன் அசமஞ்சன் என்று புகழ்பெற்றவன். அதுபோல இவனும் போகத் தக்கவனே.’ இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அரசன் தசரதன் ‘சீ!’ என்று மட்டுமே சொன்னான்; எல்லா மக்களும் நாணினர்; அவளோ அதை உணரவில்லை. ‘உணரவில்லை’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் அவளுடைய மயக்கத்தின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறார் — ‘சீ’ என்ற இகழ்ச்சியின் பொருளைக்கூட அவள் புரிந்துகொள்ளவில்லை. சகரனின் உதாரணம் அவளுடைய குதர்க்கமே, ஏனெனில் அசமஞ்சன் தீச்செயலால் கைவிடப்பட்டான்; ராமனோ குற்றமற்றவன்; இந்த வேறுபாட்டையே சித்தார்த்தர் பின்னர் தெளிவுபடுத்துவார். ‘சீ’ என்ற ஓரெழுத்தே அரசனின் பதில் — துயரத்தால் சொல் தேய்ந்தது, கோபத்தால் வாக்கியம் அடைபட்டது; இவ்வளவாலேயே கவிஞர் அவனுடைய ஆதரவற்ற நிலையை வெளிப்படுத்துகிறார்.
அங்கே சித்தார்த்தர் என்னும் முதிய பெரும் அமைச்சர் இருந்தார் — தூயவர், அரசனால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டவர்; அவர் கைகேயியிடம் இவ்வாறு கூறினார்: ‘அசமஞ்சன் தெருவில் விளையாடும் சிறுவர்களைப் பிடித்துச் சரயுவில் வீசி மகிழ்வான்; அதனால் அவன் தீய மதியுடையவன். அவனைக் கண்டு நகரத்தார் அனைவரும் சினந்து அரசனிடம் சொன்னார்கள் — நாட்டை வளர்ப்பவரே, அசமஞ்சன் ஒருவனைத் தேர்ந்தெடுங்கள், அல்லது எங்களைத் தேர்ந்தெடுங்கள். அப்போது அரசன் அவர்களிடம் கேட்டான் — இந்த அச்சம் எதனால்? அரசனால் கேட்கப்பட்ட அந்தக் குடிமக்களும் கூறினர் — விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் எங்கள் பிள்ளைகளை, மனம் கலங்கிய சிறுவர்களை, இவன் சரயுவில் வீசி, அறியாமையால் ஒப்பற்ற இன்பம் அடைகிறான்.’ இங்கே சித்தார்த்தரின் திறமை காணத்தக்கது — அவர் கைகேயியை நிந்திக்கவில்லை; அவளுடைய உதாரணத்தையே விரிவாகச் சொல்கிறார், அதனால் அவளே அதன் பொருத்தமின்மையைக் காணட்டும் என்று. முதுமை, தூய்மை, அரசனால் மதிக்கப்படுதல் — இந்த மூன்று அடைமொழிகளும் சித்தார்த்தரின் சொல்லுக்கு நம்பகத்தன்மையை நிலைநாட்டுகின்றன. நகரத்தாரின் சொல்லும் சிந்திக்கத்தக்கது — அவர்கள் தன்னலத்துக்காகப் பேசவில்லை; பிள்ளைகளின் கொலையிலிருந்து காப்பையே வேண்டுகிறார்கள்.
‘குடிமக்களின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு, அந்த மன்னன் அவர்களுக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் எண்ணத்தால், தீங்கு செய்த அந்த மகனைக் கைவிட்டான். மனைவியுடனும் பணியாளருடனும் அவனை விரைவாக வாகனத்தில் ஏற்றி, ‘இவன் வாழ்நாள் முழுவதும் நாடு கடத்தப்பட வேண்டும்’ என்று தந்தை அவர்களுக்கு ஆணையிட்டான். அந்த அசமஞ்சன் மண்வெட்டியையும் கூடையையும் எடுத்துக்கொண்டு மலை அரண்களைப் பார்த்தபடி, பாவச்செயல் செய்தவனைப் போல எல்லாத் திசைகளிலும் அலைந்து திரிந்தான். இவ்வாறு மிகுந்த தர்மசீலனான அரசன் சகரன் இவனைக் கைவிட்டான். ராமனோ என்ன பாவம் செய்தான், இவ்வாறு தடுத்து வெளியேற்றப்பட?’ இங்கே சித்தார்த்தரின் வாதம் முழுமை பெறுகிறது — கைவிடுதலுக்குக் காரணம் பாவமே, தந்தையின் விருப்பம் அல்ல; அசமஞ்சன் சிறுவர் கொலையால் கைவிடப்பட்டான்; ராமனிடம் அப்படிப்பட்ட எந்தக் குற்றமும் இல்லை. சகரனுக்கு ‘மிகுந்த தர்மசீலன்’ என்ற அடைமொழியும் பொருளுடையது — தர்மவானான அரசனும் மகனைக் கைவிடுகிறான், ஆனால் காரணத்தோடு மட்டுமே. ‘மண்வெட்டியையும் கூடையையும் எடுத்துக்கொண்டு’ என்ற சொற்களால் அசமஞ்சனின் அவலம் காட்டப்படுகிறது — அரசகுமாரனாக இருந்தும் அவன் வெறும் மண்வெட்டியும் கூடையுமே எடுத்துக்கொண்டு மலை அரண்களில் அலைகிறான்; இதுவே நாடு கடத்தலின் உண்மையான நிழல்.
சித்தார்த்தர் கூறுகிறார்: ‘ராகவனிடம் எந்தக் குறையையும் நாங்கள் காணவில்லை; சந்திரனிடம் களங்கம் காண்பது போல, இவனிடம் குற்றம் காண்பது அரிது. அல்லது தேவியே, ராகவனிடம் ஏதேனும் குற்றத்தை நீ கண்டால், அதை இன்றே உண்மையாகச் சொல்; அப்போது ராமன் நாடு கடத்தப்படட்டும். குற்றமற்றவனையும் நல்வழியில் நிலைத்தவனையும் கைவிடுவது தர்மத்துக்கு முரணானதாகி இந்திரனின் ஒளியையும் எரித்துவிடும். ஆகவே அழகிய முகத்தவளே, ராமனின் செல்வத்தை நீ அழித்தது போதும்; உலகத்தாரின் பழிச்சொல்லிலிருந்தும் உன்னைக் காத்துக்கொள்.’ இங்கே சந்திர உவமை நுட்பமானது — சந்திரனில் களங்கம் போலத் தோன்றுவதும் அதன் அழகே; அதுபோல ராமனிடம் குற்றத்தைத் தேடவும் இயலாது. ‘இந்திரனின் ஒளியையும் எரித்துவிடும்’ என்ற சொல்லால் சித்தார்த்தர் அச்சுறுத்துகிறார் — குற்றமற்றவனைக் கைவிடுவது அதர்மம்; அதர்மம் தேவராஜனின் தேஜஸையும் எரிக்கிறது, மனித அரசனைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமா. ‘குற்றத்தைச் சொல், அப்போது ராமன் நாடு கடத்தப்படட்டும்’ என்பதால் அவர் நீதியின் வழியையே காட்டுகிறார் — குற்றச்சாட்டு இல்லாமல் தீர்ப்பு செய்யக்கூடாது; இந்த வாக்கிய அமைப்பு அவையில் சான்றுடன் கூடிய விசாரணைக்கான அழைப்பாகும்.
சித்தார்த்தரின் சொல்லைக் கேட்டு, மிகவும் தளர்ந்த குரலுடன் அரசன் துயரத்தால் தாக்குண்ட வாக்கால் கைகேயியிடம் இவ்வாறு கூறினான்: ‘பாவ வடிவினளே, இந்தச் சொல்லை நீ விரும்பவில்லை; எனக்கோ உனக்கோ நன்மை எது என்று நீ அறியவில்லை. இழிந்த வழியைப் பற்றி நீ தீய நடத்தையுடையவள் ஆனாய்; உன் நடத்தை நல்வழியிலிருந்து விலகிவிட்டது. இன்று நானே அரசையும் சுகத்தையும் செல்வத்தையும் துறந்து ராமனைப் பின்தொடர்வேன்; எல்லோரும் எங்களுடன் வருவார்கள். நீயோ அரசன் பரதனுடன் நெடுங்காலம் விருப்பம் போல அரசை அனுபவி.’ இத்துடன் சர்க்கம் முடிகிறது. இந்தச் சர்க்கத்தில் அரசனின் மூன்று படிப்படியான முயற்சிகள் காணப்படுகின்றன — முதலாவது சேனையாலும் கருவூலத்தாலும் ராமனின் வனவாசத்தைச் சுகமானதாக்குவது, இரண்டாவது சித்தார்த்தர் வாயிலாகக் கைகேயியைத் திருப்புவது, மூன்றாவது தானே ராமனைப் பின்தொடர்வது; மூன்றுமே பயனற்றுப் போகும், ஏனெனில் ராமனே அவற்றை மறுப்பான். இறுதி வாக்கியத்தில் ‘நெடுங்காலம் விருப்பம் போல அரசை அனுபவி’ என்ற சொல் புகழ்வது போல் பழிக்கும் வஞ்சப்புகழ்ச்சியாக மிகக் கசப்பானது — அவள் விரும்பியதையே கொடுத்து, அரசன் அவளுக்கு அவளுடைய தனிமையையே தருகிறான்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षट्त्रिंशः सर्गः॥ ३६॥