॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 35

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சுமந்திரன் கைகேயியைக் கடிந்துரைத்தல்

இனிய சொற்களாலும் கூரிய சொற்களாலும் சுமந்திரன் கைகேயியைக் கண்டித்தல், கேகய மன்னனின் வரம் பற்றிய கிளைக்கதை, ஆயினும் கைகேயியின் அசைவின்மை

முந்தைய சர்க்கத்தில் அரசர் மயங்கி விழுந்தார், சுமந்திரனும் மயக்கமடைந்தான். இங்கே அவன் உணர்வு பெற்று எழுந்து, திடீரென்று தலையை அசைத்து, மீண்டும் மீண்டும் பெருமூச்சு விட்டு, கையோடு கையைத் தேய்த்து, பற்களைக் கடித்தவாறு நின்றான். அவன் கண்கள் சினத்தால் சிவந்தன, முகம் தன் இயல்பான நிறத்தை இழந்தது. சினத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் திடீரென்று தீய வேதனைக்கு ஆளானான். தசரதனின் மனநிலையை உற்றுநோக்கிய அந்தச் சூதன், கூரிய சொல்லம்புகளால் கைகேயியின் நெஞ்சை நடுங்கச் செய்வது போலவும், ஒப்பற்ற, அமங்கலமான சொல்வஜ்ரங்களால் அவளுடைய உயிர்நிலைகள் அனைத்தையும் பிளப்பது போலவும் மறுமொழி கூறினான். இங்கே கவிஞர் உருவகத்தால் மூன்று ஆயுதங்களைக் காட்டுகிறார் — அம்புகள், வஜ்ரங்கள், உயிர்நிலைகளைப் பிளத்தல்; சொல் ஆயுதத்தைவிடக் கூரியது. சுமந்திரன் வெறும் தேரோட்டி அல்லன், அரசரின் நெருங்கிய அமைச்சன் என்பதையும் அறிய வேண்டும்; ஆகவே அவன் கண்டிப்பதற்கு அரச பக்தியால் வந்த உரிமை உண்டு. ‘தசரதனின் மனநிலையை உற்றுநோக்கி’ என்ற சொல்லால் சுட்டப்படுவது — அவன் தனக்காகச் சினம் கொள்ளவில்லை, தலைவன் சொல்லாத துயரத்தையே சொல்லால் வெளிப்படுத்துகிறான். முக நிற மாற்றம், கண்களின் சிவப்பு, பற்கடிப்பு, கைதேய்ப்பு என்ற நான்கு சின அடையாளங்களைக் கவிஞர் வரிசையாக எண்ணுகிறார்; இவற்றால் சுமந்திரனின் சொல் திடீரென்று எழுந்ததல்ல, நெடுநேரம் சேர்ந்த சீற்றத்தின் வெடிப்பு என்பது சுட்டப்படுகிறது.

சுமந்திரன் கூறினான்: ‘அசைவனவும் அசையாதனவுமான உலகம் முழுவதற்கும் தலைவரான தசரத மன்னரை நீயே கைவிட்டுவிட்ட பிறகு, தேவி, உனக்கு இங்கே செய்யக் கூடாத கொடுஞ்செயல் என்று எதுவுமே இல்லை; ஆகவே நான் உன்னைக் கணவனைக் கொல்பவளாகவும், இறுதியில் குலத்தைக் கொல்பவளாகவும் கருதுகிறேன். மகேந்திரனைப் போல வெல்ல முடியாதவரும், மலையைப் போல அசைக்க முடியாதவரும், பெருங்கடலைப் போலக் கலக்க முடியாதவருமான அவரை நீ உன் செயல்களால் வாட்டுகிறாய். வரம் அளிக்கும் கணவரான தசரதரை அவமதிக்காதே; பெண்களுக்குக் கணவனின் விருப்பம் கோடி மைந்தர்களைவிடச் சிறந்தது. அரசன் மறைந்த பின்பே வயது வரிசைப்படி மைந்தர்கள் அரசுகளை அடைகின்றனர் — இதுவே குல மரபு; இக்ஷ்வாகு குலத் தலைவர் உயிருடன் இருக்கும்போதே அதை அழிக்க விரும்புகிறாய்.’ இங்கே மூன்று உவமைகளால் அரசரின் வெல்லமுடியாமை, உறுதி, ஆழம் சுட்டப்படுகின்றன; அத்தகையவரும் ஒரு பெண்ணின் ஒரு வரத்தால் வாட்டப்படுகிறார் என்பதால் குற்றத்தின் கனம் காட்டப்படுகிறது. ‘கணவனின் விருப்பம் கோடி மைந்தர்களைவிடச் சிறந்தது’ என்ற சொல்லால் சுமந்திரன் கைகேயியின் அடிப்படைக் குழப்பத்தைத் தொடுகிறான் — அவள் மகனின் அரசைக் கணவனின் சொல்லைவிட மேலாகக் கருதுகிறாள். ‘இக்ஷ்வாகு குலத் தலைவர்’ என்ற விளியால் அவன் சுட்டுவது — நீ துன்புறுத்துபவர் உன் கணவர் மட்டுமல்ல, முழுக் குலத்தின் தலைவர்; அவருக்கு நேரும் அவமதிப்பு குலத்துக்கே நேரும் அவமதிப்பு.

சுமந்திரன் கூறினான்: ‘உன் மகன் பரதன் அரசனாகட்டும், அவனே பூமியை ஆளட்டும்; நாங்களோ ராமன் செல்லும் இடத்துக்கே செல்வோம். உன் நாட்டில் எந்த அந்தணரும் வாழத் தகாது — அத்தகைய வரம்பு மீறிய செயலை நீ இன்று செய்யப் போகிறாய். நிச்சயமாக நாங்கள் அனைவரும் ராமன் சென்ற வழியிலேயே செல்வோம். எல்லா உறவினர்களாலும் சான்றோராலும் அந்தணர்களாலும் எப்போதும் கைவிடப்பட்ட உனக்கு, தேவி, அரசைப் பெறுவதால் என்ன மகிழ்ச்சி உண்டாகும்? அத்தகைய வரம்பு மீறிய செயலைச் செய்ய நீ விரும்புகிறாய்.’ இங்கே சுமந்திரன் தர்க்கத்தாலேயே கைகேயியைத் தோற்கடிக்க விரும்புகிறான் — அரசு என்பது மக்களுடன் இருக்கும்போதே அரசு; மக்களும் அந்தணர்களும் உறவினர்களும் அனைவரும் ராமனைப் பின்தொடர்ந்தால், பரதனின் கையில் வெறுமையான நகரமே எஞ்சும். இந்த அச்சுறுத்தலே அடுத்த சர்க்கத்தில் கைகேயி கூறும் ‘சாறு உறிஞ்சப்பட்ட மதுவைப் போன்ற அரசைப் பரதன் ஏற்கமாட்டான்’ என்ற மறுமொழியின் முன்வடிவம். அந்தணர்கள் வாழாமையும் பெருங்குறையே — அந்தணர்கள் வாழாத நாட்டில் வேள்விகளும் வேத ஓதலும் தர்மமும் நின்றுவிடுகின்றன; ஆகவே சுமந்திரனின் சொல் வெறும் கண்டனம் அல்ல, நாட்டின் அழிவுக்கான முன்னறிவிப்பும் கூட.

சுமந்திரன் கூறினான்: ‘இத்தகைய நடத்தையுடைய நீ இவ்வாறு நடந்துகொள்ளும்போது உடனே பூமி பிளந்துவிடவில்லையே — இதை நான் வியப்பாகவே காண்கிறேன். பெரும் பிரம்மரிஷிகளால் படைக்கப்பட்ட, எரிகின்ற, அச்சமூட்டும் தோற்றமுடைய, ‘சீ’ என்ற இகழ்ச்சி நிறைந்த சொல்தண்டனைகள், ராமனை நாடுகடத்துவதில் உறுதியாக நிற்கும் உன்னைத் தாக்கவில்லையே — இதுவும் வியப்பே. கோடரியால் மாமரத்தை வெட்டிவிட்டு வேப்ப மரத்தை யார் பேணுவார்? இந்த வேப்ப மரத்துக்கு ஒருவன் பாலை வார்த்தாலும் அது இனிப்பாகாது. தேவி, உன் தாயின் பிறப்பியல்பு போலவே உன்னுடையதும் என்று நான் கருதுகிறேன்; உலகில் ஒரு பழமொழி சொல்லப்படுகிறது — வேம்பிலிருந்து தேன் சுரப்பதில்லை.’ மா-வேம்பு எடுத்துக்காட்டால் சுமந்திரன் இருவகைப் பொருளைச் சுட்டுகிறான் — ராமன் மாமரம்; பரதன் வேம்பு அல்ல; கைகேயியின் மனமே வேம்பு. இயல்பிலேயே கசப்பானதைப் பாலால் நனைத்தாலும் இனிப்பாக்க முடியாது; அதுபோலவே குலப் பண்பாட்டாலும் தீய மனப்பதிவு அழிவதில்லை. இதனால் அடுத்து வரும் கேகய மன்னன் கிளைக்கதைக்கான அடித்தளம் அமைக்கப்படுகிறது. ‘பூமி பிளந்துவிடவில்லை’ என்ற சொல்லும் சிந்திக்கத்தக்கது — பெரும் பாவம் செய்யப்படும்போது பூமி பிளக்கும் என்று புராணங்களில் புகழ்பெற்றது; அது நிகழாததால் சுமந்திரன் தன் வியப்பையும் உலகின் கையறுநிலையையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்துகிறான்.

சுமந்திரன் பழைய நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறான்: ‘உன் தாயின் தீய பிடிவாதத்தை நாங்கள் முன்பே கேள்விப்பட்டபடி அறிவோம். வரம் அளிக்கும் ஒரு சாது உன் தந்தைக்கு ஒப்பற்ற வரம் ஒன்றை அளித்தார்; அந்த வரத்தால் அந்த மன்னர் எல்லா உயிர்களின் ஒலியையும் அறிந்தவரானார், விலங்குகள் பறவைகளின் சொல்லும் அவருக்குப் புரிந்தது. ஒருமுறை படுக்கையில் இருந்தபோது, பேரொளி கொண்ட ஜ்ரும்பம் என்ற பறவையின் ஒலியிலிருந்து உன் தந்தைக்கு அதன் கருத்து புரிந்தது; அவர் அங்கே பலமுறை சிரித்தார். அப்போது உன் தாய் சினந்து, மரணக் கயிற்றையே விரும்பியவளாகக் கூறினாள் — அன்பரே, அரசே, உம் சிரிப்பின் காரணத்தை அறிய விரும்புகிறேன் என்று. அரசர் அந்தத் தேவியிடம் கூறினார் — உன்னிடம் என் சிரிப்பின் காரணத்தைச் சொன்னால் உடனே எனக்கு மரணம் நேரும், ஐயமில்லை என்று. ஆயினும் உன் தாய் மீண்டும் கேகயனிடம் கூறினாள் — எனக்குச் சொல்லும்; நீர் வாழ்ந்தாலும் சரி, வாழாவிட்டாலும் சரி, என்னைப் பார்த்து நீர் சிரிக்கக் கூடாது என்று. அன்புக்குரியவளால் அவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்தக் கேகய மன்னர், வரம் அளித்த அந்தச் சாதுவிடம் அந்த விஷயத்தை உள்ளபடியே தெரிவித்தார்.’ இங்கே ‘மரணக் கயிற்றை விரும்பியவள்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் தெளிவாகச் சொல்கிறார் — அவள் அறியாமையால் அல்ல, தீய பிடிவாதத்தாலேயே கணவனின் மரணத்தை வேண்டுகிறாள். இதே போக்கு கைகேயியிடம் மீண்டும் தோன்றியது என்பது சுமந்திரனின் கருத்து. இந்தக் கிளைக்கதை வெறும் கதையல்ல — அங்கும் இங்கும் ஒரே வரிசை காணப்படுகிறது: மனைவி ரகசியத்தை அறிய விரும்புகிறாள், கணவன் மறுக்கிறான், அவள் பிடிவாதத்தை விடுவதில்லை, இறுதியில் குலத்துக்கே தீங்கு நேர்கிறது.

‘பின்னர் வரம் அளித்த அந்தச் சாது அரசருக்கு மறுமொழி கூறினார் — மன்னா, இவள் இறந்தாலும் சரி, அழிந்தாலும் சரி, நீர் இவளிடம் சொல்லாதீர் என்று. மனம் மகிழ்ந்த அவருடைய சொல்லைக் கேட்ட அந்த மன்னர் உன் தாயை உடனே வெளியேற்றிவிட்டுக் குபேரனைப் போல மகிழ்ந்து வாழ்ந்தார். அவ்வாறே நீயும் தீமையையே நோக்குபவளாக, மயக்கத்தால், தீயோர் நடந்த வழியில் அரசரிடம் இந்தத் தீய பிடிவாதத்தைச் செய்கிறாய். இங்கே இந்த உலக வழக்குச் சொல் எனக்கு உண்மையாகவே தோன்றுகிறது — ஆண்கள் தந்தையரைப் போலப் பிறக்கின்றனர், பெண்களோ தாயைப் போல.’ இங்கே மூன்று பகுதிகள் கவனிக்கத்தக்கவை — முதலாவது, பிடிவாதமுடைய மனைவி கைவிடப்பட வேண்டியவளே என்ற சாதுவின் தீர்ப்பு; இரண்டாவது, அரசர் துயரப்படாமல் குபேரனைப் போல இன்பமாக வாழ்ந்த செயல்; மூன்றாவது, கைகேயி தாயின் இயல்பையே பெற்றாள் என்ற சுமந்திரனின் ஊகம். இந்தப் பழமொழி கண்டனத்தின் உச்சம் — அவள் குற்றம் செய்வது மட்டுமல்ல, குற்றம் அவளுக்குப் பிறப்பிலேயே உரியது என்பது. ஆனால் சுமந்திரன் இங்கேயே நிற்கவில்லை; கண்டனத்துக்குப் பின் அவன் உபதேசத்தை நோக்கித் திரும்புகிறான், ஏனெனில் அவன் நோக்கம் கைகேயியைத் தோற்கடிப்பதல்ல, ராமனைக் காப்பதே.

சுமந்திரன் கூறுகிறான்: ‘இவ்வாறு இருக்காதே; பூமியின் தலைவர் சொல்வதை ஏற்றுக்கொள். இங்கே கணவனின் விருப்பத்தைப் போற்றி நட, இந்த மக்களுக்குப் புகலிடமாக இரு. பாவிகளால் தூண்டப்பட்டு, தேவேந்திரனுக்கு நிகரான ஒளியுடைய, உலகைத் தாங்கும் உன் கணவரை அதர்மத்தில் ஈடுபடுத்தாதே. தேவி, தாமரைக் கண்களுடைய சீர்மிகு தசரத மன்னர் குற்றமற்றவர்; தாம் வாக்களித்ததை அவர் பொய்யாக்கமாட்டார்.’ ‘இந்த மக்களுக்குப் புகலிடமாக இரு’ என்ற சொல் சிறப்பாகச் சிந்திக்கத்தக்கது — கைகேயி இன்று அழிக்கும் இடமே உண்மையில் அவளுக்குரிய உரிமை; அரசி மக்களுக்கு அடைக்கலம், அவர்களுடைய துன்பத்துக்குக் காரணம் அல்ல. ‘பாவிகளால் தூண்டப்பட்டு’ என்ற சொல்லால் சுமந்திரன் அவளுக்கு ஒரு வழியையும் தருகிறான் — மந்தரை முதலியோரின் குற்றத்தை அவள் ஒப்புக்கொண்டால் பின்வாங்க முடியும்; ஆனால் அவள் அந்த வழியையும் ஏற்கவில்லை.

சுமந்திரன் கூறினான்: ‘ராமன் மூத்தவன், வள்ளல், செயல்திறன் உடையவன், தன் தர்மத்தைக் காப்பவன், உயிருலகைக் காப்பவன், வலிமை மிக்கவன்; அவனுக்கு முடிசூட்டப்படட்டும். தேவி, ராமன் தந்தையான அரசரை விட்டுக் காட்டுக்குச் சென்றால், உலகில் உன்னைப் பற்றிப் பெரும் பழி பரவும். ராகவன் தன் அரசைக் காக்கட்டும், நீயும் கவலை நீங்கியவளாக இரு; ராகவனைத் தவிர இந்தச் சிறந்த நகரில் வாழும் வேறு யாரும் தகுதியுடையவர் இல்லை. ராமன் இளவரசுப் பதவியில் அமர்ந்ததும், பெரிய வில்லேந்திய தசரத மன்னர் முன்னோர் நெறியை நினைவுகூர்ந்து தாமே காட்டுக்குச் செல்வார்.’ இந்த இறுதிச் சொல் சுமந்திரனின் கடைசி அஸ்திரம் — அரசரின் வானப்பிரஸ்தம் ராமனின் முடிசூட்டாலேயே தானாக வந்து சேரும், ராமனின் வனவாசம் தேவையே இல்லை; முதிய அரசன் மகனிடம் அரசை ஒப்படைத்துக் காட்டுக்குச் செல்வதே இக்ஷ்வாகுகளின் குல தர்மம். ஆனால் அவள் இதையும் கேட்கவில்லை.

இவ்வாறு அரச அவையில் இனிய சொற்களாலும் கூரிய சொற்களாலும், கைகூப்பியவாறு சுமந்திரன் கைகேயியை மீண்டும் மீண்டும் கலங்கச் செய்ய முயன்றான். ஆயினும் அந்தத் தேவி சிறிதும் கலங்கவில்லை, வருந்தவுமில்லை; அப்போது அவள் முக நிறத்திலும் எந்த மாற்றமும் காணப்படவில்லை. இதனுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது — கண்டனம் பயனற்றுப் போனது; அடுத்த சர்க்கத்தில் அரசரே படையையும் கருவூலத்தையும் ராமனுடன் அனுப்ப முனைவார். இறுதிச் சுலோகத்தில் மூன்று மறுப்புகளின் திரும்புதல் (கலங்கவில்லை, வருந்தவில்லை, மாற்றம் காணப்படவில்லை) கைகேயியின் கல்லைப் போன்ற நெஞ்சைக் காட்டுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चत्रिंशः सर्गः॥ ३५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க