॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 25

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

கௌசல்யையின் ஸ்வஸ்திவாசனம்

ராமனின் வனப் பயணத்துக்காகக் கௌசல்யை மங்கலம் வேண்டிச் செய்யும் ஸ்வஸ்திவாசனம், ஹோமம், ஆசீர்வாதம்; ராமன் வணங்கிவிட்டுச் சீதையின் மாளிகைக்குச் செல்லுதல்

இருபத்து நான்காம் சர்க்கத்தில் ராமன் வனவாசத்தை உறுதி செய்ததை அறிந்த கௌசல்யை, அவன் நலனுக்காக ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்விக்க விரும்பினாள். இந்தச் சர்க்கத்தில் அவள் துயரத்தால் உண்டான அந்த மனச்சோர்வை (ஆயாசத்தை) மனத்திலிருந்து அகற்றி, தூய நீரால் ஆசமனம் செய்து, மனவுறுதி கொண்ட ராமனின் அன்னை பயணத்துக்குரிய மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்தாள். பின்னர் அவள் ஆசிமொழியைத் தொடங்கினாள்: ‘ரகுகுலத் திலகமே, இனி உன்னைத் தடுக்க முடியாது; இப்போது செல், சான்றோரின் வழியில் நட, விரைவில் திரும்பி வா.’ தாயின் இந்த முதல் வாக்கியமே அவள் தைரியத்தைக் காட்டுகிறது — அவள் தடுக்கவில்லை, வழியையே வாழ்த்துகிறாள். பின்னர் அவள் கூறுகிறாள்: ‘ராகவர்களுள் புலியே, நீ எந்தத் தர்மத்தை அன்புடனும் நியமத்துடனும் காக்கிறாயோ, அதே தர்மம் உன்னைக் காக்கட்டும்.’ இதுவே சாஸ்திரத்தின் பார்வை — காக்கப்பட்ட தர்மம் காக்கிறது. மீண்டும் அவள் கூறுகிறாள்: ‘தேவாலயங்களிலும் புனிதத் தலங்களிலும் நீ எவர்களை வணங்குகிறாயோ, அவர்கள் மகரிஷிகளுடன் சேர்ந்து காட்டில் உன்னைக் காக்கட்டும். அறிவார்ந்த விசுவாமித்திரர் உனக்கு அளித்த அஸ்திரங்கள், குணங்கள் நிறைந்த உன்னை எப்போதும் காக்கட்டும். தந்தைக்குச் செய்யும் பணிவிடையாலும் தாய்க்குச் செய்யும் பணிவிடையாலும் சத்தியத்தாலும் காக்கப்பட்டு நீ நெடுநாள் வாழ்வாயாக.’ பின்னர் அவள் சமித்துகள், தர்ப்பைகள், பவித்திரங்கள், வேள்விமேடைகள், தலங்கள், அந்தணர்களின் யாகத்தரைகள், மலைகள், மரங்கள், புதர்கள், மடுக்கள், பறவைகள், பாம்புகள், சிங்கங்கள் ஆகியவற்றை விளித்து — ‘மனிதருள் சிறந்தவனே, இவையனைத்தும் உன்னைக் காக்கட்டும்’ என்று வேண்டுகிறாள். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — தாய் வேள்விக் கருவிகளையும், அசையாதவற்றையும், அசைபவற்றையும் சமமாகவே காவலர்களாக எண்ணுகிறாள்; மகன் செல்லும் இடமெல்லாம் அவள் பார்வையில் காவலாகிறது. ‘ஆயாசம்’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் உடல் களைப்பை மட்டும் குறிக்கவில்லை, துயரத்தால் உண்டான மனவேதனையையும் குறிக்கிறார்; அதை அகற்றிய பின்பே அவள் சடங்குக்குத் தகுதியானாள், ஏனெனில் தூய்மையற்ற மனத்தால் மங்கலச் செயல் நிறைவேறாது. அதனால்தான் முதலில் நீரால் ஆசமனம் சொல்லப்படுகிறது. ‘மனஸ்வினீ’ (மனவுறுதி கொண்டவள்) என்ற அடைமொழியும் பொருள் நிறைந்தது — தைரியத்தைக் கைவிடாதவளே மகனுக்குக் காப்பை அமைக்க வல்லவள். சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே ‘ராமனின் அன்னை மங்கலங்களைச் செய்தாள்’ என்று சொல்லி, அடுத்து வரும் பகுதி முழுவதும் அந்த மங்கலச் செயலின் விரிவே என்று கவிஞர் சுட்டுகிறார். ‘சான்றோரின் வழியில் நட’ என்ற வாக்கியத்தால் தாய் மகனுக்கு நலத்தை மட்டுமல்ல, ஒழுக்க நெறியையும் உபதேசிக்கிறாள்.

பின்னர் கௌசல்யை தேவர் கூட்டங்களையும் காலப் பிரிவுகளையும் வரிசையாக விளிக்கிறாள். ‘சாத்தியர்களும், விசுவேதேவர்களும், மருத்துகளும், மகரிஷிகளும் நலம் செய்யட்டும்; தாதா, விதாதா, பூஷா, பகன், அர்யமா ஆகியோர் நலம் செய்யட்டும். இந்திரனைத் தலைவனாகக் கொண்ட எல்லா உலகக் காவலர்களும், ஆறு பருவங்களும், மாதங்களும், ஆண்டுகளும், இரவுகளும், பகல்களும், முகூர்த்தங்களும் உனக்கு என்றும் நலம் செய்யட்டும். மகனே, சுருதியும் ஸ்மிருதியும் தர்மமும் உன்னை எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்கட்டும். பகவான் ஸ்கந்தனும், பிருகஸ்பதியுடன் சோமனும், சப்தரிஷிகளும், நாரதரும் உன்னை எல்லாப் பக்கங்களிலும் காக்கட்டும். என்னால் துதிக்கப்பட்ட சித்தர்களும், திசைகளும், திசைத் தலைவர்களும் அந்தக் காட்டில் உன்னை நாள்தோறும் காக்கட்டும். எல்லா மலைகளும், கடல்களும், வருண ராஜனும், வானமும், இடைவெளியும், பூமியும், அசைவன அசையாதவற்றுடன் காற்றும், எல்லா நட்சத்திரங்களும், தேவதைகளுடன் கிரகங்களும், இரவும் பகலும், இரு சந்திகளும் காட்டை அடைக்கலமாகக் கொண்ட உன்னைக் காக்கட்டும். ஆறு பருவங்களும், பிற மாதங்களும் ஆண்டுகளும், கலைகளும் காஷ்டைகளும் உனக்கு இன்பம் அருளட்டும்.’ இங்கே கவிஞர் காலத்தின் மிக நுண்ணிய கூறுகளையும் — கலை, காஷ்டை, முகூர்த்தம் — காவலர்களாக எண்ணுகிறார்; இதனால் தாயின் கவலை ஒரு கணமும் ஓய்வதில்லை என்பது சுட்டப்படுகிறது. இறுதியில் அவள் கூறுகிறாள்: ‘பெருங்காட்டில் முனிவர் கோலத்தில் திரியும் அறிவாளியான உனக்குத் தேவர்களும் தைத்தியர்களும் இருவருமே என்றும் இன்பம் தருபவர்களாக ஆகட்டும்.’ தைத்தியர்களிடமும் நட்பை வேண்டுவது தாயின் பரந்த வாத்ஸல்யத்தைக் காட்டுகிறது; அவள் தேவர்களிடமிருந்து மட்டுமல்ல, பகைவர் தரப்பிலிருந்தும் அபயம் வேண்டுகிறாள். ‘தாதா, விதாதா’ என்ற இரு தேவர்களும் படைப்பவர், நியமிப்பவர் என்ற வடிவில் கொள்ளப்படுகின்றனர்; ‘பூஷா, பகன், அர்யமா’ என்ற மூன்று ஆதித்தியர்கள் முறையே வழிகாப்பவர், செல்வம் அருள்பவர், நட்பைக் காப்பவர் எனப் புகழ்பெற்றவர்கள் — காட்டுக்குச் செல்பவனுக்கு இந்த மூவருமே சிறப்பாக வேண்டப்பட வேண்டியவர்கள். ‘சுருதி, ஸ்மிருதி, தர்மம்’ என்ற மூன்றையும் சேர்ப்பதால், சாஸ்திரமே வனவாசியின் கவசம் என்பது சுட்டப்படுகிறது. இந்த ஒன்பது சுலோகங்களில் தேவர்கள், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், பருவங்கள், மாதங்கள், ஆண்டுகள், இரவு பகல், சந்திகள், கலைகள், காஷ்டைகள் என வரிசையாக முழுமையான காலபுருஷனே காவலனாக அழைக்கப்படுகிறான்.

பின்னர் கௌசல்யை காட்டுக்கே உரிய அச்சங்களைப் பெயர் சொல்லி அவற்றிலிருந்து அபயம் வேண்டுகிறாள். ‘மகனே, கொடிய, கொடுஞ்செயல் புரியும் அரக்கர்களாலும் பிசாசர்களாலும் எல்லா ஊனுண்ணிகளாலும் உனக்கு அச்சம் உண்டாகாதிருக்கட்டும். காட்டில் தவளைகளும் குரங்குகளும், தேள்களும், கடிக்கும் ஈக்களும், கொசுக்களும், ஊர்வனவும், பூச்சிகளும் அடர்ந்த வனத்தில் உனக்கு இல்லாதிருக்கட்டும். பெரும் யானைகளும், சிங்கங்களும், புலிகளும், கோரைப்பல் கொண்டவையும், கரடிகளும், கொம்புள்ளவையும், கொடிய எருமைகளும் உனக்குத் தீங்கிழைக்காதிருக்கட்டும். மனித ஊனுண்ணும் கொடியவர்களும், பிற எல்லா இனத்தவரும் இங்கே என்னால் பூஜிக்கப்பட்டவர்களாக உன்னைத் துன்புறுத்தாதிருக்கட்டும்.’ இங்கே சிந்திக்க வேண்டியது — தாய் கொடிய உயிர்களையும் பூஜிக்கிறாள், சபிக்கவில்லை; இதுவே முனிவர்களின் நெறி. பின்னர் அவள் வாழ்த்துகிறாள்: ‘உன் வழிகள் மங்கலமாகட்டும், உன் வீரச்செயல்கள் வெற்றி பெறட்டும், எல்லாச் செல்வங்களும் உண்டாகட்டும்; ராமா, மகனே, நலமுடன் செல். வானத்திலுள்ள, பூமியிலுள்ள எல்லாத் தேவர்களிடமிருந்தும், உனக்குத் தடை செய்பவர்களிடமிருந்தும் உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் நலம் உண்டாகட்டும். என்னால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட சுக்கிரனும், சோமனும், சூரியனும், குபேரனும், யமனும் தண்டகாரண்யத்தில் வாழும் உன்னைக் காக்கட்டும். நீராடி ஆசமனம் செய்யும் நேரத்தில் அக்னியும், வாயுவும், புகையும், முனிவர்களின் வாயிலிருந்து வந்த மந்திரங்களும் உன்னைக் காக்கட்டும். எல்லா உலகங்களுக்கும் தலைவரான பிரம்மா, உயிர்களைப் படைத்தவர், ரிஷிகள், மீதமுள்ள தேவர்கள் ஆகியோர் காட்டில் வாழும் உன்னைக் காக்கட்டும்.’ இவ்வாறு அவள் உலகம் முழுவதையும் மகனைக் காப்பதில் ஈடுபடுத்துகிறாள். ‘க்ரவ்யாதர்’ என்ற சொல்லால் ஊனுண்ணும் எல்லா உயிர்களும் குறிக்கப்படுகின்றன; ‘ப்லவகர்’ என்பது தவளைகளும் குரங்குகளும். கவிஞர் பெரியதிலிருந்து நுண்ணியதை நோக்கி வரிசையாகச் செல்கிறார் — முதலில் அரக்கர், பின்னர் பெரும் காட்டு விலங்குகள், பின்னர் சிறு பூச்சிகளும் கடிக்கும் ஈக்களும்; இவ்வாறு அச்சத்தின் எந்த வகையும் விடுபடவில்லை. ‘பரிபந்தினர்’ என்பது பகைவர்; அவர்களிடமிருந்தும் நலம் வேண்டுவது சிறப்பாகச் சிந்திக்கத்தக்கது. ‘உபஸ்பர்சன காலம்’ என்பது நீராடி ஆசமனம் செய்யும் நேரம்; அப்போதுதான் வனவாசி மிகவும் ஆயுதமற்றவனாக இருக்கிறான்; ஆகவே அங்கேயே சிறப்புக் காப்பு வேண்டப்படுகிறது. ‘என்னால் பூஜிக்கப்பட்டவர்கள்’ என்ற சொல்லால், கௌசல்யை கொடிய உயிர்களையும் முன்னரே அர்ச்சித்திருந்தாள் என்பது சுட்டப்படுகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நீண்ட கண்களுடைய புகழ்பெற்ற கௌசல்யை மாலைகளாலும் நறுமணப் பொருள்களாலும் தகுந்த துதிகளாலும் தேவர் கூட்டங்களை அர்ச்சித்தாள். பின்னர் நெருப்பைக் கொணர்ந்து, ராமனின் மங்கலத்துக்காக ஒரு மகாத்மாவான அந்தணரைக் கொண்டு விதிப்படி ஹோமம் செய்வித்தாள். நெய், வெண்மையான மாலைகள், சமித்துகள், கடுகு ஆகியவற்றை உயர்ந்த பெண்மணியான கௌசல்யை ஆயத்தம் செய்து வைத்தாள். அந்த உபாத்தியாயர் விதிப்படி அமைதியையும் நோயின்மையையும் நோக்கமாகக் கொண்டு ஹோமம் செய்து, ஹோமம் செய்யப்பட்ட பொருளின் மீதியால் வெளிப்புறப் பலியை அமைத்தார் — அதாவது வேள்விமேடைக்கு வெளியே திசைக் காவலர்களுக்குப் பலி அளித்தல். பின்னர் தேன், தயிர், அட்சதை, நெய் ஆகியவற்றால் அந்தணர்களைக் கொண்டு ஸ்வஸ்திவாசனம் சொல்லச் செய்து, காட்டில் ராமனுக்கு நலம் வேண்டும் ஸ்வஸ்த்யயனச் சடங்கை ஓதுவித்தாள். பின்னர் புகழ்பெற்ற ராமனின் அன்னை அந்த அந்தணர் தலைவருக்கு அவர் விரும்பிய தட்சிணையை அளித்தாள். இங்கே செயல்களின் வரிசை கவனிக்கத்தக்கது — முதலில் தேவபூஜை, பின்னர் ஹோமம், பின்னர் வெளிப்புறப் பலி, பின்னர் ஸ்வஸ்திவாசனம், இறுதியில் தட்சிணை; இதுவே சாஸ்திரம் கூறும் முறை. மேலும் ‘காம்யா’ (விரும்பிய) என்ற சொல்லால், தட்சிணை நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவினதல்ல, அந்தணரின் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப அளிக்கப்பட்டது என்பது சுட்டப்படுகிறது — மகன்மீதுள்ள அன்பால் தாய் எதையும் மிச்சம் வைக்கவில்லை. இவ்வாறு சடங்குகளை முடித்தவள், ராகவனிடம் சொல்லவிருக்கும் மங்கலச் சொற்களைச் சொல்லத் தொடங்குகிறாள். ‘ஸ்வஸ்திவாச்யம்’ என்பது அந்தணர்களால் ஓதப்படும் மங்கல மொழி; ‘ஸ்வஸ்த்யயனக் கிரியை’ என்பது பயண நேரத்தில் விதிக்கப்பட்ட சாந்திச் சடங்கு. தேன், தயிர், அட்சதை, நெய் என்ற நான்கும் மங்கலப் பொருள்கள்; இவற்றாலேயே அந்தணர்கள் கௌரவிக்கப்படுகின்றனர். ‘வெளிப்புறப் பலி’ என்பது வேள்விமேடைக்கு வெளியே பத்துத் திசைகளிலும் இடப்படும் பங்கு; அதனால் திசைக் காவலர்கள் மகிழ்கின்றனர். கௌசல்யை தானே ஹோமம் செய்யவில்லை, அந்தணரைக் கொண்டு செய்விக்கிறாள் — இல்லறச் சடங்குகளில் பெண்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட முறை இதுவே; அவளோ பொருள்களை ஆயத்தம் செய்வதை மட்டும் தானே செய்கிறாள்.

பின்னர் கௌசல்யை புராணங்களில் புகழ்பெற்ற நான்கு மங்கலங்களை நினைவுகூர்ந்து, அதே போன்ற மங்கலத்தை மகனுக்கு வேண்டுகிறாள். ‘எல்லாத் தேவர்களும் வணங்கும் ஆயிரம் கண்ணுடைய இந்திரன் விருத்திரனை அழித்தபோது எந்த மங்கலம் உண்டானதோ, அந்த மங்கலம் உனக்கு உண்டாகட்டும். அமிர்தத்தை நாடிச் சென்ற சுபர்ணனான கருடனுக்காக முன்பு வினதை எந்த மங்கலத்தை அமைத்தாளோ, அந்த மங்கலம் உனக்கு உண்டாகட்டும். அமிர்தம் தோன்றியபோது தைத்தியர்களைக் கொன்ற வஜ்ரதாரிக்காக அதிதி எந்த மங்கலத்தை அளித்தாளோ, அந்த மங்கலம் உனக்கு உண்டாகட்டும். ஒப்பற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணு மூன்று அடிகளை எடுத்து வைத்தபோது எந்த மங்கலம் இருந்ததோ, ராமா, அந்த மங்கலம் உனக்கு உண்டாகட்டும். ரிஷிகளும், கடல்களும், தீவுகளும், வேதங்களும், உலகங்களும், திசைகளும் உனக்கு மங்கலங்களை அருளட்டும்; நீண்ட கைகளுடையவனே, உனக்கு நன்மங்கலம் உண்டாகட்டும்.’ இங்கே நான்கு எடுத்துக்காட்டுகளும் நோக்கத்துடன் அமைந்தவை — இந்திரனின் விருத்திர வதம் பகைவெற்றி, கருடனின் அமிர்தம் கொணர்தல் அரிய செயலைச் சாதித்தல், இந்திரனின் தைத்திய வதம் மீண்டும் வெற்றி, விஷ்ணுவின் திரிவிக்கிரமம் மூவுலகையும் வியாபித்தல். இவற்றால், தாய் மகனுக்கு நலத்தை மட்டுமல்ல, வெற்றியையும், அரிய செயல்களின் நிறைவேற்றத்தையும், பெருமையையும் வேண்டுகிறாள் என்பது சுட்டப்படுகிறது. இவ்வாறு உலகியலான வனவாசத்தை அவள் புராணப் பெருஞ்செயல்களுடன் ஒப்பிடுகிறாள். ‘மங்கலம்’ என்ற சொல் ஐந்து சுலோகங்களிலும் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது; இந்தத் திரும்புதல் கூறியது கூறல் என்ற குற்றமல்ல, மந்திரம் போல உறுதிப்படுத்துதல். ‘சுபர்ணன்’ என்பது வினதையின் மகனான கருடன்; ‘வஜ்ரதாரி’ என்பது அதிதியின் மகனான இந்திரன் — இரண்டிடத்திலும் தாயே மகனுக்கு மங்கலம் செய்தாள்; ஆகவே கௌசல்யை தன் செயலை அதே எடுத்துக்காட்டுகளால் நியாயப்படுத்துகிறாள். ‘ரிஷிகளும் கடல்களும் தீவுகளும்’ என்ற இறுதிச் சுலோகத்தில், முதல் பகுதியில் காவலர்களாக அழைக்கப்பட்டது போல, மீண்டும் உலகம் முழுவதுமே ஆசி வழங்குபவர்களாக அழைக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, நீண்ட கண்களுடைய அந்த மங்கை மகனின் தலையில் மீதமான அட்சதைகளை இட்டு, நறுமணப் பொருள்களால் ராமனுக்குப் பூசி, நன்கு பக்குவப்படுத்தப்பட்ட மங்கலமான ‘விசல்யகரணி’ என்ற மூலிகையை எடுத்துக் காப்புக் கட்டி, மந்திரங்களால் அதை ஜபித்தாள். விசல்யகரணி என்பது உடலில் தைத்த அம்பின் முனையையும் புண்ணையும் நீக்கும் மூலிகை; அதைக் காப்புக் கயிறாகக் கட்டித் தாய் மகனைப் போருக்கு ஆயத்தப்படுத்துகிறாள். பின்னர் துயரத்தின் வசப்பட்டிருந்தாலும் மகிழ்ந்தவள் போலப் பேசினாள்; ஆனால் அது சொல்லளவில் மட்டுமே, உணர்வில் அல்ல — தடுமாறும், தழுதழுக்கும் குரலுடன். கவிஞர் இங்கே தாயின் உள்முரணை நுட்பமாகக் காட்டுகிறார் — முகத்தில் மகிழ்ச்சி, நெஞ்சிலோ பிரிவின் அச்சம். பின்னர் புகழ்பெற்ற அவள் ராமனின் தலையைத் தாழ்த்தி முகர்ந்து, தழுவிக்கொண்டு மகனிடம் கூறினாள்: ‘ராமா, உன் நோக்கம் நிறைவேறி, உன் விருப்பப்படி மகிழ்ச்சியுடன் செல். குழந்தாய், நோயின்றி, எல்லா நோக்கங்களும் நிறைவேறி அயோத்திக்குத் திரும்பி வந்து அரச வீதிகளில் நிலைபெற்றிருக்கும் உன்னை மகிழ்ச்சியுடன் காண்பேன்.’ இங்கே தாயின் நம்பிக்கையே வெளிப்படுகிறது — அவள் துயரத்தைக் காட்டவில்லை, திரும்பி வருவதன் சித்திரத்தையே முன்வைக்கிறாள். வீரனின் தாயின் நெறி இதுவே — துயரை மறைத்து ஆசீர்வாதத்தையே வழங்குவது. ‘சேஷா’ என்பவை தேவ அர்ச்சனைக்குப் பின் மீதமான அட்சதை அரிசி; அவை மங்கலப் பொருளாகத் தலையில் தரிக்கப்படுகின்றன. ‘ஸுஸித்தார்த்தா’ என்பது ‘ஸித்தார்த்தகம்’ எனப்படும் கடுகுடன் சேர்த்துப் பக்குவப்படுத்தப்பட்டதும் பலன் தருவதுமானது. ‘அபிஜஜாப’ என்பது மந்திரங்களை ஜபித்து மூலிகையை ஆற்றல் உடையதாக்கினாள் என்பது. ‘சொல்லளவில் மட்டுமே, உணர்வில் அல்ல’ என்ற அரை அடியால் கவிஞர் சுட்டுவதே இச்சர்க்கத்தின் உயிர்நாடி — வெளியே மங்கலம், உள்ளே பிரிவுத் துயரம்.

பின்னர் கௌசல்யை திரும்பி வருவதன் சித்திரத்தையே வர்ணிக்கிறாள்: ‘துயர எண்ணங்கள் அழிந்து, மகிழ்ச்சியால் ஒளிரும் முகத்துடன், காட்டிலிருந்து வந்த உன்னை உதித்த முழுநிலவைப் போலக் காண்பேன். வனவாசத்திலிருந்து இங்கே திரும்பி, தந்தையின் சொல்லைக் கடந்து நிறைவேற்றி, சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் உன்னை மீண்டும் காண்பேன். மங்கலங்கள் நிறைந்தவனாக, வனவாசத்திலிருந்து இங்கே திரும்பி, என் மருமகள் சீதையின் விருப்பங்களை என்றும் வளர்த்தவாறு செல்.’ இறுதியில் அவள் கூறுகிறாள்: ‘ராகவா, என்னால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட சிவன் முதலான தேவர் கூட்டங்களும், மகரிஷிகளும், பூதகணங்களும், தேவர்களும் நாகர்களும், திசைகளும், நெடுங்காலம் காட்டுக்குச் செல்லும் உனக்கு நன்மையையே விரும்பட்டும்.’ இவ்வாறு கண்கள் முற்றிலும் கண்ணீரால் நிறைந்த அவள், விதிப்படி ஸ்வஸ்த்யயனத்தை நிறைவு செய்து, ராகவனை வலம் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் உற்றுநோக்கி அவனைத் தழுவினாள். அந்தத் தேவியால் வலம் வரப்பட்ட பெரும்புகழ் கொண்ட அந்த ராகவன், தாயின் பாதங்களை மீண்டும் மீண்டும் அழுத்தி வணங்கி, தாய் அளித்த அந்த மங்கல ஒளியால் சுடர்விட்டவனாகச் சீதையின் இல்லத்துக்குச் சென்றான். இதனால் சர்க்கம் அடுத்த நிகழ்ச்சியை முன்னுரைக்கிறது — அங்கே ராமன் சீதையிடம் வனவாசச் செய்தியைச் சொல்லப் போகிறான். ‘பத்ராசனம்’ என்பது அரச சிம்மாசனம்; ‘தந்தையின் சொல்லைக் கடந்தவன்’ என்பது வாக்குறுதியைக் கரைசேர்த்தவன். தாயின் கற்பனையில் மகன் உயிருடன் திரும்புவது மட்டுமல்ல, கடமையை நிறைவேற்றி அரசுக்கு உரியவனாகவும் ஆகிறான். ‘அந்த ஒளியால் சுடர்விட்டவன்’ என்பது தாய் அளித்த மங்கல ஒளியால் ஒளிர்ந்தவன் — இந்தச் சொல் சர்க்கத்தின் பயனைச் சுட்டுகிறது. இவ்வாறு இருபத்தைந்தாம் சர்க்கம் கௌசல்யையின் ஸ்வஸ்திவாசனத்துடன் நிறைவடைகிறது; இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தில் ராமன் சீதையின் மாளிகையில் நுழைந்து அவளிடம் வனவாசச் செய்தியைத் தெரிவிப்பான். ‘தாயின் பாதங்களை அழுத்தி வணங்கி’ என்ற சொல்லால் ராமனின் பணிவு இறுதிவரை காட்டப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे पञ्चविंशः सर्गः॥ २५॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க