சர்க்கம்
சீதையிடம் வனவாசத்தைத் தெரிவித்தல்
வாடிய ராமனைக் கண்டு சீதையின் கேள்வி, ராமன் வரங்களின் வரலாற்றைக் கூறுதல், சீதை வீட்டிலேயே இருந்து செய்ய வேண்டிய கடமைகள் பற்றிய உபதேசம்
முந்தைய சர்க்கத்தில் கௌசல்யை ராமனுக்கு ஸ்வஸ்திவாசனம் செய்தாள். இங்கே தாயால் ஸ்வஸ்த்யயனம் செய்விக்கப்பட்ட அவன், கௌசல்யையை வணங்கி, தர்மம் மிக்க நெறியில் நின்று காட்டை நோக்கிப் புறப்பட்டான். மக்கள் சூழ்ந்த அரச வீதியை ஒளிரச் செய்தவாறு அந்த அரசகுமாரன் தன் குணநலத்தால் மக்களின் நெஞ்சங்களைக் கடைந்தான் போலும் — அவனைக் கண்ட நகர மக்கள் நெஞ்சம் கடையப்பட்டவர்களானார்கள், ஏனெனில் இத்தகைய குணவான் காட்டுக்கு அனுப்பப்படுகிறானே என்று அவர்கள் மனம் வருந்துகிறது. தவசீலையான வைதேகியோ அவை எதையும் கேள்விப்படவில்லை; அவள் நெஞ்சில் இன்னும் அந்த இளவரசு முடிசூட்டே இருந்தது. நன்றியுணர்வுள்ளவளும், மகிழ்ந்த மனமுடையவளும், அரச தர்மங்களை அறிந்தவளுமான அந்த அரசகுமாரி தேவ வழிபாட்டை முடித்துக் கணவனை எதிர்பார்த்திருந்தாள். இங்கே கவிஞர் முரணையே காட்டுகிறார் — வெளியே நகரம் துயரில் கலங்கியிருக்கிறது, அந்தப்புரத்திலோ சீதை மகிழ்ச்சியுடன் முடிசூட்டை எதிர்பார்க்கிறாள். பின்னர் ராமன் மகிழ்ந்த மக்களால் நிறைந்த, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட தன் மாளிகையில் நுழைந்தான்; நாணத்தால் சற்றுத் தலைகவிழ்ந்திருந்தான். அப்போது சீதை திடீரென்று எழுந்து, நடுங்கியவாறு, துயரத்தால் வெந்து, கவலையால் புலன்கள் கலங்கிய தன் கணவனைக் கண்டாள். அவளைக் கண்டதும் தர்மாத்மாவான ராகவனால் மனத்துள் அடக்கிய அந்தத் துயரைத் தாங்க முடியவில்லை; ஆகவே அந்தத் துயரம் வெளிப்பட்டது. ‘விவ்ருததாம் கத:’ (வெளிப்பட்டது) என்ற சொல்லால், சீதையைக் காணும் வரை ராமன் துயரை மறைத்து வைத்திருந்தான் என்பது சுட்டப்படுகிறது. ‘கடைந்தான் போலும்’ என்ற தற்குறிப்பேற்றம் சிந்திக்கத்தக்கது — குணநலத்தால் நெஞ்சங்களைக் கடைதல்; பாற்கடலைக் கடைந்ததால் கொந்தளிப்பு உண்டானது போல, ராமனைக் கண்டதால் நகர மக்களின் மனம் கொந்தளித்தது. ‘கேள்விப்படவில்லை’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சீதையின் அறியாமையையே கருணைச் சுவையின் விதையாக்குகிறார் — மகிழ்ச்சியுடன் முடிசூட்டை எதிர்பார்ப்பவளே அடுத்த கணத்தில் வனவாசச் செய்தியைக் கேட்கப் போகிறாள். ‘தேவ வழிபாட்டை முடித்து’ என்பது அவள் நியமமான கடமைகளில் ஈடுபாடுடையவள் என்பதைக் காட்டுகிறது; ‘அரச தர்மங்களை அறிந்தவள்’ என்பதோ அவளுடைய சாஸ்திர அறிவைக் காட்டுகிறது; அதனால் அடுத்த சர்க்கத்தில் அவள் பதிவிரதா தர்மத்தைச் சான்றாக நிலைநாட்ட வல்லவளாவாள். இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தின் இந்த முதல் பகுதி இவ்வாறு இரு உலகங்களின் சந்திப்பையே அமைக்கிறது — வெளியே அரச வீதியில் துயரில் மூழ்கிய நகர மக்கள், அந்தப்புரத்திலோ அறியாமல் எதிர்பார்த்திருக்கும் சீதை; இருவருக்கும் நடுவே, இரண்டிடத்திலும் தன் துயரை மறைக்கும் ராமன். ஏழாம் சுலோகத்திலோ அந்த மறைப்பு உடைகிறது.
நிறம் மாறிய முகத்துடன், வியர்த்து, பொறுமையிழந்திருந்த அவனைக் கண்டு துயரத்தால் வெந்த சீதை கேட்கிறாள்: ‘பிரபுவே, இப்போது இது என்ன? இன்று பிருகஸ்பதியை அதிதேவதையாகக் கொண்ட மங்கலமான பூச நட்சத்திரச் சேர்க்கை என்று அறிவார்ந்த அந்தணர்கள் கூறுகிறார்கள்; அது முடிசூட்டுக்கு உகந்தது; இத்தகைய நாளில் என்ன காரணத்தால் நீர் மனம் வாடியிருக்கிறீர்?’ பின்னர் அவள் முடிசூட்டின் அடையாளங்களை ஒவ்வொன்றாக, அவை இல்லாமையாகவே எண்ணுகிறாள்: ‘நூறு கம்பிகள் கொண்ட, நீர்நுரை போன்ற வெண்குடையால் மறைக்கப்பட்டு உம் அழகிய முகம் ஒளிரவில்லை. நிலவையும் அன்னத்தையும் போல ஒளிரும் இரு சிறந்த சாமரங்களால் தாமரை போன்ற கண்களுடைய உம் முகத்துக்கு விசிறப்படவில்லை. சொல்வன்மை மிக்க வந்திகளும், சூதர்களும், மாகதர்களும் மகிழ்ந்து மங்கலத் துதிகளால் உம்மைப் போற்றுவது இன்று காணப்படவில்லை. வேதங்களைக் கரைகண்ட அந்தணர்கள் முடிசூடப்படும் உம் தலையில் விதிப்படி தேனையும் தயிரையும் இடவில்லை. அலங்கரித்துக்கொண்ட எல்லா அமைச்சர்களும் குடிமக்களும், வணிகக் குழுத் தலைவர்களும், நகர மக்களும் நாட்டு மக்களும் உம்மைப் பின்தொடர விரும்பவில்லை. பொன் அணிகலன்கள் பூண்ட வேகம் மிக்க நான்கு குதிரைகள் பூட்டிய சிறந்த மலர்த்தேர் உமக்கு முன்னே ஏன் செல்லவில்லை? எல்லா நல்லிலக்கணங்களாலும் போற்றப்படும், கருமேகம் போலவும் மலை போலவும் ஒளிரும் மங்கல யானை பவனியில் முன்னே காணப்படவில்லை. பொன்னால் அழகுபடுத்தப்பட்ட சிம்மாசனத்தை முன்னிட்டு முன்னே செல்லும் முன்னோடியையும் நான் காணவில்லை. முடிசூட்டு ஆயத்தமாக இருக்கிறது, ஆயினும் உம் முக நிறம் முன்பில்லாதது, மகிழ்ச்சியும் காணப்படவில்லை — இது என்ன?’ இந்தக் கேள்வித் தொடர் காவியத்தில் புகழ்பெற்றது — இல்லாதவற்றையே எண்ணுவதன் மூலம் அவள் உண்மை நிலையைத் தொடுகிறாள். இந்தக் கேள்வித் தொடர்களில் பத்துக்கும் மேற்பட்ட முடிசூட்டு அங்கங்கள் எண்ணப்படுகின்றன — குடை, இரு சாமரங்கள், வந்திகளின் துதி, தேனும் தயிருமாகத் தலையில் அபிஷேகம், குடிமக்களின் பின்தொடர்தல், மலர்த்தேர், மங்கல யானை, சிம்மாசனம், முகப்பொலிவு. இந்தக் கணக்கு வெறும் அணியல்ல; இதனால் ராஜசூயம் போன்ற முடிசூட்டுச் சடங்கின் முழு விதிமுறையே வாசகருக்குக் காட்டப்படுகிறது. ‘பிருகஸ்பதிக்குரிய பூசம்’ என்ற சொல்லால், முகூர்த்தம் இன்னும் மங்கலமானதே, குறை தெய்வத்தில் உள்ளது, காலத்தில் அல்ல என்பது சுட்டப்படுகிறது. சீதை ஐயம் கொள்ளவும் இல்லை, குறைகூறவும் இல்லை; கண்டதையும் காணாததையும் மட்டும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறாள் — இதுவே அவளுடைய பகுத்தறிவு. பதினெட்டாம் சுலோகத்தில் சீதை தன் கேள்வித் தொடரை முடிக்கும்போது அதே மூலக் கேள்வியை மீண்டும் கேட்கிறாள் — ‘முடிசூட்டு ஆயத்தமாக இருக்கிறது, இப்போது உமக்கு இது என்ன?’ இவ்வாறு கேள்வி எங்கே தொடங்கியதோ அங்கேயே முடிகிறது; இந்த வளைய அமைப்பு காவியத்தில் புகழ்பெற்றது; அதனால் சீதையின் கலக்கம் இரட்டிப்பாகிறது.
இவ்வாறு புலம்பும் அவளிடம் ரகுநந்தனன் கூறினான்: ‘சீதா, மதிப்புக்குரிய தந்தை என்னைக் காட்டுக்கு அனுப்புகிறார். பெருங்குலத்தில் பிறந்தவளே, தர்மம் அறிந்தவளே, தர்மத்தில் நடப்பவளே, ஜானகி, இன்று இது எனக்கு எந்த வரிசையில் வந்து சேர்ந்தது என்பதைக் கேள். சத்தியத்தில் உறுதியான என் தந்தை தசரத மன்னர் முன்பு என் அன்னை கைகேயிக்கு இரண்டு பெரும் வரங்களை அளித்தார். இன்று அரசர் இந்த முடிசூட்டை ஆயத்தம் செய்தபோது அவள் அந்த உடன்பாட்டை நினைவூட்டித் தூண்டினாள்; அரசரும் தர்மத்தால் வெல்லப்பட்டார். நான் பதினான்கு ஆண்டுகள் தண்டகாரண்யத்தில் வாழ வேண்டும்; பரதன் தந்தையால் இளவரசுப் பதவியில் அமர்த்தப்பட்டான். அந்த நான், மக்களற்ற காட்டுக்குப் புறப்பட்டவனாக, உன்னைக் காண வந்திருக்கிறேன்.’ பின்னர் அவன் சீதைக்கு அறிவுரை கூறுகிறான்: ‘பரதன் முன்னிலையில் என்னைப் பற்றி ஒருபோதும் புகழ்ந்து பேசக் கூடாது; செல்வச் செழிப்புடைய மனிதர்கள் பிறரைப் புகழ்வதைப் பொறுப்பதில்லை. ஆகவே பரதன் முன்னே என் குணங்களைச் சொல்லக் கூடாது. நீ என்னைப் பற்றிச் சிறப்பாக ஒருபோதும் பேசக் கூடாது; இணக்கமாக நடந்துகொண்டால் மட்டுமே அவன் அருகில் வாழ முடியும். அரசர் அவனுக்கு என்றுமுள்ள இளவரசுப் பதவியை அளித்துவிட்டார்; ஆகவே சீதா, நீ அவனையும் அரசரையும் சிறப்பாக மகிழ்விக்க வேண்டும். நானும் பெரியவரின் அந்த வாக்குறுதியை முழுமையாக நிறைவேற்றியவாறு இன்றே காட்டுக்குச் செல்வேன்; மனவுறுதி கொண்டவளே, உறுதியாக இரு.’ இங்கே ராமனின் சொல்லில் மூன்று பகுதிகள் — செய்தியைத் தெரிவித்தல், தன் கடமையைப் பற்றிய உறுதி, சீதைக்கு நடைமுறை அறிவுரை. ‘தர்மத்தால் வெல்லப்பட்டார்’ என்ற இரு சொற்கள் உயிர்நாடியானவை — அரசர் கைகேயியால் வெல்லப்படவில்லை, தன் சொந்தத் தர்மத்தால், சத்திய வாக்குறுதியால் கட்டுண்டார். ராமன் எங்குமே கைகேயியைப் பழிக்கவில்லை, தந்தையைக் குறைகூறவில்லை; நிகழ்ந்த வரிசையை மட்டும் சொல்கிறான். ‘செல்வச் செழிப்புடைய மனிதர்கள் பிறரைப் புகழ்வதைப் பொறுப்பதில்லை’ என்பது உலகியல் நீதி மொழி; அதனால் ராமன் இனி வரவிருக்கும் அரச இல்லத்தில் பாதுகாப்பாக நடந்துகொள்வதைச் சீதைக்கு உபதேசிக்கிறான், பரதன்மீது குற்றம் சுமத்தவில்லை. ‘ஸோஹம் த்வாமாகதோ த்ரஷ்டும்’ (அந்த நான் உன்னைக் காண வந்தேன்) என்ற வாக்கியத்தில் ‘அந்த நான்’ என்ற இரு சொற்களால் ராமன் தன் மாறிய நிலையையே சுட்டுகிறான் — காலையில் இளவரசனாக இருந்தவனே இப்போது காட்டுக்குச் செல்பவன். இருபத்தெட்டாம் சுலோகத்தில் ‘மனவுறுதி கொண்டவளே, உறுதியாக இரு’ என்ற விளியால் அவன் சீதையின் தைரியத்தையே அழைக்கிறான்.
பின்னர் ராமன் பிரிவுக் காலத்தில் சீதை கடைப்பிடிக்க வேண்டிய ஒழுக்கத்தை உபதேசிக்கிறான்: ‘மங்கலமானவளே, குற்றமற்றவளே, முனிவர்கள் வாழும் காட்டுக்கு நான் சென்ற பின், நீ விரதங்களிலும் உண்ணாநோன்புகளிலும் ஈடுபட்டிருக்க வேண்டும். விடியற்காலையில் எழுந்து, விதிப்படி தேவர்களைப் பூஜித்து, மக்களின் தலைவரான என் தந்தை தசரதரை வணங்க வேண்டும். என் அன்னை கௌசல்யை முதியவள், துயரத்தால் மெலிந்தவள்; தர்மத்தையே முன்னிட்டு அவள் உன்னிடமிருந்து மரியாதை பெறத் தக்கவள். என் மற்ற அன்னையரையும் நீ நாள்தோறும் வணங்க வேண்டும்; அன்பிலும், பாசத்திலும், பேணி வளர்த்ததிலும் என் அன்னையர் அனைவரும் சமமானவர்களே. பரதனும் சத்ருக்னனும் எனக்கு உயிரைவிட இனியவர்கள்; அவர்களை நீ சிறப்பாக உடன்பிறந்தோராகவும் மைந்தர்களாகவும் கருத வேண்டும்.’ இங்கே மூன்று விஷயங்கள் சிந்திக்கத்தக்கவை — முதலாவது, ராமன் சீதைக்குத் துயரத்தை அல்ல, நாள்தோறும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளையே உபதேசிக்கிறான்; இரண்டாவது, அவன் தன் தாயை மற்ற அன்னையரைவிட உயர்த்தி வைக்கவில்லை, முதுமையாலும் துயரத்தாலும் மட்டுமே அவள் சிறப்பு மரியாதைக்குத் தகுதியானவள் என்கிறான்; மூன்றாவது, பரதன் சத்ருக்னனிடம் அவன் சிறிதளவும் பகைமை காட்டவில்லை. இதனால் ராமனின் சமநிலையும் தர்மப் பற்றும் வெளிப்படுகின்றன. ‘கல்யம் உத்தாய’ என்பது விடியற்காலையில் எழுந்து; ‘விரதங்களிலும் உண்ணாநோன்புகளிலும் ஈடுபட்டு’ என்பது நியமங்களில் ஈடுபட்டு. ராமன் சீதைக்குத் தவத்தின் கடுமையை விதிக்கவில்லை, இல்லற தர்மத்தையே — தேவ பூஜை, பெரியோரை வணங்குதல், அன்னையருக்குப் பணிவிடை. ‘துயரத்தால் மெலிந்தவள்’ என்ற அடைமொழியால் கௌசல்யையின் நிலை சுட்டப்படுகிறது; ஆகவே அவளுக்குச் சிறப்பு மரியாதை சொல்லப்படுகிறது, பிற அன்னையர் தாழ்ந்தவர் என்பதால் அல்ல. ‘அன்பிலும் பாசத்திலும் பேணலிலும் சமமானவர்கள்’ என்ற வாக்கியத்தால் ராமன் அன்னையரின் சமத்துவத்தை நிலைநாட்டுகிறான்; இது அயோத்தியா காண்டம் முழுவதும் தொடர்ந்து வரும் தத்துவம். முப்பத்து மூன்றாம் சுலோகத்தில் ‘உயிரைவிட இனியவர்கள்’ என்ற சொல்லால் ராமனின் உடன்பிறப்பு அன்பு வெளிப்படுகிறது; அதனால், அவனாலேயே தான் காட்டுக்குப் போக நேர்ந்தாலும், பரதனிடம் அவன் எந்தப் பகைமையும் கொள்ளவில்லை என்பது சுட்டப்படுகிறது. இதுவே ராமனின் பெருமை.
பின்னர் ராமன் உலகியலான அரசியல் நீதியை உபதேசிக்கிறான்: ‘வைதேகி, பரதனுக்கு விருப்பமில்லாததை ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது; அவன் இப்போது நாட்டுக்கும் குலத்துக்கும் அரசன். நல்லொழுக்கத்தால் ஆராதிக்கப்பட்டு, முயற்சியுடன் பணிவிடை செய்யப்படும் அரசர்கள் மகிழ்கின்றனர்; மாறாக நடந்தால் சினம் கொள்கின்றனர். அரசர்கள் தீங்கு செய்யும் தம் சொந்த மைந்தர்களையும் கைவிடுகின்றனர்; திறமையுடைய அயலாரையோ அரவணைத்துக்கொள்கின்றனர்.’ இவ்வாறு சொல்லி அவன் நிறைவு செய்கிறான்: ‘ஆகவே மங்கலமானவளே, நீ அரசரைப் பின்பற்றி நடப்பவளாக, பரதன் விஷயத்தில் தர்மத்தில் ஈடுபட்டு, சத்தியத்திலும் விரதத்திலும் நிலைத்தவளாக இங்கேயே வாழ். நான் பெருங்காட்டுக்குச் செல்வேன்; அன்பே, அழகியே, நீயோ இங்கேயே வாழ வேண்டும். நீ யாருக்கும் மனவருத்தம் உண்டாக்காதது போலவே, என் இந்தச் சொல்லை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும்.’ இதனுடன் சர்க்கம் நிறைவடைகிறது. இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் சீதையைக் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை; ஆனால் அவளுடைய மறுமொழி இன்னும் கேட்கப்படவில்லை; ஆகவே அடுத்த இருபத்தேழாம் சர்க்கம் சீதையின் மறுமொழியுடனேயே தொடங்குகிறது; அங்கே அவள் அன்பால் சினந்து கணவனுடன் செல்ல வேண்டுகிறாள். இறுதிச் சுலோகம் வம்சஸ்த விருத்தத்தில் அமைந்துள்ளது; அதனால் சர்க்கத்தின் நிறைவு சுட்டப்படுகிறது. ‘நல்லொழுக்கத்தால் ஆராதிக்கப்பட்ட’ என்ற சுலோகம் நீதி சாஸ்திரத்தின் சாரம் — அரசர்கள் பிறப்பால் அல்ல, நடத்தையால் வசப்படுகின்றனர். ‘சொந்த மைந்தர்களையும் கைவிடுகின்றனர்’ என்ற சொல் கடுமையானதாகத் தோன்றுகிறது; ஆனால் அதனால் ராமன் தன் தற்போதைய நிலையையே நுட்பமாகச் சுட்டுகிறான் — சொந்த மூத்த மகனான அவனும் இன்று கைவிடப்பட்டான். ஆயினும் அவன் புலம்பவில்லை, சீதைக்கு அறிவுரை மட்டுமே தருகிறான். ‘நீ யாருக்கும் மனவருத்தம் உண்டாக்காதது போல’ என்ற இறுதிச் சொல்லில் சீதையின் நல்லொழுக்கமே சான்றாகக் கொள்ளப்படுகிறது — நீ இயல்பாக எவ்வாறு நடக்கிறாயோ அவ்வாறே நட என்பது. இச்சர்க்கத்தின் இறுதியில் ராமன் சொல்வது கட்டளையல்ல, வேண்டுகோள் போன்றது — ‘என் இந்தச் சொல்லை நீ நிறைவேற்ற வேண்டும்’ என்று. சீதையோ அதை ஏற்கமாட்டாள்; ஆகவே இருபத்தேழாம் சர்க்கத்தில் அவளுடைய அன்புச் சினம் வெளிப்படுகிறது; அங்கே அவள் பதிவிரதா தர்மத்தையே சான்றாகக் கொண்டு உடன்வர வேண்டுகிறாள்.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे षड्विंशः सर्गः॥ २६॥