॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 27

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் உடன்வரும் வேண்டுதல்

அன்புச் சினத்துடன் சீதை பதிவிரதா தர்மத்தைச் சான்றாகக் கொண்டு காட்டுக்கு உடன்வர வேண்டுகிறாள்; ராமனோ அதற்கு விரும்பவில்லை

இருபத்தாறாம் சர்க்கத்தில் ராமன் சீதையிடம் ‘இங்கேயே வாழ வேண்டும்’ என்று கூறினான். இந்தச் சர்க்கத்தில், அன்புக்குத் தகுந்தவளும் இனிமையாகப் பேசுபவளுமான வைதேகி அன்பினாலேயே சினம் கொண்டு கணவனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்: ‘ராமா, இந்தச் சொல்லை நீர் நிச்சயமாக இலேசாகவே பேசுகிறீர்; மனிதருள் மிகச் சிறந்தவரே, அதைக் கேட்ட எனக்கு அது நகைப்புக்குரியதே. சஸ்திரங்களையும் அஸ்திரங்களையும் அறிந்த வீர அரசகுமாரர்களுக்குத் தகாததும் புகழ் சேர்க்காததுமான நீர் உரைத்த இந்தச் சொல் கேட்கத் தக்கதல்ல.’ இங்கே ‘அன்பினாலேயே சினம் கொண்டு’ என்ற சொல் உயிர்நாடியானது — சினம் வெறுப்பில் வேரூன்றியதல்ல, அன்பில் வேரூன்றியது. பின்னர் அவள் சாஸ்திரச் சான்றையே முன்வைக்கிறாள்: ‘ஆர்யபுத்திரரே, தந்தை, தாய், உடன்பிறந்தோன், மகன், மருமகள் ஆகியோர் தத்தம் புண்ணியங்களை அனுபவித்துத் தத்தம் பேற்றையே அடைகின்றனர்; மனிதருள் காளையே, கணவனின் பேற்றையோ மனைவி ஒருத்தியே அடைகிறாள். ஆகவே நானும் ‘காட்டில் வாழ வேண்டும்’ என்று ஆணையிடப்பட்டவளே. தந்தையும் அல்ல, மகனும் அல்ல, தானும் அல்ல, தாயும் அல்ல, தோழியரும் அல்ல — இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பெண்களுக்குக் கணவன் ஒருவனே என்றும் புகலிடம்.’ இதனால் அவள் யாசிக்கவில்லை, தன் உரிமையையே நிலைநாட்டுகிறாள்; வனவாசம் அவளுக்குச் சலுகையல்ல, தர்மப்படி உரிய பங்கு. இங்கே சீதையின் வாக்கிய வரிசை சாஸ்திர முறையிலானது — முதலில் ராமனின் சொல்லைக் கண்டிக்கிறாள், பின்னர் பொது விதியைக் கூறுகிறாள், இறுதியில் அந்த விதியிலிருந்து தனக்கான முடிவை நிறுவுகிறாள். ‘தத்தம் புண்ணியங்களை அனுபவித்து’ என்ற சொல்லால் அவள் கர்மக் கொள்கையையே அடிப்படையாகக் கொள்கிறாள் — ஒவ்வொருவரும் தான் செய்ததன் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள், மனைவியோ கணவனின் பேற்றுடனேயே பிணைக்கப்பட்டவள். ஆகவே ராமனின் வனவாசம் அவளுக்கும் வனவாசமே, தனியாக முடிவு செய்ய வேண்டிய விஷயமல்ல.

பின்னர் சீதை கூறுகிறாள்: ‘ராகவா, நீர் இன்றே கடினமான காட்டுக்குப் புறப்பட்டால், நான் தர்ப்பை முட்களையும் முட்களையும் மிதித்தவாறு உமக்கு முன்னே நடப்பேன். குடித்து மீதமான நீரைக் கொட்டுவது போலப் பொறாமையையும் சினத்தையும் வெளியே எறிந்துவிட்டு, வீரரே, நம்பிக்கையுடன் என்னை அழைத்துச் செல்லும்; என்னிடம் பாவம் இல்லை.’ பின்னர் அவள் மாளிகை உச்சிகள், விமானங்கள், வான்வழிப் பயணம் ஆகியவற்றைவிடக் கணவனின் பாதநிழலே சிறந்தது என்கிறாள்: ‘எல்லா நிலைகளிலும் பெண்ணுக்குக் கணவனின் பாதநிழலே மேலானது.’ மேலும்: ‘தாயாலும் தந்தையாலும் நான் பலவகையாக அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன்; இப்போது நான் எப்படி நடக்க வேண்டும் என்று எனக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை. பலவகை விலங்குக் கூட்டங்கள் நிறைந்த, புலிக் கூட்டங்கள் வாழும், மனிதரற்ற, கடினமான காட்டுக்கு நான் செல்வேன். தந்தையின் மாளிகையில் போலவே காட்டிலும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வேன்; மூவுலகையும் நினையாமல், பதிவிரதத்தையே நினைத்தவாறு.’ இங்கே ‘தாயாலும் தந்தையாலும் அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன்’ என்ற வாக்கியத்தால், கன்னிகாதானத்தின்போதே தந்தையின் இல்லத்தில் கணவனுடன் சேர்ந்து தர்மம் நடத்துவது அவளுக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது என்று சுட்டுகிறாள்; ஆகவே ராமனின் உபதேசம் அவளுக்குப் புதியதல்ல. ‘எல்லா நிலைகளிலும் கணவனின் பாதநிழலே மேலானது’ என்ற சுலோகம் இச்சர்க்கத்தில் மிகப் புகழ்பெற்றது; அதனால் சீதை செல்வச் சிறப்பின் எல்லா வகைகளையும் — மாளிகை உச்சி, விமானம், வானில் திரிதல் — ஒரு தட்டில் வைத்து, மற்றொரு தட்டில் கணவனின் பாத அருகாமையை மட்டும் வைத்து, அதையே கனமானதாக எண்ணுகிறாள். ‘நம்பிக்கையுடன் அழைத்துச் செல்லும்’ என்ற சொல்லால் அவள் ராமனின் தயக்கத்தையே நீக்க விரும்புகிறாள்.

பின்னர் சீதை காட்டு வாழ்க்கையின் சித்திரத்தையே வர்ணிக்கிறாள்: ‘நியமத்துடன் பிரம்மசரிய விரதம் பூண்டு, உமக்கு நாள்தோறும் பணிவிடை செய்தவாறு, தேன்மணம் கமழும் காடுகளில் உம்முடன் மகிழ்ந்திருப்பேன். ராமா, காட்டில் நீர் பிறரையும் காக்க வல்லவர்; மதிப்பளிப்பவரே, என்னைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ? அந்த நான் இன்றே உம்முடன் காட்டுக்கு வருவேன், ஐயமில்லை; பெரும்பேறு பெற்றவரே, முனைந்துவிட்ட என்னைத் திருப்ப முடியாது. நாள்தோறும் பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்டு வாழ்வேன், ஐயமில்லை; எப்போதும் உம்முடன் வாழ்ந்தவாறு உமக்குத் துன்பம் தரமாட்டேன். உமக்கு முன்னே நடப்பேன், நீர் உண்ட பின்னர் உண்பேன். அறிவார்ந்த நாதரே, உம்முடன் எங்கும் அச்சமின்றி, மலைகளையும், குட்டைகளையும், ஏரிகளையும், அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்த, நன்கு மலர்ந்த தாமரைக் குளங்களையும் காண விரும்புகிறேன். வீரரான உம்முடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவற்றைக் காண விரும்புவேன்; என்றும் உம்மைப் பின்பற்றியவளாக அவற்றில் நீராடுவேன்.’ இந்த வர்ணனை வெறும் கேளிக்கையல்ல; அதனால் சீதை காடு தனக்கு அச்சத்தின் இடமல்ல, கணவனுடன் உலவும் இன்ப பூமியே என்று காட்டுகிறாள். ‘பழங்களையும் கிழங்குகளையும் உண்பவள்’ என்ற சொல்லால் அவள் துன்பத்தையும் விருப்பத்துடன் ஏற்கிறாள். இங்கே ஏழு சுலோகங்களில் சீதை காட்டு வாழ்க்கையின் இரு பக்கங்களை வர்ணிக்கிறாள் — பணிவிடைப் பக்கம் (பணிவிடை, பிரம்மசரியம், பழம் கிழங்கு உணவு, பின்னர் உண்ணல்), இன்பப் பக்கம் (மலைகளைக் காணுதல், ஏரிகளில் உலவுதல், தாமரைக் குளங்களில் நீராடுதல்). இதனால் வனவாசம் அவளுக்குத் தண்டனையல்ல என்று காட்டுகிறாள்; அவள் அதை ஒரு கனவு நனவாவதாகவே காண்கிறாள். ‘அறிவார்ந்த நாதரான உம்முடன் அச்சமின்றி’ என்ற சொற்களால் அவள் தன் அச்சமின்மைக்குக் காரணத்தையும் சுட்டுகிறாள் — கணவனே காவலன்.

இறுதியில் சீதை உறுதிமொழிகளைக் கூறுகிறாள்: ‘அகன்ற கண்களுடையவரே, உம்முடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இன்புறுவேன். இவ்வாறு ஆயிரம் ஆண்டுகளோ நூறு ஆண்டுகளோ உம்முடன் வாழ்ந்தாலும் காலம் கடந்ததை அறியமாட்டேன்; சுவர்க்கமும் எனக்கு விருப்பமானதல்ல. ராகவா, மனிதருள் புலியே, உம்மைப் பிரிந்து சுவர்க்கத்தில் வாழ நேர்ந்தாலும் அதையும் நான் விரும்பேன். பல்லாயிரம் விலங்குகளும் குரங்குகளும் யானைகளும் நிறைந்த மிகக் கடினமான காட்டுக்கு நான் வருவேன்; உம் பாதங்களையே பற்றி, உம்மால் ஏற்கப்பட்டவளாக, தந்தையின் இல்லத்தில் போல அங்கே வாழ்வேன். வேறு எண்ணமில்லாத, உம்மிடம் பற்றுக்கொண்ட உள்ளமுடைய, உம்மைப் பிரிந்தால் சாவதற்கு உறுதிகொண்ட என்னை அழைத்துச் செல்லும்; என் வேண்டுதலை நன்கு நிறைவேற்றும்; அதனால் நான் உமக்குச் சுமையாக மாட்டேன்.’ ‘குருதா’ என்பது சுமை — ‘நான் உமக்குச் சுமையாக மாட்டேன்’ என்ற இறுதி வாக்கியம் மிகவும் உருக்கமானது. ஆயினும் மனிதருள் சிறந்தவனான ராமன், அவ்வாறு பேசிய தர்மத்தில் பற்றுடைய சீதையை அழைத்துச் செல்ல விரும்பவில்லை; மாறாக வனவாசத்தின் துன்பங்களை வர்ணித்து அவளைத் திருப்புவதற்காக நிறையப் பேசினான். இதனால் சர்க்கம் அடுத்த இருபத்தெட்டாம் சர்க்கத்தை முன்னுரைக்கிறது; அங்கே ராமன் காட்டின் தீமைகளை விரிவாகச் சொல்லப் போகிறான். ‘உம்மைப் பிரிந்து சுவர்க்கமும் விரும்பேன்’ என்ற சொல் சீதையின் உறுதியின் உச்சம்; அதனால் அவள் இம்மை இன்பத்தையும் மறுமை இன்பத்தையும் கணவனின் அருகாமையைவிடக் குறைவாகவே எண்ணுகிறாள். ‘சாவதற்கு உறுதிகொண்ட’ என்ற சொல்லால் அவள் இறுதி வழியையும் சுட்டுகிறாள். ஆயினும் ராமன் இசையவில்லை — இதுவே இச்சர்க்கத்தின் முழுமையின்மை; அது இருபத்தெட்டாம் சர்க்கத்தில் ராமனின் நீண்ட காட்டுத் தீமை வர்ணனையால் தொடர்கிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे सप्तविंशः सर्गः॥ २७॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க