சர்க்கம்
காட்டின் தீமைகள் பற்றிய வர்ணனை
ராமன் வனவாசத்தின் துன்பங்களை விரிவாக வர்ணித்துச் சீதையைத் திருப்ப முயலுதல்
முந்தைய சர்க்கத்தில் சீதை ‘என்னைக் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லும்’ என்று பலவாறு வேண்டினாள். தர்மம் நிறைந்த அவளுடைய அந்தச் சொல்லைக் கேட்டும், தர்மத்தில் பற்றுடைய ராமன் காட்டில் நேரவிருக்கும் துன்பங்களை எண்ணி அவளை அழைத்துச் செல்ல மனம் கொள்ளவில்லை. பின்னர் கண்ணீரால் கலங்கிய கண்களுடைய அவளைத் தேற்றி, வனவாச எண்ணத்திலிருந்து அவளைத் திருப்புவதற்காகவே இந்தச் சொல்லைக் கூறினான். ராமன் அன்பின்மையால் மறுக்கவில்லை, அன்பினாலேயே மறுக்கிறான் — அன்புக்குரியவள் துன்புறுவாள் என்ற கற்பனையே அவன் நெஞ்சைப் பிளக்கிறது. ஆகவே அவன் முதலில் தேற்றுகிறான், பின்னர் காட்டின் தீமைகளை விரிவாக வர்ணிக்கத் தொடங்குகிறான். இதுவே சர்க்கத்தின் முழு உள்ளடக்கம் — காட்டின் தீமைகளை வர்ணித்துத் திருப்ப முயலுதல். கைகேயியின் இரு வரங்களால் ராமனின் வனவாசம் உறுதியானது; ஆனால் சீதை செல்வதை யாரும் ஆணையிடவில்லை; ஆகவே அதைத் தடுக்கத் தனக்கு உரிமை உண்டு என்று ராமன் கருதுகிறான். ஆனால் சீதையின் பார்வையில் கணவனைப் பின்தொடர்வதே அவளுக்கு விதிக்கப்பட்ட தர்மம். இந்த இரு தர்மங்களுக்கிடையிலான முரண்பாடே அடுத்த இரண்டு சர்க்கங்களின் பொருள்.
‘சீதா, நீ பெருங்குலத்தில் பிறந்தவள், எப்போதும் தர்மத்தில் ஈடுபாடுடையவள். ஆகவே இங்கேயே தர்மத்தைக் கடைப்பிடி; அதனால் என் மனத்துக்கு நிம்மதி உண்டாகும். மென்மையானவளே, நான் உனக்குச் சொல்வது போலவே நீ செய்ய வேண்டும்; காட்டில் வாழ்பவனுக்குப் பல தீமைகள் உண்டு; அவற்றை என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள். வனவாசத்தைப் பற்றிய இந்த எண்ணத்தைக் கைவிடு; காடு பல தீமைகள் நிறைந்த, கடந்து செல்லக் கடினமான வனாந்தரம் என்றே சொல்லப்படுகிறது. இந்தச் சொல்லை நான் நலம் நாடியே சொல்கிறேன், சினத்தாலும் அல்ல, சோதிப்பதற்காகவும் அல்ல. நான் அறிந்தவரை காட்டில் இன்பம் என்பது ஒருபோதும் இல்லை, துன்பமே எப்போதும் இருக்கிறது.’ இவ்வாறு ராமன் தன் சொல்லின் நோக்கத்தையும் கூற்றையும் தொடக்கத்திலேயே தெளிவுபடுத்துகிறான் — அவன் வெறுமனே மறுக்கவில்லை, காரணங்களை எண்ணிக் காட்டுவதாக உறுதியளிக்கிறான். ‘இங்கேயே தர்மத்தைக் கடைப்பிடி’ என்ற சொல்லால் அவன் சுட்டுவது — கணவனைப் பின்தொடர்வது மட்டுமே தர்மமல்ல, மாமியார்களுக்குப் பணிவிடை செய்வதும் அதே அளவு தர்மம்; ஆகவே அயோத்தியில் இருந்தும் அவள் தன் தர்மத்தைக் காக்க முடியும். ‘என் மனத்துக்கு நிம்மதி’ என்பது அவனுடைய வேண்டுகோள் — அவள் இங்கே தங்கினால், காட்டிலும் அவன் மனம் கவலையின்றி இருக்கும்.
‘மலையருவிகளிலிருந்து எழும், மலைக்குகைகளில் வாழும் சிங்கங்களின் கர்ஜனைகள் கேட்கவே துன்பம் தருபவை; ஆகவே காடு துன்பமானது. மக்களற்ற காட்டில் அச்சமின்றித் திரியும் மதம் கொண்ட விலங்குகள் விளையாடியவாறு மனிதனைக் கண்டதும் எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் பாய்ந்து வருகின்றன. அங்குள்ள ஆறுகள் முதலைகள் நிறைந்தவை, சேறு நிறைந்தவை; ஆகவே கடக்க அரியவை; மதம் கொண்ட யானைகளால் அவை எப்போதும் கலங்கியிருக்கின்றன. வழிகள் கொடிகளாலும் முட்களாலும் அடைபட்டவை, காட்டுக்கோழிகளின் கூவலால் ஒலிப்பவை, நீரற்றவை — அவற்றில் நடப்பது மிகவும் துன்பமானது. ஆகவே காடு மேலும் துன்பமானது.’ இங்கே ராமன் புலன்களின் வரிசைப்படி தீமைகளை எண்ணுகிறான் — முதலில் செவிக்குத் துன்பம் (சிங்கக் கர்ஜனைகள்), பின்னர் கண்ணுக்கு அச்சம் (மதம் கொண்ட விலங்குகள்), பின்னர் உடலுக்குத் தடை (கடக்க அரிய ஆறுகள்), இறுதியில் பாதங்களுக்கு வேதனை (முள் நிறைந்த நீரற்ற வழிகள்). இந்த வரிசை வர்ணனையின் கவித்துவத்தைக் காட்டுகிறது. எல்லாவற்றிலும் ஒரே பொதுத்தன்மை — காட்டில் உயிர்கள் மனிதனுக்கு அஞ்சுவதில்லை, மாறாக மனிதனே அவற்றுக்கு அஞ்சுகிறான். இதனால் அரசகுமாரியான சீதைக்குக் காடு துன்பம் தருவது மட்டுமல்ல, முற்றிலும் அறிமுகமில்லாத உலகம் என்பதும் சுட்டப்படுகிறது.
‘காட்டில் களைப்பால் சோர்ந்தவனாக இரவுகளில் தரையில், தானே உதிர்ந்த இலைகளாலான படுக்கையில் படுக்க வேண்டும், கட்டில்களில் அல்ல. அடக்கமான மனத்துடன் இரவும் பகலும் மரங்களிலிருந்து விழுந்த பழங்களாலேயே திருப்தியடைய வேண்டும்; விரும்பிய உணவும் இல்லை, நேர ஒழுங்கும் இல்லை. மைதிலி, உயிர் தாங்கும் அளவுக்கு உண்ணாநோன்பு இருக்க வேண்டும், சடைச் சுமையைத் தாங்க வேண்டும், மரவுரிகளே ஆடைகளாகும். தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் விதிப்படி செய்ய வேண்டியதைச் செய்ய வேண்டும்; வந்த விருந்தினர்களை நாள்தோறும் உபசரிக்க வேண்டும்.’ இங்கே ராமன் வனவாசத்தைத் துன்ப வடிவில் மட்டுமல்ல, நியமங்களுக்குக் கட்டுப்பட்ட தவவாழ்க்கை வடிவிலும் காட்டுகிறான் — வீட்டில் எளிதாக நிறைவேறுவது காட்டில் துன்பத்துடனேயே நிறைவேறும். தர்மச் செயல்களோ காட்டிலும் கைவிடப்படுவதில்லை, மாறாக மேலும் கடினமாகின்றன; இதுவே இந்த வர்ணனையின் உயிர்நாடியான கருத்து. மாளிகையில் மஞ்சத்தில் உறங்குபவள் தரையில் உதிர்ந்த இலைகளில் எப்படி உறங்குவாள் — இதையே ராமன் கேட்கிறான். ஆனால் அதே சொல்லால் அவன் விருப்பமின்றியே சீதையின் உறுதியை வலுப்படுத்துகிறான், ஏனெனில் தவவாழ்க்கை அவளுக்கு அச்சத்தை உண்டாக்குவதில்லை.
‘நாள்தோறும் உரிய காலங்களில் மூன்று முறை நீராட வேண்டும்; நியமத்துடனேயே நடப்பவர்களுக்கு, ஆகவே, காடு மேலும் துன்பமானது. தானே பறித்த மலர்களால் முனிவர்களின் முறைப்படி வேள்விமேடையில் படையல் செய்ய வேண்டும். கிடைத்ததைக் கொண்டே திருப்தியடைய வேண்டும்; காட்டில் வாழ்பவர்கள் அளவான உணவு உடையவர்கள், விருப்பப்படி எதுவும் கிடைப்பதில்லை. கடுங்காற்று, இருள், நாள்தோறும் பசி, பெரும் அச்சங்கள் — இவற்றால் காடு மேலும் துன்பமானது.’ இவ்வாறு ராமன் நான்கு வகைத் துன்பங்களை வரிசையாக எண்ணுகிறான் — உடலின் களைப்பு, செயலின் நியமம், உணவின் நிச்சயமின்மை, மனத்தின் அச்சம். ‘ஆகவே காடு துன்பமானது’ என்ற சொல்லின் திரும்புதல் இங்கே காவியச் சிறப்பே — ஒவ்வொரு தீமையையும் எண்ணிவிட்டு அதே முடிவை மீண்டும் மீண்டும் நிலைநாட்டுகிறான், அது சீதையின் மனத்தில் உறுதியாகப் பதியும்படி. ‘கிடைத்ததைக் கொண்டு திருப்தி’ என்ற சொல்லிலோ வனவாசத்தின் அடிப்படை விரதமே சொல்லப்படுகிறது — விரும்பியது கிடைப்பதில்லை, கிடைத்ததையே விரும்பியதாகக் கருத வேண்டும். இந்தப் பார்வை தவசிகளுக்கு இயல்பானது, அரசகுமாரிக்கோ கடினமானது.
‘அழகியே, பல உருவங்கள் கொண்ட பல ஊர்வன செருக்குடன் வழியிலேயே திரிகின்றன; ஆகவே காடு மேலும் துன்பமானது. ஆற்றில் வாழும், ஆற்றைப் போல வளைந்து செல்லும் பாம்புகள் வழியை மறித்துக் கிடக்கின்றன. மென்மையானவளே, விட்டில்களும், தேள்களும், பூச்சிகளும், கடிக்கும் ஈக்களும் கொசுக்களுடன் சேர்ந்து எப்போதும் தொல்லை தருகின்றன; அவையனைத்தும் துன்பமே. முள்மரங்களும், தர்ப்பையும், நாணல்களும் காட்டில் கிளைநுனிகள் சிக்கிப் பின்னியவையாக இருக்கின்றன; அவற்றால் உடல் கீறப்படுகிறது.’ இங்கே பெரிய அச்சங்களிலிருந்து நுண்ணியவற்றை நோக்கி இறங்குவது கவனிக்கத்தக்கது — சிங்கத்திலிருந்து தொடங்கிக் கொசு வரை. பெரிய அச்சங்களைத் தவிர்க்க முடியும், சிறியவற்றையோ முடியாது; ஆகவே இவையே பொறுக்க முடியாதவை. மென்மையான சீதைக்கு இந்த வர்ணனை சிறப்பாக அச்சமூட்டுவதாக இருக்கும் என்பது ராமனின் கருத்து. மேலும் ‘எப்போதும்’ என்ற சொல்லால் இந்தத் தீமைகள் நாள்தோறும் இருப்பவை என்பது சுட்டப்படுகிறது; ஆகவே அவற்றிலிருந்து தப்ப வழியில்லை.
‘காட்டில் வாழ்பவனுக்கு உடலுக்குப் பல துன்பங்களும் பலவகை அச்சங்களும் உண்டு; ஆகவே காடு எப்போதும் துன்பமே. அங்கே சினத்தையும் பேராசையையும் விட்டுவிட வேண்டும், தவத்தில் மனம் வைக்க வேண்டும், அஞ்ச வேண்டியதற்கும் அஞ்சக் கூடாது — இவ்வாறு எப்போதும் துன்பம். ஆகவே நீ காட்டுக்குச் செல்வது போதும்; காடு உனக்கு நலம் தருவதல்ல. ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது காடு பல தீமைகளை விளைவிப்பதாகவே எனக்குத் தெரிகிறது.’ இறுதியில் ராமன் வெளிப்புறத் துன்பங்களிலிருந்து உள்ளடக்கத்துக்கு வந்து நிறைவு செய்கிறான் — காட்டில் சினத்தையும் பேராசையையும் துறத்தலும், தவ மனப்பான்மையும் தேவைப்படுகின்றன; அதுவே எல்லாவற்றையும்விடக் கடினமானது. மகாத்மாவான ராமன் அவளைக் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல மனம் கொள்ளாதபோது, சீதையும் அவனுடைய அந்தச் சொல்லை ஏற்கவில்லை. மிகவும் துயருற்ற அவள் மீண்டும் ராமனிடம் இந்தச் சொல்லைக் கூறினாள் — இதனாலேயே அடுத்த சர்க்கத்தின் இழை பிணைக்கப்படுகிறது. ‘ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — ராமனின் இந்த மறுப்பு உணர்ச்சிவேகத்தால் பிறந்ததல்ல, நீண்ட சிந்தனைக்குப் பின் வந்தது. ஆயினும் அவன் வெற்றி பெறவில்லை; ஏனெனில் அன்பின் கணக்கு தீமைகளின் கணக்கால் மாறுவதில்லை. இவ்வாறு ராமனின் வாதங்களுடன் தொடங்கிய சர்க்கம் சீதையின் மறுப்புடனும் மறுமொழியுடனும் நிறைவடைகிறது; அந்த மறுப்போ தடையைவிட வலியது.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डेऽष्टाविंशः सर्गः॥ २८॥