॥वाल्मीकिरामायणम् அயோத்தியா காண்டம் · சர்க்கம் 29

அயோத்தியா காண்டம்

சர்க்கம்

சீதையின் மறுமொழி

காட்டின் தீமைகளையே நலன்களாகச் சீதை ஏற்றுக்கொள்ளுதல், காட்டுக்குச் செல்வதன் பொருத்தத்தை நிலைநாட்டுதல்

ராமனின் அந்த நீண்ட காட்டுத் தீமை வர்ணனையைக் கேட்டுச் சீதை துயருற்றாள்; அவள் முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்தது; மெல்லிய குரலில் இதைக் கூறினாள்: ‘காட்டில் வாழ்வது தொடர்பாக நீர் சொன்ன தீமைகள் அனைத்தையும், உம்மீதுள்ள அன்பை முன்னிட்டு நான் நலன்களாகவே கருதுகிறேன்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் விதை — ராமன் அச்சமூட்டுவதற்காகச் சொன்னதே சீதையின் உறுதியை மேலும் வலுப்படுத்துகிறது. ஏனெனில் தீமை, நலம் என்ற பிரிவு பொருளைச் சார்ந்ததல்ல, உறவைச் சார்ந்தது; அன்புக்குரியவருடன் அனுபவிக்கும் துன்பமும் இன்பமாகிறது. ‘மெல்லிய’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — அவள் சினத்துடனும் பேசவில்லை, உரத்தும் பேசவில்லை; அழுதுகொண்டிருந்தாலும் பணிவைக் கைவிடவில்லை. இந்தச் சர்க்கம் அவளுடைய முதல், வரிசைப்படுத்தி முன்வைக்கப்பட்ட மறுமொழி — அதில் அவள் உணர்ச்சிவேகத்தால் அல்ல, வாதங்களாலும் சான்றுகளாலும் ராமனின் ஒவ்வொரு காரணத்தையும் மறுக்கிறாள்.

‘மான்களும், சிங்கங்களும், யானைகளும், புலிகளும், சரபங்களும், கவரிமான்களும், ஸ்ருமரங்களும், காட்டில் திரியும் பிற விலங்குகளும் — ராகவா, அவை அனைத்தும் இதுவரை கண்டிராத உம்முடைய அத்தகைய உருவத்தைக் கண்டதுமே விலகி ஓடிவிடும்; ஏனெனில் எல்லாம் உமக்கு அஞ்சுகின்றன. ஆகவே காட்டு உயிர்களால் எனக்கு அச்சம் இல்லை. மேலும் பெரியோரின் ஆணைப்படி நான் உம்முடன் செல்ல வேண்டும்; உம்மைப் பிரிந்தாலோ நான் இங்கே உயிரையே விட வேண்டியிருக்கும்.’ இங்கே சீதை ராமனின் வாதங்களை வரிசையாகவே மறுக்கிறாள் — அவன் அச்சத்துக்குக் காரணமாகச் சொன்னதை, அவனுடைய ஆற்றலாலேயே அச்சமற்றதாக்குகிறாள். ‘பெரியோரின் ஆணைப்படி’ என்ற சொல்லால், தன் பயணம் வெறும் விருப்பம் அல்ல, சாஸ்திரம் ஏற்கும் தர்மச் செயல் என்று நிலைநாட்டுகிறாள். ராமனே தந்தையின் ஆணைப்படி செல்கிறான்; ஆகவே ஆணை என்ற காரணத்தை அவனால் மறுக்க முடியாது — இதுவே அவளுடைய நுட்பமான வாதம்.

‘உம் அருகில் இருக்கும் என்னைத் தேவர்களின் தலைவனான இந்திரனும் தன் வலிமையால் தாக்க முடியாது. கணவனை இழந்த பெண் உயிர் வாழ முடியாது — இதை நீரே எனக்கு நன்கு எடுத்துக்காட்டினீர். மேலும், பேரறிவாளரே, தந்தையின் இல்லத்தில் இருந்தபோதே அந்தணர்களின் வாயிலிருந்து ‘நான் காட்டில் வாழ வேண்டும்’ என்று கேட்டிருக்கிறேன்; அது உண்மையாக வேண்டும்.’ இது சீதையின் மூன்றாவது காரணம் — அன்பு மட்டுமல்ல, பெரியோரின் ஆணை மட்டுமல்ல, தெய்வத்தின் முன்னறிவிப்பும் அவள் காட்டுக்குச் செல்வதை ஆதரிக்கிறது. ‘நீரே எடுத்துக்காட்டினீர்’ என்பதும் மென்மையான கடிந்துரை — நீர் உபதேசிக்கும் தர்மமே என் பயணத்தை நிறுவுகிறது என்பது கருத்து. மனைவியின் உயிர் கணவனைச் சார்ந்ததென்றால், அவளை விட்டுச் செல்வது அவளைக் கொல்வதற்குச் சமமே.

‘பெரும் வலிமையுடையவரே, வீட்டில் இலக்கணம் (சாமுத்திரிகம்) அறிந்த அந்தணர்களிடமிருந்து அந்தச் சொல்லைக் கேட்டதிலிருந்து நான் எப்போதும் வனவாசத்தில் ஆர்வம் கொண்டவளாக இருந்தேன். வனவாசம் பற்றிய அந்த முன்னறிவிப்பை நான் நிச்சயம் அடைய வேண்டும்; ஆகவே, அன்பரே, கணவரான உம்முடன் நான் வருவேன், வேறுவிதமாக அல்ல. அந்த முன்னறிவிப்பை நிறைவேற்றியவளாவேன், உம்முடன் வருவேன்; இந்தக் காலமும் வந்துவிட்டது — அந்த அந்தணர் சத்தியம் பேசியவராகட்டும்.’ இங்கே அழகானது இது — சீதை தன் வற்புறுத்தலைத் தன் விருப்பமாக அல்ல, அந்தணர்களின் சொல்லின் உண்மையைக் காப்பதாக நிலைநாட்டுகிறாள். அவள் செல்லாவிட்டால் அந்தணரின் சொல் பொய்யாகிவிடும்; இவ்வாறு அவள் தன் விருப்பத்தையும் தர்ம வடிவமாக மாற்றுகிறாள். மேலும் ‘இந்தக் காலம் வந்துவிட்டது’ என்ற சொல்லால் அவள் காட்டுவது — தெய்வத்தால் முன்பே சுட்டப்பட்டதற்கான வாய்ப்பு இப்போதுதான் வந்திருக்கிறது; அதை மறுப்பது தகாது.

‘வீரரே, வனவாசத்தில் பலவகைத் துன்பங்கள் உண்டு என்று நான் அறிவேன்; ஆனால் அவை நிச்சயமாகத் தன்னடக்கமற்ற மனிதர்களுக்கே வருகின்றன, அடக்கமுள்ளவர்களுக்கு அல்ல. தந்தையின் இல்லத்தில் கன்னியாக இருந்தபோது, அமைதியான ஒழுக்கமுடைய ஒரு துறவிப் பெண்ணின் வாயிலிருந்து, என் தாயின் முன்னிலையிலேயே, என் வனவாசம் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறேன். பிரபுவே, முன்பும் நான் பலமுறை உம்மை மகிழ்வித்து வேண்டியிருக்கிறேன்; உம்முடன் வனவாசம் செல்வது நான் விரும்பியதே. ராகவா, உமக்கு நலம் உண்டாகட்டும் — நான் புறப்படுவதற்கு ஆவலுடன் காத்திருக்கிறேன்; வீரருடைய வனவாச வாழ்க்கை எனக்கு உகக்கிறது.’ ‘தன்னடக்கமற்றவர்கள்’ (அக்ருதாத்மாக்கள்) என்ற சொல்லால் அவள் ராமனின் முழுத் தீமை வர்ணனையையும் மறுக்கிறாள் — துன்பம் காட்டில் இல்லை, அடக்கமற்ற மனத்தில் இருக்கிறது என்று. இவ்வாறு ராமன் காட்டிய வெளிப்புறத் துன்பத்தை அவள் உள்ளடக்கம் பற்றிய கேள்வியாக மாற்றுகிறாள். ‘க்ருதக்ஷணா’ (ஆவலுடன் காத்திருப்பவள்) என்ற சொல்லால் அவள் நினைவூட்டுகிறாள் — இது திடீர் வற்புறுத்தல் அல்ல, நெடுநாள் எதிர்பார்த்த உறுதி.

‘தூய உள்ளம் கொண்டவரே, அன்பின் காரணமாகக் கணவரைப் பின்தொடர்வதால் நான் பாவமற்றவளாவேன்; கணவனே மேலான தெய்வம். மறுபிறவியிலும் உம்முடன் என் சேர்க்கை மங்கலமாக இருக்கும். புகழ்பெற்ற அந்தணர்களின் வாயிலிருந்து இந்தப் புனிதமான சுருதி கேட்கப்படுகிறது — பெரும் வலிமையுடையவரே, இவ்வுலகில் எந்தப் பெண் தந்தையரால் தம் தர்மப்படி நீர் வார்த்து ஒருவனுக்கு அளிக்கப்படுகிறாளோ, அவள் மறுபிறவியிலும் அவனுக்கே உரியவள்.’ இங்கே சீதை உலகியல் காரணத்திலிருந்து சாஸ்திரச் சான்றுக்கு உயர்கிறாள். திருமணம் இப்பிறவியின் உறவு மட்டுமல்ல, மறுபிறவிக்கும் உரியது — என்று நிறுவப்பட்டால், இவ்வுலகப் பிரிவையே அவள் பொருத்தமற்றதாகக் கருதுகிறாள். ‘நீர் வார்த்து அளிக்கப்பட்டவள்’ என்ற சொல்லால் கன்னிகாதானத்தின் நீர் வார்த்துச் செய்யும் சங்கல்பம் நினைவூட்டப்படுகிறது. மிதிலையில் ஜனகர் நீர் வார்த்துச் செய்த அந்தத் தானமே இப்போது அவளுடைய மிக வலிய சான்று.

‘இவ்வாறு இருக்க, உம்முடையவளான, நல்லொழுக்கமுடைய, பதிவிரதையான பெண்ணை அழைத்துச் செல்ல நீர் இங்கே எந்தக் காரணத்தால் விரும்பவில்லை? காகுத்ஸ்தா, பக்தியுடைய, பதிவிரதையான, வாடிய, இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமான, இன்பதுன்பங்களில் சமபங்கு கொள்ளும் என்னை அழைத்துச் செல்வதே உமக்குத் தகும். இவ்வாறு துயருற்ற என்னையும் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல நீர் விரும்பாவிட்டால், சாவதற்காக நான் நஞ்சையோ, நெருப்பையோ, நீரையோ நாடுவேன்.’ இதுவே சர்க்கத்தின் இறுதி அடி. அவள் வாதங்களால் பேசும் வரை ராமன் மௌனமாக இருக்கிறான்; ஆகவே இறுதியில் அவள் உயிர்துறப்பு என்ற அச்சத்தைக் காட்டுகிறாள். ‘இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமானவள்’ என்ற சொல்லால் அவள் நினைவூட்டுகிறாள் — இன்பக் காலத்தில் தர்மத்தில் உடன்நடப்பவளாக இருந்தவள், துன்பக் காலத்திலும் அவ்வாறே இருக்கத் தகுதியுடையவள். முடிசூட்டின் இன்பம் இருவருக்கும் பொதுவாக இருந்திருந்தால், வனவாசத்தின் துன்பமும் அவ்வாறே பொதுவாக இருக்க வேண்டும்.

இவ்வாறு அவள் பலவிதமாகச் செல்வதற்காக அவனிடம் வேண்டினாள்; ஆயினும் நீண்ட கைகளுடைய ராமன் மக்களற்ற காட்டுக்கு அவளை அழைத்துச் செல்ல இசையவில்லை. இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட மைதிலி கவலையில் ஆழ்ந்தாள்; கண்களிலிருந்து உதிர்ந்த சூடான கண்ணீரால் நிலத்தை நீராட்டுவது போல நின்றாள். அவ்வாறு கவலையுற்றும் சினம் கொண்டும் இருந்த வைதேகியைத் திருப்புவதற்காகத் தன்னடக்கமுள்ள காகுத்ஸ்தன் பலவாறு தேற்றினான். ‘சினம் கொண்டவள்’ என்ற சொல் இங்கே முக்கியமானது — சீதையின் துயரம் இப்போது தன்மானம் புண்பட்டதால் எழுந்த சினமாக மாறியுள்ளது; அதே சினம் அடுத்த சர்க்கத்தில் ‘கிம் த்வாமன்யத வைதேஹ:’ (வைதேகரான என் தந்தை உம்மை என்னவென்று நினைத்தார்) என்ற கூரிய கடிந்துரையாக வெடிக்கிறது. இவ்வாறு இரு சர்க்கங்களின் இணைப்பு இங்கேயே பிணைக்கப்படுகிறது.

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे एकोनत्रिंशः सर्गः॥ २९॥

பிழையைத் தெரிவிக்க

மூல சுலோகங்களுடனும் பதவுரையுடனும் படிக்க