சர்க்கம்
சீதைக்கு இசைவளித்தல்
சீதையின் மீண்டுமான வற்புறுத்தலும் புலம்பலும், ராமனின் இசைவு, தாய் தந்தை குருவுக்குச் செய்யும் பணிவிடையின் பெருமை, தானம் செய்யும் கட்டளை
ராமன் தேற்றியபோதும், ஜனகனின் மகளான மைதிலி வனவாசத்தையே நோக்கமாகக் கொண்டு மீண்டும் கணவனிடம் இதைக் கூறினாள். மிகவும் கலங்கிய அவள், அகன்ற மார்புடைய ராகவனை அன்பாலும் தன்மானத்தாலும் இடித்துரைத்தாள். இங்கே ‘பரிசிக்ஷேப’ (இடித்துரைத்தாள்) என்ற சொல் சிந்திக்கத்தக்கது — சீதை இப்போது வேண்டுதலை விட்டுக் கடிந்துரையை எடுத்துக்கொள்கிறாள். ஆயினும் கவிஞர் அவள் சினத்தின் இரு வேர்களைத் தெளிவாகச் சுட்டுகிறார் — அன்பும் தன்மானமும்; வெறுப்போ பணிவின்மையோ அல்ல. யாருடைய நெஞ்சில் அன்பு மிகுதியோ, அவளுக்கே மானம் புண்படுவது கடுமையானது. சர்க்கத்தின் தொடக்கத்திலேயே கவிஞர் சுட்டுகிறார் — இந்தக் கடிந்துரையே ராமனின் முடிவை மாற்றப் போகிறது; முந்தைய இரு சர்க்கங்களில் பல வாதங்களால் நிறைவேறாதது, உள்ளத்தைத் தொடும் ஒரே சொல்லால் நிறைவேறும். முந்தைய இரு சர்க்கங்களில் சீதை பணிவுடன் வேண்டினாள், ராமன் வாதங்களால் மறுத்தான்; இப்போது அவள் தன் வழிமுறையையே மாற்றுகிறாள். ‘வனவாசத்தையே நோக்கமாகக் கொண்டு’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — அவள் சொல் முழுவதும் ஒரே நோக்கத்தில் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது.
‘ராமா, மிதிலையின் அதிபதியான வைதேகரான என் தந்தை உம்மை மருமகனாகப் பெற்றபோது, ஆண் உருவில் ஒரு பெண்ணையே பெற்றோம் என்று இவ்வாறு நினைத்தாரா? ‘சூரியன் சுடாதது போல ராமனிடம் உயர்ந்த ஒளி இல்லை’ என்று இந்த அறிவற்ற உலகம் அறியாமையால் பொய் சொல்லுமானால், அது எனக்கு எவ்வளவு துயரம் தரும்! என்ன செய்ததால் நீர் வாடியிருக்கிறீர்? அல்லது எங்கிருந்து உமக்கு அச்சம், எதனால் வேறு புகலிடமே இல்லாத என்னை முற்றிலும் கைவிட விரும்புகிறீர்?’ இந்தக் கடிந்துரை ராமனின் க்ஷத்திரியத் தன்மானத்தையே தொடுகிறது. சீதை தன் துயரைச் சொல்லவில்லை, உலகப் பழிக்கான அச்சத்தைக் காட்டுகிறாள் — மனைவியைக் காக்க இயலாதவன் என்று உலகம் கருதினால், ராமனின் புகழே குன்றும். இந்த வாதம் ராமனின் இயல்பை ஒட்டியே பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘ஆண் உருவில் பெண்’ என்ற சொல்லோ மிகக் கடுமையானது — ஜனகர் உடலால் ஆணையும், செயலால் பெண்ணையும் மருமகனாகப் பெற்றார் என்பது. மேலும் ‘சூரியன் சுடுவது போல’ என்ற உவமையால் அவள் காட்டுவது — சூரியனின் வெப்பம் இயல்பானது போல ராமனின் ஒளியும் இயல்பானது; அதை மறுப்பது உலகின் அறியாமையே.
‘த்யுமத்சேனனின் மகனான வீரன் சத்தியவானைப் பின்பற்றிய சாவித்திரியைப் போல என்னை உம் வசப்பட்டு நடப்பவளாக அறியும். குற்றமற்றவரே, உம்மைத் தவிர வேறொருவனை மனத்தாலும் நான் காணமாட்டேன்; குலத்தைக் களங்கப்படுத்தும் வேறொருத்தி பிறனைப் பார்ப்பது போல நான் அல்ல. ராமா, இளமை முதலே நெடுநாள் உம்முடன் வாழ்ந்த கற்புடைய மனைவியை, கூத்தாடி போல நீரே பிறருக்குக் கொடுக்க விரும்புகிறீரா? குற்றமற்றவரே, யாருக்கு நலமானதைச் செய்பவன் என்று நீர் சொல்கிறீரோ, யாருக்காக நீர் தடுக்கப்படுகிறீரோ, நீரே அவனுக்குக் கட்டுப்பட்டுப் பணிந்து நடவும்.’ கூத்தாடி உவமை இங்கே மிகக் கூர்மையானது — கூத்தாடி பெண்ணின் வருவாயால் வாழ்வது போல, நீர் என்னைப் பிறர் கையில் ஒப்படைக்கிறீர் என்பது கருத்து. இறுதி வாக்கியமோ பரதனைக் குறித்த குத்தல் — ‘நீர் அவனுக்குக் கட்டுப்படும், நானல்ல’ என்பது. சாவித்திரியின் உவமையும் நன்கு சிந்திக்கப்பட்டது — சாவித்திரி கணவனின் மரணத்தையே பின்தொடர்ந்தாள்; அதனுடன் ஒப்பிடக் காட்டுக்குச் செல்வது சிறியதே. ‘இளமை முதலே நெடுநாள் உடன் வாழ்ந்த’ என்ற சொற்களால் அவள் இல்லறத்தின் நீண்ட காலத்தை நினைவூட்டுகிறாள் — சிறுவயது முதல் உம்முடன் வாழ்ந்தவளை இப்போது எப்படிக் கைவிட முடியும்?
‘என்னை அழைத்துச் செல்லாமல் நீர் காட்டுக்குப் புறப்படக் கூடாது. தவமோ, காடோ, சுவர்க்கமோ — எதுவானாலும், அது உம்முடன் இருந்தால்தான் எனக்கு விருப்பமானது. உமக்குப் பின்னால் நடக்கும் எனக்கு வழியில் எந்தக் களைப்பும் இருக்காது; மாறாக உலாவும் படுக்கையும் போல இன்பமாகவே இருக்கும். தர்ப்பைகளும், நாணல்களும், கோரைகளும், சிறு நாணல் தண்டுகளும், முள்மரங்களும் வழியில் உம்முடன் இருக்கும்போது எனக்குப் பஞ்சையும் மான்தோலையும் போன்ற தொடுகை உடையவையாகும். அன்பரே, பெருங்காற்றால் எழுந்து என்மீது படியும் புழுதியை விலையுயர்ந்த சந்தனமாகவே கருதுவேன். காட்டுக்குள் காட்டில் திரிபவளாகப் பசும்புல் தரைகளில் நான் படுக்கும்போது, கம்பள விரிப்புகளுடன் கூடிய மஞ்சங்களும் அதைவிட இன்பமானவையாக இருக்குமோ?’ இவ்வாறு அவள் ராமன் எண்ணிய ஒவ்வொரு துன்பத்தையும் அன்புச் சுவையால் இன்பமாக மாற்றுகிறாள். இருபத்தெட்டாம் சர்க்கத்தில் ராமன் முள்ளாக வர்ணித்ததையே அவள் பஞ்சு, மான்தோல் போலக் கருதுகிறாள்; அவன் புழுதியாகச் சொன்னதை அவள் சந்தனமாகக் கருதுகிறாள். இந்த மறுமொழி முறை காவியத்தில் ‘பிரதிவஸ்தூபமை’ போலத் தோன்றுகிறது — ஒவ்வொரு சொல்லிலும் அவன் வர்ணனையைப் பின்பற்றி, எதிரான முடிவு.
‘இலையோ, கிழங்கோ, பழமோ — எதுவானாலும், குறைவோ நிறைவோ, நீரே பறித்து வந்து தருவது எனக்கு அமிர்தச் சுவைக்கு நிகராகும். பருவத்தில் மலர்ந்த மலர்களையும் பழங்களையும் அனுபவித்தவாறு அங்கே நான் தாயையோ, தந்தையையோ, வீட்டையோ நினைக்கமாட்டேன். அங்கே சென்ற பின் நீர் விருப்பமில்லாத எதையும் காண வேண்டியதில்லை; என்னால் உமக்குத் துயரம் உண்டாகாது, நான் சுமக்கக் கடினமானவளாகவும் இருக்கமாட்டேன்.’ இங்கே ‘நீரே பறித்து வந்து’ என்ற சொல்லில் சீதையின் அன்பின் சாரம் பொதிந்துள்ளது — உணவின் சிறப்பு பொருளில் இல்லை, அளிப்பவரில் இருக்கிறது. தந்தையின் இல்லத்தை மறப்பது அவளுடைய முழுமையான அர்ப்பணிப்பைக் காட்டுகிறது; தந்தையின் வீட்டை நினைக்காதவள் காட்டையும் கணவனின் வீடாகவே கருதுகிறாள். ‘சுமக்கக் கடினமானவளாக இருக்கமாட்டேன்’ என்ற சொல்லிலோ அவளுடைய பணிவு ஒளிர்கிறது — அவள் இன்பத்தை வேண்டுவது மட்டுமல்ல, சுமையாக இருக்கமாட்டேன் என்று உறுதியும் அளிக்கிறாள். இதனால் ‘நீ மென்மையானவள், காட்டில் எப்படி வாழ்வாய்’ என்ற ராமனின் முக்கிய ஆட்சேபம் வேரோடு களையப்படுகிறது.
‘உம்முடன் இருப்பது சுவர்க்கம்; உம்மைப் பிரிந்திருப்பது நரகம். இதை அறிந்து, ராமா, உயர்ந்த அன்புடன் என்னை அழைத்துக்கொண்டு செல்லும். இவ்வாறு கலக்கமின்றி இருக்கும் என்னைக் காட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லமாட்டீரானால், இன்றே நஞ்சைக் குடிப்பேன் — பகைவர் வசப்படமாட்டேன். பின்னர் துயரத்துடன் எனக்கு வாழ்க்கை இல்லவே இல்லை; நாதா, நீர் கைவிட்டால் அப்போதே சாவதே மேல். இந்தத் துயரை ஒரு கணமும் தாங்க என்னால் இயலாது; பத்தும் மூன்றும் ஒன்றுமான ஆண்டுகள் துயருற்றுத் தாங்குவதைப் பற்றிச் சொல்லவும் வேண்டுமோ?’ ‘பதினான்கு ஆண்டுகள்’ என்று நேரடியாகச் சொல்லாமல் ‘பத்தும் மூன்றும் ஒன்றும்’ என்று எண்ணுவது கவிஞரின் குறிப்பு — அந்தக் காலவரம்பை எண்ணவும் அவளால் இயலவில்லை, அவ்வளவு நீண்டதாக அவளுக்குத் தோன்றுகிறது. ‘பகைவர் வசப்படமாட்டேன்’ என்ற சொல்லும் பொருள் பொதிந்தது — ராமன் போனபின் அவள் அயோத்தியில் கைகேயிக்குக் கட்டுப்பட்டவளாவாள்; அது சாவைவிடக் கனமானது என்பது அவள் கருத்து. இவ்வாறு முதல் இருபத்தொரு சுலோகங்களில் சீதையின் தரப்பு நிறைவடைகிறது — அன்பு, தர்மம், சான்று, தன்மானம், அச்சம் ஆகியவை வரிசையாக முன்வைக்கப்பட்டன.
இவ்வாறு துயரத்தால் வெந்த அவள் மிக உருக்கமாகப் பலவாறு புலம்பி, சோர்ந்து, கணவனை இறுகத் தழுவிக்கொண்டு உரத்த குரலில் அழுதாள். நஞ்சு தோய்த்த அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட பெண் யானையைப் போல ராமனின் பல சொற்களால் துளைக்கப்பட்ட அவள், அரணிக்கட்டை நெருப்பை வெளியிடுவது போல நெடுநாள் அடக்கி வைத்திருந்த கண்ணீரை வெளியிட்டாள். அவள் கண்களிலிருந்து துயரத்தால் பிறந்த, பளிங்கு போன்ற நீர் தாமரைகளிலிருந்து நீர் வழிவது போல வழிந்தது. வெண்மையான களங்கமற்ற நிலவைப் போல ஒளிர்ந்த, நீண்ட கண்களுடைய அந்த முகம், நீரிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட தாமரையைப் போலக் கண்ணீரால் வாடியது. இந்த நான்கு சுலோகங்களில் சொல்லின் செயல் நின்றுவிடுகிறது, உடலின் மொழி மட்டுமே எஞ்சுகிறது; உவமைகளும் வரிசையாக மேலும் மென்மையாகின்றன — பெண் யானை, அரணிக்கட்டை, தாமரை, நீர்த்தாமரை. முதல் உவமை வன்முறையைச் சுட்டுகிறது, இரண்டாவது நெடுநாள் அடக்கிய உணர்ச்சியின் வெடிப்பை, மூன்றாவதும் நான்காவதும் மென்மையின் வாடலை. ‘திக்தை:’ (நஞ்சு தோய்த்த) என்று நஞ்சு பூசிய அம்புகளைக் குறிப்பிடுவதால் கவிஞர் சுட்டுவது — ராமனின் சொற்கள் நலம் நாடிச் சொல்லப்பட்டவையாயினும் சீதைக்கு நஞ்சு போல ஆயின.
உணர்விழந்தவள் போலத் துயருற்றிருந்த அவளை இரு கைகளாலும் தழுவிக்கொண்டு, நம்பிக்கையூட்டியவாறு ராமன் கூறினான்: ‘தேவி, ஐயோ, உனக்குத் துயரம் தந்து சுவர்க்கத்தையும் நான் விரும்பேன். சுயம்புவான பிரம்மாவுக்குப் போல எனக்கு எங்கிருந்தும் எந்த அச்சமும் இல்லை. மங்கல முகமுடையவளே, உன் முழுக் கருத்தையும் அறியாமலேயே, காக்கும் ஆற்றல் உடையவனாக இருந்தும், நீ காட்டில் வாழ்வதை நான் விரும்பவில்லை. மைதிலி, என்னுடன் வனவாசம் செய்வதற்கென்றே நீ படைக்கப்பட்டிருப்பதால், தன்னடக்கமுள்ளவன் புகழைக் கைவிடாதது போல என்னால் உன்னைக் கைவிட முடியாது. யானையின் துதிக்கை போன்ற தொடைகளுடையவளே, முன்பு சான்றோர் கடைப்பிடித்த தர்மத்தை, சுவர்ச்சலை சூரியனைப் பின்தொடர்வது போல, நான் இன்று பின்பற்றுவேன்.’ இங்கேயே ராமனின் முடிவு மாறுகிறது; காரணத்தையும் அவன் தெளிவாகச் சொல்கிறான் — ‘உன் கருத்தை அறியாமல்’ என்று. அவன் ஆற்றலில் ஐயம் இருக்கவில்லை, அவளுடைய தாங்கும் திறனில்தான் ஐயம் இருந்தது; அது இப்போது கண்கூடாக நிரூபிக்கப்பட்டது. ‘தன்னடக்கமுள்ளவனுக்குப் புகழ் போல’ என்ற உவமையால் சீதை ராமனின் புகழுக்கு நிகராக நிலைநிறுத்தப்படுகிறாள் — உறுதியானவன் புகழைக் கைவிடாதது போல, அவன் அவளைக் கைவிடமாட்டான்.
‘ஜனகனின் மகளே, நான் காட்டுக்குப் போகாமல் இருக்க முடியாது; சத்தியத்தால் வலுவூட்டப்பட்ட தந்தையின் சொல்லே என்னை அங்கே அழைத்துச் செல்கிறது. அழகிய இடையுடையவளே, தந்தைக்கும் தாய்க்கும் கட்டுப்பட்டு நடப்பதே தர்மம்; அவர்களுடைய ஆணையை மீறி வாழ என்னால் இயலாது. நம் கையில் உள்ள தாயையும் தந்தையையும் குருவையும் மீறிவிட்டு, நம் கையில் இல்லாத தெய்வத்தை எந்த வழிகளில் ஆராதிக்க முடியும்? அழகிய கடைக்கண்ணுடையவளே, இந்த மூவர் எங்கே உள்ளனரோ அங்கேயே மூன்று உலகங்களும் உள்ளன; பூமியில் அதற்கு நிகரான புனிதமானது வேறெதுவும் இல்லை — அதனாலேயே இவை அனைத்தும் ஆராதிக்கப்படுகின்றன.’ இங்கே ராமன் தான் காட்டுக்குச் செல்வதன் காரணத்தைப் பொதுவான தர்மமாக முன்வைக்கிறான்; கைகேயியின் வரத்தையும் குறைகூறவில்லை, தந்தையையும் குறைகூறவில்லை. கண்கண்ட தெய்வங்களே வணங்கத்தக்கவர்; காணாத தெய்வமோ அவர்களைச் சார்ந்தது — இதுவே அவனுடைய கொள்கை. ‘சத்தியத்தால் வலுவூட்டப்பட்ட’ என்ற அடைமொழியால் அவன் தந்தையின் சொல்லின் வலிமையைக் காட்டுகிறான் — அது வெறும் ஆணையல்ல, சத்தியத்தால் வளம் பெற்ற வாக்குறுதி. ஆகவே அதை நிறைவேற்றுவது அடிமைத்தனமல்ல, தர்மத்தைக் காப்பதே.
‘சீதா, சத்தியமோ, தானமோ மரியாதையோ, நிறைவான தட்சிணைகளுடன் கூடிய வேள்விகளோ, தந்தைக்குச் செய்யும் பணிவிடை கருதப்படுவது போல அவ்வளவு வலிமை தருவதில்லை. பெரியோருக்குப் பணிந்து நடப்பதால் சுவர்க்கம், செல்வம், தானியம், கல்வி, மைந்தர்கள், இன்பங்கள் — எதுவுமே அரிதானதில்லை. தாய்தந்தையரைப் போற்றும் மகாத்மாக்கள் தேவலோகங்களையும், கந்தர்வ லோகங்களையும், கோலோகங்களையும், பிரம்மலோகங்களையும், அவ்வாறே பிற உலகங்களையும் அடைகின்றனர். ஆகவே சத்திய தர்ம வழியில் நிற்கும் அந்தத் தந்தை என்னை எவ்வாறு ஆணையிடுகிறாரோ, அவ்வாறே நடக்க விரும்புகிறேன்; அதுவே என்றுமுள்ள தர்மம்.’ இந்த நான்கு சுலோகங்களும் அயோத்தியா காண்டத்தின் அறநெறி மையம் — ராமனின் முழு வனவாசமும் இந்தக் கொள்கையிலேயே நிலைகொண்டுள்ளது. வேள்வி, தானம் முதலியவற்றைவிடத் தந்தைக்குப் பணிவிடை சிறந்தது என்ற சொல் காவியத்தின் அடிநாதம். இங்கே கவனிக்க வேண்டியது — ராமன் சீதைக்கு உபதேசிப்பதாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் தன் நடத்தையையே நியாயப்படுத்துகிறான்; அதனால் அவள் அவனுடைய வனப் பயணத்தைத் துரதிர்ஷ்டமாக அல்ல, தர்மத்தை நிறைவேற்றும் வழியாகக் கருதுவாள். இவ்வாறு அவன் முதலில் அவளைத் தர்மத்தால் ஒப்புக்கொள்ளச் செய்து, பின்னரே இசைவளிக்கிறான்.
‘சீதா, உன்னைத் தண்டகாரண்யத்துக்கு அழைத்துச் செல்வது பற்றி எனக்கிருந்த தயக்கம் தளர்ந்துவிட்டது; ஏனெனில் ‘வாழ்வேன்’ என்று சொல்லி நீ என்னைப் பின்தொடர உறுதி கொண்டுவிட்டாய். குறையற்ற அங்கங்களுடையவளே, மயக்கும் கண்களுடையவளே, அந்த நீ காட்டுக்கென்றே விதிக்கப்பட்டவள்; ஆகவே, அஞ்சுபவளே, என்னைப் பின்தொடர், தர்மத்தில் உடன்நடப்பவளாக இரு. அன்பான சீதா, நீ மேற்கொண்ட இந்த முடிவு எனக்கும் என் குலத்துக்கும் எல்லா வகையிலும் பொருத்தமானது, மிக அழகானது. அழகிய இடையுடையவளே, வனவாசத்துக்கு ஏற்ற செயல்களைத் தொடங்கு; இப்போது நீயில்லாமல் சுவர்க்கமும் எனக்கு உகக்காது.’ ‘இப்போது நீயில்லாமல் சுவர்க்கமும் எனக்கு உகக்காது’ என்ற சொல்லால் ராமன் தான் முன்பு சொன்ன ‘உனக்குத் துயரம் தந்து சுவர்க்கத்தையும் நான் விரும்பேன்’ என்ற வாக்கியத்தை நிறைவு செய்கிறான்; இவ்வாறு சர்க்கம் ஒரு வட்டமாக முழுமையடைகிறது. ‘என் தயக்கம் தளர்ந்தது’ என்ற சொல்லால் கவிஞர் சுட்டுவது — ராமனின் முடிவு தோற்கடிக்கப்படவில்லை, தானாகவே தளர்ந்தது; அன்பின் வலிமை அத்தகையது. ‘தர்மத்தில் உடன்நடப்பவளாக இரு’ என்ற சொல் இல்லறத்தின் மேலான இலக்கணம் — மனைவி இன்பத்தில் மட்டுமல்ல, தர்மத்திலும் துணைவி.
‘அந்தணர்களுக்கு ரத்தினங்களையும், யாசிப்பவர்களுக்கு உணவையும், எதிர்பார்ப்பவர்களுக்கும் கொடு; விரைந்து செய், தாமதிக்காதே. விலையுயர்ந்த அணிகலன்கள், சிறந்த ஆடைகள், அழகிய விளையாட்டுப் பொருள்கள், படுக்கைகள், வாகனங்கள், என்னுடைய பிற பொருள்கள் — இவற்றை அந்தணர்களுக்குப் பின்னர் நம் பணியாளர்களுக்குக் கொடு.’ கணவன் தான் வருவதற்கு இசைந்ததை அறிந்து மகிழ்ந்த தேவி விரைவாகக் கொடுக்கத் தொடங்கினாள். பின்னர் மகிழ்ந்து, மனம் நிறைந்த, புகழ்பெற்ற, மனவுறுதி கொண்ட அந்த மங்கை கணவனின் சொல்லைக் கருத்தில் கொண்டு, தர்மம் தாங்குவோருக்குச் செல்வங்களையும் ரத்தினங்களையும் கொடுக்கத் தொடங்கினாள். இவ்வாறு சர்க்கம் தானத்துடன் நிறைவடைகிறது — காட்டுக்குச் செல்வதன் முதல் செயல் துறத்தலே என்பது சுட்டப்படுகிறது. அரசைத் துறந்த ராமனின் இல்லத்தில் மீதமிருந்ததும் அந்தணர்களுக்கும் பணியாளர்களுக்கும் வழங்கப்படுகிறது. சீதையின் மகிழ்ச்சியும் இங்கே சிந்திக்கத்தக்கது — சற்று முன் நஞ்சு குடிப்பேன் என்றவள் இப்போது தானச் செயலில் ஈடுபடுகிறாள்; இதுவே அன்பின் இயல்பு.
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्येऽयोध्याकाण्डे त्रिंशः सर्गः॥ ३०॥